(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 28 : 1 MONTH--27(การจากลา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 ม.ค. 58

ตอนที่ 27 

มาๆ กินข้าวกันก่อน เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” 

เสียงที่รักของผมร้องบอกเพื่อนๆ พลางยกข้าวกล่องจำนวนหลายกล่องมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ข้างหลังเป็นร่างของพี่เพื่อนที่ถือถุงบรรจุขวดน้ำหลายชนิดเดินตามหลังมา ตอนนี้สังเกตดีๆ แล้ว เห็นเขาเขินจริงๆ ด้วยแฮะ ต่อหน้าพวกผมกับไอ้กรีน พี่เขาเหมือนจะวางตัวไม่ถูก 

เหมือนที่ผมรู้สึกตอนแรก ที่วางตัวไม่ถูกเพราะเขินไอ้กรีน ไม่ใช่เพราะเรื่องไอ้ปอ ผมยกยิ้ม โล่งใจอย่างน่าประหลาด ลอบมองไอ้กรีนเองที่ยังเกาคอตัวเองทำหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยของไอ้ปอ ไอ้นี่ก็พ่อสื่อแบบที่ไม่ยอมปรึกษาผมสักคำ ปล่อยให้ผมคิดมากจนต้องยอมเสียตูดให้มันทั้งคืน กลับไปผมจะเล่นให้น่วมเลย 

ซัดมันนะครับ 

ปอมันขยับมาทรุดตัวข้างๆ ผมหลังจากยื่นข้าวกล่องให้เพื่อนๆ ผมเงยไปมองหน้ามันด้วยความเขินทันที แม่งน่ารักขึ้นมาทุกวัน อย่างนี้ผมจะทิ้งมันไปไหนได้ อยากอยู่ใกล้ๆ ทุกวัน บอกรักมันไปทุกวัน 

มือผมเกาะหลังมันพลางเงยไปสบตานิ่ง พร้อมกันกับปอที่ก้มมามองด้วยแววสงสัยกับอาการตอนนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือยิ้มหวานๆ ให้ แม้อีกฝ่ายจะประหลาดใจก็เถอะ ช่วงสุดท้ายผมจะเอาอกเอาใจมันอย่างเดียว ไม่เอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว จะรักพี่ปอให้มากๆ จะทำให้ปอมีความสุขที่สุดเท่าที่เคยมีมา 

เฮ้ยไอ้เพื่อน เอาน้ำให้น้องเขาหน่อยสิวะ บริการนิดหนึ่งปอมันร้องแซวแล้วหลุดยิ้ม ผมมองใบหน้าไอ้กรีนแล้วก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ มันรับขวดน้ำจากมือพี่เพื่อนมาถือพร้อมกับยิ้มรับพี่เขานิดๆ 

นั่งเลย นั่งข้างๆ น้องเขาน่ะ” 

พี่เพื่อนยิ้มแห้งๆ เกาหัวตัวเองเมื่อเพื่อนๆ ต่างยุกันยกใหญ่ ไม่ดีมั้ง ตัวกูเหม็นแต่น้ำมันเครื่องเดี๋ยวติดเสื้อน้องเขา” 

กล้าๆ หน่อยดิวะไอ้นี่” 

ไอ้ปอมันเชียร์สุดใจขาดดิ้น ผมหลุดหัวเราะพลางสะกิดไอ้กรีน ชวนพี่เขานั่งสิ” 

มันหันมามองหน้าผม สีหน้าดูเขินแล้วมองพี่เพื่อนงงๆ สงสัยคงไม่เคยมีคนมาจีบ อีกอย่างถูกคนน่ารักๆ แบบนี้จีบครั้งแรก เป็นผมก็เขินเหมือนกัน พี่เขาน่ารักจริงๆ ยิ้มอย่างเดียว 

นั่งครับพี่ ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวผมซื้อใหม่ก็ได้ ปิดเทอมแล้วยังไงก็ไม่ได้ใส่นั่นแหละกรีนมันบอกพลางขยับตัวให้พี่เขานั่งหน้ามึนๆ งงๆ 

เอาๆๆ นั่งเลย” 

