คัดลอกลิงก์เเล้ว

[One Shot] - One night with you – [MiChaeng]

โดย MZDH

เรื่องของคนที่มีสอบพรุ่งนี้แต่ยังจำอะไรไม่ได้ซักอย่าง

ยอดวิวรวม

102

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


102

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 มิ.ย. 63 / 21:57 น.
นิยาย [One Shot] - One night with you – [MiChaeng]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 มิ.ย. 63 / 21:57


 02.00 น.

 

 

          ทั้งๆที่ตอนนี้ควรจะเป็นเวลาที่ ‘ซน แชยอง’ ได้นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงเพื่อพักผ่อนก่อนจะไปสอบในตอนเช้า แต่เพราะจำนวนเนื้อหาที่เพิ่งอ่านไปได้เพียงครึ่งแถมยังจำได้ไม่หมดอีกต่างหาก ทำให้คนตัวเล็กต้องถ่างตาอ่านต่อไปแบบนี้ หนำซ้ำแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องพักมืดๆยิ่งทำให้ปวดตามากกว่าเดิม

 

           ปากกาไฮไลต์ถูกวางลงข้างๆหนังสือก่อนจะนำมือมานวดขมับตัวเองเบาๆ - ง่วงเป็นบ้า

 

          ตอนสอบเข้าว่ายากแล้ว พอเริ่มต้นเรียนปีแรกแชยองก็เดาชะตาชีวิตของตัวเองในอนาคตได้เลาๆแล้วว่ามันคงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่เคยหวังไว้

 

          หันไปมองเตียงใหญ่ในห้องเพื่อหาใครบางคนที่หลับไปตั้งแต่หัวค่ำเพราะเจ้าตัวมีเรียนคลาสเช้ากว่าเธอซะอีก แต่กลับพบเพียงแค่ผ้าห่มสีม่วงอ่อนที่ถูกวางกองลวกๆบนเตียงเท่านั้น

 

          หายไปไหนแล้ว?!

 

          “แชยองอา...”เสียงเรียกชื่อแผ่วๆที่คุ้นเคยพร้อมกับแขนที่เอื้อมมากอดคอจากด้านหลัง น้ำเสียงงัวเงียที่พูดอยู่ข้างหูทำให้คนที่ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อครู่ยิ้มออกมา“เมื่อไหร่จะนอนคะ?”

 

          “ยังอ่านไม่จบเลยค่ะ”มือเรียวเคาะหนังสือพลางตอบไปด้วย หันกลับไปมองใบหน้าสวยๆที่ปรือตามองตัวเองอยู่ ตาจะปิดอยู่แล้วก็ยังอุตส่าห์เดินมาหากัน“แล้วนี่ตื่นมาทำอะไรดึกๆดื่นๆ เดี๋ยวก็เดินชนไปทั่วแล้วก็งอแงอีก”ไม่วายแซวเจ้าของผ้าห่มสีม่วงด้วยท่าทีล้อๆจนโดนฟาดไหล่ไปหนึ่งที 

 

          “เออ คราวหลังไปงอแงกับคนอื่นก็ได้”

          “หื้ออ ไม่เอา ไม่ยอมนะ”

 

          หลังจบประโยคประชดประชัน จากเจ้าลูกเสือจอมดื้อก็กลายเป็นลูกแมวโวยวายใส่เจ้าของเพราะกลัวว่าคนที่กำลังกอดตัวเองจากด้านหลังตอนนี้จะไปงอแงกับคนอื่นจริงๆ ยิ่งทำให้คนมองหมั่นเขี้ยวจนอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มนุ่มนิ่มซักทีสองที

 

          “พูดไปงั้นแหละค่ะ ต่อให้เราไล่ พี่ก็ไม่ไปหรอก” - นั่นแหละ ถึงทำให้คนหน้ายุ่งค่อยอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

 

          “แล้วตกลงลุกขึ้นมาทำไมคะ?”

