(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 12 : 1 MONTH--11(ความจริงเป็นยังไงกันแน่หว่า?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ธ.ค. 57

 

ตอนที่ 11

 

วิวรอบข้างทางยามอยู่บนรถเรียกให้ผมสนใจทั้งๆ ที่ก็มองเหมือนอย่างนี้ทุกวัน แต่ก็ไม่อยากหันไปมองหน้าไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ มันนิ่งมองผมแบบแปลกๆ มานานแล้วแต่ไม่พูดอะไรเพราะต่างฝ่ายต่างทำตัวไม่ถูก ผมจัดคอเสื้อดีๆ เพราะกลัวมันเห็นรอยจูบที่มันทำไว้เมื่อคืนเพราะเมื่อเช้ามันตื่นขึ้นมาทำหน้ากระลิ้มกระเลี่ย แล้วก็บอกผมว่ามันฝัน

 

ย้อนกลับไปเมื่อเช้า ผมน่ะเสียวสันหลังไม่หาย

 

ตอนตื่นขึ้นมาน่ะเหรอ

 

ไอ้ผมก็งัวเงียตื่นเพราะมันขยับแขนมากอด ลืมตาดูตัวเองที่กำลังนอนตะแคงหันหลังให้มันกอด ลมออกจากจมูกมันระต้นคอแบบสยิวๆ เรียกผมให้ตื่นแบบเต็มตา พอจะขยับตัวลุกเท่านั้นแหละ

 

อะไรวะ!

 

อะไรแข็งๆ ดุนหลังกูอยู่วะ ไม่อยากคิดเลยแม่ง กูนอนท่าล่อแหลมให้มันถูไถตูดนานขนาดไหนแล้ววะ ไอ้เชี่ยปอ ไอ้มักมาก เมื่อคืนแม่งไม่พอรึไง ตื่นมายังให้น้องชายมาทักทายกูแต่เช้าอีก!

 

โอย กูไม่กล้าขยับตัวเลยเนี่ย มึงตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะปอ!

 

ผมหันไปมองมันที่เอาแขนในเฝือกแข็งๆ มากอดตัว หน้าอกถูกับหลัง ไม่ต้องคิดนะว่าตูดผมพรุนไปแล้วรึยัง ผมไม่เจ็บตูดเพราะยังไม่เสียตัว

 

แค่เสียว…เพราะกลัวเสียตูดไง

 

เอ่อ เซ็นเซอร์ด้วยนะ เด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดห้ามดู ยิ่งตอนมันเอาน้องชายมาถูกก้นผมก็ห้ามดูนะ เอารูปโดเรม่อนมาเซ็นเซอรไว้ด้วยรู้เปล่า แต่อันที่ทำกันเมื่อคืนอะดูได้ เพราะผมกับมันแค่เล่นว่าวในห้องกันเท่านั้นเอ๊ง

 

 

คิดไรอยู่วะเนี่ย อายนะ

 

ทั้งๆ ไม่มีใครแอบดูอยู่ มีแต่คนอ่านที่โรคจิตรอผมเสียตูดให้มัน ใครมันจะไปยอมง่ายๆ วะ ยอมก็บ้าแล้วถึงจะรักมันก็เหอะ อยากให้ผมเอากับมันพวกคุณเอามันไปแต่งงานด้วยเลยไป คนใจร้าย พวกคุณไม่ห่วงว่าผมจะเจ็บตูดขนาดไหนเลยรึไง ชิ!

 

ผมถอนใจ ปอแม่งเมาค้างแล้วยังจะมาแข็งแรงตื่นแต่เช้าอีก เดี๋ยวก่อนๆ ขอกูกระเถิบแปป แต่แม่งพอขยับตัวมันก็ดึงเข้าไปหามันอีก เอาขาก่าย ทีนี้ล่ะคุณเอ๊ย คุณปอน้อยสนุกสนานใหญ่ ขนนี่ลุกเลยเหอะ!

 

ทนไม่ไหวละ

 

“ปอ ลุกเดี๋ยวนี้เลย!” ผมว่าเสียงดังดันเอวมันออก

 

“เดี๋ยว กำลังเสียวเลย”

 

ไอ้สัด แสดงว่ามึงกำลังมีอารมณ์อยู่งั้นดิ เชี่ย ไอ้มักมาก ไอ้หื่นกาม ไอ้โรคจิตวิปริต!

 

“มึงลุกเดี๋ยวนี้เลย เลิกเอามาถูกูได้แล้ว เชี่ย!

 

“พูดเพราะๆ หน่อยสิภีม” มันว่าพลางซุกหน้านอนต่อกับหลังผม เหม็นเหล้าชิบหาย อารมณ์หลงมึงเมื่อคืนหายหมดแล้ว มีแต่ความรังเกียจขยะแขยง ไอ้ปอ ไอ้เวรตะไล!

 

“ไม่พงไม่เพราะอะไรแม่งแล้ว! เอาน้องมึงออกไปเดี๋ยวกูลุกไปหยิบมีดมาตัดทิ้งแม่งให้ไม่ได้ใช้เลย!

 

“ไม่เอาน่า นอนต่อเถอะนะที่รัก จุ๊บ”

 

อื้อหืม มันบ่นอู้อี้แล้วจูบหลังคอผมอ้อน  ผมนี่ขึ้นเลย ขึ้นไปด่ามันเนี่ย

 

“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วไม่ไปโรงเรียนน่ะหา มานอนแข็งอยู่ได้ ไปปลุกเพื่อนมึงไปโรงเรียน” ผมร้องว่าพลางทุบไหล่มัน ทีนี้ล่ะกลัวกูนะมึง

 

มันเกาหัวตัวเองตื่น แต่แม่งไม่ยอมปล่อย ผมผลักตัวมันด้วยสีหน้าที่บอกว่ากูรังเกียจมึงมากอะปอ มันงัวเงียพลิกตัวนอนหงาย ข้อศอกสองข้างดันพื้นแล้วยกหัวขึ้นมามองผมที่นั่งทำหน้ายักษ์ใส่มันอยู่ มันเบ้ปากแล้วก้มมองตัวเอง

 

“อา มาทักทายพ่อตั้งแต่เช้าเลยน้า” ว่าแล้วมันก็หัวเราะยกผ้านวมเปิดกางเกงตัวเองดู ยิ้มใบหน้าหล่อๆ หัวฟูๆ แบบนั้นน่ะแหละ

 

แม่งไม่ทักทายมึงคนเดียวดิสัด ทักทายกูด้วย ขนลุกเลย

 

