(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 17 : 1 MONTH--16(เจ็บเองซะบ้าง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57

ตอนที่ 16

-P’ Por Part-

ผมพาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำแรงๆ และวักหน้าล้างหน้าให้ใจที่ร้อนรุ่มลดลง เมื่อสิ่งที่เจอที่ผ่านยอมรับว่าทำให้โมโห

ผมไม่ได้เจอมันนานมากแล้ว พอเห็นมันอีกทีใจผมที่ว่าอวดดีก็กระตุก มันสั่นอย่างเห็นได้ชัด

เห็นว่าภีมมันโทรมมากขนาดไหน ถึงจะไม่ได้สังเกตยังไงก็เห็นว่ามันเปลี่ยนไปจริงๆ หลังจากที่จากกันแบบไม่เคลียร์ ตอนที่เอาคืนมันผมสะใจที่เห็นใบหน้าอันบิดเบี้ยว เจ็บปวดนั่น สนุกกับเสียงร้องไห้ของมันให้สมกับความรู้สึกที่เสียไป

ผมโกรธ จำได้ว่าวันที่วิ่งหนีมันออกมา ผมนอนทรมานบนเตียง นึกถึงแต่หน้ามัน ผมอยากกอดอยากจูบมันแต่สิ่งที่ทำได้คือนอนบิดตัวไปมา เพราะผมไม่ได้อยากเอากับมือตัวเอง คนที่ผมอยากนอนด้วยคือมัน!

ผมอดทน ผมรอ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการโกหก ให้ความหวังและไม่คิดที่จะบอกความจริงผมมาสักคำ ถึงวันนั้นมันคิดจะยอม แต่ผมกลับคิดไว้แล้วว่าจะนอนกับมันในวันที่ผมรักมัน มารู้ทีหลังว่ามันไม่เป็นความจริง สิ่งที่มันพูดออกมาก็แค่จะปัดความรับผิดชอบให้ผม ไม่ยอมรับที่จะนอนกับผม มันน่าโมโหสมควรไหมที่จะต้องทำแบบนั้น

มันทำตัวเองนี่

แต่วันนี้แม่ง ใจผมมันร้อนขึ้นอย่างน่าประหลาด มันมองหน้าผมโดยไร้ซึ่งความหมายดีๆ อย่างเคย ใจที่โอหังดีๆ ของผมสลายลงที่เคยคิดว่าตัวเองชนะมัน

ไม่เลย ผมแพ้ภีมตั้งแต่วันที่ทำร้ายมัน

ผมเห็นมันเจ็บปวด มันควรเลิกกับผมเพราะผมไม่มั่นใจว่าผมจะดีกับมันได้นานเท่าไร มันคงเกลียดและกลัวผมมาก ใจผมมักจะหายเวลาเลิกกับแฟนแต่ละเดือนแบบนี้เสมอ กับภีมก็เช่นกัน เพียงแต่ภีมมันแตกต่างกับคนอื่นตรงที่มันผ่านอะไรกับผมมาหลายอย่าง นอกจากบนเตียง มันพบอะไรร้ายๆ ที่ผมพบด้วย แต่เลือกอยู่ข้างๆ ผมตลอด

นี่ผมเป็นเหี้ยอะไรวะเนี่ย

 

ร่างของผมเดินเข้าห้องมาพร้อมกับเพื่อนที่ยังอวดเก่งไม่แพ้กัน ซึ่งตอนนี้มันเองก็สภาพไม่ได้ต่างกันกับผมสักนิด มันเดินหน้าซึมเป็นหมาเหงาตามหลังมา พอผมเปิดประตูห้อง ร่างของมันก็เดินนำเข้าไปเลยไม่พูดไม่จา ต่างจากผม แม่งไม่อยากเข้าห้องของตัวเองเลย มีแต่ภาพเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา ผมไม่อยากอยู่ในห้องอีกต่อไปแล้ว

เคยคิดจะพาคนอื่นมานอนบนเตียง แต่ก็ทำไม่ได้ ผมไม่เคยพาใครเข้ามาเลยจริงๆ และไม่อาจทนให้ใครมานอนทับรอยนี้ กลิ่นนี้

กลัวแม่งจะหายไป

“มึงจะค้างกับกูไหม?” ผมว่ากับมันซึ่งเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหาชุดเปลี่ยนอย่างรู้งาน ตัวผมพอๆ กันกับมันและเสื้อผ้าเยอะอยู่แล้ว อะไรที่มันหยิบจับได้ก็ไม่เคยหวง

“เออ ขอกูนอนห้องมึงละกัน”

“โซฟานะ”

มันหันมามองผม มองมายังเตียงผมแล้วก็ละสายตาออกไปอย่างกับรู้ความคิด ว่าผมไม่อยากให้ใครมาทับรอยของเมียตัวเอง หวงแหนขนาดไหน ไอ้ธามมันหันหลังไปถอดเสื้อตัวเองแต่ไม่หยุดปากพูด

 “คิดถึงมันมากทำไมไม่ไปง้อมันวะ”

แม่ง อาการกูออกขนาดนั้นเลยรึไง

“กูเปล่าสักหน่อย” ผมว่าพลางหลบตาทั้งๆ ที่มันไม่ได้จะหันมาจับพิรุธสักนิด ดันร้อนตัวไปเอง

“งั้นเหรอ?” มันหันหน้ามา หยิบเสื้อมาสวม “งั้นมึงก็เลิกทำตาละห้อยมองตามตูดเมียก่อนสิกูถึงจะยอมเชื่อ”

“ใครมองตาละห้อยวะ มึงอย่ามารู้ดีหน่อยเลยน่ะ”

“ก็มึงไงปอ มึงแม่งอย่ามาทำเป็นอวดดีไม่รู้สึกรู้สาอะไรหน่อยเลย กูเห็นมองตามมันขนาดนั้น ตอนภีมเป็นลมขนาดกูอยู่ใกล้ๆ ยังวิ่งไม่ทันมึงเลย ถ้าไม่อยากปล่อยมันไปมึงรอเชี่ยอะไรอยู่วะปอ ตอบกูมาซิ”