          “มาเข้าห้องน้ำค่ะ”น้ำเสียงเนิบนาบเอ่ยเบาๆขณะที่ผละตัวออกมา

 

          “อ่าฮะ แล้วมาคุยกับเค้าเนี่ย จะได้นอนต่อเมื่อไหร่น้า”จริงๆก็ไม่ได้ไม่ชอบใจหรอกนะ ไม่รู้สึกว่าถูกรบกวนด้วยซ้ำ ชอบซะอีกที่มาอยู่ใกล้ๆกัน แต่เพราะรู้ดีว่าอีกคนมีเรียนตอนเช้า ไอ้เรื่องที่จะขอให้อยู่เป็นเพื่อนอ่านหนังสือด้วยกันทั้งคืนน่ะตัดทิ้งไปได้เลย ไม่มีทางซะหรอก

 

          “ไม่มีคนให้กอด-เลยนอนไม่ค่อยหลับค่ะ”

 

          เอ่อะ...

 

          “เหลืออีกเยอะมั้ย?”ถึงจะบอกว่านอนไม่หลับก็เถอะ แต่น้ำเสียงงัวเงียที่ได้ยินทำให้แชยองไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่

 

          “ก็เยอะอยู่นะ”มือเล็กพลิกเปิดหน้าหนังสือผ่านๆขณะที่ตอบคำถาม“พี่ไปนอนเถอะ มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ?”ถามกลับเบาๆ เมื่อคนขี้อ้อนเอาคางมาเกยบนไหล่ แชยองได้นั่งตัวแข็งเป็นท่อนไม้ในตอนที่อีกคนโน้มตัวมาข้างหน้าเพื่อมองหนังสือและกองชีท ไหนจะขยับมามองไฟล์ที่เปิดค้างในคอมอีก ไอ้นุ่มนิ่มๆก็เบียดหลังอยู่นั่นแหละ บ้าจริง! สติที่รวบรวมเพื่ออ่านหนังสือตั้งแต่เย็นกระเจิงหมดแล้วเนี่ย ‘เมียวอิ มินะ’!

 

          ด้านคนที่ตาจะปิดอยู่รอมร่อเพ่งมองตัวหนังสือในจอแล้วก็ขมวดคิ้วหนักเข้าไปใหญ่เมื่อมองหนังสือและช็อทโน้ตของวิชาที่เด็กสายภาษาอย่างเธอไม่ค่อยจะถูกโฉลกซักเท่าไหร่นัก ไอ้เรื่องคำนงคำนวณอะไรแบบนี้น่ะ อ่านไปได้ยังไงเป็นชั่วโมงๆกันนะ“แค่มองผ่านๆยังปวดหัวเลย ไม่อ่านแล่ว พี่น่ะมันพวกแพ้วิทย์คณิตทุกแขนง”

 

          “แล้วแพ้คนเรียนวิทย์ด้วยป่ะ?”

          “อ่านต่อเลยไป ไม่คุยด้วยแล้ว”

 

          ฝ่ามือพิฆาตแลนดิ้งลงที่หลังดัง ปั้ก! ก่อนที่คนพี่จะเดินหนีออกไปจากตรงนั้น ไม่ว่าจะเพราะอาการเขินหรืออะไรก็ตาม อย่างน้อยที่โดนทุบเมื่อกี๊มันก็ช่วยให้คนที่เริ่มง่วงอย่างแชยองตาสว่างขึ้นมาได้บ้าง...แหละมั้ง?