“ออกไปไกลๆ” ลามปามจะดึงผมไปกอดอีกแล้ว ไอ้ผมก็ต้องไล่มันออกจากตัว มันก้มมองระหว่างขาตัวเองสีหน้าแม่งปกติสุดๆ มึงเคยคิดจะอายไหมในชีวิตนี้หาปอ! หน้านี่ฉาบด้วยปูนซีเมนต์กี่ชั้นวะ

 

มันทำหน้านิ่วก้มมองของตัวเองเรื่อยๆ นี่มึงอย่าบอกนะว่า

 

“เมื่อคืนแม่ง…

 

มันว่าเสียงเรียบพลางทำหน้าครุ่นคิด อย่าบอกนะว่ามึงนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ทำกับกู เวรแล้วไง ไอ้ผมก็ขนลุกเมื่อมันครางบ่นๆ ในคอพังไม่ได้ศัพท์ฝ่าความเงียบ ก่อนจะหันมายิ้ม

 

“ฝันอย่างดีเลย สุดๆ เลยว่ะแม่ง” มันว่าพร้อมกับหลุดหัวเราะหน้าตายๆ

 

ใจกู ลอยหายไปตั้งแต่มึงทำหน้าซีเรียสแล้วปอ ไอ้บ้า!

 

ขอกูแอบปาดเหงื่อแปป ใจหายใจคว่ำนึกว่าจะจำได้ แต่แม่งไม่จบไง มันกลับมานั่งคิดนอนคิดอยู่นั่นแหละแล้วก็บ่นๆ ว่าไปด้วยตลอดทาง

 

ย้ำอยู่นั่น กูอาย!

 

“ภีม เมื่อคืนกูจำได้ว่ากูเสร็จนะ มันเหมือนความจริงมาก”

 

“มะ มึงฝันรึเปล่า?”

 

“กูก็ว่างั้นเพราะดูกางเกงในแล้วไม่เห็นหลักฐานเลย สงสัยแม่งฝันจริง” มันว่ากลางเกาหัวงงๆ ตัวเอง แต่ตอนนี้เหมือนมันกำลังนึกอะไรออกอย่างนั้นแหละ ผมล่ะทำหน้ากับมันไม่ถูกจริงๆ

 

ปอตอนแรกมันก็ดูอารมณ์ดีที่คิดว่าตัวเองฝันได้สุดท้องพุ่งปรี๊ดขนาดนั้น แต่พอนานไปเห็นแต่ทำหน้าหงุดหงิดที่นั่งคิดยังไงก็คิดไม่ออก ไอ้ผมที่รู้ทุกอย่างอะ เหงื่อแม่งอาบหลังละ ไม่ได้ร้อนตัวอะไรเลย จริงนะเชื่อผมดิ

 

“คันแขนว่ะ” มันบ่น

 

วันนี้มันมาเรียนแล้วก็สวมชุดช็อปโกโรโกโสของมันมาน่ะแหละ ทั้งๆ ที่ใส่แล้วก็หล่อชิบแต่สภาพชุดมันนี่ไม่คิดจะเปลี่ยนเลยรึไง ส่วนผมสวมชุดนักศึกษา ผูกเนคไทคและเสื้อแขนยาวเพราะเรียนสายวิทย์ ความจริงกฎโรงเรียน ชั้นของมันต้องสวมชุดนักศักษาและสวมชุดช็อปวันที่มีเรียนงานช่างเท่านั้น แต่มันสวมมาทุกวันจนเก่า

 

ข้างในเป็นเสื้อยืดคอกลมธรรมดาแล้วมันก็ไม่ติดกระดุมเสื้อช็อปข้างนอก ดูเท่นะแต่ผิดกฎ

 

“มึงถอดเฝือกวันไหน?” ผมหันไปว่า วันนี้มันไม่ได้ขับรถเองเพราะอย่างที่ว่า แขนมันหัก พ่อของมันจึงให้รถโรงแรมมารับมาส่งทุกวัน เป็นลูกคนรวยมันดีงี้แหละ

 

“อีกอาทิตย์กว่า ทำไม?” มันย้อน

 

“เอ้า กูถามไม่ได้เหรอ”

 

“มันก็ได้ แต่มึงกลัวว่ากูผ่าเฝือกแล้วจะไปทำอะไรมึงถนัดได้กว่าเดิมใช่ไหม หืม?”

 

สลัด!

 

ผมหลบตาไม่มองหน้า ดันมารู้ทันกูอีก

 

ผมหันไปถอนใจพูดไม่ออกและเบี่ยงไปมองทางข้างหน้าเมื่อรถแล่นมาจอดในที่จอดรถโรงเรียน รีบเปิดประตูเดินลงมาทันทีเพราะไม่อยากเถียงกับมัน มองหน้ามันแล้วเขิน ภาพตอนมันมองตาแล้วทำหน้าเสียวๆ สาวน้องชายตัวเองลอยมาแทบทุกครั้ง

 

อ๊ากกกกก อยากจะบ้า กูกลายเป็นไอ้หื่นตามมันไปแล้ว แม่งเอ๊ย!

 

“สัสภีม มึงเห็นไหมแขนกูไม่ดีคิดจะช่วยไหมหา” มันร้องตาม

 

“เอ้า ก็มึงลงมาได้แล้วไงจะบ่นอะไรวะ”

 

“แต่มึงเป็นเมียต้องคอยดูแลกูสิ”

 

“เหอะ เหตุผลมึงนี่อุบาทว์ชิบ มาๆ กูจะไปส่งที่ห้อง” แม่งเอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว ผมเอื้อมมือไปดึงแขนมันเดินข้างๆ พร้อมกับมันที่ทำหน้าหงุดหงิดผมไปด้วย นี่คือกูผิดตลอดสินะ ดูแลปรนนิบัติยังไงก็ไม่ดีสักอย่างเลยสิน่า ผมเดินพามันเข้าโรงเรียนท่ามกลางสายตาคนในโรงเรียนนั่นแหละ

 

ดวงตาหันไปเจอะไอ้กรีนที่เดินเข้ามาพอดีก็ยิ้มทักทาย “ว่าไงกรีน เพิ่งมาถึงเหรอ?”

