(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 26 : 1 MONTH--25(แอบมีใครรึเปล่า?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 ม.ค. 58

ตอนที่ 25 

ผมนิ่งมองบัตรนักศึกษาตัวเองบนรถเงียบๆ ปล่อยให้เพลงในรถบรรเลงไปเรื่อยๆ เมื่อคิดว่าอีกแค่อาทิตย์เดียวก็จะถึงวันเกิดแล้ว ตอนที่ปอมันยื่นบัตรมาให้ไม่รู้มันสังเกตเห็นหรือเปล่าว่าอีกไม่นานจะถึงวันสำคัญของผม คิดแล้วก็หงุดหงิดกับมัน บทจะรู้เรื่องก็รู้เรื่องเกินไป ไอ้บทรู้ความแบบนี้มันจะทำได้ไหมนะ หาของขวัญให้ผม อวยพรวันเกิดให้ผมโดยที่ไม่ลืมน่ะ 

มองเห็นมันตอนนี้แล้วบอกเลยว่าหงุดหงิดแม่ง 

ดวงตามองไปยังโทรศัพท์ที่วางอยู่บนคอนโซลรถ รู้ไหมเมื่อตอนเที่ยงผมแอบเห็นตอนที่มันเดินไปทักไอ้กรีนก่อน ล้วงหยิบโทรศัพท์มาจากกระเป๋าแล้วก็พูดอะไรสักอย่างขึ้นมา อาจจะเป็นขอเบอร์ ขอลายน์ ผมเห็นไอ้กรีนส่ายหน้าปฏิเสธแล้วเดินหนีไป 

อะไรวะกูอยากรู้ แม่งไอ้ปอ ภาพตอนมันทำตาละห้อยมองตามหลังไอ้กรีนยังติดตาผมอยู่เลย ผมรู้ผมไม่ควรคิดมากแต่ปอมันทำตัวแปลกไปปะวะ 

เออ ภีม สอบเสร็จพรุ่งนี้ใช่ไหม กูเสร็จวันนี้นะมันเอ่ยขึ้น 

อือ” 

แต่กูก็จะไปโรงเรียนเหมือนเดิมนั่นแหละ ปิดเทอมนี้คงต้องไปโรงเรียนทุกวันไม่ได้พักหรอกมันบอกพลางเปิดไฟเลี้ยวเลี้ยวเข้าโรงแรม 

ทำไม?” 

ปอหันมามองหน้าผมก่อนจะขมวดคิ้วตัวเองบอกว่าไม่ชอบใจเหมือนกัน ก็ต้องรีบทำโครงการไง กลัวไม่ทันจบ ไม่อยากมาทำตอนซัมเมอร์น่ะ” 

ซัมเมอร์มึงมีแพลนจะไปไหนล่ะ?” 

กูจะบินไปหาแม่มันว่าพลางก้มลงมองเกียร์ใส่เกียร์ว่าง ดึงเบรกมือหันมามองผมที่ขมวดคิ้วรออยู่ 

แล้วกูล่ะ?” 

ปอละรอยยิ้มตัวเองลง ทำอึกอักละสายตาไปมองทางอื่น แม้ผมจะไม่พอใจอยู่บ้างแต่ก็พยายามไม่ใส่อารมณ์กับมัน อย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้นึกถึงกูเลย?” 

ไม่ใช่นะภีม กูแค่อยากบินไปหาแม่ที่โน่น แต่ยังไงกูก็นึกถึงมึงนะภีม แม่น่ะนานๆ กูได้เจอทีก็เลยอยากไปอยู่ด้วยกันบ้าง” มันรีบหันมาอธิบายให้เข้าใจใหม่ ผมพยักหน้ารับ ก็แม่มันน่ะสำคัญตั้งแต่แรกแล้วนี่ ที่มันโกรธพ่อตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะเรื่องของแม่มัน ผมเองก็ไม่ได้มีความสำคัญพอขนาดนั้นสักหน่อย อีกอย่างแค่สองเดือนผมอยู่ได้สบายอยู่แล้ว 

มึงคุยกับพ่อมึงบ้างรึยัง?” ผมถามขึ้น มันหันมามองอีกครั้ง 

ก็คุยบ้าง” 

กูเข้าใจมึงนะปอที่มึงจะโกรธพ่อเรื่องที่ท่านทำให้แม่มึงต้องหนีไปเพราะท่านเป็นเกย์ แต่ยังไงท่านก็เป็นพ่อมึงนะ” 

มันจ้องตาผมนิ่งอึ้ง คงตกใจที่ผมรู้ มึงรู้ได้ไง ใครบอกมึง?” 

