[ TaeTee | เต้ตี๋ ] Story in the song

ตอนที่ 3 : [TaeTee] บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ต.ค. 61

TaeTee | บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิต


Original song by : Potato

Story by : AACH__ 

Character : Tae X Tee



          ทุกคนครับ ตี๋แอบชอบรุ่นพี่คนนึง พี่เขาชื่อพี่เต้ครับ พี่เต้เป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ ขรึมๆ เท่สุดๆไปเลยใช่มั้ยหล่ะครับ แต่ครั้งนึงที่เราได้เรียนด้วยกัน มันทำให้ตี๋ได้เห็นมุมอื่นๆของพี่เขามากขึ้น จริงๆแล้วพี่เต้ก็เป็นคนอ๊องประมาณนึงเลยนะ เหมือนตี๋เลย555555 พี่เต้ชอบเล่นดนตรี ชอบร้องเพลง แต่ว่าเป็นคนโลเทคมากๆครับ เฟซบุ้คนี่บางทีตี๋จะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าแอดเฟรนกันไว้ นี่ขนาดตี๋ตั้ง See first ไว้แล้วนะครับยังไม่ค่อยจะเห็นอะไรเลย เราเคยได้เจอกันบ่อยๆอยู่ช่วงนึงครับ ตอนนั้นเรามีวิชาที่ได้เรียนด้วยกัน เจอกันอาทิตย์ละสองสามครั้ง แต่เราก็แทบไม่เคยคุยกันเลยครับ ตี๋ชอบแอบมองพี่เต้อยู่บ่อยๆ เอ . . . แต่ตี๋ว่าช่วงนี้มันมีอะไรแปลกๆไปหน่ะสิครับ . . .

 

เป็นความต้องการจากฟ้า หรือความต้องการจากใคร

ที่มาทำให้สองเราได้มาเจอกัน

 

          วันจันทร์อาจเป็นวันที่แสนน่าเบื่อของใครหลายๆคน แต่สำหรับตี๋แล้ว มันเป็นวันที่ตี๋รอคอยครับ เพราะอะไรหน่ะหรอ เพราะว่ามันเป็นวันที่ตี๋จะมีโอกาสได้แอบเนียนไปเจอพี่เต้ไง!! มันเกิดขึ้นครั้งแรกตอนช่วงเปิดเทอมนี้ใหม่ๆ ตอนนั้นตี๋รีบไปเรียนมาก รีบวิ่งซะจนไม่ได้มองซ้ายขวา ทำให้วิ่งไปชนกับคนๆหนึ่งเข้าอย่างจัง พอเงยหน้ามาเท่านั้นแหละครับ เก็บเศษหน้าตัวเองแทบไม่ทัน บ้าจริง เราไปทำเรื่องน่าอายแบบนั้นต่อหน้าคนที่เราชอบได้ยังไงนะ พออาทิตย์ถัดมาตี๋ก็มีความคิดอย่างหนึ่งว่า ถ้าวันนั้นเราเจอพี่เต้ วันนี้เราอาจจะเจออีกก็ได้นะ ทุกๆวันจันทร์ตอนบ่ายโมงที่ทางเชื่อมตึกเลยจะเป็นเวลาที่ตี๋จะแอบเนียนมาเจอพี่เต้นั่นเอง เอ่อ . . แต่ตอนนี้ตี๋กำลังจะสายแล้วครับ แย่แล้วถ้าสายกว่านี้พี่เต้จะเดินผ่านตรงนั้นไปแล้ว . . . โถ่ วันนี้ไม่น่าลืมดูเวลาเลย กินข้าวช้าจนมาสายแบบนี้ อาทิตย์นี้ไม่ได้เจอพี่เต้เลยสินะ ช่างเถอะครับ ตอนนี้ไปทำหน้าที่นักศึกษาที่ดีตั้งใจเรียนก่อนดีกว่า

 