 

“เออ แล้วนายล่ะ”

 

“เหมือนกัน กินข้าวยัง ไปกินด้วยกันปะ?” ผมว่าชวนพร้อมพยักหน้าเรียกแต่ไอ้ปอแม่งขัดก่อน

 

“ไหนบอกจะไปส่งกู”

 

“เออ ไปส่งมึงก่อนแล้วกูจะลงมากินข้าวกับเพื่อนกู” ผมหันไปว่า กรีนมันยิ้มแล้วกล่าว

 

“ไม่เป็นไรก็ได้ นายไปกับแฟนเหอะ”

 

“เห้ย ได้ไง เดี๋ยวเรามานะ ไปรออยู่โรงอาหารก็ได้” ผมว่าพลางโบกมือ มันยิ้มรับพร้อมกับผมพาไอ้ปอเดินละมาขึ้นอาคาร มันไม่ค่อยจะพอใจกับผมเท่าไรนักแต่ก็ไม่พูดต่อว่า เดินเข้าห้องตัวเอง ผมมองไปเห็นร่างของพี่ธามที่นั่งรอปอมันอยู่ จึงชี้บอก

 

“พี่ธามมาแล้ว นั่นไง”

 

“รู้น่ะ” มันว่าเสียงเบาพลางเดินเข้าห้องเรียนตัวเอง คนในห้องหันมามองพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร ผมยิ้มรับก่อนจะโบกมือลาเมื่อปอมันหันมามอง มันพยักหน้ารับพร้อมทั้งหันไปคุยกับเพื่อนในห้องต่อ แต่คนๆ เดียวที่ไม่ยิ้มเลยสักนิดก็คือพี่ธาม

 

ผมเห็นเขาไม่เหมือนเดิม ดวงตานั้นเหมือนกำลังเครียดอะไรอยู่อย่างนั้น

 

ใจผมนึกถึงเรื่องของไอ้ต้นเป็นอันดับแรก

 

ผมทรุดตัวนั่งต่อหน้าไอ้กรีนพลางถอนใจ มันเงยหน้ามองผมด้วยสีหน้าแห่งความประหลาดใจก่อนจะส่งยิ้มแล้วเอ่ยถามขึ้นมาเฉยๆ ว่า “เป็นอะไรรึเปล่า ถอนใจซะดังเชียว”

 

ผมมุ่นคิ้วตัวเองจ้องตามัน “มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แต่ช่างมันเหอะ”

 

“ยิ้มหน่อยสิ ตอนภีมยิ้มน่ารักจะตาย” มันว่าพลางชี้หน้า มันเองก็น่ารักแหละน่า

 

“ชมกันแบบนี้จะเอากี่บาท” ผมว่าทำท่าล้วงกระเป๋า

 

“พูดความจริงนะ ภีมออกจะน่ารัก แต่…” มันลากเสียงพลางละรอยยิ้ม

 

“อะไร?” ผมย้อนแววสงสัยเมื่อมันยกยิ้มนิดๆ ยกมือส่ายปฏิเสธ

 

“ไม่มีอะไรหรอก แต่เราคิดว่าแฟนภีม…ไม่เหมาะกับภีมเลย”

 

ผมละรอยยิ้มตัวเองลงทันที ใช่…

 

“มันรวยนะ ต่างกับเรามากเลย”

 

“ไม่ใช่ เราว่าเขาไม่มีอะไรดีพอที่ภีมจะไปคบด้วยต่างหาก” ผมเลิกคิ้วเมื่อมันว่ายิ้มๆ กับผมซึ่งละรอยยิ้มลงมองมันด้วยความแปลกประหลาดใจ นานๆ จะเจอคนคิดแปลกๆ แบบนี้

 

กรีนมันเป็นคนแปลกเอาการแฮะ ใครๆ ก็รู้จักไอ้ปอ อยากเป็นแฟนมันทั้งนั้น

 

“เล่นมุกใช่ไหม?” ผมว่า

 

“พูดจริงๆ” ผมกระเดือกข้าวที่เพิ่งตักเข้าปากไม่ลงแฮะ ดวงตาที่เหลือบมองผมอยู่ต่อหน้านั้นนิ่งก่อนจะที่ผมจะทำอะไรไม่ถูกเพราะเดาใจไม่ออก

 

“แต่เขาหล่อนะ” มันว่าพลางหลุดยิ้ม

 

“ฮ่ะๆๆๆ” ผมหัวเราะ

 

แต่ใจนี่คิดตามที่กรีนมันพูดไปแล้ว

 

เราเข้ากันได้ดีแต่เสียงออดเข้าแถวก็ดังขึ้นเสียก่อน ผมกับมันเดินแยกกันไปเข้าแถวคนละทางเพราะอยู่คนละห้อง ดวงตาของผมมองหาร่างของไอ้ปอทว่าไม่เห็น ทั้งๆ ก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงมันก็ไม่มาเข้าแถวหรือร่วมทำกิจกรรมเหมือนทุกวัน แต่ไม่รู้ทำไมผมก็มองหาเผื่อจะเจอมันทุกวันนั่นแหละ

 

อยู่แบบนี้น่ะดีแล้ว ทุกวัน มีทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ บ้างก็ไม่เป็นไร เป็นสีสันไป

 

 

“มึงๆๆ กูมีข่าวจะมาเม้าธ์”

 

เสียงตุ๊ดนางหนึ่งวิ่งเข้ามาและหวีดเสียงเรียกไอ้สันติหรือน้องซันนี่ที่นั่งข้างผมให้หันกลับไปมองเก้าอี้พวกมันที่นั่งอยู่ด้านหลัง สาวๆ หันขวับไปตามเสียง มีเพียงแค่ผมคนเดียวที่นั่งจัดของในเก๊ะไม่ได้หันไปเพราะยังไงพวกมันก็พูดเสียงดังและนินทาชาวบ้านอย่างเคย

 

“ไรวะอีสมปอง” ไอ้สันติหันไปว่า

 

“แหม อีนี่ กูบอกกูชื่อน้องปิงปอง”

 

เออ กูแนะนำให้มึงเปลี่ยนอย่างไว ผมส่ายหัวกับพวกมันไปด้วย “เออย่ะ ว่าแต่ว่ามึงได้ข่าวอะไรมาหาถึงได้วิ่งหางจุกตูดมาเนี่ย”

 

“กูต้องมีแน่ๆ พวกมึงจำไอ้ต้นได้ไหม?” มันว่า ผมเบิกตาเมื่อได้ฟัง

 

“ต้นไหนวะมีหลายต้น?”

 

“ก็ต้นที่มันแรดๆ น่ะ ที่เราเห็นแอบกินตับกับพี่พอร์ชผัวเก่ากูวันนั้นไง”

 

“อีนี่ก็แรง เขาไปกินมึงตอนไหน?”

