(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 20 : 1 MONTH--19(เมื่อคืน...)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 ธ.ค. 57

ตอนที่ 19

“ไอ้ปอ!

มันมาได้ไง ตามมาทำไม

ชั่วโมงนี้ผมโคตรอยากที่จะกลายร่างเป็นขอมดำดิน ดำหนีมันออกมาซะจริง

มันเดินตามผมเข้ามาโดยที่ตอนนี้ผมเดาอะไรไม่ออกเลยจากใบหน้าของมัน ซึ่งก็กำลังขมวดคิ้วตัวเองเป็นเส้นเดียวกัน ผมเงยหน้าไปมองมันตอนนี้ที่ยังจ้องตาไม่ละ ผมเองแหละที่จำต้องผละดวงตาออกเพื่อหาทางหนีทีไล่ว่าพอมีทางไหนที่จะหลุดรอดออกมาจากมันได้ไหม ปวดฉี่ก็ปวดเว้ยแม่ง!

“ออกไปเลย มึงเข้ามาทำไมเนี่ย?” แกล้งถาม ผมพยายามลุกขึ้นยืนมือเกาะขอบอ่างล้างหน้า ใจหนึ่งก็กลัวมันจะขย้ำ

มันย่างเข้ามาหา เอื้อมมือมาจะแตะตัว ผมผลักมือของมันออกห่างทันทีที่เห็นแบบนั้น สีหน้าของมันเหมือนจะเจ็บแต่ผมคงจะตาลาย เมาแล้วเห็นภาพหลอน ชักงงแล้วว่านี่เมาเหล้ารึเมากาววะ

“ออกไป อย่ามาแตะ!

“เลิกทำแบบนี้ภีม”

ทำอะไร

“กูจะเข้าห้องน้ำ ไม่ให้กูฉี่แล้วจะให้กูทำอะไรวะ?” เออ จริงของผม

“กูหมายถึงสิ่งที่มึงจะทำอยู่ตอนนี้”

“ทำบ้าอะไร กูกำลังจะแก้ผ้าเนี่ย”

“มึงตั้งใจจะยั่วกูเรื่องไอ้นั่นใช่ไหม?”

ผมชะงัก หายเมาเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินมันว่า ดวงตาเงยไปสบกับมันที่ยังยืนอยู่ตรงหน้า แถมขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกต่างหาก ทำไงดีวะเนี่ย

“อะไรของมึง พูดเรื่องอะไร?”

ผมทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่เหงื่อไหลเต็มหลังมีพิรุธสุดๆ ไม่เคยโกหกมันได้เลย

“มึงตั้งใจจะทำให้กูโมโห ใช่กูโมโหมาก แต่กูรู้

ตัวผมชาเมื่อมันขยับตัวมากระชั้นชิดเข้ามาจ้องเขม็ง เข้ามาอยู่ใกล้ๆ อยู่ตรงหน้ากันเนี่ย อะไรของมันวะ เหมือนผมผิดที่คิดจะไปมีคนใหม่ เหมือนผมต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ โคตรไม่มีเหตุผลเลย

“กูเปล่า แล้วกูกับพี่เขาก็ไม่ได้มีอะไร” แก้ตัวทำไมของมึงวะภีม ทำอย่างกับกลัวมันเข้าใจผิด มันพยักหน้ารับเบาๆ

“กูดูก็รู้

มันลากเสียง วางมือกับผนังกั้นตัวผมให้ลีบลง ไอ้นี่มันเป็นอะไรของมันชอบปากว่ามือถึง

“ระ รู้อะไร?”

“รู้ว่ามึงแสดงละครไง”

“กูเปล๊า

“แผนมึงก็ดีอยู่หรอก แต่แผนมันแตกแล้ว”

“มะ ไม่ใช่แบบนั้น

“สีหน้าตอนมึงอยู่ข้างๆ มันบอกกูหมดแล้วภีมว่ามึงไม่ได้ชอบมัน ถึงมันจะชอบมึงหรือไม่ก็ตาม แต่กูไม่ชอบที่มึงทำแบบนี้เลย”

ผมก้มหน้ามองพื้นทันทีที่มันว่า แม่งโดนจับได้เพราะตัวเอง ทำพลาดเพราะตัวเอง

ทำไมกูมันโง่แบบนี้วะ

“เลิกทำซะ ถ้าจุดประสงค์แค่อยากให้กูโมโหน่ะ”

“มันไม่ได้เกี่ยวกับมึง กูแค่อยากลองมีคนใหม่ แล้วกูก็จะหาไปเรื่อยๆ ไม่ใช่พี่อิฐกูก็จะหาจนกว่าจะเจอนั่นแหละ!