          หาวววว เรียนวิชาอาจารย์แม่นี่น่าเบื่อชะมัด คาบบ่าย ง่วงก็ง่วงแต่ดันเหลือแต่ที่นั่งแถวหน้าจะหลับก็ไม่ได้ ระหว่างที่ตี๋กำลังเดินสะลึมสะลือตามเพื่อนๆลงบันไดตึกไปก็เห็นเพื่อนยกมือไหว้กัน อ่า สงสัยรุ่นพี่แหละ ตี๋เองก็มือพนมเตรียมไหว้อย่างสวยงาม อุ้ย . . . พี่เต้นี่!! ถึงกับช้อคไปเล็กน้อยแต่ที่ช้อคกว่านั้นคือพี่เต้กำลังทำหน้าที่รุ่นพี่ที่ดีหลีกทางให้น้องๆเดินก่อน ไหนลองมองไปข้างหลังสิ อ่า สุดยอด ตี๋เดินมาคนสุดท้าย แบบนี้ก็แปลว่าพี่เต้จะต้องเดินตามหลังตี๋มาสิ!! ใช่แล้วครับทุกคน และบังเอิญยิ่งกว่านั้นคือวิชาต่อมาพี่เต้เรียนที่ตึกเดียวกัน เราเลยเดินมาด้วยกันจนถึงตึกเลยครับ!!!

 

เธอเพียงแค่เดินผ่านพ้น ฉันเพียงแค่วนผ่านไป

แต่ทำไมหัวใจเราจึงผูกพัน

 

          วันอังคารสีชมพู วันนี้ตี๋จะต้องไปร้องเพลงในงานกิจกรรมของมหาลัยครับ ช่วงเย็นๆค่ำๆนู่น แต่โชคดีที่วันนี้ไม่มีเรียนเช้า เรียนบ่ายสองชั่วโมงแล้วก็ไปซาวเช็คที่งานตอน4โมงได้เลย กว่างานจะเริ่มก็ตั้ง6โมงกว่านู่น พี่ๆน้องๆที่ทำเบื้องหลังกันทำเวทีออกมาได้สวยมากๆเลยแหะ เห็นสถานที่จริง จับไมค์เตรียมขึ้นก็แอบตื่นเต้น เมื่อกี้แอบมองออกไปข้างนอกคนเยอะมากๆเลย ชักจะเริ่มตื่นเต้นซะแล้วสิ ว่าแต่ . . . พี่เต้จะมามั้ยนะ คงจะมาแหละเพราะว่าเพื่อนๆของพี่เขาก็มาเล่นดนตรีวันนี้ด้วย ทุกคนรู้มั้ยครับ คนบนเวทีมองไปมันเห็นคนดูทุกๆคนเลยนะ  มันเป็นภาพที่ทำให้รู้สึกดีมากๆจริงเวลาเห็นคนมาให้กำลังใจเราเยอะๆ แต่ที่เห็นชัดที่สุดก็คงจะเป็นพี่เต้แหละครับ ยืนอยู่ซะกลางเวทีทำเอาตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมดแล้ว วันนี้ตี๋เลือกที่จะร้องเพลงบังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิตของวงโปเตโต้ครับ ตี๋ว่าเนื้อเพลงมันน่ารักดี แล้วก็แอบอยากร้องให้คุณพี่คนข้างหน้าเวทีนี่ฟังด้วยแหะ หื้อ จะว่าไปก็เขินจัง พอลงจากเวทีตี๋กลับเข้าไปในห้องเก็บตัวก็เห็นพี่เต้นั่งคุยกับเพื่อนๆเขาที่กำลังจะขึ้นเวทีต่อในอีกสักครู่ เราเพียงแค่ยิ้มทักทายกันครับ ก็ . . . ปกติแหละครับ ธรรมดาเราก็จะไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมากมายอยู่แล้ว มีแค่ตี๋เนี่ยแหละครับที่จะคิดไปเองเรื่อยๆแบบนี้  ดื่มน้ำเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น เช็คโซเชี่ยลไปเรื่อย แล้วอะไรซักอย่างก็ดลใจให้เปิดเจ้าแอปรูปนกอย่างทวิตเตอร์ขึ้นมาพร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่วนมาเจอกันบ่อยๆนี่ บังเอิญ โลกกลม หรือ พรหมลิขิตอะไรเนี่ยตี๋ พอๆกลับหอไปนอนได้แล้วไป ตี๋กำลังจะก้าวออกจากห้องเก็บตัวกลับหอเสียงพี่เต้ก็เรียกเอาไว้เสียก่อน ตี๋ส่งสายตางงๆกลับไป ร้องเพลงเพราะดีนะเราอ่ะบึ้ม!!! ตี๋ได้ทำการระเบิดตัวเองทิ้งไปแล้วครับทุกคน หน้านี่ร้อนไปหมด สุดท้ายก็แค่ยิ้มรับและรีบแจ้นออกจากห้องไปด้วยความเขิน