 

“ในฝันเว้ย…” มันลากเสียงก่อนจะหัวเราะคิกคัก

 

“แล้วไอ้ต้นทำไมยะ เร็วๆ ฉันอยากรู้”

 

“มันทะเลาะกับสามีคนปัจจุบันกูเว่ย คือแบบเหมือนจะเลิกกันแล้วล่ะกูเห็นมากับตา พี่ธามนี่ตบกกหูไปเพี้ยะใหญ่ๆ เลยแหละ แถมลงไปต่อยซ้ำอีกทีด้วยคงจะโกรธน่าดู ผัวกูนี่ซาดิสม์ชิบหาย”

 

เห้ย!

 

ผมหันไปมองไอ้สมปองด้วยความไม่เชื่อหูตัวเอง “ทำไมวะ พี่ธามทำมันทำไม?”

 

ตุ๊ดสามนางมองมายังผมที่มองไอ้สมปองแบบตาแทบถลนออกจากเบ้าเมื่อได้ยิน สายตานี่แบบคือมึงหน้าตาอยากเสือกเรื่องของชาวบ้านมาก

 

“เออว่ะพี่ธามเพื่อนพี่ปอผัวมึงนี่หว่า” ไอ้สันติมันว่าพลางชี้หน้าผม

 

เชี่ย กูยังไม่ตกเป็นของมันเว่ย

 

ไม่เอากูไม่คิดเรื่องเมื่อคืน ขันติไว้ ใจเย็นๆ ไอ้ภีม

 

ผมสูดลมหายใจละความสนใจมายังไอ้สมปองทันทีแล้วว่า “พี่ธามตีไอ้ต้นทำไมวะไอ้ปอง”

 

“มึงเรียกกูงี้กูไม่ตอบย่ะ” มันว่าพลางเบ้ปาก แหมอยากตบคว่ำจริงๆ

 

“เออน้องปิงปอง มึงจะตอบกูได้ยัง?”

 

“กูไม่รู้ จบนะ กูเห็นแค่ทะเลาะกันแล้วพี่ธามก็ซัดไอ้ต้นแค่นั้นแหละ”

 

“โอยอีเหี้ย!

 

กูรอฟังตั้งนาน

 

ขอบใจมึงมากซันนี่ที่ด่าแทน กูรักมึงก็คราวนี้แหละ

 

ผมเกาหัวแล้วหันกลับไปนึกถึงหน้าคนใจดีๆ แบบพี่ธาม เขาจะทำกับไอ้ต้นที่เขารักขนาดนั้นได้ยังไง ดวงตาผมเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อนึกออกถึงเรื่องราวทั้งหมด เชี่ย! อย่าบอกนะว่าพี่ธามรู้ความจริงหมดแล้ว ใจผมหายเมื่อนึกถึงคำสัญญาว่าจะไม่บอกความจริงกับพี่ธามระหว่างผมที่มีให้พี่พี แต่ผมไม่ได้บอกเขานะ เขาไปรู้มาจากไหน

 

คงไม่ใช่เรื่องนี้มั้ง เขาจะไปรู้ได้ไง

 

แต่ไอ้ต้นมันก็แรงนะ ในโรงเรียนใครๆ ก็เห็นมันบ่อยว่าไปแอบกินตับใครมาบ้าง ข่าวมีหลุดไปถึงหูพี่ธามบ้างคงไม่แปลก โอย นี่มันปัญหาระดับบิ๊กบึ้มนะเนี่ย

 

กูจะบอกไอ้ปอดีปะวะ เพราะมันเองก็รู้ดีว่าเมียพี่ธามเป็นคนยังไง ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวโดนมันด่าแล้วหาว่าหึงมันอีก ผมส่ายหน้าพลางคิดกับตัวเอง คิดได้แล้วนั้น ผมว่าผมไปแอบถามเขาด้วยตัวเองดีกว่า ครั้นชั่วโมงพักเบรกมาถึง ผมรีบเดินลงบันไดไปตึกของชั้นเรียนปวส. ทันที

 

ห้องของไอ้ปอ ห้องของไอ้ปอ

 

ผมท่องในใจแล้วเดินไปหยุดหน้าห้องที่เคยเดินขึ้นมาเมื่อเช้า หลายสายตาหันมามองผมก่อนจะยิ้มให้

 

“ไอ้ง่อย”

 

ผมหันขวับไปมองหน้ามัน อ๋อ ไอ้ที่มันใช้ผมไปซื้อน้ำให้แล้วผมดันไปกวนตีนมันวันรับน้องนี่เอง ผมเงยมองมันแล้วเลิกคิ้วตอบด้วยแววสงสัย “อะไร?”

 

“มึงมาตึกนี้ทำไม มาหาผัวเหรอ?” มันว่า

 

“เกี่ยวไรด้วย?” ผมย้อนพลางยักไหล่ มันเลิกคิ้วทำท่าทำทางมองตัวผมทั้งแต่หัวจรดเท้า ผมปิดคอตัวเองที่อาจจะเห็นรอยที่ไอ้ปอทำไว้ทันที

 

“ไอ้ปอมันตาถึงนะเนี่ย ขนาดกูยังมองผ่านเลย” มันว่าพลางพยักหน้าเหมือนพอใจอะไรสักอย่างแววตาโคตรกวนตีน “ข้างในคงซ่อนรูปว่ะ”

 

“ซ่อนรูปพ่อง…” ผมว่า

 

“หึ ปากนี่แน่ใจนะว่าไม่ได้อมหมามาด้วย เห่าจังนะมึง”

 

“ก็หมามันเห่ามาเลยเห่าตอบ”

 

ไอ้ตรงหน้าเริ่มเดือดเมื่อผมว่าตอบไป ทว่าคนจากด้านหลังเดินมาจับต้นแขนผมให้หันไปมอง เป็นคนที่ผมกำลังตามหา เขารั้งให้ผมไปมองพร้อมยกนิ้วชี้เรียวไว้ที่ปากตัวเองเป็นเชิงบอกให้เงียบ แต่ไอ้คนที่ยืนตรงหน้าผมดันไม่ร่วมด้วย มันหันไปในห้องแล้วตะโกน

 

“ไอ้เชี่ยปอ สัสธามมันฉุดเมียมึงไปแล้ว!