นี่ผมพูดบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย

“อย่านะภีม กูขอร้อง อย่าทำแบบนั้น กูเจ็บ

ผมชะงัก เงยหนาขึ้นไปมองมันที่กำลังแสดงถึงดวงตาเว้าวอนส่งมาขอร้อง เมื่อกี้ผมไม่ได้เมาแล้วเห็นภาพหลอนหรอกเหรอ มันนิ่งมองตา ใจผมหายและหลุบตาลงพื้นมาตั้งหลัก สงสัยคงจะตาลายและหูคงฝาด ไม่จริงหรอกไม่จริง!

“เจ็บเหรอ?”

“ใช่ โคตรเจ็บ” มันตอบเสียงดังจนตัวผมลีบ มาเสียงดังกับกูทำไมวะ

“ทำไมเพราะกูทิ้งมึงไปเอาคนใหม่เหรอ?” ผมก้มหน้าว่า หัวโงนเงนไปตามความตึงของเหล้า รู้สึกถึงมือมันที่จับผมขึ้นไปจ้องตา

“อืมใช่” มันตอบเสียงเบา มุ่นคิ้วตัวเอง “แล้วก็ยอมไม่ได้ด้วยถ้ามึงจะไปคบกับใคร กูไม่อยากถูกทิ้งแบบนั้น”

เสียงของมันสั่นไหว พร้อมกับใจของผมที่กระตุก ใจมันอยากจะให้อภัยปอมันเสียเต็มประดาเมื่อเห็นมันเดินเข้ามาบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการให้ผมรู้ โมโห เจ็บเหรอ เพราะอะไร บอกกูมาสิปอว่าเหตุผลที่มึงรู้สึกแบบนั้นเพราะอะไร

“มึงยังไม่เข็ดใช่ไหม?” ผมว่าเสียงเรียบ ผมกำกำปั้นขู่มันไปด้วย กูเอาจริงนะ ถ้าพูดต่อไปกูต่อยแน่

“ไม่ ไม่มีทางเข็ด”

ตอบมาแบบนั้นไอ้ผมก็ต้องจัดให้ ผมกำหมัดแน่นทุบตัวมันสุดแรง มือข้างขวาทุบไปยังตรงหัวใจให้มันรู้สึกว่าผมเจ็บขนาดไหน ในระหว่างที่ทำมัน ผมได้ยินเสียงตัวเองเจ็บปวดแทน มือหนาๆ มันกำข้อมือผมแน่น ใบหน้าก้มมาบอกเสียงแผ่วเบา มันมีแววสั่นไหวจนผมใจสั่น

“จะทุบจะตีพี่ยังไงก็ได้ ตามสบายเลย พี่ยอมถ้าทำให้ภีมหายโกรธ”

ผมละมือออก ถ้ามึงยอมแบบนี้กูจะไม่ตีมึง ไม่ทำมึงอีก ใบหน้าผมยกยิ้มให้มันแววเยาะ

“เหอะ แค่นั่นไม่พอหรอก”

“งั้นภีมต้องการอะไร?”

มันว่าตามหลัง ผมไม่ตอบ พาร่างตัวเองเดินเซไปยังโถ “หันไป ห้ามตามมากูจะฉี่”

“เห้ยภีม! มันยังไม่ถึงโถ”

“เฮ้ยอย่ามายุ่งกับกู ไอ้ปอกูบอกให้ออกไป”

“แล้วจะแดกทำไมวะเหล้า กินก็ไม่เป็นยังจะทำอวดเก่งอีกแม่ง ดูสิไม่เหลือสภาพเลยน่ะ เมาอย่างกับหมาทีนั้นมาว่าแต่กู”

“อย่ามาเสือก!