ผมกลืนน้ำลายยกมือกุมหน้าตัวเอง แม่งทำไมมันร้อนวะ ใจผมมันไม่รักดี พยายามทำเมินไอ้ธามที่ยืนบ่นๆ ขณะแก้ผ้าเปลี่ยนชุด

“อย่าปล่อยให้มันสายจนถึงขนาดแก้ไม่ได้เหมือนกูเลย รักแม่งแต่ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ภีมมันอ่อนแออยู่มึงกลับไปดูแลมันเถอะ ถึงมันจะโกรธแต่กูรู้ว่ามึงน่ะทำให้มันหายโกรธได้ง่ายๆ บอกรักมันสิวะ บอกว่ารักมันแค่คนเดียว”

มือแม่งสั่น ผมก้มหน้าลงพื้น คงเพราะคิดตามในสิ่งที่ไอ้ธามมันบอก ผมเดินเข้าไปหามัน เป็นห่วงมันในห้องพยาบาล อยากเห็นว่ามันโอเค แต่ผมต่างหากที่ไม่โอเค

กว่าจะตัดสินใจเดินเข้าไปแม่งโคตรยาก

ตอนเดินออกมาแม่งยากกว่า

“ยอมมันซะปอ มึงน่ะ ห้ามทิ้งเด็กคนนี้เด็ดขาดเลยนะ กูดูออกว่าภีมน่ะรักมึงเหมือนกัน มันเสียใจไม่ต่างจากมึงหรอก มึงร้องไห้ออกมาซะปอ ถ้าร้องไม่พอที่ผ่านมา”

“พอมึงจะบิ๊วอะไรนักหนาไอ้สัด หึ!” ผมยกยิ้มกับตัวเองกับสิ่งที่มันว่า แต่น้ำตาแม่งไหลแล้ว เพราะพยายามทำอวดดีไงเลยต้องจบแบบนี้ โคตรเสียท่าให้ไอ้ธามเลย

ผมใช้หลังมือยกเช็ดน้ำตาพลางบ่นกับตัวเองไปด้วย “แค่นี้กูก็คิดถึงแม่งจะแย่”

“เหอะ มึงนี่สมควรสำนึกแล้วก็ขอบคุณมันมากๆ เลยนะที่อุตส่าห์สั่งสอนมึงให้รู้จักความรัก ให้มึงโตขึ้นขนาดนี้ ถ้ามึงทิ้งมันไปกูก็ไม่รู้ว่ามึงจะมีความสุขตอนอยู่กับใครขนาดนั้นได้อีก คิดถึงมันก็กลับไปหามันซะปอ กูสงสารน้อง”

“มึงเลิกเกลี้ยกล่อมกูซักที จะให้กูกลับไปมองหน้ามันยังไงหา!?” ผมว่าเสียงเบาทว่าใส่อารมณ์ นึกถึงตอนภีมมันร้องไห้ เรียกแต่ชื่อของผม

ชั่วโมงนั้นทั้งโมโหทั้งโกรธ ทั้งสงสาร อารมณ์ตีรวนปนเปกันไปหมดจนต้องเดินหนีมันออกมาจากห้อง ออกมาแล้ว ตัวผมสั่น ใจหายเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของมันในห้องนอน

มันไม่รู้หรอกว่าผมยืนเฝ้ามันอยู่หน้าประตูนั่นกี่ชั่วโมง ยืนรอเงียบๆ จนไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของมันแล้วถึงได้เดินจากมา มันคงมีแต่ความโกรธความเกลียดที่มีต่อผม

ผมทุบตีตัวเองหลายรอบที่ทำร้ายมันไปแบบนั้น แต่แม่งไม่สาสมกับสิ่งที่ทำต่อมันจริง ผมยังไม่เจ็บเท่ามัน ผมควรจะเดินหนีออกจากชีวิตมันซะ นั่นเป็นการทำให้ผมเจ็บปวดที่สุด สาสมที่สุดแล้ว

แต่ถึงจะคิดอย่างนั้นผมกลับลืมภีมไม่เคยลง ทุกวัน ผมนึกถึงมันก่อนนอน เอากับใครก็ไม่ได้ ภาพมันหลอนผม เพราะทั้งชีวิตไม่เคยข่มขืนใครเลยสักครั้ง มีแต่คนยอมทดกายให้เอาง่ายๆ อารมณ์ผมตายไปตั้งแต่เลิกกับมัน นกเขาไม่ยอมขัน ทางเดียวที่ดีคือการอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่ช่วยผ่อนปรนอารมณ์เครียดได้บ้าง

“กูมันเลว ภีมมันคงเกลียดกูแล้ว”

“มึงรู้ได้ไง ถามมันรึเปล่าก็ไม่ ห้ามคิดแทนมันเด็ดขาดนอกจากจะได้ยินมันบอกมึงออกมาจากปากมันเอง ถึงได้ยินออกมาจากปากแล้วก็ต้องตามขอโทษน้องมัน ขอโทษแม่งจนมันใจอ่อน เข้าใจไหม!

“แล้วมึงจะมาโหดอะไรกับกูเนี่ย”

ผมขมวดคิ้วตัวเองทิ้งตัวลงนอน ไอ้ธามมันเดินไปหยิบขวดเหล้ามาเทซดพรวดๆ อย่างกับน้ำ ผมไม่มีอารมณ์อยากกินเหล้าเหมือนมันสักนิด ในหัวแม่งมีแต่ภาพเมียเต็มไปหมด

“เอาไหม?”