คนทั้งห้องร่วมใจเชียร์มันครับ นับว่าเป็นอะไรที่ลุ้นมาก เพิ่งสังเกตเห็นตอนอยู่ใกล้ๆ ว่าพี่เพื่อนน่ะเป็นคนออกจะแมนๆ กิริยาท่าทางผู้ชายมาดแมนมาก แต่ไม่ได้ดูแลตัวเองเลย ปล่อยตัวเลอะกับงาน ไม่สำอาง เวลากินก็มูมมามนิสัยผู้ชายมากแต่ตัวเล็กนิดเดียว เห็นแล้วน่ารักดีแฮะ 

ส่วนไอ้กรีน มันนั่งเงียบๆ ตลอด เดาว่าคงพูดไม่ถูกมากกว่า มันตัวสูงกว่าผมนิดเดียว ตอนนี้ก็น่าจะพอๆ กันกับพี่เพื่อนด้วย แต่ผมว่าปีหน้ามันจะสูงขึ้นเยอะมาก ดูจากสัดส่วนของมันน่ะ 

เย็นนี้ผมก็เลยยิ้มหน้าบานที่ไม่ต้องรู้สึกผิดกับไอ้กรีนอีกต่อไป หวังว่าเมื่อผมกลับมาที่นี่อีกครั้ง มันก็น่าจะคบกับพี่เพื่อนอยู่และสูงขึ้น หล่อขึ้นไปกว่าเดิมนะ 

ผมนึกถึงเรื่องของอนาคต ทั้งๆ ตอนนี้ตัวเองยังเด็กมาก ควรสนุกกับการเรียนอย่างเดียว แต่ผมควรวาดฝันความจริงที่ตัวเองต้องการได้แล้ว ควรบอกสิ่งที่ตัวเองอยากได้อย่างแท้จริงกับพ่อแม่ได้แล้วว่ามันไม่ใช่เงินทองและของอำนวยความสะดวกต่างๆ ผมต้องการความอบอุ่นจากพวกเขา เมื่อเขาพรากสิ่งที่มีค่าจากผมไป เขาควรจะทดแทนมัน 

แต่ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ 

“…อืม 

ผมนั่งอยู่บนตักแข็งแรง มือลูบหน้าท้องตัวเองเม้มริมฝีปากแล้วก็โยกเอวตัวเองมองใบหน้าของปอ มันกำลังเหยเกด้วยความสุขสม ตั้งแต่กลับมาผมก็ทำเรื่องอย่างว่ากับมันอย่างเดียว ยอมปอทุกอย่าง มือผมกอดคอมันแน่นยกเอวตัวเองกระแทกลงไปเสียงดัง เนื้อกระทบเนื้อผสานกับเสียงครางของเรา ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย ผมหอบตัวโยนนั่งบนตัวคนตรงหน้าที่สูดปากไล้มือเล่นบนร่าง เคลื่อนมาบีบเนื้อบั้นท้ายอย่างอดใจไม่ไหว 

ปอจะเสร็จ ละ…” มันขยับมาแนบปากจูบ จับเอวผมกระทั้นลงมาด้วยความเร็ว มองผมด้วยสายตาแห่งความเสน่หา โหยหาและต้องการ ทั้งๆ ที่เมื่อคืนที่ผ่านมาก็อิ่มหนำสำราญ ผมแอ่นตัวผ่อนลมหายใจไม่ให้ร้องเสียงดัง ร่างกายเกร็งไปทุกส่วนเมื่อถึงฝั่งฝัน ฉีดสารแห่งความสุขใส่ตัวของคนตรงหน้าออกมาไม่รู้รอบที่เท่าไร 

ปอนิ่ง มันเองก็เสร็จพร้อมกับผมจิกหลังผมและหอบตัวโยน ดวงตามันเงยมองผมแววฉงน รอยยิ้มผมส่งไปให้มันก่อนจะขยับไปจูบปากกัน แม้ปอมันจะงงว่าผมทำแบบนี้ทำไมแต่ก็ไม่เคยคิดปฏิเสธ ผมนั่งแช่อยู่แบบนั้น กอดปอ บอกว่ารักแต่มันเพียงคนเดียว 