ผมขยับมือปลดปางเกงพลางดิ้นไม่ยอมให้มันกุมตัวเดินต่อไป เสียงมันบ่นในคอด่าว่าผมแดกเหล้าทำไมเมาเหมือนหมา กินไม่เป็นแล้วเสือกอยากกิน เสียงมันบ่นซ้ำๆ อยู่ข้างๆ หูจนรู้สึกถึงลมร้อนๆ มากระทบให้ขนลุก พยุงตัวผมพร้อมกับจับตัวให้ยืนตั้งตรง สติของผมหลุดลอยไปไกลกับเสียงนั้น

ผมพริ้มตาหลับ อยากนอน แก้ผ้าฉี่ไม่อายจู๋ตัวเอง

“อายไหม?”

เสียงมันว่าอยู่ข้างหู ผมพริ้มตาพลางส่ายหน้า รู้สึกถึงของร้อนๆ แนบมาบนแก้มอยู่เรื่อยๆ ไอ้สัดแอบลักหลับกู

“อายทำไม ก็ผัวเห็นหมดละนี่”

นี่ปากกูเรอะ!

เสียงมันหัวเราะในหัวของผมที่อยู่ในอารมณ์กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่น จากนั้นมันก็จัดแจงกางเกงให้อย่างรู้งาน บ่นอยู่ข้างๆ หู และจับผมเดินออกมาจากห้องน้ำ เสียงเพลงดังโหวกเหวกทว่าผมทิ้งสติตัวเองลงกับไอ้ปอตรงนั้น คิดไว้ว่าถ้าผมหลับตอนอยู่กับมัน ผมจะปลอดภัยและไม่ถูกใครรังแกแน่ๆ

เสียงคนคุยกันเข้ามาในความฝัน เป็นเสียงพี่ธามทะเลาะกับไอ้ต้น พี่พี เสียงปอมันบอกให้พี่อิฐออกห่างจากตัวผม ไม่รู้ทำไมวินาทีนั้นตัวเองถึงได้ปล่อยยิ้มออกมา

ไม่บอกก็เดาออกหรอก

ว่ามันกำลังหึง

สติผมขาดผึงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จะว่ามีสติก็มี แต่บางทีก็สลึมสลือไม่รู้สึกตัว

“นั่งดีๆ เลย”

“โอย กูเจ็บ” ผมร้องว่าพลางพยายามจะขยับตัวลุก มีแรงกดที่ไหนสักที่กดทับ ตัวผมร้อนอยากถอดเสื้อผ้าเต็มแก่ มือก็ทำงานปลดกระดุมตัวเอง

“อย่าปลดกระดุม ไปปลดที่บ้าน ไอ้นี่

“ปลดให้กูด้วยนะ”

เดี๋ยวๆ กูพูดกับใครอยู่

ผมขยับตัวเข้าไปมองหน้ามัน ตอนนี้กูอยู่ไหนเหอะ “ปอ มึงจะพากูไปไหน?”

“ไปห้อง”

มันตอบพลางจับตัวผมที่ดิ้นขืน “ขับเร็วๆ หน่อยไอ้นี่ เดี๋ยวมันก็แก้ผ้ากลางทางหรอก”

มันพูดกับใครวะ “เออน่ะทำใจร้อนอะไรนักวะปอ แก้จะทำไม ไม่กูเห็นจะอยากดูเลย”

ผมหันไปมองคนขับข้างหน้า เสียงแม่งคุ้นๆ แต่ไอ้คนที่นั่งข้างๆ มันกวนตีน จับมือจับแขนไม่ให้ดิ้นผมขยับตัวเข้าไปกอดคอมัน ซบหน้า ตาปรือมองหน้ามันแล้วก้มลงจะหลับ มือมันกอดจับตัวผมไว้ไม่ให้ดิ้นแบบนั้นตลอดทางสงสัยเมาแล้วดื้อไปหน่อย

ตัวผมโอนเอนไปตามแรงของยานพาหนะ แต่ไม่ล้ม เพราะร่างกายถูกกอดไว้ อบอุ่น ผมรู้แค่นี้และวางใจที่จะปล่อยตัวให้มันดูแล แม้จะเคยถูกทำร้ายมาก่อน แต่เดี๋ยวนี้ผมมั่นใจแล้วว่ามันจะไม่รังแกอีก

กระทั่งรู้สึกตัวว่ารถอยู่แล่น ร่างกายถูกดึงออกจากรถ ผมดิ้นแล้วเข่าจะทรุดลงพื้นอย่างเดียว

“เอาไงดีวะ?”