 

หรือว่ามันคือพรหมลิขิต ที่ใครมาขีดไว้

แต่ก็ทำให้หัวใจ ได้ใช้รักใครสักคน

 

          วันพุธกลางสัปดาห์แล้ว เย้ ใกล้จะได้หยุดพักแล้วสิ วันนี้มีเรียนเช้า ตอนเที่ยงตี๋เลยชวนกันกับเพื่อนๆออกไปหาอะไรกินกันแถวมหาลัยแล้วค่อยแยกย้ายกัน เราสรุปกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าเด็ดหน้ามอ ระหว่างรอเราก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ เรื่องเรียน  เรื่องเล่น เรื่องรักอะไรก็ว่ากันไป ซักพักก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากทางหน้าร้าน พอเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับพี่เต้และชาวแก๊งของเขาแหละครับ ด้วยความที่ช่วงเที่ยงนักศึกษาจะออกมากันเยอะมากๆ แล้วก็ . . . บังเอิญอีกแล้วสินะ โต๊ะทั้งร้านดันเหลือโต๊ะเดียวเสียด้วย ทำให้แก๊งพี่เต้มานั่งโต๊ะเดียวที่เหลืออยู่ข้างๆตี๋ เรายิ้มทักทายกันเล็กน้อย เรื่องบังเอิญกว่านั้นก็คงจะเป็นที่ไอ้คอปเพื่อนผมที่มาด้วยกันดันเป็นน้องรหัสของพี่คิมเพื่อนแก๊งพี่เต้ พี่ๆเขาก็เลยจัดการรวมโต๊ะกันกลายเป็นว่าตอนนี้ตี๋เลยนั่งอยู่ข้างๆพี่เต้ซะงั้น นั่งคุยไปๆก็เพลินๆดีครับ พี่เต้ก็หันมาคุยด้วยบ้างเล็กน้อยประปรายแต่ส่วนมากก็จะล้งเล้งกันไปทั้งโต๊ะเลยมากกว่า เอ เดี๋ยวนะ ที่มันก็สามวันติดแล้วนะที่เจอพี่เต้ทุกวันเลย

 

          พอเราทานข้าวกันเสร็จพวกเราก็แยกย้ายกัน ตี๋กลับหอมานอนพักแล้วก็นั่งปั่นโปรเจคที่จะต้องเอาไปพรีเซ้นต์ในวันพรุ่งนี้ครับ ทำไปทำมากว่าจะรู้ตัวก็ปาเข้าไปหกโมงกว่าแล้ว จะว่าไปก็หิวแล้วแหะ ลงไปหาอะไรกินแถวหอดีกว่า ว่าแล้วก็คว้ากระเป๋าตังค์เดินลงไปยังร้านอาหารตามสั่งข้างหอทันที อ่า อิ่มจริงๆเลย กินแทบทุกวันก็ยังไม่เบื่อ ระหว่างที่กำลังคิดจะเลี้ยวเข้าเซเว่นไปหาขนมอะไรกินต่อสายตาก็เหลือบไปเห็นคนๆหนึ่ง ท่าเดินเหมือนพี่เต้เลยแหะ ตี๋ก็แค่คิดในใจตัวเองขำๆ ใครมันจะไปคิดหล่ะว่านั่นหน่ะพี่เต้ตัวจริงเลย พอหันมาเท่านั้นแหละ อื้อหือ รู้เรื่อง อ่าว อยู่แถวนี้หรอพี่เต้หันมาถามด้วยสีหน้าละมุนตามสไตล์ ตี๋พยักหน้าตอบรับ พี่เต้ยิ้มให้ก่อนจะวิ่งตามเพื่อนไป

 

บนโลกนี้ มีคนอยู่เป็นร้อยล้านคน

แต่วนมาได้พบเธอ

 

