แดนสรวง (yaoi)

ตอนที่ 17 : น้ำค้างยอดดอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

“ตึก 4 ไปทางไหนน่ะ เธอรู้ไหม”

“อยู่ตึก 4 เหมือนกันเลย เนี่ย กำลังหาทางไปอยู่เหมือนกัน”

ฉันเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์เพื่อเอ่ยตอบ และก็ต้องแสบตาจากรอยยิ้มสว่างไสวของคนตรงหน้า เด็กผู้ชายคนนั้นมีดวงตาแบบที่ทำให้ไม่อาจถอนสายตาได้ เขาตัดผมทรงนักเรียน อยู่ในกางเกงขาสั้นสีดำและเสื้อนักเรียนสีขาว ชายเสื้อไม่มีหลุดออกมานอกกางเกง ดูท่าทางเป็นคนเรียบร้อย น่ารัก

“ฉันชื่อคะนิ้งนะ...อืม เราอยู่ตรงสมาคมศิษย์เก่ากันใช่ไหม ดูเหมือนตึก 4 จะอยู่ทางนั้น” ฉันว่า

“เราชื่อแดนสรวง” เด็กคนนั้นบอกและยิ้มหวาน ทำให้ฉันต้องเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะรู้สึกหน้าร้อนๆ อย่างไรชอบกล

นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้รู้จักแดนสรวง และก็เป็นครั้งแรกที่ฉันชอบใครสักคน

 

เราอยู่ห้องเดียวกันทั้งสามปี ฉันมีกลุ่มเพื่อนผู้หญิงของฉัน แดนสรวงมีเพื่อนสนิทของเขา หมอนั่นชื่อธาร เป็นเด็กหลังห้องที่ดูท่าทางขวางโลกนิดหน่อย ดูเป็นคนไม่ดีแต่พอได้รู้จักแล้วก็จะเข้าใจว่ามันเป็นของมันแบบนั้นเอง ธารเหมือนเด็กเอาแต่ใจแต่ข้อดีก็คือถ้าเขาจะพูด ธารก็จะพูดอะไรตรงไปตรงมาเสมอ เรามักจะจับพลัดจับผลูได้ทำงานกลุ่มด้วยกันบ่อยๆ ฉันกับธารเข้ากันได้ดี แต่ก็ไม่ถึงกับสนิทขนาดนั้น

จะว่าไปธารก็ดูแลเพื่อนของเขาดีอยู่ เป็นพวกปากร้ายใจดีว่างั้นเถอะ

ฉันมักจะล้อเลียนแดนสรวงกับธารเล่นเพราะอยากแกล้ง ฉันมองออกว่าธารชอบแดนสรวงแต่เจ้าตัวดูจะไม่รู้ตัว และก็ไม่รู้ด้วยว่าฉันก็ชอบเด็กคนนั้น ธารจะหรี่ตาและพูดแบบไร้เสียงว่า สัตว์ นิ้ง ทุกครั้งที่แดนสรวงไม่ทันมอง

นี่แหละน้า ชอบเขา ต่อหน้าเขาก็อยากจะทำตัวดีๆ ไม่อยากให้รู้เลยว่าตัวจริงเป็นยังไง

ฉันหยุดความคิดที่จะจีบแดนสรวงไป อีกฝ่ายคือธารเชียวนะ รายนั้นหวงคนของตัวเองอย่างกับจงอางหวงไข่ ขนาดไม่รู้ตัวยังเป็นขนาดนี้ ถ้ารู้เมื่อไหร่ก็คง...

ยังไงฉันก็คงแพ้อยู่ดี

ฉันรู้น่า ฉันชอบแดนสรวง ฉันมองตามเด็กคนนั้นตลอด ฉันต้องรู้อยู่แล้วแหละว่าในสายตาของแดนสรวงมันมีแต่ธาร แววตาที่ใช้มองธารมันไม่เหมือนกับที่เขามองคนอื่น แดนสรวงยอมลงให้ธารตลอด ถ้าธารมันโดดคาบนี้แดนสรวงก็จะจดงานให้ มีสอบย่อยตอนบ่ายแดนสรวงก็ติวให้ ไม่ว่ายังไงธารก็ไม่เคยลำบากเพราะแดนสรวงดูแลให้เขาทุกอย่าง มันเป็นความเอาใจใส่และความห่วงใยที่มากกว่าคำว่าเพื่อน

โชคดีที่ฉันเป็นคนมีความรู้สึกเท่าช้อนชา ฉันจึงไม่เป็นอะไรมากนัก

ฉันผ่านเรื่องแย่ๆ ในชีวิตมามาก แถมการได้ชอบคนอย่างแดนสรวงก็ไม่แย่เลยสักนิด การได้รู้จักพวกเขาสองคนเป็นเรื่องดีไม่กี่เรื่องในชีวิตของฉันด้วยซ้ำ ดังนั้นฉันจึงเสียใจกับเรื่องนี้นิดเดียว นิดเดียวจริงๆ

แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่คิดจะทำอะไรกับความชอบของตัวเอง ฉันจะไม่พูดกับตัวเองว่า เฮ้ย นิ้ง แกต้องหยุดชอบแดนสรวงได้แล้ว ฉันแค่ชอบเขา เหมือนที่คนชอบสีฟ้า ต่อให้เพื่อนของคุณชอบสีฟ้าเหมือนกันก็ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องเปลี่ยนไปชอบสีอื่นนี่ จริงไหม

ฉันปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่มันเป็น ธารกับแดนสรวงทะเลาะกัน ต่อมาแดนสรวงก็ไปเรียนต่อที่อเมริกา ดูเหมือนว่าสองคนนี้จะไม่มีวันได้สมหวังกันแล้ว ฉันจะจีบแดนสรวงอีกสักครั้งก็ยังได้ แต่ฉันปล่อยลูกโป่งสวรรค์ลูกนั้นไป เพราะธาร

ธารแย่ลงมาก...มากจริงๆ ตั้งแต่แดนสรวงไป เขาเย็นชากว่าเดิม สร้างกำแพงที่ทั้งหนาและสูงรอบตัว กันทุกคนออกไป แม้แต่ฉันที่สนิทกับเขาในตอนนั้นที่สุดก็ยังรู้สึกว่าห่างไกลเหลือเกิน

เขากำลังร่วงหล่น

ฉันรู้จักแววตาแบบนั้นดี แววตาสิ้นหวังของคนที่กำลังพังทลาย ฉันเคยเห็นมันในดวงตาของผู้เป็นที่รักคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ฉันเห็นมันในกระจกบ่อยๆ และฉันไม่อยากให้เพื่อนต้องมีแววตาแบบนั้น

เราชอบคนคนเดียวกันได้ เรานิสัยคล้ายกันได้ เราชอบสีดำเหมือนกันได้ แต่ฉันจะไม่มีวันทนเห็นเพื่อนต้องมีแววตาแบบเดียวกับฉัน

ดังนั้นฉันจึงตั้งใจว่าจะอยู่ข้างเขาไปจนสุดทาง ฉันจะไม่ทิ้งเขาไปไหนทั้งนั้น เราเรียนมหาลัยที่เดียวกันแต่ต่างคณะ ธารมีแฟนคนหนึ่ง เขาดูดีขึ้นนิดหน่อยแต่ก็หม่นลงอีกเมื่อเธอเดินจากไป ฉันอยู่กับเขาในคืนนั้น แน่ล่ะ เขาเสียใจที่เธอไป ธารไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรอก เขานิ่งขึง ดวงตาเบิกกว้างไม่จดจ่อกับสิ่งใด รอบตัวเกลื่อนไปด้วยกระป๋องเบียร์และเหล้า กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจัด

“กูรักษาใครไว้ไม่ได้สักคน”

“มึงมีกูไง ธาร กูอยู่นี่ มองหน้ากูสิ” คนตรงหน้ากำลังเคว้งหนัก ฉันบีบบ่าเขาอย่างแรง คล้ายกับว่าถ้าไม่จับเขาไว้แน่นๆ ธารจะไปและไม่มีวันกลับมาอีก เหมือนกับเขา

“กูอยู่นี่ เพื่อนมึงนั่งหัวโด่อยู่นี่ไง”

“แล้วทำไมมึงไม่ไปวะ” เขาสูดจมูก ริมฝีปากสั่นระริก “ขนาดสรวงยังไป...กูนิสัยเหี้ยมากใช่ไหม ใช่ ใช่ กูรู้ มึงไม่ต้องเถียงเรื่องนี้ คนเหี้ยๆ อย่างกูก็สมควรแล้วที่จะอยู่คนเดียว”

“มึงมีกู มึงไม่ได้อยู่คนเดียว ธาร ฟังนะ” ฉันยึดบ่าเขาไว้ทั้งสองข้าง “แดนสรวงไม่ได้ไปเพราะเขาเกลียดมึง เขาไปเพราะมึงบอกให้เขาไป แดนสรวงไม่เคยเกลียดมึง เขา..”

