(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 29 : 1 MONTH--28(สัญญา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 ม.ค. 58

ตอนที่ 28 

เสียงขลุกขลักบนหัวเตียงเรียกผมที่กำลังหลับสบายให้ลืมตาตื่น รู้สึกหนักเปลือกตาที่ตอนนี้คาดว่าคงบวมเป่งน่าเกลียดอยู่แน่ๆ ผมพยายามเบิกตาตัวเอง แหงนมองขึ้นไปเห็นพี่ปอกำลังจัดหัวเตียงใหม่ เมื่อเห็นว่าผมมองเขาก็หันมาส่งยิ้มด้วยแววใจดี เอื้อมมายีหัวและจัดของต่อไปอย่างนั้น เป็นชั้นหนังสือการ์ตูน กระถางต้นกระบองเพชรจิ๋วที่มันบอกว่าไปเที่ยวแล้วก็ซื้อมา เป็นฝ่ายผมที่คอยรดน้ำให้ โมเดลรถมอเตอร์ไซต์ถูกจับวางคู่กับเจ้ากระต่ายฟันเหยินตัวเล็กกำลังส่งยิ้มหน้าบานมาให้ ปอบอกว่าเหมือนผม 

บนตัวสูงๆ ของเขากำลังสวมชุดช็อป ผมตื่นเต็มตาเมื่อเห็นว่ามันกำลังจะไปโรงเรียนแล้ว ร่างกายขณะที่กำลังนอนใต้ผ้าห่มนวมก็ผวารีบลุกไปกอดมันจากด้านหลังด้วยความใจหาย 

ไม่ให้ไป วันนี้อย่าไปนะปอผมรีบว่า ซุกหน้าไปบนบ่ากว้างๆ นี่ด้วยใจที่กลัว

พี่ต้องไปทำงานให้เสร็จนะ ไว้เจอกันตอนเย็นนะภีม” 

ไม่เอาปอ อย่าไป หยุดสักสองวันได้ไหม?” ผมกอดมันพูดออดอ้อน 

ภีม พี่กินแรงเพื่อนไม่ได้” 

นะปอ ขอร้อง อยู่กับกูที่นี่นะ” 

ภีม 

นะพี่ปอ อยู่ด้วยกันเถอะนะ ไม่อยากให้ไปเลย” 

อยากให้อยู่ใกล้ๆ กันแบบนี้ 

ตอนที่ผมกล่าวออกมานั้น หางเสียงคงสั่นจนปอมันจับได้แล้วแน่ มือเรียวยาวผมกอดมันแน่น พยายามยื้อสุดแรงไม่ให้พี่ปอของผมไปจากตรงนี้ ผมอยากให้มาอยู่กับผมตรงนี้จนวินาทีสุดท้าย และความคิดนั้นคงทำให้ความสงสัยของมันยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก เพราะเมื่อวานตอนที่ปอถามมานั้น ผมไม่ได้ตอบอะไรมันไปเลยสักคำ 

ก็ได้ แต่พี่หยุดแค่วันนี้วันเดียวนะ” 

ผมรีบพยักหน้าหงึกๆ ก่อนวางแก้มลงบนบ่าของมันแล้วเอ่ยปากชมกลบเกลื่อนใจที่หาย น่ารักมาก 

ไม่ต้องมาพูดดีเลยภีม จะงอแงงี่เง่าอะไรแต่เช้า หืม?” 

เสียงมันบ่นว่าผม มือก็ตวัดนิ้วบนจอทัชสกรีนโทรศัพท์หาเบอร์เพื่อนตัวเองไปด้วย ผมไม่ตอบอะไรสักคำ เอาแต่กอดแน่นกลัวว่าพี่ปอที่แสนดีคนนี้จะหายไป ตอนปออาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ตัวโคตรหอม ผมได้แต่ซุกจมูกไว้ที่ซอกคอแบบนี้จนคนถูกทำต้องย่นคอหลบไป 

ว่าแต่กู พอโดนเองเป็นไงล่ะ ผมยิ้มมองมันที่นั่งฟังเสียงรอสายด้วยสีหน้าปกติ หันมาเอ็ดผมที่ยังแหย่ด้วยการกัดคอมัน ครั้นเขารับสายทางนี้ก็รีบกรอกเสียงบอกเพื่อนในสายทันทีว่า เออ ธามวันนี้กูไปไม่ได้นะ เมียกูมันงอแงตั้งแต่เช้า” 

ผมยกยิ้ม คำที่มันกล่าวถึงผมเหมือนว่าผมเป็นเด็กน้อยเลยนะ คิดแล้วยกหน้าไปจูบแก้มมันออดอ้อนแต่ก็อดที่จะตกใจไม่ได้เมื่อมันอุทานขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า หาอะไรนะ มึงก็ไม่ไปเหรอ?” 