“มึงก็อุ้มมันไปสิ ตัวกะเปี๊ยกเดียวเอง”

“มันดิ้น ภีม อยู่เฉยๆ” เสียงปอมันว่า

ผมยื้อแขน คิดว่าถึงเตียงนอน กูง่วง! “ปล่อยกู กูจะนอน”

“อย่าดิ้น เดินดีๆ กำลังจะพาไป”

“ไม่อาว กูจะนอนตรงนี้”

“ฮึ่บ”

เอื้ออออ!

เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น เหมือนตัวเองได้ตีลังกาสามสิบตลบ ผมลืมตามองอีกทีก็รู้สึกถึงหัวตัวเองกวัดแกว่งไปตามลมรวมถึงแขนที่ห้อยลงไปตามแรงโน้มถ่วง พื้นลายๆ มันทำเอาผมอยากอ้วก แล้วนี่ เท้าใครกำลังเดินอยู่ ทำไมผมอยู่ในท่านี้วะ

แต่ลายพื้นแม่งชวนอ้วก

“เวียนหัว” ผมว่าเสียงเบา มือกำกางเกงใครก็ไม่รู้ เห็นแต่ตูดมันน่ะตอนนี้

“ทำไมลูกทำกับน้องแบบนั้นน่ะปอ?” เสียงใครสักคนร้องว่า เออ แล้วทำกูอยู่อีท่าไหน

“ก็ภีมมันเมานี่ พ่อไม่ต้องมายุ่งผมจัดการได้”

“ดูแลน้องดีๆ ละกัน ไปทำอีท่าไหนให้เมาขนาดนั้น”

มันก็หลายท่าอยู่เหมือนกันนะ แต่ท่านี้ไม่ไหวว่ะปวดหัว ผมยกมือกุมปาก อยากอ้วก พริ้มตาหลับพร้อมกับสติตัวเองที่ขาดสะบั้นไปเลย รู้สึกถึงร่างกายถูกวางลงบนเตียงนุ่มๆ กลิ่นหอมเดิมๆ ผมพลินกายนอนตะแคง ในฝันรู้สึกถึงใครสักคนที่กำลังทนุถนอมร่างกาย เขากอดผม จูบผม

บอกรักผมซ้ำๆ

มันทำให้ผมยิ้มตอบได้ไม่ยาก อาจจะเป็นฝันดีที่สุดในช่วงนี้เลยก็ได้

“พี่ปอ

ผมไขว่คว้าหาแต่มัน ดึงรั้งมันเข้ามาให้มอบกอดอย่างเคย เสียงกระซิบพร่าและถ้อยคำแสนหวานเมื่อก่อนแล่นเข้ามายังหัวไม่หยุดหย่อนที่ข้างหู เขาดูแลผม เช็ดตัวให้ผม อยู่ข้างๆ และพร่ำบอกว่ารักอยู่ข้างหูตลอดเวลา

ผมได้ยินมันแว่ว เสียงมันละมุนละไมเหมือนสัมผัสอุ่นที่ปลายนิ้วตอนนี้

ช่างเป็นฝันที่หวานยิ่งนัก

“ภีมรักพี่ปอเหมือนกัน”

ฝันดีที่ทำให้ผมร้องไห้ไปด้วยเช่นกัน

 

 

โอย

สาบานว่าต่อไปกูจะไม่ดงไม่แดกเหล้าอีกแล้ว ปวดหัวชิบหาย!

แล้วที่นี่มันที่ไหนกันวะ

เสียงหายใจของผมแทรกความรู้สึกเข้ามาในหัวตัวเอง ขยับตัวนอนตะแคงจากเตียงนุ่มๆ หันไปอีกฝั่งรับความอบอุ่นจากผ้าห่มนวมบนตัวเพราะความเย็นจากแอร์มันทำให้รู้สึกหนาวนิดๆ พลิกตัวไปมาใต้ผ้าห่ม เอาขาไปก่ายหมอนข้าง ถ้าห้องนี้เป็นห้องผมนะ