“ไม่” กระเดือกไม่ลง ผมตอบแล้วพลิกตัวนอนตะแคง เชี่ยธามมันคงกำลังเจ็บปวดไม่ต่างกันหรอกที่ถูกเมียหักหลัง มันขอให้ผมหาแฟนให้มันใหม่เพื่อที่จะได้ลืมไอ้ต้น

ส่วนไอ้ต้น

ผมคิดว่ามันร่านนัก ยั่วนัก ท่าทางลนลานและอยากปลดปล่อยจากไอ้ธาม แต่ไม่คิดว่ามันจะยังบริสุทธิ์ ผมคิดว่ามันเคยนอนกับใครมาก่อนที่จะมาคบกับไอ้ธามด้วยซ้ำ มันถึงได้อยากนักหนาเวลาถูกไอ้ธามกอดจูบ

แต่ไม่จริงเลย ผมตัดสินใจพลาด ตอนเอากับมัน ตัวมันเล็กนิดเดียว หน้าเหยเกและน้ำตาไหลแต่กลับบอกว่ารู้สึกดี ทำท่าทำทางเหมือนเก่งแต่กลับเป็นแค่ความอวดดีเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรมันก็ใจง่ายมักง่ายเกินไปไม่สมควรกับเพื่อนผมอยู่ดี ถ้าคบๆ กันไปแล้วไปแอบนอกใจไอ้ธาม เพื่อนผมน่ะจะเป็นฝ่ายเสียใจ

“กลับไปหาภีมซะปอ อย่าทรมานตัวเองเลย”

ผมมุ่นคิ้วตัวเองนอนฟังไอ้ธามว่า ปากมันพูดแต่ซดเหล้าลงคอไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าคิดถูกรึเปล่าที่ให้มันมานอนด้วยที่ห้อง ผมคงจะคิดถึงเมียทั้งวันเพราะไอ้ธามเอาแต่พูดถึงแบบนี้ “ร้องไห้แล้วได้อะไร ได้เจ็บปวดเหรอ?”

“ก็มึงเป็นคนบิ๊วกูนี่ไอ้สัด หุบปากไปเลย” ผมหันไปว่า

ผมไม่ได้สะอึกสะอื้นฟูมฟาย แค่อารมณ์มันหลั่งไหลออกมาจากดวงตาเงียบๆ เจ็บที่ใจแต่ตัวไม่เป็นอะไรเลย มันทำให้ผมจดจำว่าคนๆ เดียวเท่านั้นที่ทำให้ผมเจ็บปวดเพราะความรักได้

คนๆ เดียวเท่านั้นที่ทำให้ผมมีสุขเพราะรักได้

คือภีม

เสียงเคาะประตูดังตึงตังเรียกให้ทั้งผมกับไอ้ธามหันไปมอง มันดังโหวกเหวกราวกับคนอารมณ์ร้อน ถ้าจะให้เดามีไม่กี่คนหรอกที่กล้าทำอะไรแบบนี้ น่าจะเป็นคนกันเอง

ผมใช้มือเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ รีบลุกเดินไปเปิดประตูทันทีกลัวประตูห้องจะพังเสียก่อน เห็นคนตรงหน้ายืนหน้านิ่วคิ้วขมวดรออยู่ พร้อมกับคนข้างๆ ห้องหลายห้องเปิดประตูมาดู เห็นแววตาของมันตรงนี้แล้วก็พากันปิดไป เอาละวะงานงอกแล้วไหมล่ะ!

“มึงร้องไห้เหรอ?”

ผมอึกอักมองหน้ามันที่นิ่งจ้องตา แม่งเอ๊ยชีวิตลูกผู้ชายมาร้องไห้คิดถึงเมีย โคตรบัดซบเลย “สมน้ำหน้า รู้แล้วล่ะสิว่ารักเป็นไง”

ผมเถียงแม่งไม่ออก ถามมันบ่ายเบี่ยง “มึงมาทำไม?”

“มึงให้กูเข้าไปก่อนไหม กูจะเข้าไปคุยกับไอ้สัดธาม”

“เดี๋ยว

มันผลักประตูเดินนำเข้าไปก่อนด้วยความอารมณ์ร้อน เดี๋ยวไปเจอะให้ธามในห้อง มีหวังห้องนอนผมได้พังพอดี

“อยู่กันพร้อมหน้าก็ดีกูจะได้เคลียร์ให้จบๆ”

มันว่าพลางเดินไปเรื่อยๆ  ผมปิดประตูแล้วเดินตามหลังมันไปยังห้องนอนตัวเอง เห็นไอ้พีมันกระชากแก้วเหล้าจากมือไอ้ธามไปวางไว้ที่อื่น

“เลิกแดกแล้วมาคุยกัน ถ้าเมามันจะคุยไม่รู้เรื่อง”

“สัด เอาของกูมา” ธามมันว่า

“มึงอยู่เฉยๆ ไอ้ธาม คุยกับกู”

“กูไม่คุยเหี้ยอะไรทั้งนั้น ไม่ไปหาเมียมึงล่ะ?” มันว่าประชดประชันแล้วหัวเราะหึหึกับสีหน้าไอ้พี

“อะไรวะ ทำไมมึงทำแบบนั้นกับต้นหา ทิ้งมันทำไม?” ผมเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งตรงกันข้ามกับไอ้พี ข้างเดียวกันกับไอ้ธามมองสีหน้าตอนนี้ ไอ้พีมันโคตรคร่ำเครียด มองมายังไอ้ธามพยายามระงับอารมณ์ ใช่ มันอารมณ์ร้อนมากกว่าผมเยอะ

“มึงยังจะกล้าถามกูอีกนะว่าทำไมกูเลิกกับมัน เป็นมึงจะทนคบต่อไปไหมที่คนที่รักแม่งไปเอากับเพื่อนสนิทตัวเอง มันร่านมันอยากมากรึไง?”

“ไอ้ธาม!” ผมรีบเอื้อมมือไปดันตัวไอ้พีไว้ก่อนที่มันจะซัดถึงตัวไอ้ปากหมาข้างๆ

“ใจเย็นๆ ไอ้พี มึงเองก็คุยกับมันดีๆ ซิธาม”

“เหอะ คุยอะไร กูไม่มีอะไรจะคุยแม่ง กูเริ่มใหม่ของกูเรียบร้อยแล้ว กูมีแฟนใหม่แล้วด้วย”

ผมมองหน้ามันที่ยกยิ้มกับตัวเอง เอื้อมมือไปยกเหล้ามากระดกพรวดๆ ปากบอกไม่แคร์แต่แม่งพยายามกินเหล้าลืมเจ็บ

“มึงหมายความว่ายังไง?” ไอ้พีมันว่า มันขบกรามตัวเองกับการยั่วประสาทของไอ้ธามครั้งนี้อย่างไม่ตั้งใจ เป็นผมก็คงโมโหเหมือนกัน

“กูบอกว่ากูไม่เอามันแล้ว มึงอยากได้นักก็เอาไปสิ กูหาใหม่ดีๆ กว่ามันก็ได้”

“ไอ้เหี้ย! ต้นมันไม่ได้ผิดอะไร มันรักมึง กูเป็นคนบังคับมันเข้าใจไหม!