อ้าว พี่ธามเลว 

มึงอยู่ไหน หาไอ้นี่ มึงไปทำห่าอะไรที่พัทยา?” 

สงสัยพี่ธามเองก็ยังเสียใจเรื่องไอ้ต้น ตอนนี้คงยังเมาค้างแหงๆ 

เออ งั้นเดี๋ยวกูโทรไปบอกไอ้เพื่อนก็ได้ มึงบอกมันแล้วรึยัง ถ้ายังก็จะได้บอกให้ อืมโอเคๆ ไว้เจอกัน มึงไหวปะวะธาม เออ งั้นขับรถกลับดีๆ นะมึง” 

ปอมันวางสาย หันมาหาผมที่ยังกอดมันจากด้านหลังอยู่อย่างนี้ ก็ตัวปอมันอุ่น มือหนาๆ มันเอี้ยวมาลูบปอยผม จับจมูก จับแก้ม ราวกับกำลังหยอกล้อกับแมว มืออีกข้างก็ไล่หาเบอร์พี่เพื่อนไปด้วย ทว่าความคิดน่ะกำลังเป็นห่วงเพื่อนตัวเอง 

ไอ้ธามแม่งทำใจเรื่องไอ้ต้นไม่ได้” 

ใจผมหาย แล้วปอจะทำใจได้ไหม ได้แต่นิ่งมองมันอย่างนี้ เอ่อปอ” 

ควรบอกมันตอนนี้ไหม 

ผมกลัวว่าปอจะทำใจไม่ได้เหมือนกัน 

คุยธุระเสร็จเราต้องคุยกันนะภีมมันพูดเสียงแผ่วเบา ผมพยักหน้ารับ มือตีหน้าท้องมันขณะที่กอด ปอมันทำหน้าเข้มหันมาดุทั้งฟังเสียงรอสายพี่เพื่อนไปด้วย 

ผมได้แต่นิ่งคิดกับตัวเอง คิดว่าควรตกลงกับปอว่าจะเอายังไงกันแน่ ไม่ใช่แบบนี้ ปอควรรู้ว่าผมกำลังจะไปและทำใจเพื่อรอผมสิถึงจะถูก ผมไม่ควรตัดช่องน้อยแต่พอตัว ไม่ควรห่วงแต่ความรู้สึกของตัวเองไม่แคร์คนรออยู่ด้านหลัง ถ้าทำแบบนั้นปอคงเลิกที่จะศรัทธาในตัวผมไปเลยแน่ๆ 

ผมได้แต่คิดซ้ำๆ 

ครั้นคุยธุระกับพี่เพื่อนแล้ว ปอมันก็แกะมือผมออกแล้วหันมาจ้องตาด้วยความอยากรู้ ผมยกยิ้มให้มัน ผวาเขาไปกอดคอทำเป็นไม่รู้เรื่อง 

ในที่สุดก็หาเรื่องให้พี่ปอโดดจนได้ ไปเที่ยวกันไหม ที่ไหนดีน้า?” พยายามทำเสียงตื่นเต้น มันกอดผม มองผมด้วยความสงสัย 

พอเลย อย่ามาเฉไฉ คุยกับพี่ก่อน” 

ไม่เอา อาบน้ำให้กูหน่อยนะ แล้วก็ไปเที่ยวกันเมื่อได้ยิน ปอมันเลิกคิ้วด้วยแววสงสัยอีกครั้ง 

อาบน้ำนี่ จำได้ว่าขออาบด้วยกันกี่ครั้งไม่เห็นยอมเลยนะ” 

ก็วันนี้อารมณ์ดี จะอาบพร้อมกันไหมล่ะ?” 