แต่

อะไรอุ่นๆ วะ

แข็งด้วย

ผมลืมตาตัวเองมองของต่อหน้าแล้วได้แต่เบิกตาเมื่อเห็นอะไร เห็นไอ้ปอกำลังนอนเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่มเดียวกันบนเตียง นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยกูอยากจะบ้า และเมื่อสติเริ่มกลับมา ผมหันซ้ายแลขวากวาดตามองรอบๆ ห้องซึ่งตอนนี้กลายเป็นรังหนูดีๆ นี่เอง แต่ก็จำได้แล้วว่านี่คือถิ่นของมัน

ชิบหายละ กูมาได้ไงวะ ไอ้ต้น พี่พีอยู่ไหนวะมารับผิดชอบกูด่วน

เออ ตูดกู!

ผมกุมตูดตัวเองแล้วหันไปมอง อยากจะร้องไห้ที่ต้องมาเสียตัวให้มันอีกรอบ ว่าแล้วอะไรอุ่นๆ แข็งๆ ที่แท้ก็หมอนข้างมีชีวิต ที่สำคัญหน้าเหมือนผัวเก่าผมเด๊ะๆ เลย ผมพยายามตั้งสติเชคร่างกายตัวเอง เสื้อผ้ากูละ เสื้อผ้ากูอยู่ไหน ตอนนี้ผมเหลือแต่กางเกงในตัวเดียวปิดตัวนอนอยู่กับมัน

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นวะ

พยายามนึกก็นึกไม่ออก แต่ตอนนี้คือผมกับมันเปลือยกันอยู่บนเตียงทั้งคู่แล้วจะให้คิดยังไง ผมลุกขึ้นนั่งมองมันที่นอนหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่ม เชคก้นตัวเองไปพลาง

ไม่เจ็บว่ะ

ไม่เสียตัวเหรอ ปอมันไม่ได้ทำอะไรผมเพราะเรื่องเมื่อวานหรอกเหรอ

ผมก้มมองใบหน้าที่เรียบนิ่งกับนิทราของมันนิ่งเมื่อเห็นเช่นนั้น เห็นว่ามันไม่ได้ทำอะไร ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันคงทำผมไปแล้วถ้าเมาหัวราน้ำมาแบบนี้ ปอมันเปลี่ยนไปมากจริงๆ อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ผมจำได้ว่าปอมันหึง

เสียงมันกร่าง ต่อว่าพี่อิฐยกใหญ่

แต่

กูยังไม่ควรจะปักใจเชื่อ เพราะมันไม่ได้บอกมากับปากตัวเอง ตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือหาเสื้อผ้าแล้วรีบออกไปจากที่นี่ซะไอ้ภีม

คิดได้แล้วนั้นผมก็รีบพาตัวเองลุกมาอย่างโป๊ๆ นั่นแหละ ไม่อายใครหรอกเพราะไม่มีใครเห็น มีแต่คนอ่านที่แอบจินตนาการหุ่นผมใช่ไหมละ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ผมตัวสูงสักร้อยแปดสิบห้า ผิวดำเมี่ยม ซิกแพคเป็นลอนๆ ลูกๆ โดยเฉพาะกล้ามหน้าอกนี่ชัดมาก เป้าผมตุงบะเร่อเท่อด้วยที่สำคัญ นึกภาพออกไหมครับ

ผมละรอยยิ้มบ้าๆ ตัวเอง

แต่ทำไมตอนโดนกระทำชำเราสู้ไอ้ปอไม่ได้ก็ไม่รู้

ไม่เอาๆ รีบชิ่งดีกว่า

ผมเกาหัวยุ่งๆ ของตัวเองรีบเดินไปหยิบชุดตัวเองที่มีกลิ่นเหล้ากลิ่นอ้วกมาถือ แหวะ เหม็นชิบหาย! ที่แท้กูก็อ้วกใส่มันนี่เอง ผมหยีหน้าทิ้งเสื้อผ้าตัวเองไปค้นเอาชุดที่พอจะใส่ของไอ้ปอมาสวม ออกมาทั้งสภาพแบบนั้นแหละ

ก่อนออกมา ผมลอบมองมันที่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง แอบมองแล้วก็ยกยิ้มอยู่คนเดียว ขอโทษนะปอไม่ว่าเรื่องเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น กูขอออกมาตั้งหลักก่อน แล้วจะกลับมายิ้มให้มึงเหมือนเดิม

อีกอย่าง

กูอยากไปเคลียร์กับไอ้ตัวตั้งตัวตีหน่อย!