ไอ้พีมันว่าเสียงดัง ผมเบิกตาตัวเองมองมันที่ดวงตาแดงก่ำเพราะความโกรธ ความอัดอั้นตันใจอยากจะคุยกับไอ้ธามดีๆ แต่ไอ้นี่ไม่ยอมฟัง

“แต่มันยอมไอ้ปอ มึงรู้เรื่องนี้ไหม!?”

ผมนิ่งมองไอ้พี มันที่ชะงักหันมามองเมื่อรู้ว่าไอ้ต้นไม่ได้ยอมนอนกับมันแค่คนเดียว แต่กลับไม่โวยวาย พีมันกลับใจเย็นลงหันไปมองหน้าไอ้ธาม ผมรู้ว่ามันเปลี่ยนไปมาก ไอ้พีมันไม่เคยต้องง้อใครขนาดนี้ ที่สำคัญ มันง้อให้ไอ้ธามเข้าใจไอ้ต้น ผมได้แต่มองสีหน้าของไอ้พี มันคงเจ็บใจที่ต้องทำแบบนี้

“กูยอมรับก็ได้ว่าต้นมันอาจจะไม่ได้มีกูที่ยอมคนเดียว แต่มึง ไอ้ธาม ไอ้ปอ ปากพวกมึงน่ะว่ากูเหี้ย ว่ากูสารเลว พวกมึงแม่งไม่ได้ดีไปกว่ากูเลย!

มันยืนขึ้นมองพวกผมสองคนไม่ละ “มึงนอนกับเมียมันทั้งๆ ที่ยังมีเมียของตัวเอง”

ผมนิ่งเงียบเมื่อมันชี้หน้า ยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเอง ใช่ ตอนนั้นกูโคตรเลวโคตรเหี้ย แต่กูจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว กูสาบาน

กูมีของกูแล้วและไม่คิดว่านกเขากูจะไปขันกับใครอีก

“ส่วนมึง มึงทำเป็นพูดดีว่ามีแต่ไอ้ต้น ทำเป็นรักมันเทิดทูนมัน พอมันติดความสกปรกนิดหน่อยก็เขี่ยมันทิ้ง นี่เหรอที่มึงบอกว่ารักมันนักหนา!?”

“มึงหุบปากไปเลย มึงไม่เข้าใจกูหรอก”

“เออ กูโคตรไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมึงไม่แตะต้องตัวมัน ทำให้มันโหยมันอยากทำไม ที่มันต้องเป็นแบบนั้นเพราะมึงไม่ใช่รึไง!

“เพราะกูให้เกียตริมัน กูรักมัน

“แต่พอมันมีรอยเปื้อนมึงก็กลับผลักมันออกจากชีวิตมึงแล้วก็ทุบตีมันงั้นเหรอ เหอะ! ไอ้คนดี”

ไอ้พีมันคงโกรธมากถึงกับตัวสั่น ขบกรามแน่น ผมไม่คิดว่าคนอารมณ์ร้อนๆ แบบมันจะรักใครได้ มันรู้จักความรักก่อนผม เจ็บปวดก่อนผมสินะ

ไอ้ธามมันส่ายหน้า ทำเหมือนไม่มั่นใจ “กูไม่อยากทำร้ายมัน กูแค่

“มึงคิดว่าตัวเองดีเลิศเลอสินะถึงทำแบบนั้น ใช่แต่มันคงจะดีเกินไปจนต้นมันต้องเจ็บไง แล้วกูบอกเลยว่ากูไม่ยอมมึงอีกต่อไปแล้วธาม ถึงกูจะเลวขนาดไหนแต่กูก็รักมันแคร์มัน มึงเลิกกับมันแล้วใช่ไหม มีใหม่แล้วใช่ไหม ได้ต่อไปนี้กูก็เป็นผัวต้นอย่างเต็มตัวแล้วสินะ”

“อ๋อ ที่มึงมานี่จะมาขอให้กูยกให้มันสินะ เหอะ!

“เออ! ถือว่ากูมาขอก็ได้ถ้ามึงอยากคิดแบบนั้น ถ้างั้น ตอนนี้กูเป็นผัวของมันเรียบร้อย แล้วคราวนี้มึงก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวของเมียกูอีกต่อไป ห้ามมาแตะต้องเมียกูแม้แต่ปลายเล็บ จำไว้!

มันยกนิ้วชี้ชี้หน้าไอ้ธามที่ชะงักกับสิ่งที่ได้ยิน ไอ้พีมันพูดถูกทั้งหมด

ถ้ารักกันจริง เรื่องแค่นั้นทำไมจะลืมไม่ได้

เสียงประตูปิดดังปังพร้อมกับไอ้ธามที่ยังนั่งนิ่งไม่ไหวติงในประโยคสุดท้าย ผมยกมือไปแตะบ่ามันเป็นเชิงปลอบทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังถูกมันทั้งด่าทั้งปลอบฝ่ายผมอยู่เลย

นี่ผมกับมันเป็นอะไรไปวะ ทำไมช่วงนี้แม่ง

โคตรเจ็บตรงหัวใจ

“อยากได้มันนักก็เอาไป กูจะควงคนใหม่” ไอ้ธามมันว่าเสียงเบา

ผมส่ายหน้าไม่เห็นด้วย ทั้งๆ ที่พยายามบอกกับผมว่าอย่าปล่อยให้เวลาผ่านไป แต่มันเองที่ยังทำไม่ได้ เป็นคนที่เก่งแต่ปากจริงๆ

 

มือหนาๆ ของผมยกกุมหน้าตัวเองเดินลากขาไร้เรี่ยวแรงมาในห้องนอน สภาพไม่ต่างจากรังหนูเท่าไหร่ ใจผมหวิวเมื่อนึกถึงร่างเล็กๆ ที่เดินเก็บของในห้องพร้อมกับเสียงบ่นในลำคอด้วยเสียงงอนๆ นั้น ดวงตาเล็กมองมาอย่างจิกกัด มือคู่เล็กๆ ที่ทั้งกอดทั้งทุบตีเตือนสติ