ไม่เอาอ่ะพี่อาบแล้ว” 

ผมขมวดคิ้วตัวเองมองหน้ามัน ทุบบ่าระบายไปที นี่กูอ่อยยังไม่รู้ตัวอีก มาๆ อาบน้ำด้วยกัน” 

ปอมันเกาหัวตัวเอง แล้วก็ยิ้มมองผมอยู่อย่างนั้น ยกมือกอดผม จูบผมด้วยความเอ็นดูและบอกว่ารักกับผม มันทำแบบนี้ทุกๆ เช้า แต่ไม่น่าเชื่อเลยว่าอีกไม่นานจะไม่ได้ยินพี่ปอบอกรักทุกครั้งที่ตื่นนอน คิดแล้ว รอยยิ้มผมละลงไปอย่างไม่สามารถเรียกกลับได้ 

ใจมันหาย มันหวิว มันโหวง 

ภีม เป็นอะไร เมื่อกี้ยังยิ้มน่ารักอยู่เลย เป็นอะไรวะ หืม?” 

ผมชะงัก มองใบหน้าที่อยากรู้ของอีกฝ่าย พยายามฝืนยิ้มอย่างเต็มกลืนทั้งๆ ที่ใจเจ็บปวด ขี้เกียจเดิน อุ้มไปอาบน้ำหน่อยสิปอ” 

ขอเยอะเกินไปแล้ว ถ้าเห็นภีมแก้ผ้าพี่คงทนไม่ไหว ไม่ได้แค่อาบน้ำอย่างเดียวมันว่ายิ้มๆ มือเชยคางผมให้จ้องตา 

อ๋อ ที่ไม่ยอมอาบให้เพราะกลัวอดใจไม่ไหวเหรอ ป๊อดว่ะปอเมื่อได้ยินเช่นนั้น ปอมันเลิกคิ้วพลางชี้หน้า 

จะยั่วใช่ไหมเนี่ย?” 

เปล่านะผมยักไหล่ทำท่าไม่รู้เรื่อง 

มานี่เลย จะซัดให้ลุกไม่ขึ้นเลย” 

ไม่ว่าอย่างเดียว จับตัวผมลอยขึ้นมุ่งสู่ห้องน้ำ เสียงของผมหัวเราะคิกคักเมื่อหลอกล่อมันได้สำเร็จ เราหยอกล้อกันในห้องน้ำกันเป็นเวลาเกือบชั่วโมง แค่กอด แค่จูบ สุดท้ายพี่ปอก็ยอมอาบน้ำพร้อมกัน 

หวนมาคิดอีกครั้งด้วยความเอาแต่ใจตัวเอง เมื่อก่อนผมเคยเล่นตัวตั้งนาน เพิ่งมาคิดได้ว่าเอาเข้าจริงเราเพิ่งจะได้อาบน้ำพร้อมกันแค่ครั้งเดียว ยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่ปอขอแล้วผมเอาแต่ดื้อดึง ไม่ยอมตามใจมัน 

ทั้งๆ ที่มันออกจะสนุกขนาดนี้ 

สลับกันถูหลัง บนตัวเรามีแต่ฟองสบู่ นิ้วมือเรียวๆ ขยับมาเกลี่ยฟองออกจากใบหน้าให้ด้วยความอ่อนโยน ผมได้แต่รู้สึกร้อนใบหน้า กลัวตัวเองร้องไห้ 

สุดท้ายวันนี้ ปอก็ไม่ได้พาผมออกไปไหนอย่างที่ผมขอไว้ว่าอยากออกไปเที่ยวที่ไหนสักแห่ง ใจจริงๆ ผมเองก็อยากใช้เวลาทั้งวันอยู่กับมัน จ้องตา บอกว่ารักกันตลอดทั้งวันอยู่แบบนี้ดีกว่าจะออกไปไหนเสียอีก แม้ปอจะงงและสงสัย กลับไม่ถามอะไรอีกเมื่อผมพยายามบ่ายเบี่ยง มันคงรอตอนที่ผมบอกเอง 

ใช่ปอรู้ว่ายังไงผมก็ต้องบอก 

ผมนิ่งมองร่างหนาๆ ที่นอนพริ้มตาหลับในช่วงบ่ายของวัน ใบหน้าไร้การแต่งแต้มสีหน้าต่างๆ ผมขยับเข้าไปกอดมันแน่น จูบปาก และเฝ้ามองใบหน้านี้ให้ละเอียดเมื่อนึกถึงวันหนึ่งที่จะต้องไม่ได้เจอกัน ผมจะจำใบหน้าหล่อๆ นี้ไว้ 