ภีม…” มันไล้แผ่นหลัง จูบไหล่เปลือยเปล่าของผม 

ปอกำลังสงสัย กำลังอยากรู้ ผมยิ้มหวานให้พร้อมจูบคางสากๆ ของมันอ้อน 

เอาอีกยกไหม?” ว่าแล้วจูบซ้ำไปอีกที มันก้มมองผม สงสัยจริงๆ อยากรู้จริงๆ 

บอกพี่มา 

อะไร ให้เอาไม่ดีรึไง วันหลังไม่ให้แล้วนะถ้าถามแบบนี้ผมว่าเสียงค้อน 

บอกพี่มาเดี๋ยวนี้มันเค้นด้วยสีหน้ากังวล 

รักปอนะ” 

ไม่ใช่แบบนี้ปอพูดพลางจับตัวผมออกมาจ้องตา ผมละหนี 

ไม่อยากได้ยินกูบอกว่ารักแล้วเหรอ?” 

เปล่า แต่ภีมปิดบังอะไรพี่น่ะหา?” ปอขมวดคิ้วตัวเองเป็นก้อนย้อนถาม ถอนตัวเองไปหยิบทิชชูมาม้วนถุงยางลงถังขยะ ผมกอดมันแน่น ซุกหน้าบนอกแข็งแรงไว้อย่างนั้นด้วยความล้าตรงหัวใจ ยังไม่อยากนึกถึงสิ่งนั้น ยังไม่อยากเสียใจ 

ผมคิดได้ว่าไม่ควรบอกมัน ถ้าปอมันรู้ ผมคงจะเหมือนไอ้ต้นที่เป็นอยู่ ต้องลำบากใจที่จะต้องไปเป็นแน่ 

ดังนั้น ปอยังไม่ควรรู้เรื่องนี้ 

เสียงเคาะประตูเรียกให้เราทั้งคู่หันไปมอง ก่อนที่ปอมันจะละมาจับตัวผมเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกันด้วยกลัวใครจะเข้ามาเห็น มือหนาขยับถอดกางเกงเปลือยต่อหน้าแล้วเอาผ้าขนหนูพันเอวโชว์หน้าอก หยิบชุดคลุมมาให้ผมสวมด้วยความห่วงใย ทำท่าจะโน้มเข้ามาจูบอีกทีไอ้ผมเลยต้องเบี่ยงหน้าหนี 

ไปได้แล้ว คนเคาะเขารอนาน” 

รอนานยังไง ถ้าอยากเจอก็ต้องรอ” 

ผมแทบสะอึกเมื่อได้ยินมันกล่าวมาเช่นนั้น ก่อนจะยกยิ้ม มองตามแผ่นหลังกว้างๆ ของคนที่ผมรักสุดหัวใจเมื่อมันละเดินออกไป รอนานยังไงถ้าอยากเจอก็ต้องรอ 

รอ… รอภีมนะพี่ปอ 

ผมก้มลงยกมือกุมอันหน้าร้อนรุ่ม ไล่ความเสียอกเสียใจออกไปจากใบหน้า ถ้าปอเดินกลับมาเห็นคงถามผมอีกแน่ว่าเป็นอะไรด้วยความห่วงใย ผมไม่มีทางที่จะร้องไห้ต่อหน้ามันอีกเป็นอันขาด ไม่อยากให้พี่ปอกลุ้มใจเพราะต้นเหตุจากผมอีกแล้ว ได้ยินเสียงมันคุยกับคนข้างนอกดังอยู่เนืองๆ ฟังไม่ได้ศัพท์ แล้วมันเริ่มจะดังขึ้นเพราะน่าจะเชิญเขาเข้ามา ใครวะ พี่พี พี่ธามงั้นเหรอ 

เสียงผู้หญิงนี่ ผมนิ่งฟัง ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ไหน ออกมาโป๊ๆ แบบนี้ ซ่อนผู้หญิงในห้องชัวร์เลย” 

อย่า 

เสียงปอมันร้องปรามพร้อมกับผมที่ยกผ้าคลุมมาคลุมตัวเองด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะมีใครกล้าเปิดประตูเข้ามา ผมเห็นคนตัวสูงต่อหน้ายืนตาค้างมองมายังร่างผมด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เขามีใบหน้าคล้ายปอมาก ทรงผมคนละทรงและดูท่าว่าจะเป็นพี่ชายของมัน 

เขามองผม มองร่างที่เกือบเปลือยของผมนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวออกไป ได้ยินเสียงของผู้หญิงหัวเราะร่วนกับท่าทีของเขาคนนี้ นี่อึ้งขนาดนี้ น้องซ่อนไว้ทีเดียวสามคนเลยใช่ไหมเปรม?” 