กูรู้เอง ทำไมล่ะปอ ในเมื่อมึงก็ยังติดต่อกับแม่ได้ ทำไมต้องโกรธพ่อขนาดนั้น” 

ก็เพราะเขาไม่เคยทำหน้าที่พ่อหน้าที่แม่ให้กูไง เอาเวลาไปอี๋อ๋อกับไอ้หมอนั่นแทนที่จะมาใส่ใจกู” 

ท่านก็ใส่ใจมึงดีนี่นา พี่ชายมึงไม่เห็นทำตัวเหมือนมึง งี่เง่ากับแม่เหมือนมึงเลย” 

ก็แม่ไม่ได้ผิดอะไรนี่ แม่ต้องอายจนบินหนีไปเมืองนอกเพราะพ่อเป็นเกย์มันหันมาว่า จับมือผมนิ่งคิ้วขมวดชนกัน แววตามันเศร้าสร้อยพลางดึงมอผมไปแนบแก้ม 

ทำไมปอมันทำตัวน่าสงสารจังวะ 

มึงก็เลยทำให้ท่านเจ็บปวดเพราะการกระทำของมึงเหรอปอ?” 

มันนิ่ง เขาจะได้รู้ว่าแม่กู พี่กูและกูรู้สึกยังไง” 

มึงถามทางนั้นรึเปล่าว่าเขาเจ็บปวดไหม หรือมึงคิดเอง?” 

มันก้มหน้ากุมมือผมไปแนบแก้มมัน สีหน้าบอกทนไม่ไหว พอ พอแล้วภีมกูไม่อยากคุยเรื่องนี้” 

ปอคงสุดทนแล้วจริงๆ ตัวมันร้อนรุมไปหมด แก้มร้อนจนหลังมือผมสัมผัสถึง ผมว่าผมต้อนมันเกินไปจนไม่มีเวลาคิด มีแต่แววตาที่สับสนแสดงออกมา ปอเองก็คงกำลังเจ็บปวดอยู่เหมือนกันที่ต้องทำอะไรแบบนั้นกับพ่อตัวเอง ผมเห็นตอนที่มันมองพ่อแล้ว แววตาพอเองก็เศร้าเช่นกันไม่ต่างจากพ่อสักนิดเดียว 

รู้แล้วว่าจะต้องทำยังไง ต้นเหตุคือปอโกรธที่พ่อมีแฟนแล้วไม่ให้เวลามันสินะ ส่วนเรื่องของแม่ ผมไม่มีโอกาสคุยกับท่านเลย เรื่องของตัวเองยังคิดมากอยู่ แต่ผมเก็บเอาเรื่องของไอ้ปอมาคิดอีกเรื่องแล้ว 

ผมกับปอพากันเดินเข้าไปในโรงแรมเงียบๆ เห็นพ่อของมันยืนยิ้มรออยู่ ผมยิ้มทักทายและยกมือไหว้ หันไปอีกทีเห็นร่างของลูกชายตัวดีของท่านเดินนำออกไปแล้ว ทำนิสัยเอาแต่ใจแบบนี้นี่อยากให้พ่อสนใจแหงๆ 

ดื้อซะไม่มีผมบ่นกับตัวเองพลางมองตามหลังกว้างๆ นั่นไปด้วย 

ดื้อก็ดื้อแต่กับพ่อนี่แหละ กับภีมคงเชื่อฟังเลยล่ะสิ” 

เปล่าครับ หัวรั้นน่าดู ถ้าเชื่อฟังผมขนาดนั้นคงยอมมาขอโทษพ่อดีๆ แล้ว” 