 

     “เห้อออออออ”โอดครวญเบาๆเมื่ออีกคนผละออกไปแล้ว รู้สึกหายใจหายคอคล่องขึ้นเยอะเลยทีเดียว แต่ว่ามันก็แอบเหงาเหมือนกันนะ นี่ต้องนั่งอ่านคนเดียวจริงเหรอ-เหงาชะมัด เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของผู้อาศัยอีกคนในห้องก็เป็นเสียงที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆอีก

 

          อยู่เป็นเพื่อนเค้าหน่อยยย~

 

          ขมวดคิ้วพลางส่งกระแสจิตใส่รูปถ่ายของอีกคนที่ตั้งไว้บนโต๊ะเผื่อว่ามันจะสื่อถึงเจ้าของรูปได้ แต่ก็ทำไปงั้นแหละเพราะมันคงไม่เกิดขึ้นจริงๆหรอก แชยองยักไหล่ก่อนจะหันกลับมาจดจ่อกับหนังสือเล่มหนาตรงหน้าต่อ ต้องรีบเรียกสติที่วิ่งเข้าป่ากลับมาด้วย! โดนอะไรๆเบียดจนอ่านไม่รู้เรื่องแล้วเนี่ย!


 

          ...


 

          ..

 

          .

 

 

          15 นาทีผ่านไป

 

 

          กึก!

 

          แก้วกาแฟสีน้ำตาลถูกวางลงบนโต๊ะดังๆเหมือนจะแกล้งให้คนสัปหงกสะดุ้งตื่นขึ้นมา คนที่ปากบอกว่าจะไปนอนหรี่ตามองอย่างหยอกเย้า ไม่วายเอ่ยแซวคนที่เด้งตัวขึ้นจากโต๊ะเมื่อกี๊ซักหน่อย”บอกจะอ่านหนังสือ ทำไมหลับซะล่ะ

 

          “ก็มันง่วงนี่”ดวงตาสีเข้มถูกผู้เป็นเจ้าของขยี้เบาๆ“พี่มินะต่างหาก ไหนบอกว่าจะไปนอนไง”

          “ก็เอานี่มาให้”ใบหน้าสวยๆที่ยังอุตส่าห์โคตรดูดีในความมืดพยักเพยิดไปที่แก้ว

 

          ...น่ารัก...

 

          “เอามาให้แค่กาแฟเหรอคะ?”

          “อยากได้อะไรเพิ่มอีกเหรอ?”

 

          เพนกวิ้นตัวโตทำท่าตื่นตูม เหมือนจะพร้อมไปหาสิ่งที่เธอต้องการทันทีเพียงแค่เอ่ยปาก

 

          คนที่นั่งเลื่อนเก้าอี้ให้ออกห่างจากโต๊ะจนมีที่ว่างมากพอก่อนจะดึงให้คนพี่ลงมานั่งตัก กอดเอวบางเอาไว้พลางซุกหน้าเข้ากลับกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มอย่างอ้อนๆ วันนี้แชยองเหนื่อยจนอยากเททุกอย่างทิ้งแล้วย้ายก้นไปนั่งบนเตียงนุ่มๆนอนกินขนมมากกว่าที่จะมานั่งบนเก้าอี้เเข็งๆอยู่กับหนังสือกองโตนี่ แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อเลือกที่จะเรียนแล้วก็ต้องรับผิดชอบการตัดสินใจของตัวเอง แล้วคนพี่ที่นั่งตักอยู่ตอนนี้ก็คงไม่ชอบใจนักหรอกถ้าหากแชยองเทควิซวันพรุ่งนี้น่ะ

 

          “ขอชาร์จแบตหน่อยนะคะ”

 

          มินะอมยิ้มขณะที่เอนตัวเข้าสู้อ้อมกอดคนตัวเล็กอย่างเต็มใจ มือที่่ไม่รู้ว่าควรวางตรงไหนก็วางลงบนมือของคนเด็กกว่าที่กอดเอวเธออยู่ ไม่บอกหรอกว่าแอบพอใจอยู่ลึกๆ ก็ปกติแชยองเป็นพวกเริ่มสกินชิพก่อนที่ไหนกันล่ะ 

 

          “แบตเต็มรึยัง? พร้อมอ่านหนังสือต่อรึยังคะ?”เอ่ยถามหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ มินะมองเวลาบนนาฬิกาที่บอกว่าเข้าวันใหม่ไปเกือบชั่วโมงแล้ว แต่คนที่กอดเธอยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับไปอ่านหนังสือต่อเลย 