ผมมองที่มือตัวเองข้างนี้ มันเคยเปื้อนเลือดและถูกกุมด้วยมือเล็กๆ นั้นอย่างอบอุ่น

ผมคิดถึงภีม

ใจผมมันโหยหาแต่เมียคนนี้คนเดียว

“พี่รักภีม”

คิดถึงเมียจะแย่

มือผมกอดหมอนอันเดิมแน่นที่มันเคยหนุน กลิ่นหอมของเส้นผมนุ่มๆ มันเริ่มจะจางหายไปแล้ว ปากผมสั่นระริกรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นเข้าดวงตา ผมเกลียดที่มันทำให้ผมกลายเป็นคนอ่อนแอ ผมเกลียดตัวเองเมื่อนึกถึงเวลาตอนที่มีความสุขร่วมกับมันในห้องนี้ คิดแล้วเอาแต่จะร้องไห้

เสียงมันทะเลาะกับผมดังก้องหู ตอนมันร้องเพลงสำเนียงไม่ได้เรื่องเวลาอาบน้ำ เสียงอู้อี้ในหมอนตอนที่ผมปลุก

ผมอยากกลับไปทำแบบเดิมอีก กับมันคนเดียว

ผมอยากใช้ช่วงเวลาที่ดีแบบนี้มากขึ้นไปอีก

 

แต่ผมทำไม่ได้

 

ก็ผมมันเลว มันคือสิ่งเดียวที่ค้ำคอ แม่งละอายใจตอนที่มองหน้ามัน ไม่กล้ามองมันด้วยสีหน้าปกติ ถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม ผมเคยพยายามปัดความรู้สึกนี้ทิ้งหลายต่อหลายครั้ง

มานอนๆ คิดอยู่คนเดียวแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ผมเองก็รู้ว่ามันใช่และอยากสร้างความสัมพันธ์ ติดอยู่ที่ตรงผมเป็นคนเลวในสายตาคนอื่น ผมคบใครนานๆ ไม่ได้ มันเป็นแบบนี้มาตลอด ผมไม่รู้ว่าถ้าหยุดแล้วมันเกิดอะไรขึ้น เสียใจไหม แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว ขืนยังทำต่อไปก็เจ็บ ไม่ต่างจากหยุดเท่าไร เพราะคนๆ นั้นคือภีม

คนที่ผมสามารถแสดงความรักให้ได้ด้วยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ในสายตาผมมันคือสิ่งที่น่ารักน่าดูแลมากที่สุด มารู้ตัวอีกที ผมก็กลายเป็นคนที่คลั่งมันไปแล้ว

ผมไม่เคยคิดจะกอดจะหอมแฟนคนไหนได้ทั้งวันแบบนั้น ไม่เคยคิดจะมองใบหน้าและสังเกตสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ได้แบบนั้น ผมน่าจะรู้ตัวเองได้เร็วกว่านี้ ผมจะได้รักษามันไว้ให้ดีที่สุด

ผมจะบ้า ผมจะคลั่งตาย คิดถึงเมีย อยากกอดเมีย อยากจูบหัวเหม่งๆ ของมัน อยากฟังเสียงมันบ่น อยากนอนหนุนตัก

และผมคงจะคลั่งมากขึ้นไปเรื่อยๆ ถ้าผมไม่ทำตามในสิ่งที่ไอ้ธามมันบอก

ผมควรกลับไปหามัน ไปขอโทษมัน

ร่างของผมลุกขึ้นนั่ง หลังมือเช็ดความรู้สึกของลูกผู้ชายที่ท่วมท้นออกมาจากอกแล้วมองไปยังตุ๊กตากระต่ายที่วางบนหัวเตียง ผมนึกถึงมันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นอยู่ในร้าน

หน้าตามันเหมือนกับเมียผมเลย

ตาเล็กๆ ขนตางอนๆ ฟันภีมมันเป็นฟันกระต่ายรับกับปากเจ้าเนื้อและแก้มยุ้ยๆ ไม่เข้ากับโครงหน้าผอม หน้ามันเหมือนกันเลย มองแล้วอดที่จะยิ้มไม่ได้

รอพี่ก่อนนะภีม พี่จะไปบอกว่าพี่รักภีม

ดวงตาผมมองตุ๊กตาต่อหน้าไม่ละ ก่อนจะยกยิ้มราวกับเห็นภีมมันยิ้มตอบรับ ผมหวังว่ามันจะทำแบบนี้กับผมเหมือนเจ้าตุ๊กตาตัวนี้นะ

กลับมารักกันอีกนะภีม

 

แต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังไม่กล้าที่จะเดินเข้าหามันอยู่ดี ได้แต่แอบมองมันจากตรงนี้ ผมกลัวว่ามันจะรู้ว่าผมมองแล้วหลบหน้าหายไปอีก แอบมองตอนที่มันไม่รู้ตัวอย่างนี้ดีที่สุด

กระทั่งไอ้ธามมันเอาจริงอย่างที่ตัวเองบอก ผมไม่ได้ไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมันมากนักเพราะมัวแต่คิดเรื่องเมียตัวเอง มันคบกับคนที่ผมติดต่อให้และเลื่อนขั้นมาเป็นแฟนกันแล้ว วันนี้มันพากันมานั่งร่วมกลุ่มแทนไอ้ต้นซึ่งตอนนี้ผมไม่รู้ว่าคิดยังไง ยังเจ็บอยู่ไหมหรือตกลงยอมคบกับไอ้พีแล้วหรือยัง

ผมกับพวกเพื่อนๆ พากันเดินลงมากินข้าว เสียงพวกมันหัวเราะแซวใครๆ ไปทั่ว เจอคนน่ารักหน่อยก็แซวไปพอหอมปากหอมคอชวนให้ผมหัวเราะได้บ้าง ไอ้ธามกอดคอแฟนตัวเองยิ้มหน้าระรื่นเดินอี๋อ๋อยั่วโมโหผมตอนนี้ที่ไม่เข้าใจมันเลย

ก็ผมแม่งไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรกไง

“พี่ธาม!