อย่าไปบังคับเขานักเลย พ่อก็ผิดส่วนหนึ่ง” 

แต่พ่อก็ยอมรับแล้วนี่ครับ เดี๋ยวผมจะเกลี้ยกล่อมมันจนยอมใจอ่อนเลย ไปนะครับไม่กวนเวลาทำงานแล้ว” 

เขายกยิ้มตอบ พร้อมกับร่างของผมที่เดินละไปขึ้นลิฟท์ด้วยความอารมณ์เสีย จะสอนเด็กน่ะสอนได้ แต่เฒ่าทารกแบบไอ้นี่จะสอนยังไงดีวะ ใช้ไม้ตายไหนถึงจะดัดได้ คิดเรื่องของมันแล้วก็ปวดหัวขึ้นมาทันทีเลย ผมถอนใจก้าวเท้าเดินเอื่อยๆ ไปยังหน้าประตูห้องประจำที่พัก เปิดประตูที่มันไม่ได้ล๊อคและเดินลากเท้าไปเรื่อยๆ แทนที่จะปวดหัวเรื่องการสอบแต่ปวดหัวเรื่องผัว นี่ผมจะแรดไปถึงไหนวะ 

วางกระเป๋าไว้บนโซฟาข้างๆ มันที่กำลังดูทีวี ดูรายการแข่งรถ พอมันเห็นเท่านั้นแหละหันมาโวยผมทันทีเลย เอาไปเก็บให้เข้าที่ มันรก” 

แหม ไอ้เวรตะไล พอมึงเป็นคนทำความสะอาดบ้านแล้วเอาใหญ่เลยนะ เห็นไหมมันทำยากแค่ไหน 

บ่นอยู่ได้ วางไว้ก่อนก็ได้หรอกผมยักไหล่ 

วางไว้ก่อนก็ได้ แต่กูก็เก็บให้มึงทุกทีนั่นแหละน่า” 

เออ เอาไปเก็บให้เลยมันง่ายกว่าจะต้องมาเถียงกับกูไหมวะ” ผมย้อน

มึงก็หัดเก็บของให้เป็นที่เป็นทางหน่อยสิวะ” 

แหม มึงขึ้นวะกับกูเหรอ ผมยกกำปั้นทุบบ่ามันไปทีด้วยความหมั่นไส้ 

พอเถียงไม่ได้ก็ใช้กำลังกับผัวตลอดปอมันว่าพลางขมวดคิ้ว พอบ่นจบแล้วก็ยอมหยิบกระเป๋าเข้าไปแขวนไว้ดีๆ ครับ ไอ้ผมก็หมั่นไส้ถอดถุงเท้าวางไว้อีก 

ถุงเท้าด้วยปอ” 

มันหน้ามุ่ยเดินมาเก็บเงียบๆ ครับ น่ารักดีจริงๆ ผ้าใส่แล้วเต็มตะกร้าเลย เอาลงไปร้านซักรีดด้วยนะพี่ปอ” 

พูดเพราะๆ หน่อยเดี๋ยวแม่งไล่เตะตูดผม ปอหันมามองหน้าผมแบบว่าหงุดหงิดมาก ทางนี้ก็นั่งยิ้มแดกน้ำส้มที่มันรินไว้กินเอง ซัดของมันหมดแก้วแล้วนอนลงดูทีวี เอ้อมีผัวไว้รับใช้ก็ดีเหมือนกันนะ 

ใช่ครับเมื่อครู่คุณอ่านไม่ผิด ตอนนี้ผมไม่ได้มีสามีอย่างเดียวครับ มีคนรับใช้พ่วงตามหลังมาด้วย หลังๆ นี่ผมเป็นเทวดามาก พอมันบ่นผมก็เถียง พอมันเถียงผมก็ใช้กำลังบังคับข่มเหง แบบที่มันบอกว่าจะยอมผมเปี๊ยบเลยแหละ ปอมันทำทุกอย่างให้ทั้งงานบ้านงานเรือน ปัดกวาดเช็ดถูห้องเองทั้งหมด จริงๆ ผมก็เก็บนะแต่ส่วนใหญ่มันเป็นคนทำมากกว่า 