คำพูดของฉันค้างอยู่ในลำคอ ฉันไม่กล้าพูดออกไป ฉันไม่รู้ว่าแดนสรวงยังรักธารอยู่ไหม ถ้ามันไม่ใช่และธารมารู้ทีหลัง เพื่อนจะแย่ลงอีก ธารไม่เคยลืมแดนสรวงเลย เขาอาจไม่รู้ตัวหรอกเพราะนิสัยที่เหมือนกันของพวกเราคืออะไรที่เป็นปัญหา เราจะกดมันไว้หลังสมอง

แต่มาวันนี้ที่ทุกอย่างพังทลาย ทุกสิ่งที่เรากดไว้จะออกมาเล่นงานเราจนกระอัก และมันมากเกินจะรับไว้คนเดียวแน่นอน ดังนั้นฉันจึงอยู่กับเขา แทนที่จะอยู่ท่ามกลางไม้บัลซ่าและกระดาษชานอ้อยสำหรับทำโมเดลที่ต้องส่งในอีกไม่กี่วันนี้

เท้าของธารเตะกระป๋องเบียร์เปล่าๆ ล้มเมื่อเขาห่อตัวลง ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่หลังฝ่ามือ “นิ้ง กูคิดถึงเขา...”

“กูอยากให้สรวงกลับมา”

 

 ...


แล้ววันหนึ่งแดนสรวงก็กลับมา ธารดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในวันที่ฉันเอาโทรศัพท์ไปคืน เขาดูสดใสและกวนประสาทขึ้นประมาณสี่ระดับจากปกติ และให้พระเจ้าตายเถอะ หมอนี่รุกแดนสรวงแรงมาก ยังมีหน้ามากลุ้มอกกลุ้มใจอย่างนู้นอย่างนี้ น่าถีบจริงๆ

ฉันชี้หน้าเพื่อนอย่างคาดโทษ “แดนสรวงชอบอะไร”

“เอ่อ...”

“แกอย่าบอกนะว่าไม่รู้” แกไง กลับบ้านไปก็เอาริบบิ้นผูกตัวเองถวายแดนสรวงซะ ฉันคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป สูดลมหายใจเข้าลึก “...ตูละเหนื่อยใจ” กับตัวเอง....

แต่ไม่น่าเชื่อเลยแฮะว่าแดนสรวงจะหึงธารเพราะฉัน ฉันเคยคิดว่าธารจะหึงแดนสรวงเพราะฉันอยู่บ้าง แต่ไม่มีในหัวสักครั้งที่ความเป็นไปได้อย่างแรกจะโผล่มา

ก็แดนสรวงน่ารักจะตาย นิสัยน่ารัก ตอนยิ้มก็น่ารัก ตอนตั้งใจเรียนมองกระดานตาแป๋วก็น่ารัก ตอนร้องไห้ก็ยังน่ารัก โธ่เอ๊ย ฉันเป็นแค่คนนอกที่ไม่มีสิทธิ์จะเอ็นดูเขาแล้วนี่นะ ให้ตายสิ อิจฉาเพื่อนตัวเองชะมัด แต่ก็ดีใจกับมันด้วย

ฝนคงหยุดตกแล้ว สำหรับธาร

เรื่องของธารกับแดนสรวงดูจะเป็นไปได้ด้วยดี พวกเขาดูเหมือน...อะไรดีล่ะ คู่หยินหยางงั้นเหรอ? แม่เหล็กขั้วตรงข้าม? พวกเขาคงน่ารักเวลาอยู่ด้วยกัน ฉันไม่รู้หรอกเพราะแม้แต่แฟนคนแรกฉันยังไม่เคยมีเลย...

เฮ้อ ทำยังไงให้มีแฟนว้า ปกติไอ้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแฟนนี่เขาไปหากันจากที่ไหนน่ะ พวกคุณรู้ไหม? ถ้ารู้ก็ช่วยบอกฉันหน่อยนะ ขอขอบคุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน






(σ≧▽≦)σ เจ้าชายคะนิ้งไงล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #31 fai22149 (@fai22149) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 19:18
    คะนิ้งมาหาเราได้นะเราโสด
    #31
    1
    • #31-1 dusk_ (@dusk_) (จากตอนที่ 17)
      10 ตุลาคม 2562 / 19:31
      /คะนิ้งพิมพ์/

      ขอบคุณที่เอ็นดูค้าบ <3
      #31-1
  2. วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 09:41
    คะนิ้งสมเป็นเจ้าชายจริงๆค่ะโอ้ยย พ่ออัศวินม้าขาว เราชอบความคิดของคะนิ้งนะเรื่องความชอบ
    #30
    1
    • #30-1 dusk_ (@dusk_) (จากตอนที่ 17)
      10 ตุลาคม 2562 / 19:18

      เนอะะ ความรักความชอบโดยตัวมันเองแล้วเป็นสิ่งที่ดีมากๆ มันเป็นพลังผลักดันให้เราทำหลายสิ่งอย่างเลย
      #30-1