เฝ้านึกถึง และคิดถึง 

รอวันที่จะได้กลับมา คิดแล้วผมได้แต่พริ้มตาหลับ เราต้องโตขึ้นนะปอ 

โตอย่างที่แม่ของปอต้องการ 

ทำไมเหนื่อยหัวใจแบบนี้ ผมพาร่างตัวเองเดินเอื่อยๆ ลงมายังด้านล่างด้วยใจที่เบาหวิวแปลกๆ จะให้คิดหมกมุ่นอยู่แต่ในห้องก็ทำไม่ได้ มัวแต่กลัวการจากลาที่จะต้องเผชิญแล้วผมเกรงว่าตัวเองจะไม่กล้าพอที่จะเดินจากปอมา 

เหลือบไปเห็นคุณปราชญ์ พ่อของปอกำลังนั่งคุยกับใครสักคนอยู่ เขาละมามองผมแล้วส่งยิ้มให้ ผมยกยิ้มตอบท่านทันทีก่อนจะละสายตาหลบเมื่อเห็นว่าคนที่เขาคุยด้วยหันมา เธอส่งยิ้มใจดีพร้อมกันนั้นคุณพ่อท่านก็ลุกเดินมาหา พาร่างผมเดินเข้าไปร่วมวง ใจจริงก็ไม่ชอบเลยที่จะต้องเข้าหาแบบนี้ 

สายตาของพี่ชายปอทำผมลำบากใจ 

ปออยู่ในห้องเหรอ?” คุณพ่อถาม 

เขานอนครับ ผมเลยออกมาเดินเล่น” 

วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนเหรอ เห็นว่ารีบทำงานนี่ผู้หญิงคนเดียวบนโต๊ะกล่าวถาม ผมละสายตาตัวเองเมื่อเห็นเธอมองตา แววตาของเธอไม่ได้มีแววโกรธเคืองอะไรแต่ผมกลับรู้สึกผิด 

ผมขอไม่ให้ไปเองครับ” 

ทำไมล่ะ?” 

ผม” ทำไมถึงพูดไม่ออกเลยนะ

พวกเธอน่ะเด็กกันจริงๆ รู้ไหม เห็นไหมเรื่องแบบนี้ยังชวนทำอะไรเถลไถล ทำให้เราดูออกว่ายังเด็กกันมาก ชวนแต่ออกนอกลู่นอกทางแล้วอย่างนี้จะให้ฉันวางใจยังไง?” แม่ของปอว่า ผมก้มหน้ามองมือตัวเองตอนนี้ที่กุมกันแน่น 

อีกหน่อยก็เลิกกัน เชื่อผมสิพี่ชายปอกล่าวขึ้นมาหลังจากเงียบฟังอยู่พักหนึ่ง ผมนิ่ง ทำไมผมต้องมานั่งตรงนี้ มาถูกคนวิพากษ์วิจารณ์เรื่องความรักของเรา เพียงเพราะว่าเรายังเด็กอย่างนั้นเหรอ แปลว่าหากเราทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่และดูแลตัวเองได้แล้ว นั่นหมายความว่าเมื่อเราตัดสินใจทำอะไรลงไปจะไม่ผิดใช่ไหม 

อย่าเพิ่งตัดสินเด็กคนนี้เพราะการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เลย ที่ปอดีขึ้นมาได้ก็เพราะเขา ฉันชอบที่ภีมฉุดปอให้โตเป็นผู้ใหญ่เมื่อทั้งสองคนได้รักกัน” 

เธอไม่รู้อะไรหรอกปราชญ์คุณแม่เธอแทรกขึ้น 

ทำไมฉันจะไม่รู้ ฉันสังเกตพวกเขาเวลาอยู่ด้วยกันตลอดคุณพ่อบอก แต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่รู้สึกดีที่เขาจะเถียงแทนแบบนี้หรอก 

เธอสังเกตก็จริงแต่ไม่เข้าใจวิถีชีวิตจริงๆ เหมือนฉัน” 

ทำไมฉันจะไม่เข้าใจ ฉันคิดว่าฉันเข้าใจลูกดีกว่าเธอด้วยซ้ำ” 

หมายความว่าไง?” เธอว่า ผมหน้าชายกมือกุมขมับด้วยความปวดหัว 

พ่อกับแม่ไม่ควรมาเถียงกันเรื่องนี้หรอกครับ มันไม่น่าคิดมากเลย ผมว่าไม่นานพวกเขาก็เลิกกัน เหมือนที่พ่อเลิกกับคู่ขาเก่าของพ่อ ยังไงพวกเกย์มันก็ไม่มีรักแท้อยู่แล้ว” 