          เห้อ วันนี้มีพรีเซ้นท์งาน แต่ดันเป็นการพรีเซ้นท์งานที่จะมีทั้งอาจารย์และรุ่นพี่รุ่นน้องมาดูด้วย ถึงจะเป็นช่วงเย็นๆแต่วันนี้ก็มีเรียนเต็มวันเลย คิดแล้วก็เหนื่อยเหลือเกิน เห้อ . . . นั่งเรียนไปเรื่อยๆก็ถึงเวลาที่จะต้องพรีเซ้นท์งานแล้วสินะ งานนี้ก็เปรียบได้ว่าเป็นกึ่งๆโปรเจคจบของวิชานี้เลย สำคัญมากๆ ต้องตั้งใจ ฮึ้บ!  อ่า . . . . เจอพี่เต้อีกแล้ว งานพรีเซ้นท์วันนี้จะมีทั้งอาจารย์และรุ่นพี่เป็นคนให้คะแนน แล้วรุ่นพี่ที่จะมาเป็นคนประเมินให้คะแนนตี๋ก็คือพี่เต้นั่นแหละ รุ่นพี่มีตั้งกี่ร้อยคนดันมาลงที่พี่เต้เสียได้ บังเอิญเกินไปมั้ยเนี่ย แต่เอาเถอะ ยังไงตอนนี้ก็ต้องทำส่วนของเราให้ดีที่สุด

          และแล้วก็มาถึงพาร์ทการตอบคำถามจนได้สินะ พี่เต้ก็นะ ยิงคำถามยิงเอาๆ กะจะให้พรุนกันไปเลยใช่มั้ย หึ้มๆ โกรธแล้วนะ แต่สุดท้ายพี่เต้ก็ให้คะแนนมาอย่างน่าพึ่งพอใจ ให้เต็มไงหล่ะ ยังดีที่ถามเยอะแล้วให้คะแนนเยอะตามไปด้วย ว่าแต่ . . . นี่มันก็สี่วันติดแล้วนะที่เจอพี่เต้ทุกวันเลยเนี่ย ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้ได้บังเอิญเจอกันอยู่บ้างแต่ก็มีแค่ช่วงนี้แหละที่บ่อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 

ความบังเอิญเปลี่ยนชีวิตฉันไปแค่แรกเจอ

ที่พบเธอ ก็เหมือนเจอทุกสิ่งที่ฉันรอ

 

          วันศุกร์ที่แสนสดใส ทำไมหน่ะหรอครับ ก็เพราะว่าจะได้หยุดแล้วไง!! แต่ว่าวันนี้ต้องรีบไปเรียนวิชาอาจารย์แม่อีกตึกหนึ่งเลยต้องรีบตื่นรีบไปเพราะแถวนั้นหาที่จอดรถยากมากๆก.ไก่ล้านตัวเลย เรียนไปก็สะลึมสะลือไป  นึกว่าเลิกเรียนจะกลับมาพักผ่อนแต่คุณเพื่อนตัวดีก็ชวนออกไปแฮงค์เอ้าท์ซะอีก แต่ผมก็ไปครับฮ่าๆ ก้พรุ่งนี้มันหยุดนี่ครับ แฮงค์นอนทั้งวันก็ไม่เป็นไรแน่นอน คืนนี้ที่ร้านประจำของพวกเราวงโปเตโต้จะมาเล่นครับ แถมยังมีวงของรุ่นพี่ในคณะเราไปเล่นเปิดอีกด้วย ยังไงก็ต้องไปแน่นอน นี่ก็ใกล้เวลาแล้วนี่นะ ไปแต่งตัวดีกว่า

 