เธอกล่าวพลางเดินมาแทรกตัวที่ประตู ใจผมหายวาบ 

มะ แม่ของปอ

ร่างผมชา เห็นปอมันวิ่งดุ่ยๆ มาจัดแจงปิดร่างกายผมให้มิดชิด มองผมพลางขมวดคิ้วเข้มไม่พอใจคนข้างหลังเป็นอย่างมาก 

ผู้ผู้ชาย!” คนที่อยู่หน้าประตูทั้งคู่ร้องขึ้น 

ผมอยากร้องไห้ เมื่อการพบกันครั้งแรกระหว่างผมกับแม่ปอไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดไว้ เธอนิ่งมองผมราวกับกำลังช๊อค แต่เมื่อรั้งสติตัวเองได้ เธอรีบผละออกจากประตูอย่างหน้าเสียไปพร้อมกับพี่ชายของปอ 

ส่วนปอมันจัดแจงชุดมาปิดตัวผมให้มิดชิด มองตาแล้วละออกไปด้วยความขุ่นมัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ถึงอย่างไรก็ตามยังไม่ลืมที่จะใจเย็นและอ่อนโยน ก้มลงมาบอกด้วยน้ำเสียงใจดีและไม่อารมณ์ร้อนอย่างเคย 

ไปอาบน้ำแต่งตัวดีๆ นะ คนเก่ง” 

กูไม่เก่ง 

ผมก้มหน้าปรับอารมณ์ก่อนจะเงยไปมองมัน แม่ปอจะเกลียดไหม?” 

ที่มาเห็นตอนเอากันเสร็จใหม่ๆ แบบนี้ 

อย่าคิดมากน่า 

ไม่ให้คิดมากได้ไง มาเห็นกับตาแบบนี้น่ะ! 

ปอมันเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าแม่ของมันต้องบินหนีไปอยู่ถึงต่างประเทศเพราะความอับอายที่พ่อเป็นเกย์ แม่มันต้องผิดหวังแน่ๆ ที่เห็นลูกชายตัวเองเป็นเกย์ เอากับผู้ชายด้วยกัน มันยิ่งรักเทิดทูนแม่ของมันขนาดนั้น ผมยกมือกุมหน้าตัวเองสะอื้น 

อย่าร้องนะภีม มันอาจไม่เป็นแบบภีมคิดก็ได้” 

ผมนิ่งมองตาปอผ่านม่านน้ำตา เอื้อมมือไปแตะแก้มของมันเบาๆ รับรู้ว่ามือผมสั่นไหวด้วยความกลัว ถ้าแม่ปอไม่ชอบภีมขึ้นมาจริงๆ ปอจะเลือกใคร ขัดใจแม่รักกับภีมต่อไหม?” 

มันขมวดคิ้วมองผม มองใบหน้าที่มีน้ำตาอาบแก้ม 

ไม่เอา อย่าถามพี่แบบนี้นะภีม” 

ตอบมา…” เสียงผมสั่นไหว 

ปอมันกุมมือที่ผมแตะไปหน้ามันราวกับกำลังเดาใจออก ดวงตาคิดไม่ตกว่าจะเลือกสิ่งไหนดี 

ผมยกยิ้ม ยังไงก็ยอมตามใจแม่ รักภีมน้อยว่าอยู่แล้วใช่ไหม?” 

ไม่ใช่” ปอส่ายหน้า 

ผมงุดหน้าลงพื้น งั้นตอบมาสิว่าเลือกอะไร?” 

ปอ แม่กับลูกมีเรื่องจะต้องคุยกัน ออกมาทั้งอย่างนั้นแหละ” 

ปอมันส่ายหน้าบอกว่าสิ่งที่ผมกำลังคิดไม่ใช่สิ่งที่มันต้องการ พยายามปฏิเสธ แต่เสียงคนจากด้านนอกว่าผ่านความเงียบของเราทั้งคู่ที่จ้องตาผสานกัน ผมกลั้นสะอื้นของตัวเองมองตาปอ รับนิ้วมือของมันที่ขยับมาปาดน้ำตาด้วยความรัก ใช่ปอรักภีม ภีมรักปอ เรารักกัน แต่ทำไมการได้อยู่ด้วยกันตลอดไปของเรามันยากเย็นจังนะ เพราะเราเด็กเหรอ