อย่างเรื่องเสื้อผ้า ถ้าผมบอกว่าไม่อยากข้ามถนน ไม่อยากร้อนแดด ปอมันก็ใจดีเดินลงเอาไปซักให้ตามใจทุกอย่าง ส่วนห้องนี่ช่วยกันดูแล แต่ก็ส่วนใหญ่เป็นปออีกนั่นแหละที่เก็บของ มักจะมาดุให้เก็บเข้าที่เข้าทาง อยู่ด้วยกันนานๆ ไปก็เริ่มกลับมาทะเลาะกัน เถียงกันแบบนี้บ่อยขึ้น แต่ผมก็เห็นว่ามันรักผมมากขึ้น ความหวานอาจลดน้อยลงบ้างแต่มันก็หมั่นเติมให้ผมถึงแม้จะบอกว่ายุ่ง 

ตอนนี้ปอโคตรน่ารัก จากที่เคยเลวมากๆ ตอนนี้ถ้าใครแย่งมันไปผมจะตามไปตบ เอ่อกระทืบถึงบ้านเลย นี่ไม่ได้ขู่นะ พี่ปอน่ะเป็นของผมคนเดียวไม่ยกให้ใครหรอก 

เสร็จจากเอาผ้าไปซัก มันถือของกินจากเซเว่นมาเยอะแยะ ผมนี่หันไปมองเลย ส่งสายตาไปบอกประมาณว่าขอกินด้วยสิ ปอยักไหล่เดินเอาไปวางไว้บนโต๊ะล่อหน้าล่อตาผมครับ เหงื่อมันผุดตามตัวเพราะเป็นคนที่ขี้ร้อนเอามากๆ แค่เดินขึ้นลงไปยังร้านซักรีดที่อยู่ตรงข้ามตากแดดนิดๆ หน่อยๆ นี่เหงื่อเต็มตัว 

ร่างสูงๆ ของพี่ปอมันถอดเสื้อเดินหันหลังเอาไปใส่ตระกร้า ผมยิ้มมองตามร่างของมันไปด้วย น่ารักจริงๆ คิดถูกแล้วที่ยอมมาอยู่ด้วย ยอมผมไปเสียทุกอย่างจริงๆ คิดแล้วก็ยิ้มอยู่คนเดียว มองมันด้วยความภูมิใจก่อนจะชะงักสายตา 

เอ๊ะ รอยอะไรแดงๆ บนหลัง

ผมนี่อารมณ์ขึ้นทันทีเมื่อเห็นอย่างนั้น นี่มึงอย่าบอกนะว่าแอบไปนอนกับใครมา

ปอ!” ผมรีบเดินไปหามันทันที มันหันกลับมาแสดงถึงความสงสัย 

อะไร ไม่ต้องใช้แล้วนะ พี่จะอาบน้ำแล้ว เห็นไหมว่าร้อนจะตายเนี่ยมันบ่นพลางเปิดประตูตู้จะหยิบผ้าขนหนู 

ผมซัดมันไปหนึ่งเพี๊ยะ รอยอะไร?” 

หะ?” มันย้อนพลางเลิกคิ้ว 

กูถามว่ารอยที่หลังมึงอะ รอยอะไร?” 

รอยที่หลัง?” มันย้อนแล้วก็กลอกตาตัวเองคิด ต้องคิดนานขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ กำลังจะหาข้อแก้ตัวใช่ไหม

ตอบกูมาเดี๋ยวนี้ว่ามึงแอบไปนอนกับใครใช่ไหมปอ ไอ้เหี้ย ไอ้สัด ไอ้มักมาก โรคจิตสันดานไม่เคยพอ! 

เดี๋ยวๆๆ เปล่า พี่เปล่านะภีม!” มันหันมาจับมือผมที่กำลังจะซัดมันแล้ว มึงไม่ต้องมาแก้ตัวเลย กูคิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าคนอย่างมึงมันเจ้าชู้เอาไม่เลือก จะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่เอากับใครเลย 

เปล่ายังไงนั่นมันรอยอะไรล่ะ!?” 