 

          “ยังไม่เต็มเลย เหลืออีก50%”

          “โห เหลืออีกเยอะเลยเนอะ”

 

          “ช่ายยย”คนขอชาร์ตแบตเกยหน้าบนไหล่ของคนในอ้อมกอด คลอเคลียที่ต้นคอจนมินะต้องหดคอหนี เสียงงึมงำในคอของคนตัวเล็กดังอยู่ข้างหู ในขณะที่ริมฝีปากเจ้าตัวขยับเข้าใกล้แก้มของเธอมากขึ้นทุกที

 

          “แต่ก็มีวิธีทำให้เต็มเร็วๆอยู่นะ...”

          “ยังไงคะ?”

 

          ฟอดดด~

 

          จมูกโด่งกดที่ผิวแก้มของคนที่นั่งตักตัวเอง หัวเราะคิกคักในลำคอแถมยังไม่ยอมละริมฝีปากออกไปด้วย

 

          “แบบนี้ไง ตอนนี้แบตเพิ่มเป็น 55% แล้วนะ”พูดทั้งๆที่ยังคลอเคลียอยู่ใกล้ๆแก้มของอีกฝ่าย ไม่วายจูบซ้ำที่แก้มนิ่มอีกหลายๆครั้งจนเจ้าของต้องบอกให้หยุด”กว่าจะเต็ม แก้มพี่ช้ำกันพอดี” 

 

          “ง่ะ”เจ้าเด็กบึนปากใส่คนที่อยู่ในอ้อมกอด คล้ายๆจะบอกทางอ้อมว่าทำไมถึงใจแข็งใส่กันได้ลงคอ

 

          “ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยนะ”

          “นิดๆหน่อยๆเอ๊งงง” 

 

          “พี่ให้อีกครั้งเดียวค่ะ”

          “ก็ได้ๆ”แต่...

 

          “ตรงนี้นะ”ทำปากจู๋ใส่คนที่บอกว่าให้อีกแค่ครั้งเดียว ถ้าได้แค่นั้นก็ต้องตรงนี้แหละ!

          พอเห็นหน้าอีกฝ่ายหรี่ตาทำท่าเหมือนจะไม่ไว้ใจกันก็เลยต้องพูดสำทับอีกรอบ”ครั้งเดียวแบตเต็มแน่นอน”

 

          จุ๊บ! …ใจอ่อนตามคาด

 

          “อีกรอบได้มั้ยคะ?”

 

          จุ๊บ!

 

          “ขออีกที”

 

          จุ๊บ!

 

          “เอาอีก นะ ได้มั้ยคะ

 

 

          “...เป็นเด็กตะกละตั้งเเต่เมื่อไหร่เนี่ย...”

 


 

          ริมฝีปากอุ่นประทับที่จุดเดียวกันบนใบหน้าของคนที่ตนเองปรามาสเอาไว้ เนิ่นนานกว่าครั้งที่แล้วๆมาจนคนที่ทำหน้าที่เป็นโซฟามีชีวิตยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ แชยองเลื่อนฝ่ามือจากเอวคอดข้างหนึ่งขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงท้ายทอยของอีกฝ่าย ออกแรงกดเล็กน้อยเพื่อให้ตนเองสามารถละเลียดของหวานมื้อดึกนี้ได้ถนัดยิ่งขึ้น

 

 

          ...ไม่ต้องอ่านแล้วมั้งหนังสือเนี่ย…

 

 

 

          :P

 

 

          - END -

 


 

(จัดหน้ายากจังเลยค่ะ T_____T)

ผลงานอื่นๆ ของ MZDH

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 babytigerguin (@babytigerguin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 15:31

    มันแบ่บว่าเขินจนจะกรี้ด
    #2
    0
  2. #1 angermono (@angermono) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 23:27
    อ่านแล้วเขินมากค่ะ
    #1
    0