ใจผมหายเมื่อเห็นสายตาคนว่ามองมา แต่คุณปราชญ์ก็ยังยืนยันจะเถียงหรืออธิบายแทนผมว่า ที่พ่อต้องเลิกเพราะมีเหตุจำเป็น เกย์ไม่ได้รักง่ายหน่ายเร็วขนาดนั้น แค่เราพยายามหาคนที่รักเราและสามารถอยู่ข้างเราได้ แต่อุปสรรคคือมันหาไม่ได้ง่ายๆ ไง” 

พ่อเลิกเถียงข้างๆ คูๆ เถอะ ยังไงเสียเกย์มันก็ยึดเรื่องเซ็กส์เป็นหลักอยู่ดี พอไม่ได้ตามใจเดี๋ยวก็เลิกกัน ผมเห็นมานักต่อนักแล้วที่บอกว่ารักกัน อยู่ด้วยกันไม่เห็นถึงปีสักคู่” 

เปรม ลูกใช้อคติกับเกย์มากเกินไป” 

ก็มันจริงนี่ ถ้าเห็นว่าผมอคติพ่อก็พิสูจน์สิ นายก็ด้วย!

ผมสะดุ้ง เงยมองหน้าคนว่าที่ยังจ้องตาผมเขม็งราวกับกำลังโกรธ ผมไม่รู้เขาโกรธเขาเกลียดเกย์ขนาดไหน แต่สายตาแบบนี้รู้ดีเลยว่าไม่น้อย ผมได้แต่หลบตาและไม่กล้าสู้หน้า 

ทำไมนะ ทำไมผมต้องมานั่งทนฟังอะไรแบบนี้ด้วย 

ผมจะพิสูจน์” 

ทั้งสามเงยมามองผมเป็นตาเดียว คนที่ต่อว่าผมเมื่อครู่เปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อยเมื่อเห็น ลูกตาผมถูกกลบด้วยน้ำตา มันเอ่อและหล่นแหมะใส่หลังมือที่สั่น ผมกลัวจริงๆ 

ผมจะพิสูจน์เองว่าเรารักกันจริงๆ” 

เฮอะ นายฝันอยู่งั้นเหรอ?” คนตรงหน้าว่า 

ผมกับปอจะพิสูจน์ว่าเรารักกัน เราอยู่กันได้” 

ปอมันบอกว่าจะพิสูจน์เหรอ หรือนายคิดคนเดียว?” 

ผมแค่คิดคนเดียว แต่คิดว่าปอคงจะทำด้วยแน่ๆ” 

อย่าละเมอนักเลย ฉันรู้จักน้องฉันดีกว่านาย ถ้ามันไม่ได้ออกปากอะไรออกมาเอง อย่าฝันว่ามันจะทำให้” 

คนตรงหน้ากล่าว น้ำเสียงดูหมิ่นผมที่นั่งตรงนี้ 

ผมจะเลิกกับปอ ผมจะไปจากที่นี่” 

ภายในวงสนทนาเงียบกริบเมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมไม่รู้ทุกคนรู้สึกอย่างไรแต่มั่นใจแน่ว่าคงมีตกใจที่จู่ๆ ก็พูดคำนี้ขึ้นมา คุณพ่อเงยมามองผมพลางส่ายหน้าปฏิเสธ 

ทำแบบนี้หมายความว่าไงภีม พ่อไม่เข้าใจ” 

เขานิ่งมองตา ส่ายหน้าอย่างไม่มั่นใจในสิ่งที่ผมกำลังจะกล่าว ผมจะเลิกกับปอครับ” 

เหอะ พูดแล้วไง ฉันคิดแล้วไม่มีผิดพี่ชายของปอรีบพูดด้วยน้ำเสียงเยาะ ผมรู้ดี

แต่ที่ผมเลิก เพราะจะรอวันที่เราโตพอ เราจะกลับมา 

น่าขำ นายมันบ้าไปแล้วหรือไง ใครมันจะไปรอได้ เฮอะบอกมาสิว่ากว่านายจะโตน่ะอีกกี่ปี ตอนนี้นายอายุเท่าไหร่ สิบห้า สิบหก แล้วกว่านายจะประสบความสำเร็จ กว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆ น่ะกี่ปี ห้าปี สิบปี ใครมันจะไปอดทนรอได้

ใจผมหายเมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาว่า 

นั่นมันก็จริง แต่ถึงปอจะไม่รอ ยังไงฝ่ายผมน่ะต้องรอ 

มันอาจจะนานมาก ปออาจมีคนรักใหม่ อาจแต่งงานมีลูก ถึงวันนั้นผมอาจเสียใจจนแทบไม่เป็นอันกินอันนอนอีกครั้ง ผมก็ยังจะรอ แม้ปอจะไม่เชื่อมั่นในผมและหนีไปคบใครก่อน ผมจะไม่โกรธเคืองอะไรเขาเลยสักนิด 

ถ้าปอมีความสุข ถ้าได้เห็นปอในอนาคตมีความสุขผมก็โอเค เพราะตอนนั้นผมคงโตพอที่จะยอมรับได้แล้ว แม้จะเสียใจเพียงไหนก็ตาม ผมจะเชื่อมั่นในเขา 

ไม่จริงใช่ไหมภีม?” 

ผมชะงัก ดวงตาเบิกโพลงเมื่อได้ยินเสียงของใครสักคนกล่าวจากด้านหลัง ใบหน้าผมชาแทบไม่กล้าที่จะหันกลับไป 

ปอ 

เสียงฝีเท้ากระแทกมาก พร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปลบต้นแขนรั้งให้ผมหันไปหา ใบหน้าของคนถามขึงขังจนผมเป็นฝ่ายหลบสายตาไปด้วยความกลัว กลัวใจตัวเอง กลัวปอโกรธ กลัวว่าจะจบไม่สวยเหมือนที่ผ่านมา 

ตอบกูมา! 

ผมเม้มปากให้สั่น ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา เมื่อดวงตาของคนตรงหน้าจ้องเขม็ง มันโกรธ มันโมโหเมื่อผมไม่คิดที่จะบอกเรื่องนี้กับมันสักคำ 

ตอบมาสิภีม ตอบกูมา! 

มันตะเบ็งเสียง ลากแขนผมให้เดินตามหลังไป ความรู้สึกเจ็บที่ต้นแขนไม่ได้ทำให้ผมร้องไห้ แต่ผมเจ็บตรงที่หัวใจที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องไห้ระบายมันออกมา ส่งเสียงแห่งความเจ็บปวดบอกปอไปว่าผมเองก็เจ็บไม่น้อยว่าปอเลย 

ผมรักปอ ยังไงก็ยอมรับไม่ได้ที่เราต้องจากกันอย่างนี้ 

ร่างของผมถูกผลักลงบนเตียงพร้อมกับปอหันมาจ้องตา มือผมสั่น พยายามเอื้อมไปแตะมันให้เข้าใจว่าตอนนี้ผมเสียใจ มือหนานั้นปัดผมออก แต่ผมจะไม่ร้องไห้เสียใจเลยเมื่อเห็นแววเศร้าในดวงตาของมัน 

ปอ ฟังก่อน 

มึงทำแบบนี้ได้ไง ทั้งที่กูคิดจะอยู่กับมึงตลอดไปแต่มึงกำลังคิดที่จะทิ้งกู! 

ดวงตามันมีแต่ความเจ็บปวดสื่อออกมาระหว่างที่กระแทกกระทั้นเสียงใส่ ผมได้แต่จะเอื้อมมือไปขอร้อง อย่ามาแตะกูทำไมมึงถึงทำแบบนี้วะภีม กูทุ่มเทให้มึงขนาดนี้มึงยังไม่คิดที่จะเชื่อในตัวกู มึงยังคิดที่จะทอดทิ้งกู มึงก็เห็นว่ากูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมึงอยู่ด้วย กว่ากูจะขอร้องให้มึงกลับมามันยากขนาดไหน มึงยังไม่เห็นค่าแล้วจะทิ้งกูไป 

ปอ…” ผมกุมหน้าอกตัวเอง มันเจ็บจนต้องหยิกให้มันชา “ภีมขอโทษ 

กูไม่รับ กูไม่ฟังอะไรทั้งนั้น! 