 

ไอ้เวร! ปากมึงน่ะหมาเยอะกว่ากูอีก

 

ผมรีบเดินตามพี่ธามที่เดินนำลงมายังด้านล่างซึ่งเป็นต้นไม้ร่มรื่นหลังอาคารเรียน ตรงนี้มีคนก็จริงแต่นั่งห่างกันมากเพราะโต๊ะถูกจัดไว้ห่างกันเพื่อสะดวกในการอ่านหนังสือมากกว่า ผมทรุดตัวนั่งลงข้างเขาพร้อมกับหันไปมอง

 

พี่ธามหันมายิ้มก่อนจะละมันลงไปเสียเฉยๆ

 

“มาหาไอ้ปอใช่ไหม?” เขาว่า ผมหันไปส่ายหน้า

 

“เปล่า มาหาพี่นั่นแหละ”

 

เขาหันมามองผมด้วยแววสงสัย “มาหาพี่ทำไม?”

 

“พี่ธามกับต้นทะเลาะกันเหรอ ภีมเห็นพี่ช่วงนี้ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย” ผมว่าเสียงเบา นี่กูถามตรงเกินไปรึเปล่าวะเนี่ย

 

“หึๆ เปล่า ยังรักกันดี”

 

อะไรของพี่เขาวะ แล้วที่ไอ้สมปองมันเห็นหมายความว่าไง ผมนิ่งมองพี่เขาที่ดูไม่สดใสเหมือนเก่า รู้เลยว่าใครโกหก ดวงตาผมละไปมองคนที่วิ่งเล่นบอลกันในสนามเล็กๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาให้กำลังใจและเตือนสติเขาไปในคราเดียวกัน

 

“ภีมเข้าใจอารมณ์พี่ธามตอนนี้นะ ว่าพี่ธามยังไม่อยากบอกใคร ยังไงก็อย่าใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลก็แล้วกัน รู้ไหม”

 

พี่ธามหันมามองผมก่อนจะยกยิ้ม “ขอบใจนะ”

 

“ปรึกษาภีมได้นะ” ผมหันไปว่า

 

“ที่พี่พาภีมออกมานี่…” พี่ธามลากเสียงตัวเองและจ้องมาที่ดวงตาผม เขาลังเลและไม่เป็นตัวของตัวเองเลย “พี่รู้ว่าต้นมันนอกใจพี่น่ะ พี่ถามมันดีๆ แล้วมันก็มันก็ขอเลิกขึ้นมาเฉยๆ หาเรื่องพี่ให้พี่เลิกกับมัน”

 

อะไรของมันวะ ไหนบอกให้ผมเก็บเป็นความลับไงไอ้พวกนี้

 

“แล้วพี่ไปรู้ได้ไง?” ผมว่าเสียงเบา หลอกถามแบบนี้แหละแม่งดีที่สุดละ

 

“ไอ้ปอมันบอกพี่”

 

เห้ย เอาแล้วไง!

 

ผมมองพี่ธามพลางถลึงตาตัวเองนึกถึงหน้าไอ้ปอว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ถึงบอกเพื่อนตัวเองไปแบบนั้น จะว่าไปมันก็เป็นคนสอยเมียพี่ธามด้วยเหมือนกันนี่ ผมว่าไอ้นี่มันเลวเข้าขั้นโคตรเลวเลยล่ะ หื้ม อย่าให้ผมเจอหน้ามันนะ

 

จะก้มกราบบอกว่าเลิกทำนิสัยเฮียๆ แบบนี้เหอะ ก็…ทำอะไรมันไม่ได้อยู่แล้วนี่หว่า ใช้น้ำเย็นลูบเอาแล้วกัน ถึงแม้จะลูบมันแล้วร้อนกว่าเดิมก็เหอะนะ

 

“มันเดาคนเก่งจะตายไม่เหมือนกันกับพี่ ตามนิสัยต้นมันไม่ทัน พี่รักมันแทบจะก้มกราบตีนมันทุกวันยังทำกับพี่ได้”

 

พี่ก็เลยตบและต่อยไปผัวะสองผัวะหรอ

 

เอ่อ ผมพยักหน้ารับฟังพลางนึกถึงหน้าไอ้ปอ ไอ้นี่มันร้ายลึก คราวนี้ผมชักจะกลัวมันแล้วสิ เห็นหน้าตากวนตีน พูดจาหมาไม่แดกแต่ในใจคิดอะไรเดาไม่ออก แล้วมันทำแบบนี้ทำไม เพราะรู้ทันไอ้ต้นเหรอ

 

“แล้วยังรักกันดีอยู่เหรอ?” ผมถามย้ำไปอีกรอบเอาให้แน่ใจว่าเลิกไหม เขาเงยมามองหน้าแบบว่าไอ้นี่หน้าตาขี้เสือกจัง ผมเกาหัวตัวเองทันทีเถียงไม่ออก

 

“พี่ยอมเลิกกับมันแล้วว่ะ ขี้เกียจเจ็บ”

 

เห้ย เลิกง่ายๆ อะนะ

 

“จริงดิพี่ ทำไมมันง่ายแบบนั้นน่ะ คบมากันตั้งเท่าไหร่มาเลิกกันง่ายๆ เนี่ยนะ”

 

“พี่ถูกมันสวมเขานะภีม” พี่ธามหันมาว่า เออว่ะ ผมเกาหัว “แบบไอ้ปอมันเจ้าชู้ใครๆ ก็รู้ แต่แบบต้นนี่ ข้างนอกดูเงียบ พี่ไม่รู้จริงๆ ว่ามันเป็นคนยังไง ทำไมมันทำลับหลังพี่แบบนั้นวะ คิดแล้วแม่งก็โมโห”

 

“ทำไมพี่เชื่อไอ้ปอว่ามันพูดความจริง” ผมว่า

 

“ปอมันไม่เคยโกหกพี่ ภีมรู้รึเปล่าว่าก่อนหน้าที่ภีมจะเข้าห้องแล้วโดนไอ้ปอยำน่ะ พี่เห็นต้นมันวิ่งออกมาจากห้อง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย”

 

“พี่เห็นเหรอ?” ผมเบิกตาตัวเองมอง

 

“พี่ไม่ได้โง่นะภีม เมื่อวานก็ด้วย พี่ได้ยินหมดทุกอย่าง!