มันเป็นรอยยังไงล่ะมองไม่เห็น?” 

รอยข่วนบนหลังมึงน่ะไม่ต้องมาแก้ตัวเลยปอ” 

รอยข่วนอะไรวะ ภีม แม่งเอ๊ย 

มึงด่ากูเหรอ ผมตัวสั่นมองมันด้วยความโกรธ ยกมือมาซัดตัวมันดังตุบตับพร้อมกับมันที่จับข้อมือผมส่ายหน้าบอกว่าไม่ใช่ เปล่าภีม ฟังก่อน รอยนั่นน่ะ 

อ๋อ มึงคิดออกแล้วใช่ไหม ไปนอนกับใครมา ไอ้พี่คนนั้นใช่ไหมปอ กูผิดหวังในตัวมึงมากมึงรู้ไว้เลย” 

เปล่าภีม ฟังก่อน” 

ไม่กูไม่ฟังอะไรมึงอีกแล้วปอ กูจะไม่อยู่กับมึงอีกแล้ว! 

บอกว่าไม่ใช่! 

ผมชะงักนิ่ง เมื่อมันตะเบ็งเสียงให้ผมเงียบฟังด้วยดวงตาแข็งราวกับกำลังดุ ตัวผมชาดิกก่อนนิ่งมองมันที่จ้องตาผมราวกับลังโมโห อะไรกัน มันต่างหากที่ผิดที่นอกใจผม ร่างกายผมสั่นไปหมดจะโกรธก็โกรธ อยากจะระบายมันก็เอาแต่เถียง 

ผมนิ่งเงียบจ้องตามันที่ส่งแววจริงจังมาให้ 

จะหึงอะไรก็หัดมีเหตุผลบ้างสิภีม ทำตัวแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ!” มันว่าเสียงดัง กำลังดุผม กำลังบ่นผม นี่ผมทำอะไรผิดวะ 

ก็มึงน่ะ 

ฟังพี่!” มันพูดขัด “จะหึงน่ะได้ แต่ฟังพี่ก่อนได้ไหม ถ้าพี่ผิดจริงๆ ค่อยว่าค่อยตีพี่จะยอมรับ” 

ก็มึงผิดจริงๆ นี่ รอยนั่น 

บอกว่าอย่าเอาแต่ใจ!” มันขึ้นเสียง ผมตัวสั่นกำหมัดจะตีมันอีกรอบ ปอกำข้อมือผมแน่น 

ผมได้แต่ดิ้นให้มันปล่อยทั้งร้องว่า มึงก็เหมือนเดิม จะดีไปได้นานแค่ไหนก็นิสัยเดิม สันดานเดิม! 

ผมก้มหน้า น้ำตาแม่งไหลเพราะทำอะไรไม่ได้

ภีม ทำไมไม่ฟังพี่บ้างวะ” 

ก็หลักฐานมันชัดขนาดนั้น!” ผมเงยขึ้นไปกล่าวทั้งกลั้นสะอื้น 

รอยนั่นภีมเป็นคนทำเอง จำไม่ได้รึไง เมื่อวานตอนถูหลังให้น่ะ” มันบอกเสียงเบา ก้มลงจูบหัวผม ขอโทษนะที่เสียงดัง แต่ฟังก่อนสิก่อนที่จะโวยวายอะไร” 

เมื่อวาน 

ใช่ เมื่อวาน…” 

เออ… ผมนิ่งมองมันก่อนจะกลอกตานึกเรื่องเมื่อวานขึ้นมา รู้สึกถึงความร้อนที่แล่นเข้ามาบนใบหน้า ผมผิดเอง ผมมันเอาแต่ใจจริงๆ เพราะความหึงทำให้ผมหน้ามืดตามัวไปหมดไม่คิดหน้าคิดหลัง ผมรักและหวงปอมากมันถึงเกิดความรู้สึกนี้ขึ้น น่าขายหน้าว่ะ