          วันนี้บรรยากาศในร้านคนค่อนข้างเยอะเลยครับก็นะ มีวงดังมาเล่นทั้งดี อีกซักพักวงของรุ่นพี่ก็จะขึ้นแล้วพวกเราเลยไปรอหน้าเวทีกันเลย พี่ๆพวกนี้ทำยังไงให้เท่ขนาดนี้นะ ทุกๆคนครับ วันนี้พวกเรามีแขกพิเศษมาร่วมแจมกับวงเราหลังจากหายหน้าหายตาไปจีบเด็กอยู่นาน เต้ มือกีต้าร์ของเราครับ!!หลังจากที่พี่นักร้องนำพูดจบก็ตามมาด้วยเสียงกรี้ดจากสาวๆหน้าเวที . . . . อะไรนะ . . . พี่เต้จีบเด็กหรอ . . . ใครวะ ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเลย คิดแล้วมันก็จุกอกนิ้ดๆนะครับ สวัสดีครับทุกคน คงรู้กันแล้วว่าผมหายไปจีบเด็กฮ่าๆๆ แล้วเด็กคนนั้นถาม . . . ผมขอคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาถามผมนะครับ เขาถามว่า ที่วนมาเจอกันบ่อยๆนี่ บังเอิญ โลกกลม หรือพรหมลิขิต เขาว่ากันว่าเราเจอกันครั้งแรกเรียกบังเอิญ แต่ถ้าเจอกันอีกบ่อยๆนั่นคือพรหมลิขิต แต่สำหรับพี่กับเราหน่ะ พรหมไม่ต้องลิขิตหรอกครับ พี่เนี่ยแหละลิขิตเองตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวผมมันเหมือนหายไปแล้วครับ มีแต่เสียงของพี่เต้ที่ดังก้องอยู่ในหัว ประโยคนั้นมันที่ลงเคยลงในทวิตเตอร์นี่ คิดได้อย่างนั้นก็รีบเปิดแอปที่ไม่ได้เข้าไปเลยหลังจากที่โพสเพราะต้องปั่นงานก็พบว่ามีคนมาเมนชั่นในทวิตนั้น ว่า ข้อสุดท้ายรึเปล่านะหื้อออ เมื่อกี้พี่เต้หมายถึงเรารึเปล่านะ โอ้ยเขินจังๆๆ ทำยังไงดีๆจบเพลงนี้แล้วพี่ๆเขาจะลงแล้วนี่นา หนีก่อนๆ ไม่ได้กลัวนะเขาเรียกว่าขอเวลาทำใจแป็บนึง จะไปไหนมุดหนีออกมาได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงของคุณพี่คนละมุนตามมา คนเขากำลังบอกรักมาวิ่งหนีแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนหื้ออ อย่าพูดแบบนี้สิ มันเขินนะ!!!   หันมาหน่อยสิตี๋น้อยส่ายหัวดิ๊ก หันมาหาพี่หน่อยนะครับตี๋ นะ ไม่อยากคุยกับพี่หรอครับเสียงอ้อนอย่างละมุนถูกส่งมาทำให้สุดท้ายตี๋ก็ต้องหันหน้าแดงๆไปหาคนเป็นพี่ น่ารักเต้ลูบหัวน้องเบาๆ อะไรเล่าตี๋พูดแก้เขินเบาๆ ทีนี้รู้ยังว่าตกลง บังเอิญ โลกกลม หรือ พรหมลิขิตพี่เต้!! จะมากอดกันหน้าซื่อแบบนี้ไม่ได้นะ เขินอยู่นะว้อย หื้ออ อย่าแกล้งสิงื่ออ เขินไม่ไหวแล้วนะ แกล้งอะไร พี่ยังไม่ได้แกล้งอะไรเราเลย พี่แค่ถามเราเฉยๆน้ำเสียงกวนๆของคนเป็นพี่พูดขึ้น ถามอะไรเล่าตี๋ซุกหน้าตัวเองลงกับอกกว้างของคนเป็นพี่อย่างเนียนๆ ถามว่าหนูจะเป็นแฟนพี่ดีๆหรือจะให้พี่เป็นแฟนหนูดีครับงื่ออออ  มานงมาหนูอะไรเล่า ว่าไงครับงืออ อย่ากดดันสิ ตี๋เขินอยู่นะ!! ไม่ตอบพี่ถือว่าเป็นแล้วนะ” . . . . “ว่าไงครับตี๋พี่เต้ถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ก็ไม่ตอบแล้วนี่ไง

 

 

 

 

จะมารอพรหมลิขิตอะไรกันหล่ะครับ เต้เนี่ยแหละลิขิตเอง ไม่งั้นจะได้เด็กคนนี้มาหรอครับ 

:)





----------------------------

Inspired by true story

เรื่องราวงงๆที่เกิดขึ้นเมื่อาทิตย์ก่อน

เอามาเขียนเป็นนิยายสั้นๆแล้วน่ารักดี

__AACH

:)

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น