มันกระแทกอารมณ์ตอบพลางทรุดตัวนั่งหันหลังให้ผมอยู่ปลายเตียงเงียบๆ คนเดียว พยายามเก็บอารมณ์ความร้อนรุ่มในอกต่างจากปอคนเดิมอย่างสิ้นเชิง ไม่โวยวาย ไม่อาละวาด ไม่ทำลายข้าวของ น้ำตาผมไหลอาบแก้ม พรุ่งพรูออกมาไม่ขาดสายและควบคุมไม่ได้ ไม่เคยคิดว่าปอมันจะเสียใจขนาดนี้ ทำไมผมมันเลวขนาดนี้วะ 

ดวงตาผมมองแผ่นหลังกว้างๆ ของพี่ปอนิ่ง

มันกำลังไหวขึ้นลง ด้วยแรงสะอื้น

ใจผมจะขาดเมื่อเห็นเช่นนั้น ตั้งแต่คบกันมาผมไม่เคยเห็นพี่ปอร้องไห้เพราะผมเลยสักครั้ง นั่นอาจบอกว่ามันกำลังเสียใจมากที่สุดกับสิ่งที่ผมคิดกระทำ 

ปอฮึก ขอโทษ…” ผมบอกเสียงสั่นไหว คลานไปกอดมันจากด้านหลัง รู้สึกถึงแรงสะอื้นของพี่ปอที่ผมรักอย่างเต็มที่ 

ภีมจะทิ้งพี่ไปจริงๆ เหรอ?” 

ใจผม มันจะขาดสะบั้นเมื่อได้ฟังเสียงสั่นเครือตรงหน้า น้ำตาหยดใส่เสื้อของมันหยดแล้วหยดเล่า ผมรู้ว่าปอมันเสียใจ อาจจะมากว่าผมด้วยซ้ำ 

ภีมมีเหตุผลนะ” 

ไม่มึงจะทิ้งกู!” มันกระแทกเสียง ผมได้แต่กอดมันแน่น มึงจะทิ้งกูไป กูรู้แค่นี้ภีม...มึงไม่รักกู 

ไม่ เรายังรักกันเหมือนเดิมปอ เรายังรักกัน ภีมรักปอ ปอรักภีม” 

ถ้าภีมไปมันจะไม่เป็นแบบนั้น” 

มันพูดเสียงสั่น ดวงตาผมจ้องเสื้อของมัน เก็บเสียงสะอื้น “รอภีมได้ไหมปอ?” 

ไม่ 

ผมนิ่ง ฟังเสียงสะอื้นของอีกฝ่ายและตัวเองผสานกัน นะสัญญานะว่าจะรอ” 

ไม่…” มันลากเสียง มือขยับมากุมมือผม มือหนาๆ และแข็งแรงมันกำลังสั่นไหว 

ปอมันกำลังกลัว โธ่ปอ ใจผมสลาย

อย่าไปนะภีม พี่ขอร้องอย่าไปจากพี่” 

อย่ารั้นได้ไหมปอ บอกมาสิว่าจะรอ จนกว่าเราจะโตแล้วดูแลตัวเองได้” 

ไม่ภีม ไม่ 

ปอมันส่ายหน้า กุมมือผมที่กอดมันแน่นและเอาแต่ส่ายหน้าปฏิเสธ ภายนอกมันดูแข็งแกร่งแต่ภายในใครจะรู้ว่ากำลังอ่อนแอและหวาดกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขนาดไหน ปอไม่ต่างจากผม เมื่อผมเห็นปอร้องไห้และเสียใจขนาดนี้ ผมได้แต่ต่อว่าตัวเอง คิดได้ยังไงว่าจะไปแบบไม่บอกไม่ลาสักนิด 

มึงนี่เป็นเหมือนที่พี่มึงว่าไว้จริงๆ ยังไงก็ทำให้กูไม่ได้สินะ” 

ผมกล่าว ขยับไปวางใบหน้าบนบ่ากว้างๆ ไม่กล้าเงยขึ้นไปมองใบหน้าของมัน ใจผมคงแหลกละเอียดถ้าเห็นหน้าของมันเปื้อนไปด้วยน้ำตาจากผมซึ่งเป็นคนทำร้าย คนที่มันไว้วางใจ 

บอกมาสิว่าไม่อยากไป พี่ทำให้ได้” 

ไป ยังไงก็ต้องไป ถ้าปออยากอยู่ด้วยกันตลอดไปก็ต้องไป” 

ทำไม เราอยู่กันตอนนี้ก็ได้มันส่ายหน้า 

แล้วจากกันภายหน้าน่ะเหรอ สู้จากกันตอนนี้แล้วได้อยู่ด้วยกันตลอดไปสิผมเอ่ยบอก เมื่อได้ยินปอมันจึงเงียบไป ได้ยินแต่เสียงสะอื้น 

รักกูไหมปอ?” 