 

ตัวผมชาพลางมองหน้าพี่ธามที่ว่าอย่างใส่อารมณ์พลางจ้องตา แววเศร้าหมองจนผมจับได้ ตัวผมลอบกลืนน้ำลายพร้อมกับเหงื่อที่ซึมออกมาจากอาการร้อนตัวอย่างเห็นได้ชัด มิน่าล่ะถึงได้ลากผมลงมาเพราะเขารู้ว่าผมเองก็เห็น

 

แล้วไอ้ปอมันต้องการอะไร ผมอยากถามมัน ตอนนี้โคตรอยากรู้เลยว่ามันทำแบบนี้ทำไม

 

“พี่จะจบกันมันละ ถึงพี่จะรักมันขนาดไหนแต่พี่ก็เข็ดกับมันจริงๆ”

 

 

พี่ธามแม่งเอาจริงว่ะ

 

ผมเดินทอดน่องขึ้นอาคารเรียนของตัวเองช้าๆ พร้อมดวงตาที่เลื่อนลอยออกไปแสนไกล นึกถึงตอนปอมันมองมายังผม ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรแต่ไม่อาจนึกได้ว่าตอนนั้นมันกำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมมันถึงเดาใจยากจังวะ ลำขาผมก้าวไปเรื่อยๆ ไร้จุดหมายกระทั่งเจอร่างของใครสักคนเดินอยู่ขั้นด้านบนตัวเอง ผมเงยหน้ามองมัน มันมาทำไมวะ

 

ผมนิ่งมองมันที่ก้มมาจ้องตา เดาไม่ว่าไม่ได้อารมณ์ดีแน่ตอนนี้

 

“มึงทำแบบนี้ทำไม?” มันเริ่มเรื่อง แล้วที่มันว่าน่ะหมายความว่ายังไงของมัน ผมไม่ค่อยเข้าใจ

 

“อะไร?”

 

“มึงไม่ต้องมาทำไขสือ มึงเกลียดที่กูเอากับพี่ปอใช่ไหม เอาแบบที่มึงไม่สามารถเอาได้ใช่ไหม?” มันว่า

 

“เห้ย นี่มึงเข้าใจอะไรผิดไปปะวะ” ผมว่าด้วยสีหน้างง

 

อย่าบอกนะว่ามันคิดว่าผมเป็นคนคาบข่าวไปบอกพี่ธามให้เลิกกับมัน

 

“มึงเป็นคนขอเลิกกับพี่เขาเองไม่ใช่รึไง?” ผมว่า

 

“มึงยอมรับแล้วใช่ไหมว่ามึงเป็นคนเอาเรื่องนี่ไปบอกพี่ธาม เขาไม่เคยทำนิสัยแบบนี้กับกู เขาเอาใจกู ง้อขอสารพัดเวลากูขอเลิก…มึงดูสิ รอยที่มันทำกับกู”

 

ผมชะงักมองหน้ามัน รอยแผลฟกช้ำนั่นมันทำให้ผมใจหาย

 

แต่มันเองที่ผิดไม่ใช่รึไง

 

“บางทีคนเราก็มีขีดจำกัดปะวะต้น มึงโทษสิ่งที่มึงทำดีกว่าไหม?”

 

ไอ้เชี่ย คิดว่าเขาจะตามง้อเหรอ มันเรื่องใหญ่นะนอกใจเขาน่ะ ผมล่ะปวดประสาทกับความเอาแต่ใจของมัน มันยิ่งกว่าผมที่งี่เง่าสิบคนและยิ่งกว่าไอ้ปอที่เอาแต่ใจอีกร้อยคนรวมกันเลยไอ้นี่เนี่ย แยกแยะไม่ออกเลยเหรอระหว่างเรื่องที่มันทำน่ะอันไหนเลวหรือไม่เลว

 

โอยผมปวดตับกับเรื่องที่มันเริ่มจะยุ่งเหยิงนี่ว่ะ

 

“ทุกอย่างเพราะมึงภีม ถ้ามึงไม่ไปยุพี่ธาม เขาก็ยังเชื่อใจกูเหมือนเดิม ยังรักยังตามใจกูเหมือนเดิม”

 

“ต้น แล้วมึงรักพี่เขาไหม?” ผมว่า มันนิ่งมองผม

 

“กูก็รักของกูสิ ไม่รักกูจะคบกับเขาทำไม!

 

“แล้วมึงไปนอนกับคนอื่นทำไม?”

 

“ก็มันไม่นอนกับกู!

 

ชิบหายล่ะ!

 

ผมตาค้างมองมันที่ร้องว่าพร้อมกับดวงตาเริ่มแดง กลับกลายมาเป็นฝั่งมันดราม่าแล้วซะงั้นเมื่อนึกถึงหน้าพี่ธาม ไอ้เชี่ย พี่เขายังเวอร์จิ้นเหมือนกันกับผมเลย

 

แต่เอ่อ มันไม่ใช่ประเด็นตอนนี้ปะวะ

 

ประเด็นคือพี่ธามมันไม่ยอมนอนกับไอ้ต้น

 

แม่ง คิดแล้วคือกูอยากเอาความดีงามของพี่ธามซักครึ่งมาแบ่งมึงมากเลยว่ะปอ นี่มึงทนคบพี่ธามได้ไงวะไม่ละอายใจบ้างเหรอที่มีเพื่อนเป็นพ่อพระแบบนี้

 

“กูก็เห็นเขากอดเขาจูบมึงนี่ แต่มึงไม่ยอมเขาเอง” เรื่องนี่เริ่มจะคล้ายผมแล้วสิ เพียงแต่ผมต่างจากพี่ธามคือต้องเป็นคนเสียตูดเท่านั้นเอง

 

อย่าเพิ่งนอกเรื่อง สมาธิอยู่กับไอ้ต้น อย่าเพิ่งมานะภาพตอนไอ้ปอกำลังเสียวอย่าเพิ่งมา

 

“มึงเข้าใจไหมว่ากูอยู่ใกล้มันแล้ว…คือกูรักมัน กูก็ไม่อยากโดนมันทำน่ะสิ เพราะตอนกูยอม กูมีอารมณ์แต่มันไม่สนองกู ไม่ช่วยกู มึงจะให้กูเอาตูดสีกับต้นเสาให้หายอยากรึไง ใครจะไปทนทรมานให้มันทำแค่นั้นละหา!