ผมชะงักเท้า เมื่อเห็นไอ้คนตัวเล็กยืนต่อหน้ากลุ่มเรา ดวงตามันโกรธแค้นและกำหมัดแน่น พองแก้มป่องมองไปยังคู่กรณีที่ยังส่งยิ้มหวานให้กัน ไอ้ธามมันละไปมองคนตรงหน้าก่อนจะหุบรอยยิ้มตัวเองลงเมื่อเห็นว่าเป็นเมียเก่า

“อะไรมึง?” มันว่า ผมกับเพื่อนๆ นิ่งเมื่อเห็นว่าต้นมันเริ่มตาแดง

“พี่ทำแบบนี้ทำไมวะ?”

“กูทำอะไร?”

ไอ้ธามเลิกคิ้วมองคนตรงหน้า มือกอดคอแฟนใหม่กระชับขึ้น แววตาไอ้ต้นที่ละไปมองนั้นสั่นไหว ผมเองก็เจ็บแทนมันเหมือนกัน รู้ดีว่าถูกทำแบบนี้ใส่มันไม่น่าพิสมัยจริงๆ โคตรเจ็บปวด

“ที่ผ่านมาพี่แม่งไม่เคยรักต้นจริงๆ ใช่ไหม?” มันว่า ผมยกมือไปแตะบ่ามัน

“ใจเย็นๆ ต้น ค่อยๆ คุย”

“ไม่!” มันสะบัดมือผมออกหันมาจ้องตา “ก็เพราะพี่ไม่ใช่รึไง มันเกลียดผมสมใจพี่แล้ว ดีไหมล่ะ!?”

ผมโคตรเสียความรู้สึกที่มันว่าแบบนี้เลย

“มึงหุบปากไปต้น ที่กูทำแบบนี้เพราะมึงทำตัวมึงเอง ออกไปจากชีวิตกูซะแล้วอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก ไปหาผัวมึงโน่นมันรอปลอบใจมึงอยู่”

ผมไม่เข้าใจมันจริงๆ จะทำไอ้ต้นเจ็บทำไม เพราะทิฐิงั้นเหรอ

แบบผมกับภีมรึเปล่า รู้ว่าผิดแต่ไม่อยากเข้าไปขอโทษ เหมือนตอนนี้ยืนดูตัวเองทะเลาะกับเมีย โคตรสะท้อนใจผม แทงใจดำผมแบบเต็มๆ

“พี่ธาม ต้นไม่ได้รักพี่พี” มันว่าเสียงเบาพลางสะอื้น เดินมาจะแตะตัวไอ้ธาม

“ออกไป มึงหัดเกรงใจแฟนใหม่กูบ้าง”

“แต่ต้นรักพี่ธามคนเดียวจริงๆ นะ ต้นขอโทษ ยอมแล้ว ต้นยอมรับผิดแล้วนะ”

ใจผมสั่นมองคนตัวเล็กที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นท่ามกลางสายตาคนทั้งโรงเรียนที่มองมา ไอ้ธามมันผลักตัวเมียเก่าออกจากตัวไม่ให้เข้ามาแตะต้อง

“ออกไป อย่ามาแตะกูต้น กูกับมึงไม่เหมือนเดิมแล้วมึงไม่เห็นรึไง?”

“อย่าประชดต้นแบบนี้เลย”

“ใครประชดมึงน่ะหา กูจริงจังกับน้องเขา กูกับน้องเขาน่ะมีอะไรกันแล้ว แล้วกูก็จะรับผิดชอบมันด้วย”

ผมนิ่งมองมันที่ว่าเสียงจริงจัง เรียกเสียงร้องไห้จากไอ้ต้นได้ไม่ยาก กำปั้นเล็ก           ๆ ทุบตัวไอ้ธามสุดแรงร้องไห้คร่ำครวญเหมือนคนบ้า เป็นภาพที่ชวนหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก ครั้งนี้เป็นครั้งหนึ่งที่ผมไม่เห็นด้วยกับการกระทำของไอ้ธาม

คงเหมือนครั้งที่แล้วที่มันไม่เห็นด้วยกับการกระทำของผม แล้วบอกให้ผมไปง้อภีมซะ

ผมว่า ความรักมันใช้แค่อารมณ์อย่างเดียวไม่ได้จริงๆ

มันต้องมีเหตุผลประกอบไปด้วยเสมอ

ผมนี่เพิ่งมาคิดอะไรได้ก็เมื่อสายไปนะ

หึ

โคตรน่าสมเพช

“เอาไอ้เหี้ยนี่ออกไปซะ น่ารำคาญว่ะ”

“มึงก็เหี้ยเหมือนกันนั้นแหละ! อยู่กับกูคบกับกูไม่เคยคิดจะแตะต้อง แต่คบกับมันมึงทำทุกอย่าง มันมีดีอะไรนักหนาหา! เก่งเหรอ มึงบอกมาสิว่าอยากได้อะไรพี่ธาม กูยอมทำให้มึงหมดไม่ต่างจากมันหรอก แต่มึงแม่งไม่บอกกู ไม่เชื่อมั่นในตัวกู ไอ้เหี้ย!

ผมมองร่างเล็กๆ ของไอ้ต้น มันคงจะเอาจริง เสียงมันน่าสงสารพยายามเข้าไปหาคนที่ไอ้ธามมันกอดไว้ ปกป้องไว้ แต่ภายใต้อ้อมกอดไอ้ธามผมรู้ดีมันหมายความว่ายังไง

“บอกมาสิว่ามันดียังไงมึงถึงทิ้งกู”

“มึงพูดดีๆ ใครทิ้งมึง มึงบอกเลิกกูเองนะ กูก็เลิกแล้วไงมึงจะเอาอะไรกับกูอีกหา อย่ามายุ่งกับเมียกู!

ต้นมันชะงักกับคำนี้ ยืนตัวสั่นเทา ผมได้แต่เดินไปจับบ่าเล็กๆ ที่สั่นไหวด้วยแรงสะอื้นข้องมัน

“เมีย….