 

 

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกัน

ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาในบ้านของตัวเองเมื่อเห็นว่าไอ้ต้นกับพี่พีไม่ได้มารออยู่ มือค้นหาโทรศัพท์ ใจที่อยู่ดีๆ ก็หายไปเสียเฉยๆ ชิบหายแล้ว แม่งไปลืมไว้ที่ห้องของไอ้ปอ จะทำไงล่ะทีนี้ ผมไม่อยากกลับไปเจอมันอีก มันจับได้ว่าผมทำไปแบบนั้นเพราะวางแผนให้มันหึงมันหวงแล้วจะต้องมาขอคืนดี คงจะคิดว่าผมหน้าด้านมากๆ แน่ มือผมยกกุมใบหน้าตัวเองคิด นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่จะว่าจำได้ก็ได้ แต่จำได้ไม่หมดเรียบเรียงกันไหนก่อนอันไหนหลังไม่ได้

สาบานว่าจะไม่แดกอีกละ สาบานเลย

ผมกุมหน้า ความอายแล่นเข้ามาเมื่อถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ไอ้ปอแม่งจับจู๋ผม น่าอายชิบหายมายืนจับจู่ให้ผมฉี่ โอ๊ย! ความเมาทำอายจริงๆ เลย

ระหว่างที่ผมมุ่นกับตัวเองบนโซฟาและนึกถึงเรื่องของไอ้ปออยู่นั่น ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ใจผมที่ร้อนรนก็ชื้นขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นว่าพี่พีกับไอ้ต้นมาแล้ว ลำขารีบก้าวเท้าวิ่งออกไปด้านนอกเพื่อเอาเรื่องพวกมันทันที ด้วยการแต่งตัวแบบนี้แหละกูไม่อายแม่งละ!

จะด่าแม่ง ทิ้งผมไว้ได้ไงวะ

ดวงตาผมชะงักเมื่อเปิดประตูออกไปเห็นใครคนหนึ่งขมวดคิ้วตัวเองแน่นรออยู่ เขารีบเปิดประตูให้กว้างแล้วแทรกตัวเดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าร้อนรนชอบกล

“ต้น! มึงอยู่ไหน มึงหลบกูไม่พ้นหรอก บอกให้ออกมา” พี่ธามร้องว่าพลางเดินหาทั่วบ้าน

ผมเกาหัวตัวเอง พี่ธามตามหามันงั้นเหรอ

“พี่ธาม ต้นมันไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ”

“พี่ไม่เชื่อ ภีมกับมันสนิทกันจะตายถ้าไม่อยู่กับภีมแล้วมันจะไปอยู่กับใคร เมื่อคืนพี่ไปรอมันที่บ้านจนเช้ามันยังไม่กลับเลย มันต้องมาที่นี่แน่!

ผมเบิกตา ไอ้ต้นไม่ได้กลับบ้าน นิ่งคิดพลางถึงนึกถึงพี่พีเป็นคนแรก ผมว่ามันน่าจะไปด้วยกัน แต่ตอนนี้ ดวงตาผมจ้องมองพี่ธามที่ดูไม่เป็นตัวเอง ไม่ทำหน้าใจดีเหมือนเมื่อก่อน อย่าบอกนะว่าตามหึงหวงไอ้ต้นตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่หาย ไปรอมันที่บ้าน

“แล้วพี่มีสิทธิ์ตามหามันด้วยเหรอ เมียพี่ล่ะ?” ผมรู้สึกหมั่นไส้นิดๆ ถามออกไป เขาหันมามองผม แววตารู้สึกผิด

“พี่ต้องการหามัน ต้น! กูบอกให้ออกมา!