รัก รักภีมคนเดียว จะรักตลอดไปเลยมันว่า 

งั้นก็ต้องรอ สัญญานะ รอนะปอ อย่าทิ้งกูนะปอฮึก!” ไม่อยากหลุดร้องไห้ แต่เป็นฝ่ายผมที่อ่อนแอ 

ไม่อยากเชื่อเลย 

รับปากมาสิ ว่าจะรอ กูเองก็จะรอ จะรีบโตแล้วรีบมา” 

โธ่…” มันลากเสียง ได้แต่เงียบๆ ร้องไห้คนเดียวไม่ยอมตอบ ผมนิ่งกอดมันจากตรงนี้ ร้องไห้และรอฟัง สุดท้ายมันก็ไม่ยอมตอบอะไรมาเลยสักคำ 

สุดท้ายมึงก็ไม่ยอมรับปาก มึงมันรั้น งั้น เราเลิกกันตลอดไปเลยก็ได้ กูจะไม่ทำร้ายมึง ไม่ต้องรอกูหรอกนะถ้ามีใครมาจีบหรือชอบใครและเห็นว่าเขาใช่มากกว่า ก็อย่าปิดกั้นเข้าใจไหม?” 

มันนิ่งฟัง ใจผมหายพลางบอกต่อ อย่าปิดตัวเองรอกู กูไม่รู้ว่ามึงจะมั่นคงกับกูมากแค่ไหน ถ้าคิดว่าจะเจอคนที่มั่นคงมากกว่าก็คบกับเขาซะ ไม่ต้องรอ 

แต่กูจะรอมึง รอมึงคนเดียวและกลับมา “ไม่ต้องรู้สึกผิดกับกูนะถ้ากูกลับมาเห็นมึงมีลูกมีเมีย 

พอได้แล้ว มึงก็รู้ว่ากูรักใครไม่ได้อีกแล้ว กูไม่คิดจะรักใคร 

ผมใช้หลังมือปาดน้ำตา ยิ้มทั้งๆ ที่กำลังร้องไห้เมื่อได้ฟังคนที่รักกล่าตอบมาเช่นนี้ คนที่ถูกกอดหันมามอง ทำให้ใจของผมสั่นแทบจะทะลุออกจากอกเมื่อเห็น ใบหน้าที่กำลังเสียใจของปอ 

กลับมาเร็วๆ นะภีม พี่จะรอ” 

ผมกอดมันแน่น ได้แต่พยักหน้ารับด้วยความดีใจที่ปอยอมตกลงในสิ่งที่ผมเสนอ ใบหน้าผมขยับเข้าไปแนบริมฝีปากจูบเป็นคำมั่นสัญญา รับรู้ว่าปอเจ็บปวดขนาดไหน ริมฝีปากของมันร้อนรุ่ม สั่นเครือ ราวกลับกำลังกลัวว่าผมจะหายไปจากตรงหน้า 

สัญญาแล้วนะปอ 

กูจะรอ 

และเชื่อมึงเสมอว่ามึงจะทำตามที่ตัวเองบอกได้ 

สัญญาว่าเมื่อเราโตพอ เราจะเดินกลับมาหากันดังเดิม 

ผมยิ้ม ยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห็นว่าเราจ้องตากันหลังจากผละปากออก นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าหล่อๆ นี้ด้วยความห่วงใย อย่าร้องไห้เลยปอ ปอโตขึ้นมาก และอนาคตก็มั่นใจเลยว่าปอจะโตขึ้นไปเรื่อยๆ สามารถดูแลตัวเองและผมได้ 

รักปอนะ จะรอตลอดไป



ตอนหน้าพาร์ทพี่ปอนะ อย่าพลาดจ้า

คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยเน้อ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #151 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 20:57
    เปรมนายร้ายเงียบนะ5555 รู้น่าว่าเก็บกดอ่ะ แต่พูดแบบนั้นมันแรงเกินไป ชิ!! โธ่... ปอภีม โตไวไวนะ รีบโตแระกลับมาหากันนะ ฮื่อ....
    #151
    0
  2. #104 Lilly June (@lin-salintip) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:05
    โอ้ย ดราม่าอีกแล้ว น้ำตาไหลท่วมห้อง ฮือๆ แบบตอนหน้าตัดแล้วภีมกลับมาเลยได้ไหม กระซิกๆ รออ่านตอนต่อไปน้าาา
    #104
    0