ดวงตาไอ้ธามจ้องมันที่ก้มหน้าร้องไห้กับคำนี้ มันเองก็เจ็บผมรู้ แต่ผมไม่รู้ว่ามันจะทำแบบนี้ทำไม “เมียเหอะๆ เมียมึง ใช่สิมึงมีเมียแล้วนี่นะ คนอย่างกูที่ไม่มีอะไรลึกซึ้งกับมึงมันจะไปสำคัญอะไร”

“ต้น ไอ้ธามมันแค่” ผมกล่าวอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของมัน ผมไม่คิดว่าสิ่งที่ผมทำจะทำให้มันสองคนทรมานแบบนี้ ไอ้ธามถึงมันจะทำเป็นไม่สนใจ กลับบ้านไปมันก็กินเหล้าให้ลืมเจ็บจนเมาสลบไปทุกวัน

“มึงรู้แบบนั้นก็ดีแล้ว ห้ามมาแตะต้องเมียกูอีก มึงไม่มีสิทธิ์ในตัวมัน ถ้ากูรู้ว่ามึงตามไปรังควานมันอีก มึงเจ็บแน่ ผัวมึงก็ช่วยอะไรไม่ได้”

ผมมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดไอ้ธาม ไอ้นี่ก็ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ มันมองไอ้ต้นด้วยแววหวาดกลัว

“ไปกันเถอะ กลัวมากใช่ไหม?”

“ตะ แต่ว่า

มันมองมายังร่างไอ้ต้น แววตาสงสาร ผมรู้จักมันดีเพราะมันเป็นคนที่อ่อนไหวง่าย “ไม่ต้องไปสนใจไอ้นี่หรอก ก็แค่หมาหวงก้าง เมื่อกี้บอกพี่ว่าหิวใช่ไหม ไปกินข้าวกันเถอะนะครับ”

ไอ้ต้นมันหันมากอดผมแน่น เมื่อร่างสูงๆ ของไอ้ธามพาน้องชายคนนั้นเดินจากไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนที่ยังมองกลับมายังผมไม่ละ ไอ้ผมก็พยักหน้าให้พวกมันเดินนำไปก่อนเพราะยังมีเรื่องที่จะต้องจัดการอีก มือผมยกแตะหัวไอ้ต้นเบาๆ เป็นการปลอบ

แปลกใจตัวเองเหมือนกัน นี่มันเป็นการปลอบใจคนอื่นเป็นครั้งแรกของผม

ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นคิดยังไง แต่ผมแค่อยากให้ต้นมันหายร้องไห้ อยากให้มันเข้าใจเพื่อนผมในทางที่ดีกว่านี้

“ต้น

“ไม่เหลือแล้ว ความรักของมันไม่เหลือให้ต้นแล้วพี่ปอ!” มันทุบอกผมรุนแรง

อืมถ้าพอจะทำให้มันรู้สึกสะใจและดีขึ้นมาบ้าง

ผมยอมว่ะ

“เพราะพี่นั่นแหละ เพราะพี่คนเดียว!

ผมโคตรเจ็บกับคำนี้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจอะไรกับคำของใครเลย

“พี่

ผมพูดไม่ออกจริงๆ

ผมส่ายหน้าตัวเองพลางจับแขนมันดึงมานั่งคุยกันดีๆ ร่างมันเดินสาวเท้ามาพร้อมกับเสียงสะอื้นเล็กๆ ก่อนจะตามมานั่งข้างๆ ตัวพลางยกมือเช็ดน้ำตา

มันยกมือกุมหน้าตัวเอง คงกำลังพยายามให้หยุดร้องไห้ แต่ยิ่งบังคับตัวเองก็ยิ่งร้อง ทำให้ตัวเองเข้มแข็งเท่าไรก็ยิ่งอ่อนแอ ผมเคยพยายามแล้วแต่มันยากเหลือเกิน

“พี่เคยคิดนะว่าต้นไม่เหมาะกับมันเลย ก็เลยบอกให้มันเลิกกับเรา” ผมว่าฝ่าความเงียบ มันนิ่งฟังผมไม่โต้เถียงเพราะคงรู้อยู่แล้ว “แต่วันนี้ เรื่องมันยุ่งเหยิงมากเกินไปจนพี่อยากจะแก้ให้มันดีกว่าเดิม พี่อยากให้ต้นเข้าใจนะ เข้าใจไอ้ธามใหม่”

“ไม่เข้าใจ ต้นไม่เข้าใจ” มันว่า

“มันเองก็เจ็บนะ”

“เจ็บเหี้ยอะไร มันสะใจที่เอาคืนได้”

ต้นมันเหมือนกระจกสะท้อนผมจริงๆ ผมหันไปมองหน้าแดงๆ ของมัน “ที่มันไม่ยอมแตะต้องต้นมากไปกว่านี้ พี่เองก็เพิ่งจะรู้จากมันเหมือนกัน พี่ไม่เคยรู้เลยว่ามันกับต้นยังไม่มีอะไรกัน ก็เห็นสวีทกันขนาดนั้น”

ผมว่าเสียเรียบ “ต้นยอมรับว่าต้นก็ผิดที่ยอมพี่ปอ เพราะตอนนั้นพี่ธามมันทำให้ต้นไม่เป็นตัวเอง ทำให้ต้นต้องการมันแต่ไม่ยอมสนอง พี่ปอทำให้เซ็กส์ครั้งแรกของต้นไม่น่ากลัว แต่ต้นก็คิดได้ว่ามันผิด ต้นถึงร้องไห้”

“อวดดีจังนะตอนนั้น”

ผมหมายถึงเราทั้งสองคนนั่นแหละ แต่ตอนนี้หมดสภาพกันทั้งคู่

“อืม โคตรอวดดี โคตรอวดเก่งเลย” มันตอบมาเสียงเรียบ

“แต่พี่ขอโทษนะ ดีนะที่ไม่ทำไปมากกว่านั้น ดีนะที่ภีมมันเข้ามาเสียก่อน”

ต้นมันพยักหน้ารับ มันรับคำขอโทษแล้วสินะ

รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ผมยกยิ้มกับตัวเองเมื่อนึกถึงหน้าของใครสักคนที่เคยสั่งสอนผม เป็นแรงบันดาลใจให้ผมยอมที่จะกล่าวคำว่าขอโทษออกมาเมื่อตัวเองผิด ผมโคตรคิดถึงมันเลย

“นี่เราพูดเรื่องนอนด้วยกันได้หน้าด้านดีนะ” มันว่าพลางเงยหน้ามามอง มือยกเช็ดน้ำตาที่ไหล

“เรื่องของไอ้ธาม พี่อยากให้เรารู้นะว่ามันปกป้องต้นน่ะ”

ทั้งๆ ที่มันขอร้องว่าห้ามบอกทั้งไอ้ต้นและคนอื่น ถึงเรื่องรสนิยมความสุขบนเตียงของมัน แต่ผมทนต่อไปไม่ไหว ผมไม่เคยคิดว่าไอ้ธามมันเป็นคนชอบอะไรแบบนี้

“ไอ้ธามมัน….ชอบ มีเซ็กส์แบบรุนแรงน่ะ”

ผมว่าเสียงเบาพร้อมกับไอ้ต้นที่มันหันมาเบิกตาตัวเอง

“ซะ ซาดิสม์เหรอ!