งั้นผมจะไป ผมจะรอจนกว่าเราจะเติบโตและดูแลตัวเองได้ แต่ไม่รู้วันนั้นปอจะยังรอผมอยู่ไหม 

ถ้าอยากเจอ นานแค่ไหนก็จะรอ… 

ผมเชื่อคำนี้ของพี่ปอ 

ผมได้แต่ร้องไห้ มองตามแผ่นหลังของปอที่เดินออกไป เขาจูบผม บอกว่ารักผมคนเดียวให้ผมได้เชื่อมั่นในตัวเขาเสมอ พี่ปอที่แสนดีและรักผมยิ่งกว่าใครๆ 

 

เสียงโทรศัพท์กรีดร้องบนหัวเตียงกลางดึกของคืนนี้ ผมลุกขึ้นมาควานหาด้วยความงัวเงียเพราะเพิ่งจะหลับไป รู้สึกหนักเปลือกตาจากการบวมเพราะเสียน้ำตาเยอะ มองร่างของปอที่นอนหลับสนิทข้างๆ ตัวในความสลัวของห้อง มันเงยมาลืมตามองผมที่นิ่งจ้องมองเบอร์ของไอ้ต้น ใบหน้าของไอ้ต้นมันที่กำลังยิ้มแป้นส่งมาให้บนหน้าจอทำผมใจหาย ต้นมันโทรมาทำไมกลางดึกอย่างนี้ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ 

มือผมกดรับสาย ก้มมองใบหน้าของพี่ปอที่ตอนนี้กำลังกอดเอว นอนฟังข่าวอยู่ข้างๆ ฮัลโหล 

เสียงปลายสายดังเหมือนกำลังอยู่ที่ไหนสักแห่ง เสียงคนเดิน พูดคุยกัน เสียงปลายสายเงียบไปสักพักก่อนจะจะกล่าวมาว่า ภีม 

เออ ต้น มีอะ 

กูไปก่อนนะ” 

ใจผมกระตุกวูบ หมายความว่าไง อะไรต้น ไปไหน!?” 

เหอะ ก็ไปเมืองนอกไง ตอนนี้กูอยู่สนามบินกำลังจะขึ้นเครื่องแล้ว” 

น้ำตาผมไหลอีกครั้ง ต้น! 

ตกใจอะไรนักหนา ฮ่ะๆๆ แต่ก็มีเรื่องมากมายที่อยากจะบอกนะ ตอนแรกก็ว่าจะคุยด้วยแต่เห็นมึงคิดมากเรื่องพี่ปอ ก็เลยคิดว่าจะบอกตอนไปเลยดีกว่า ภีม…” ต้นมันกล่าวเสียงเบา ผมได้แต่ส่ายหน้า มือสั่นๆ ยกมากุมปากตัวเองไม่ให้ร้องไห้ 

ขอบใจนะเว้ยที่ยอมเป็นเพื่อนกู กูแม่งจำได้ว่าอยากเป็นเพื่อนมึงแทบตายแต่มึงก็หนีกูตลอด บทจะเป็นเพื่อนกันก็ 

ต้น กูยังทำใจไม่ได้ว่ะ อย่าไปเลย…” ผมบอกด้วยเสียงสั่น ไม่กลั้นสะอื้น ได้แต่ร้องไห้โฮออกมาจนปอมันตกใจ 

ถ้าพี่ปอรั้งมึงไว้เหมือนมึงรั้งกู มึงจะยอมไหมถ้าได้ลองตัดสินใจไปแล้ว?” มันย้อนถาม ผมได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหล 

ภีม เป็นอะไร อย่าร้องสิ” 

ผมส่ายหน้าเมื่อปอมันกระซิบถามพลางยกมือเช็ดน้ำตาให้ ใจสั่นฟังเสียงในสาย ควบคุมตัวเองไม่ได้เลยตอนนี้  ได้ยินต้นมันแค่นหัวเราะออกมา ภายนอกเข้มแข็งแต่ใจมันกำลังเจ็บปวดผมรู้ ฝากลาพี่ปอด้วยนะ” 