 

อารมณ์มันมาเต็มครับ น่าจับมันไปคู่กับไอ้ปอจริง นิสัยแบบเดียวกับไอ้ปอเป๊ะ เพียงแต่ไอ้ปอมันไม่ได้รักผมแล้วมีอารมณ์ เพราะมันมีอารมณ์ของมันเองทุกห้านาทีอยู่แล้ว เหอะๆ

 

“แต่มันใช่เหตุผลที่มึงต้องไปนอนกับคนอื่นปะวะ”

 

“ทำไมจะไม่ใช่ ถ้ามันไม่รักกูแล้วจะแกล้งกูแบบนี้ทำไม มึงรู้ไหมกูหน้าด้านขอมันกี่ครั้งแล้ว” ต้นมันว่า หลังมือเช็ดน้ำตา “กับคนอื่นกูก็แค่ทำกับเขาภายนอก ยกเว้นพี่พีเมื่อวาน…กับพี่ปอ แต่ว่า”

 

มันเงยมองหน้าผม “กับพี่ปอกูไม่ได้ตั้งใจ ผัวมึงน่ะยั่วกู ขอกูให้นอนกับเขาเพราะมันเห็นกูถูกพี่ธามแกล้งแบบนั้นบ่อยๆ มันดูกูออกว่ากูลน ว่ากูกำลังอยาก มันรู้ใจกูทุกอย่างกูจะไม่ใจอ่อนได้ไง พี่ปอน่ะเป็นคนแรกของกู!

 

ตัวผมชา มันยกมือขึ้นมากุมหน้า มือมันสั่น

 

“กูโคตรดีใจเลย วันนั้นที่มึงเดินเข้ามาขัดกูกับมัน กูต้องทำหน้าไม่รู้สึกอะไรเดินเข้าหามึง อยากคุยกับมึง อยากเป็นเพื่อนกับมึง แอบมองมึงทั้งๆ ที่รู้ว่ายังไงมึงก็ต้องเกลียดกู กูนี่โคตรบ้า เหอะ!

 

“ต้น…” ผมพูดอะไรไม่ออก นึกถึงตอนที่มันขอไปเที่ยวด้วยรอยยิ้ม แต่ผมก็แกล้งมันปฏิเสธ ตอนที่มันผิดหวังอล้วเดินไป ผมใจเสียว่ะ คิดไม่ออกว่ามันเสียใจขนาดไหน

 

“มึงไม่ต้องมองกูด้วยสายตาสมเพชแบบนั้นก็ได้” มันหัวเราะ แม่งแต่น้ำตาไหลอาบแก้ม

 

“กูเปล่า กู…” ผมเม้มปากแน่น

 

ผมไม่ได้ผิด แต่ผมอยากขอโทษ

 

“กูขอโทษ…

 

ผมโกรธตัวเองที่คิดอคติกับมันเกินไป ผมจำเมื่อวานได้ ที่พี่พีบอกว่าเขาเป็นคนเข้าหาไอ้ต้นก่อน เขาปกป้องมันและผมต่างหากที่มองมันในแง่ร้ายมาตลอด

 

“มันพังแล้ว ความรักของกูกับพี่ธามมันจบลงแล้วภีม ฮึก!

 

ใจผมโหวงเหวงอย่างน่าประหลาด

 

พี่ธามไม่ยอมแตะต้องมัน คบกันแต่ไม่ได้ผูกพัน ไม่ได้ผูกมัดกันที่ร่างกายแต่ผูกมัดกันด้วยจิตใจ พี่พีคงแอบรักไอ้ต้นแหงๆ แต่ผมปวดหัวกับเรื่องที่ไอ้ปอก่อ

 

ยกมือกุมหัวด้วยกลัวว่าเลือดในสมองจะแตก

 

แล้วกูจะทำไง ไปบอกพี่ธามเหรอ พี่ธามเอาจริงเอาจังซะขนาดนั้น แถมพูดออกมาเหมือนจะไม่คืนดีกับไอ้ต้นอีกแล้วด้วย

 

เอาละวา ทุกอย่างมันมะรุมมะตุ้มซะแทบหัวจะระเบิดออกมาแล้ว ผมพยายามนั่งไล่เหตุการณ์ออกมาทั้งหมดที่ละเหตุการณ์ที่ตัวเองได้เจอมา สรุปได้คือว่า ผมโกรธเพื่อนไอ้ปอแล้วเดินหนีออกมาจากวงเหล้ามัน พอกลับมาที่ห้องเห็นไอ้ปอนอนกับไอ้ต้นซึ่งพี่ธามก็ดันเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยแต่ไม่ได้บอกใคร

 

ไอ้ต้นมันนอกใจพี่ธาม แอบนอนกับเพื่อนพี่ธามแต่แท้จริงแล้วมันรักพี่ธามมากแต่พี่ธามกลับไม่คิดจะนอนกับมัน ผมไม่เข้าใจว่าพี่ธามคิดอะไรอยู่ แต่ ไอ้เวรปอมันนอนกับเมียเพื่อน แล้วดันไปบอกเพื่อนตัวเองเสียเองว่าถูกเมียสวมเขา นี่แหละปัญหา!

 

แล้วพี่ธามก็โกรธมากอีก ยังไม่รวมเรื่องที่ผมเดาใจไอ้ปอไม่ออกนะว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ ผมถอนใจยกมือกุมขมับตัวเองปวดหัว มีใครแบกโลกไว้ทั้งใบเหมือนกูบ้างวะเนี่ย!

 

“มึงจะถอนหายใจอะไรนักหนา กูรำคาญ”

 

ผมหันขวับไปมองอีกคนที่นั่งหน้าหงิกอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันหน้าทีวี ร่างมันสวมชุดช็อปโรงเรียนข้อศอกข้างไม่หักค้ำบนพนักโซฟาหันมามอง เออ ตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียนผมก็นั่งคิดเรื่องนี้ตลอดเลยนี่นะ คิดมากจนลืมว่านั่งข้างมันแฮะ

 

“มึงรู้เรื่องพี่ธามเลิกกับไอ้ต้นยัง” ผมหันไปว่า จะหลอกถามมันดีไหมวะ

 

“รู้แล้ว ก็กูเป็นคนบอกให้มันเลิกเอง”

 

“ทำไมมึงทำแบบนั้น! ทำไมมึงไม่โดนต่อยซักทีสองทีตอนที่บอกพี่ธามว่ะ มึงอ่ะเป็นคนทำเขาแตกแยก”

 

“ไหนมึงเกลียดไอ้ต้นนักอะ ทำไมคราวนี้เข้าข้างมัน” มันหันมาว่า

 

“ก็มันไม่แฟร์ ไอ้ต้นโดนตบโดนตีส่วนมึงสมควรโดนกระทืบให้จมพื้นเลย เลวมาก เฮ้ย…” ผมร้องเหวอเมื่อมันดึงผมเข้าไปกอดรัดแน่นพร้อมกับถามเสียงต่ำๆ ไปด้วยว่า

 

“แล้วมึงสมควรโดนอะไร?”