ผมยกมือปิดปากมันที่ร้องตะโกนพร้อมกับจ้องตา ถึงจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็เหอะแต่ผมอุตส่าห์พูดแบบอ้อมค้อมที่สุดแล้วนะ ถึงความชอบส่วนตัวเรื่องบนเตียงของมัน ผมเพิ่งรู้ตอนมันเปิดใจคุยกันว่าที่ไม่ยอมนอนกับไอ้ต้นเพราะมันกลัวว่าไอ้ต้นจะกลัวมัน จะเกลียดมัน

สิ่งเดียวที่ดีที่สุดคือไม่แตะต้องมันเลย

ไอ้เด็กที่ไอ้ธามนอนด้วยมันคงอึดไม่เบา ตัวก็เล็กนิดเดียว ภายนอกไอ้ธามดูสุขุมใจดี ร่าเริงและอ่อนโยนยังไง แต่บนเตียงมันหยาบกระด้างและรุนแรงป่าเถื่อน มันคงคิดว่าต้นจะรับตัวตนจริงๆ ของมันไม่ได้

ตอนผมทำกับภีม ผมเห็นแล้วว่าสีหน้าตอนโดนทำน่ะบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บนั่นมันไม่น่าทำให้ผมสุขสมเลย ถึงมันจะรู้สึกสะใจก็เถอะ แต่มันเป็นเพราะตอนนั้นผมโมโห ถ้าต้องทำแล้วมีความสุขไปด้วย ผมคิดภาพไอ้ธามไม่ออกเลย

“เพราะงั้นมันถึงไม่ยอมแตะต้องต้นไง”

ต้นมันเงยมามองตา แล้วก็ยกมือกุมหน้าตัวเองอีกรอบ “ไอ้พี่ธาม ฮึก!

“มันคงรักต้นมาก ถึงจะอยากนอนด้วยยังไงแต่ก็ไม่อยากทำให้ต้นเจ็บ”

ต้นมันยกมือกุมหน้าตัวเองร้องไห้ หันมากอดตัวผมแน่น

“พี่ธามมันบ้า ต้นรักมัน ทำไมมันไม่เชื่อใจต้น ถ้ามันรักต้นจริงทำไมไม่บอกต้นมาตรงๆ”

ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะก็เพิ่งจะได้รู้

“ต้นยอมทุกอย่างเพื่อมัน เจ็บขนาดไหนก็ยอม ฮึก!

มันต้องแบบนี้สิวะไอ้ต้น

ผมยกมือกอดมัน ลูบหัวมันปลอบ แต่นับว่าบรรลุในสิ่งที่ต้องการจะสื่อ ที่เหลือคือกลับไปเลี้ยกล่อมให้ไอ้ธามเข้าใจในตัวของไอ้ต้น ทั้งที่ลึกๆ ก็สงสารคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างไอ้ตัวเล็กคนนั้น แต่ผมอยากจัดการให้มันเด็ดขาด ให้ไอ้ธามมันลองตัดสินจากใจตัวเองอีกทีว่าต้องการใครกันแน่

ทั้งๆ ที่เรื่องของตัวเองยังทำไม่ได้แต่ดันไปเสือกเรื่องของชาวบ้าน

น่าสมเพชว่ะ

 

 

 

 

 

 

อะฮืออออออ เศร้าแปป สงสารพี่ปอ สงสารน้องภีมด้วย ต่างคนต่างอีโก้สูงก็เลยไม่เข้าใจกันสักที

 

คอมเม้นเป็นกำลังใจไรต์เตอร์เขียนต่อด้วยนะคะ T T



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #198 ZeHn GungnanG (@lilyvacy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 05:43
    ไม่ชอบพีเลย ตอนแรกคิดว่าจะมีเหตุผลดีๆอยุ่อ่านมาถึงนี่ก็ยังไม่มี เป็นคนที่ชอบโยนความผิดให้คนอื่นจังวะ
    #198
    0
  2. #194 PpalmPpalm (@PpalmPpalm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 16:59
    คือ ณ ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกสงสารต้นเลยเเล้วก็ไม่อยากให้ธาม
    กลับไปคบกับต้นด้วย พีพูดมาได้ไงว่าธามผิดธามไม่เห็นผิดตรงไหนต้นไปเอากับเพื่อนสนิทธามตั้ง2คนใครจะคบต่อก็บ้าเเละ
    #194
    0
  3. #139 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 01:18
    ม่าเกินไปแว้วววววว!! ฮื่อ...ไม่รุจะสงสารไคดีTT
    #139
    0
  4. #74 Lilly June (@lin-salintip) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 20:35
    น้ำตาไหลพรากกกก โฮกก รีบไปง้อภีมเถอะ รออ่านนะคะ ไรต์สู้ๆ
    #74
    0
  5. #73 meena-may (@may-meena) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 15:03
    สงสารพี่ปออ่ะฮืออออ
    #73
    0
  6. #72 Soda Sirikorn (@sodasirikorn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 09:23
    สู้นะไรต์ ได้เห็นพี่ปอมันเจ็บสมใจละ ไม้เอาแล้วนะม่ามา ดราม่า โฮววววว. คืนดีกันซะทีเถ๊อะ
    #72
    0
  7. #71 Eyechanhaha (@hahacute123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 06:43
    นายเอกหายไปไส ฟฟฟฟฟฟฟ QAQ ปอรีบไปง้อภีมเถอะ แง
    #71
    0