อืม 

ขอบใจนะที่เป็นห่วงกูมันว่าเสียงเบา ถึงแม้กูจะดูเหี้ยในสายตาใครๆ แต่มึงก็ดีกับกูมาก เป็นห่วงกูมาโดยตลอด มึงเหมือนพี่ชายกูเลยว่ะภีม กูเป็นลูกคนเดียว กูเอาแต่ใจตัวเองมานาน ขอบใจนะที่ดูแลกูมาตลอด ขอบใจจริงๆ” 

ไม่เอา อย่าพูดแบบนั้นสิผมเอ่ยเสียงเครือ 

เหอะ แต่พี่กูนี่แม่งโคตรสำออยเลย ร้องไห้ทำไมเนี่ย?” มันพูดปนหัวเราะ

” ผมส่งไปเพียงเสียงสะอื้น ไม่รับมุกฝืดๆ ของมันอย่างเคย

“เฮ้อทั้งๆ ที่ตอนแรกกะว่าคงไม่เป็นอะไรมาก แต่พอเอาเข้าจริงก็ใจหายไม่เบานะเนี่ยที่จู่ๆ ก็ไม่ได้เจอกันอีกตั้งนาน คงไม่มีคนทะเลาะด้วยอีกหลายวัยเลยแฮะ” ผมเงียบฟังมันพูด ทำเป็นร่าเริงอย่างนี้ได้ยังไงทั้งที่เสียงมันเศร้าขนาดนี้

“ฮ้าไม่น่าโทรไปเลยแฮะ ถ้ากูโทรไปหาไอ้กรีนมันคงด่าแล้วก็สวดกูหูชาแน่เลย มึงว่าไหม”

“แน่นอนอยู่แล้ว” ผมตอบ

“มึงนี่ เอาซะกูไม่กล้าโทรไปเลย งั้น

กูรอมึงนะต้น กูจะใช้เบอร์เดิมนะ ถึงแล้วโทรหากูนะ ทักลายน์มาหากูก็ได้ผมบอกมันไปด้วยใจสั่นหวิว 

อือ 

คำตอบสั้นๆ ปลายเสียงมันสั่นไหว จากที่พูดมากถูกย่อมาเหลือแค่ครางตอบในลำคอนิดเดียวเท่านั้น ผมรู้ว่าต้นมันกำลังร้องไห้แต่ทำเป็นเข้มแข็ง ปากไม่ตรงกับใจเลยจริงๆ ไอ้นี่ 

แค่นี้นะภีม ไว้เจอกันนะ 

ผมครางตอบรับในลำคอ ก่อนที่สายจะถูกตัดไป ได้ยินลมหายใจปลายเสียงไอ้ต้นสั่นเครือจนผมจับได้ว่ามันกำลังร้องไห้และเสียใจกับการลาจากครั้งนี้ ผมวางโทรศัพท์แล้วฟุบตัวลงไปกอดปอสะอื้นร้องไห้ ปอมันกอดปลอบผมเบาๆ แต่ไม่พอ ผมร้องไห้ทั้งคืนกับการลาจาก และผมเองก็เชื่อว่าต้นมันต้องร้องไห้ตลอดเส้นการเดินทางนี้แน่ 

ไว้เจอกันนะต้น เพื่อนรัก 

มันโอเคแล้วภีม อย่าร้องนะ อย่าร้อง

พี่ปอกอดผม ดึงเข้าไปซุกกอดในอกแข็งแรงของมัน เรานอนกอดกันอยู่แบบนั้นรับความอบอุ่นจากกันและกัน จูบของปอแนบลงบนหน้าผากของผมซ้ำๆ กับเสียงหวานๆ ปลอบประโลมด้วยความใจดี 

ไอ้เหม่งพี่มันไม่ขี้แยขนาดนี้นี่” 

มันว่า ผมหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา กอดมันแน่น ก็จะไม่ได้เจอกันแล้วนี่ คงคิดถึงมันแย่เลย” 

อืม ความห่างไกลมันจะทำให้คนเรารู้ค่าของความคิดถึง” 

ผมพยักหน้ารับ ใช่แล้ว… ผมจะคิดถึง 

ได้แต่นอนกอดปอนิ่งนึกถึงสิ่งที่พูดและคิดออกมาช่วงนั้น เมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา ถ้อยคำจากแม่ของปอก้องอยู่ในหัวผมครั้งแล้วครั้งเล่า 