ได้แต่พยักหน้ายอมรับผิดแต่โดยดี ผมแม่งโคตรตกใจที่ปอมันขึ้นเสียงใส่เลย นึกว่ามันจะเถียงอย่างเดียว อยากเอาชนะอย่างเดียว แล้วนี่ดันใส่อารมณ์ใส่ฟีลลิ่งทุบตีซะตัวมันแดงขนาดนี้ ผมก้มหน้าลงมองพื้นยอมรับฟังเทศน์จากมันแต่โดยดีไม่เถียงอะไรอีก ก็มันทำตัวมีพิรุธเองนี่นา 

ใครมันจะไปรู้ล่ะ ก็เห็นเป็นรอยเล็บข่วนก็นึกว่า 

เอาอะไรมาคิดแบบนั้น บอกแล้วไงให้เชื่อใจพี่น่ะหา” 

ผมก้มหน้าตัวเอง มือมันขยับมาจับหัวผมลูบเบาๆ ราวกำลังปลอบ ก็เราคืนดีกันเป็นเดือนแล้วนี่ แต่ปอก็ไม่ได้มีอะไรกับภีม ก็เลยคิดว่าอาจจะไปนอนกับใคร 

บ้ารึไง ใครจะนอกใจภีมได้ พี่สัญญาแล้วแล้วก็เป็นคนรักษาสัญญามากพอน่า” 

ผมเงยหน้าไปมองตอนมันพูด แต่ปอขาดเซ็กส์ไม่ได้งั้นบอกมาสิว่าทำยังไงล่ะถ้าไม่ไปนอนกับคนอื่น คนแบบมึงกูรู้ดี ปอ! 

ปอมันยกมือกุมหน้าตัวถอนใจราวกับเหนื่อยอ่อน จับมือผมดึงไปทรุดตัวนั่งบนโซฟาแล้วก็ดึงเข้าไปจูบ แนบปากจูบด้วยความรักที่มันมอบให้ ไล่ลิ้นวนในโพรงปากพร้อมกับเม้มริมฝีปากล่างของผมด้วยความอ่อนโยน ในหัวของผมมีแต่คำถาม ว่าที่ปอกำลังทำหมายความว่ายังไง 

ผมผละปากออกไปจ้องตามันผ่านม่านน้ำตา จ้องตาหาความหมาย นิ้วหัวแม่มือเรียวยาวปาดน้ำตาให้ผมด้วยความใจดีอย่างเคย มันปลดซิบกางเกงตัวเองดึงมือผมให้ไปจับน้องชายของมันผ่านเนื้อผ้าบ๊อกเซอร์ แค่จูบ ทำไมมันตอบสนองไวแบบนี้ 

ผมมองตาปอนิ่ง ขยับเข้าไปจูบขอโทษ “ขอโทษนะปอ ขอโทษที่ไม่ไว้ใจ” 

ไม่เป็นไร ดีใจนะที่หึงขนาดนี้มันยิ้ม ซุกหน้าลงบนซอกคอของผมแนบจูบ ไม่มีวันไหนเลยทีแตะต้องตัวภีมแล้วไม่รู้สึก ทรมานนะภีม แต่พี่ก็ต้องรอจนกว่าภีมจะพร้อม 

พร้อมแล้วปอ พร้อมแล้ว” 

ผมว่าทันที มือยกขึ้นกอดไหล่ของมันที่กำลังซุกไซ้คอ แนบจูบได้ยินเสียงจุบับๆ ยอมรับเลยว่าตอนถูกปอมันกอดจูบบางทีก็อยากให้มันเกินเลยบ้าง อยากให้มันทำมากกว่านั้นเพราะนั่นจะทำให้ผมมั่นใจว่าปอจะมีผมแค่คนเดียว 

ผมคิดมากจริงๆ 

ถ้าเจ็บนี่ห้ามบ่นนะมันบอกด้วยเสียงใจดี 

อืม ก็ทำเบาๆ ด้วยสิ” 

ผมว่าพลางก้มจูบมัน งับหูมันไปทีด้วยความมันเขี้ยว อารมณ์วูบไหวตอบสนองเมื่อถูกสัมผัสไปทั่วตัว มือผมทำงานด้วยรู้หน้าที่ ถอดเสื้อตัวเองแล้วผลักมันเอนตัวพิงพนักโซฟา เห็นแววประหลาดใจของคนตรงหน้าที่ฉายออกมาเมื่อผมขยับไปนั่งบนตัก 