 

กูใสๆ ไม่สมควรโดนอะไรทั้งนั้น

 

ผมยักไหล่ตัวเองเบ้ปากให้มันรู้ถึงความคิดตัวเอง มันยกนิ้วชี้แสดงถึงความไม่สบอารมณ์ของตัวเองบอกมากับผม อ้าว…นี่กูจะเดามึงออกไหมว่าเล่นรึไม่เล่น

 

“คนมักง่ายแบบมันเลิกกับไอ้ธามอะดีที่สุดแล้ว กูแค่ลองใจมัน เดินไปเล้าโลมหน่อยเดียวมันก็อ่อนปวกเปียกยอมให้กูเอาง่ายๆ กูจะบอกให้ที่กูนอนกับมันเพราะมึงหรอก กูอารมณ์ค้างมาจากมึงเฉยๆ แค่นั้นแหละถึงยอมนอนกับมัน”

 

อ้าว กูผิด

 

ผมมองหน้ามันก่อนจะหลบตาลงพื้นเฉยๆ เมื่อมันตอกย้ำความผิดที่ยังไม่ยอมรับของผม ถ้าไอ้ต้นมันรู้คงโมโหตายเลย

 

“ปอ…

 

มึงเข้าใจไอ้ต้นผิดไปนะเว้ย

 

มึง…ตอนทำกับมันไม่รู้เหรอว่ามันยังซิง

 

หรือด้านหลังมันแน่นๆ แบบนี้กันหมดทั้งซิงและไม่ซิง โอย กูไม่อยากติดไม่อยากจินตนาการ

 

“อะไรล่ะ?” มันหันมาว่า

 

ผมหลบตามัน

 

“กูว่ามึงน่าจะเข้าใจไอ้ต้นที่สุดในโลกเลย ว่างๆ มึงโทรหามันเรียกมานั่งจับเข่าคุยขุดคุ้ยเรื่องปัญหาชีวิต ต้นสายปลายเหตุของนิสัยพวกมึงด้วยกันเลยนะเผื่อจะเจอจุดไหนที่ทำให้มึงกลายเป็นคนแบบนี้แล้วจะได้แก้ไขให้ทันท่วงทีก่อนที่เอดส์จะกินพวกมึงทั้งคู่ กูหวังดีว่ะ”

 

มันมองหน้าผม

 

“ไอ้สัด…

 

ว่าแล้วมันก็โน้มมาขอบคุณด้วยการเบิ๊ดกะโหลกเจิมหัวให้ผมไปที ขอบคุณมาก

 

ไอ้นี่พูดไม่เพราะเลย กูอายุต่ำกว่าสิบแปดนะมึง ทีขอเอากูเรียกเมียจ๋าๆ ถุย…

 

กูหมั่นไส้มึงมากเลยว่ะปอ

 

 

คือพอสรุปได้ว่าที่มันนอนกับไอ้ต้นก็เพราะลองใจว่ามันง่ายไหม แล้วพอรู้ว่ามันง่าย ไอ้ปอมันก็เอาไปบอกพี่ธามเพราะกลัวเพื่อนตัวเองจะเสียใจภายหลัง แต่ไม่รู้เลยว่าตัวเองน่ะได้ซิงเมียเพื่อนไป ทุกคนที่ทำไปเพราะมีเหตุผลกันทั้งสิ้น

 

แต่ผมรู้นะว่าไอ้ปอมันรู้ดี ก็ตัวมันเองน่ะแหละที่อยากแล้วมาทำพูดสร้างภาพให้ตัวเองดูดี มาโทษว่าเป็นเพราะผม

 

นึกแล้วโมโห คิดว่าผมจะเชื่อมันรึไงวะ ชิ!

 

 

ใครกล้าด่าน้องต้นของพี่//ดึงนางมากอดในอก เสียใจหลายมาเป็นสามีพี่แทนเถอะ อิอิ

เค้าบอกว่าต้นดราม่าก็ไม่ยอมฟังๆ ด่าน้องอยู่นั่นแหละ ร้องไห้แปป บอกว่าอย่าเพิ่งด่าๆ จัดมาชุดใหญ่กันทั้งนั้น เนี่ยโดนทั้งตบทั้งต่อย ถูกจับไปเป็นของเล่นคนโน้นคนนี้ อิพี่ปอมันรู้มากเกินไปจนเข้าใจผิด ภีมก็เข้าใจผิดเห็นมะมันน่าสงสาร สามีก็มิรักมันแล้ว ตอนนี้มันเหลืออิพี่พีคนเดียว(เหลือเค้าด้วย)

เดี๋ยวนางจะดราม่ากว่านี้ตอนพี่ธามไม่รัก//กัดผ้าเช็ดหน้าร้องไห้แปป ทั้งเตะทั้งต่อยมาเต็ม อีพี่ธามมันซาดิสม์แต่นางยังคงรักมั่นคงค่า ส่วนภีมกับปอก็นั่นแหละ ยิ่งกัดกันก็ยิ่งรักกัน แต่ปอปากแข็งเนอะ อิอิ

สปอยคู่ธามต้นและพี(อ้าวนี่3P เหรอ อิอิ)

มารอลุ้นกันนะคะ เดี๋ยวบางทีจะมีพาร์ทต้นธามออกมาด้วยถ้ามีใครอินแบบเค้าอะนะ  

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจนะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #133 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 21:45
    เอิ่มมม.. สรุป ในเรื่องนี้ อีปอมันเลวสุด55555
    #133
    0
  2. #132 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 21:43
    อ่าาาาา เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง โอเค!สงสารต้นกะได้(?) เอ๊ะ!ยังไง
    #132
    0
  3. #58 Lilly June (@lin-salintip) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 18:30
    เอิ่มหักมุมเบาๆ ก่อนอื่นต้องกราบขอโทษต้นก่อนทีเข้าใจผิด-/- แม่ไม่รู้ว่าเรื่องของหนูจะเศร้าขนาดนี้ เกลียดมาตั้งนาน ยังไงก็เอาใจช่วยนะคะ ไรต์สู้ๆนะ
    #58
    0
  4. #36 คน_เทพ (@3839) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 15:11
    สนุกมากๆ อัพไวๆนะ
    #36
    0
  5. #30 Patchanee Petrat (@patchanee_150) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 18:09
    Nc Nc Nc!
    #30
    0
  6. #29 meena-may (@may-meena) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 13:21
    ภีมบอกปอไปสิบอกไปเลยน้าาาา
    #29
    0