สำหรับเรื่องเมื่อตอนเย็น มันผ่านมาด้วยดีอย่างไม่คาดคิด ทั้งๆ ที่ใจผมกลัวเหลือเกินว่าแม่ของปอจะเกลียดเราทั้งคู่ หาทางให้เราเลิกกัน แต่ไม่เลย หลังจากที่ปอเดินออกไปจากห้อง ผมลุกพาตัวเองไปอาบน้ำ ทำตัวให้เข็มแข็งกว่านี้ ถ้ามัวมาร้องไห้เขาคงเกลียดไปกว่าเดิม สู้ผมเดินออกไปอธิบายดีกว่า 

เมื่อผมอาบน้ำเสร็จ ร่างของผมเดินออกมาพร้อมชุดคลุม เท้าชะงักเมื่อเห็นว่าใครนั่งรออยู่บนปลายเตียงพร้อมกับปอที่แต่งตัวแล้ว ใจผมหายและไม่กล้าที่จะสู้หน้าเธอ แม้จะบอกว่าพยายามที่จะเข้าไปอธิบายให้เธอเข้าใจก็เถอะ แต่ผมกลัว 

เธอนิ่งมองมายังผม สีหน้าดูเป็นคนใจดี 

ปอเดินมาจับตัวผมเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งข้างๆ เธอโดยที่มันเองก็นั่งจับมือ นิ้วผสานให้ผมเชื่อมั่นอยู่ข้างๆ พร้อมกับว่า แม่ครับ นี่เมียผม 

ใจผมหายวาบ อยากจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ ได้แต่แหงนหน้ามองคนพูดที่ยังแสดงถึงความจริงจังออกมา ผมกุมมือปอแน่น ยกมือไหว้ทั้งๆ ที่ยังกุมมือกันแบบนั้น 

ปอกล้าที่จะบอกใครๆ ว่าผมเป็นของมัน มันเป็นของผม แล้วผมจะทรยศพี่ปอได้ยังไง 

ภีมเขากลัวแม่จะไม่ชอบน่ะ

ผมหันไปมองหน้ามัน อึกอักเมื่อคนตรงหน้ายังนิ่ง เธอถอนใจแล้วขยับมือมากุมมือเราทั้งสองคน ใจจริงฉันก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะที่เธอสองคนรักกัน แต่ถ้าลูกชายฉันรักใคร แสดงว่าเขาเลือกมาอย่างดีที่สุดแล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธเขาหรือโกรธเธอ” 

ผมกลืนน้ำลายพยักหน้ารับ ที่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ ก็คงจะผ่านตาของปราชญ์มาอีกทีแล้ว ถ้าทั้งปอและปราชญ์เห็นว่าเธอโอเคและเหมาะสมที่จะรักกันได้ ฉันจะไม่แย้งการตัดสินใจของพวกเธอเด็ดขาด แต่ 

ผมนิ่งมองเธอที่จ้องตา 

ครอบครัวของเธอล่ะ เขารู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า” 

ผมส่ายหน้าตอบ เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอก็กุมหน้าอกตัวเองมองหน้าของปอ ลูกจะทำยังไงต่อไปในเมื่อพาลูกเขามาทำแบบนี้โดยที่พ่อแม่ของเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยน่ะปอ ถ้าเขาไม่ชอบขึ้นมามันจะยุ่งไปใหญ่” 

ไม่ต้องกลัวหรอกครับ มันจะไม่เกิดขึ้น” ผมบอกฝ่าความเงียบเมื่อปอไม่พูดอะไรสักอย่าง ราวกับกำลังนึกไม่ออก 

ก็ผมกำลังจะไปจากปอแล้วนี่ 

จะแอบคบกันงั้นเหรอ ยังไงทางนั้นก็ต้องได้รู้อยู่ดี ถ้าเขารู้ว่าทางนี้รู้อยู่ก่อนแล้วแต่ไม่บอกก็โดนถอนหงอกแย่น่ะสิเธอกล่าวพลางยกมือกุมอกตัวเองตกใจ 

ผมส่ายหน้าอธิบาย พี่ปอเองก็ไปที่บ้านบ้างครับ แล้วพ่อกับแม่ก็ชอบเขาอยู่เหมอนกัน 

แต่เขาไม่รู้นี่ว่าเธอสองคนเป็นคนรักกัน ถ้ารู้ก็คงจะเกลียดลูกชายฉันมากเหมือนกัน” 