ปอยกยิ้มกับตัวเอง นี่กูไม่ได้อยากนะ แค่จะให้รางวัลมึงเฉยๆ ที่อดทนมาโดยตลอด 

 

ขอลบออกนะคะ^^

 

ปอมันทำกับผมอย่างกับต้องการประทับตราลงมา แต่ใช่แค่ผมทำคนเดียวเสียเมื่อไรที่ถูกประทับตรา บนตัวมันก็มีรอยของผมเหมือนกัน รอยที่ผมกัดคอมันก็ยังอยู่ รอยจูบปื้นแดงๆ บนลำคอมันก็ยังเหลือ เยอะแยะเลย คราวนี้ไอ้รุ่นพี่คนนั้นมันจะได้รู้สึกทีว่าปอแม่งมีเจ้าของแล้ว 

ผมมองมันที่ก้มลงมาแนบจูบ นิ้วมือผมยกมือไล้หัวมันเบาๆ ราวกับปลอบเด็กน้อย มันหอบหายใจทิ้งน้ำหนักลงทับตัวผม หนักครับ ตอนทีอะไรกันทับมาได้หมดไม่รู้สึกเลย แต่ตอนนี้บอกเลยแม่งตัวหนัก 

อีกยกนะมันว่าเสียงเบา ผมหันไปมองมันที่หันมาสบตาเหมือนกัน 

ไอ้สัดใจอ่อน 

ยะ ยอมเหมือนเดิมครับ คราวนี้ไม่อวดเก่งแสดงวิชาที่มันสอนแล้ว นอนแหกปากครางอย่างเดียวให้ไอ้ปอเบอร์สองสวนเข้าสวนออกในตัวผม มันไม่ใช่เล็กๆ เลยนะ ปอมันเหมือนเก็บกด ใส่ไม่ยั้ง กว่ามันจะเสร็จผมน่ะขึ้นสวรรค์นำไปสองเท่า 

แหกครับ ตูดผมแหกแน่แหละ สงสัยผมใช้งานบ้านมันหนักมากเกินไปมันเลยใช้งานหนักผมคืนบ้าง เอาซะผมลุกไม่ขึ้นเลยล่ะ 

อีกยกนะมันว่าเสียงกระเส่า 

เดี๋ยวปอ กูเข้าใจแล้วว่ามึงหิวโหยมานาน ไว้ทดวันหลังได้ไหม ขอยามาให้กูกินด่วน

อีกหลายยกก็ได้ผมว่า ดันเอวมันออกจากตัว มายกกูไปอาบน้ำ เสร็จแล้วยกกูไปแต่งตัว พอกูแต่งตัวเสร็จหาข้าวให้กูแดกด้วย! 

ผมร้องว่า มันหลุดหัวเราะ 

เดี๋ยวกูยกไปต่อในห้องน้ำ เสร็จแล้วยกไปต่อหน้าตู้เสื้อผ้า แล้วสุดท้ายเอามึงขึ้นไปต่อบนโต๊ะอ่านหนังสือ” 

ดะ เดี๋ยว ไม่ใช้อย่างนั้น

ผมร้องครวญเมื่อมันจับผมอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ ผมจะไม่ขอความเห็นใจจากใครๆ บอกเลยว่าจุดจบของผมที่แกล้งใช้งานมันเยี่ยงทาส จบแบบผมตัวซีดตัวผอมถูกมันจับรีดน้ำทั้งคืนครับ คืนนั้นน่ะเหรอ มันเอาผมซะหลับขณะที่มันยังคารูผมอยู่เลย สงสัยนี่จะโหยมากจริงๆ พอได้ทีแล้วจัดชุดใหญ่มาให้ผมเลยทีเดียวด้วยความปรารถณาดีจากพี่ปอ 

ขยาดพี่ปอเบอร์สองอีกนานครับ 

ผมว่าผมทำถูกแล้วนะ แต่ไหงสุดท้ายแม่งได้เดินขาถ่างไปสอบวันสุดท้ายก็ไม่รู้ เวลาเดินนี่เจ็บตูดขัดๆ ผมงอนมันครับที่เล่นไม่บันยะบันยังแบบนี้ เมื่อเช้ามันเลยง้อผม ขอผมอีกยกก่อนมาโรงเรียน ไอ้ผมเห็นวิธีง้อของมันแล้วหายงอนเป็นปลิดทิ้งเลย 

เห้ยปอ มึงโดนโรคจิตลากไปข่มขืนมาเหรอ?” 