จู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นมา ตกใจ “มันจะอยู่นี่ได้ยังไง มันก็ต้องออกไปกับผัวมันสิพี่ ต้นมันมีผัวแล้วนะ”

กูหมั่นไส้พี่ธาม อยากเห็นพี่ร้องไห้ต่อหน้าผมที่เสียมันไปเหมือนตอนไอ้ต้นมันเป็น คนตรงหน้าชะงักแววตาแห่งความโกรธลง ทำท่าอึกอักแล้วยกมือกุมหน้าตัวเอง

”โธ่เว้ย!” เขาสบถพลางพยายามควบคุมตัวเองให้ได้ เหมือนกำลังหาทางคิดว่าทั้งสองคนไปที่ไหน ผมพยายามขัดขวางเต็มที่ อยากให้เขาคิดได้

“พี่น่ะเลิกกับมันไปแล้ว พี่ต้องการอะไรจากมันอีก ต่างคนต่างมีใหม่ไปแล้วนะ”

“มันไม่ใช่แบบนั้นภีม ไม่ใช่” เขาลากเสียง ส่ายหน้า “พี่จะไปตามหามัน ยิ่งมันอยู่กับไอ้พีพี่ยิ่งต้องรีบไป!

“พี่พีรักมันจะตาย พี่ธามไม่ต้องห่วงหรอก ผมยังไม่รู้สึกห่วงเลย” ผมว่าพลางยักไหล่กวน เขาขมวดคิ้วตัวเอง

“คนเลวๆ แบบไอ้พี

“ไอ้ต้นมันก็เลว เหมาะสมกันดีนี่ครับ”

เขาจ้องตาผม จะโกรธก็ได้นะพี่ธาม ผมอยากให้พี่รู้ใจตัวเอง ทำตามที่ใจพี่ต้องการ เขาผละเดินออกไป เสียงประตูปิดดังปังบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกคนปิดได้เป็นอย่างดี

ใจผมหายกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับไอ้ต้น ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีคนเจ็บ

เลือกดีๆ นะต้น พี่ธามก็ดีแสนดี พี่พีก็รักมึงแทบจะถวายหัว หากตัดสินใจผิดนิดเดียวอาจจะเสียใจมากกว่าตอนนี้ก็ได้ แต่ทำไมกันนะ ทำไมคนอย่างผมไม่เจอคนที่รักผมมากมายขนาดนั้นสักคนบ้าง

ผมยกมือกุมหน้า ปวดหัวกับปัญหาว่ะ

เสียงรถคันหนึ่งแล่นมาจอดหน้าบ้านผมอีกครั้ง เอาล่ะวะ พวกมันมากันแล้ว ผมรีบวิ่งออกไปบอกข่าวมันว่าแผนของพวกมันสำเร็จต่างจากผม ครั้นวิ่งออกไปเปิดประตู ตาผมเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่มายืนอยู่ตรงหน้า

ใจผมหายลงไปกองตาตุ่มเมื่อเห็นว่าไม่ใช่พี่พีกับไอ้ต้นอย่างที่เคยคิดไว้

“มึงลืมโทรศัพท์”

ผมอยากเป็นลมเมื่อเห็นโทรศัพท์ของตัวเองในมือคนตรงหน้า เลือดลมแล่นเข้ามาสูบฉีดเมื่อเห็นรอยยิ้มผุดขึ้นมาประดับใบหน้าหล่อของมันราวกับรู้อะไรอยู่อย่างนั้น ผมกุมหน้าตัวเอง เขินก็เขิน โมโหตัวเองก็โมโห

เมื่อคืนผมพูดอะไรทำอะไรลงไปบ้างวะ!

 

 


 

 อ่าห้าาา 5555 เอาแล้วไงภีม

เมื่อคืนก็ไม่มีอะไรมาก ภีมแค่บอกรักพี่ปอเอง ไม่เห็นมีอะไรเลย อิอิ

คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยน้า เจอกันตอนหน้าจ้า


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #175 holy59 (@holy59) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 09:43
    น้องภีมสู้ๆๆ
    #175
    0
  2. #159 Jiji Aazz (@rrrzzz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 02:04
    #159
    0
  3. #142 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 02:33
    อิอิ ก้อไม่มีไรมาก แค่ภีมเมาแร้วบอกรักปอเท่านั้นเอง ไม่มี๊ไม่มีไรจิงจิงนะ^^
    #142
    0
  4. #83 Eyechanhaha (@hahacute123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 15:34
    ดีกันๆๆๆๆ อร้ายยย รอค่าาา
    #83
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #39 meena-may (@may-meena) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 15:57
    ดีกันแล้วเย้ๆ
    #39
    0