แล้วคุณเกลียดผมไหม?” ผมย้อนพลางมองตาเธอผ่านม่านน้ำตา เธอชะงักนิ่งมองผม ก่อนจะถอนหายใจละใบหน้าไปด้านอื่น 

ฉันไม่เกลียดเธอหรอก เธอไม่ได้ผิดอะไร” 

งั้นพ่อกับแม่ผมก็คงไม่เกลียดปอหรอก จริงๆ ท่านก็มีเหตุผลมากพอ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่คิดจะบอกท่านอยู่แล้ว” 

ถ้าเธอตัดสินใจอย่างนั้นฉันก็ยอมรับ เพราะฉันคิดอยู่แล้วว่ายังไงเสียเรื่องความรักของเพศเดียวกันมันก็ไม่ยั่งยืนอยู่แล้ว พวกเธออาจจะเลิกรักกันก่อนที่พ่อแม่จะรู้ความจริงก็ได้ พวกเธอก็ยังเด็ก อาจจะไม่รู้จริงๆ ก็ได้ว่าความเป็นจริงมันน่ากลัว 

ผมนิ่งมองเธอที่ละสายตามองออกไปไกลแสนไกลที่ไหนสักแห่งราวกับเหม่อลอย แทบไม่อยากจะเชื่อว่าคนๆ นี้คือคนเดียวกันที่ต้องร้องไห้เสียใจหอบเสื้อผ้าบินไปเริ่มชีวิตใหม่ถึงเมืองนอก ทำไมเธอถึงได้เข้มแข็งและใจกว้างขนาดนี้ 

ผมไม่เข้าใจ 

ถ้าเธอโตพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรมากกว่านี้ เธอจะรู้ว่าความรักน่ะไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาหรอกนะ ตอนนี้เธออาจจะรักกันมาก แต่อีกสองเดือน สามเดือน แน่ใจนะว่าจะรู้สึกเหมือนเดิม?” 

ต้องแน่ใจสิ ผมรอภีมมานาน ผมไม่ทำลายมันแน่ เสียงปอตอบ 

ทั้งสองคนต้องโตกว่านี้นะ เธอบอกด้วยหางเสียงเบาหวิว สายตาดูเหมือนจะไม่มั่นใจในตัวของผมและลูกชายตัวเองเสียเท่าไรนัก ไม่มั่นใจในความรักของเราว่าจะอยู่ได้นาน จะต้องเลิกรากันไปในไม่ช้าเหมือนคู้รักเกย์ทั่วๆ ไป 

ผมจะแสดงให้เห็นเอง ว่าผมทำได้ และผมเองจะเชื่อมั่นว่าปอเองก็ทำได้ 

ครับ… ผมจะนึกถึงปอตลอดเวลา จะเรียนรู้และเติบโตมาเพื่อที่จะกลับมาหาปออีกครั้ง แต่ช่วงเวลานี้ ผมขอมีความสุขกับปอจนวินาทีสุดท้าย 

ก่อนเอ่ยลา… 

 

 

 

 

 

 

อย่าลื่มคอมเม้นเป็นกำลังใจให้คนเขียนน้าาาา

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #150 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 18:01
    เรื่องมันเศร้า โฮ..... โฮ ToT ร้องไห้แปบ
    #150
    0
  2. #103 Kikkyjang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 19:27
    จะไปจิงๆ เหรอภีม!!! ปอมันกะลังเป็นผู้เป็นคนนะ ถ้าทิ้งไปมันไม่หนักยิ่งกว่าเดิมเหรอ สงสารทั้งคู่ค่ะ (((ฉันเสียน้ำตาให้นายอีกแล้วนะภีม Y____Y)))
    #103
    0
  3. #102 k-rro (@evefiww) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 10:22
    สนุกและเศร้ามากเลยค่ะ
    #102
    0
  4. #101 Lilly June (@lin-salintip) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 09:32
    ดราม่าอีกแล้ว กระซิกๆ น้องภีมต้องจากพี่ปอไปแล้วอ่า เศร้าจุง รออ่านตอนต่อไปนะคะ อยากให้คู่นี้รักกันเหมือนเดิมจัง
    #101
    0