แถมผมนี่ต้องอายจนไม่รู้จะเอาหัวไปไว้ไหน เมื่อวันนี้เพื่อนมันทั้งกลุ่มมายืนรอที่ลานจอดรถครบครันกันทุกคนอย่างจะต้อนรับนายก ไอ้ปอมันก็เสือกแต่งช็อปมาโรงเรียน เสื้อยืดแล้วก็สวมช็อปทับมาง่ายๆ แล้วก็เห็นไอ้รอยจูบที่ผมทำไว้ไง 

ผมนี่อายชิบหาย

กลับกันกับผม ปอแม่งไม่ทำไว้เลยเพราะรู้ว่าวันนี้ผมแค่เดินขาถ่างมาโรงเรียนมันก็น่าอายมากพอแล้ว กูซึ้งใจมึงมากปอ กูซึ้งมาก ถ้ามึงดีขนาดนั้นตอนเอากูมึงน่าจะเพลาๆ ลงบ้าง

คิดแล้วขึ้นครับ เดินขาถ่างขึ้นไปสอบต่อ 

ไอ้นี่แม่งก็หน้าด้าน เดินเข้าไปในกลุ่มเฉยๆ เพื่อนแซวนี่ยิ้มหน้าระรื่นไปหา แต่กูน่ะอาย ดีนะแม่งมันเดินเข้าช็อปเลยไม่มีเรียนหรือต้องเดินเพ่นพ่านในโรงเรียน ไปตั้งใจทำงานอย่างเดียว คนที่เห็นก็แค่เพื่อนของมัน หน้าผมก็พอจะเซฟไว้บ้างจะได้ไม่อายมากไปกว่านี้ 

แหม เบาตัวเลยดิไอ้สัดเพื่อนคนหนึ่งว่ามัน 

สงสัยเมื่อคืนชุดใหญ่” 

 หน้าผมร้อนเมื่อไอ้ปอมันหันมาเขย่าหัว 

กูไปทำงานนะ สอบเสร็จโทรเรียกด้วย ไม่งั้นก็เดินมาหาที่ช็อปกู มึงรู้ปะเนี่ยว่าอยู่ส่วนไหน” 

ไม่รู้กูก็ถามคนอื่นได้หรอกน่ะ ไปสอบแล้วนะ” 

มันยกยิ้ม ผมเดินละออกมา พยายามเดินให้ปกติที่สุดเดี๋ยวเพื่อนไอ้ปอแม่งหัวเราะ ถึงจะอายขนาดไหนแต่ทำให้ไอ้รุ่นพี่เพื่อนมันเห็นได้ก็นับว่ากูมีชัย ฮึ่ย เดี๋ยวกูตีตราสามีกูทุกวันเลย 

วะฮะฮ่า 

อูยเจ็บตูด

ไม่ได้เจ็บขนาดเดินขาถ่างขนาดนั้นหรอก พอจะนอนกับมันได้ ตอนที่ปอมันทำมันใจดีกับผมมาก ถามผมตลอดว่าเจ็บไหม เมื่อยตัวไหม แคร์ผมขนาดนั้น  

โคตรรักมึงเลยปอ 

ถ้าจะให้กูรักมากกว่านี้มึงช่วยเบาๆ หน่อยก็ดี เพื่อตูดกูเนี่ย



เนื้อหาที่ถูกลบจะมีในเล่มนะคะ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยเน้อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #148 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 17:06
    ชอบ ชอบภีมออนท็อป อิอิ^.,^
    #148
    0