คัดลอกลิงก์เเล้ว

อมิรา #kookv [จบแล้ว]​

โดย Blue.WhaLe

อมิราอยู่สูงเฉียดฟ้า อมิรามองหาเหนือภพ เหนือภพของอมิราอยู่ไหน

ยอดวิวรวม

54

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


54

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.ค. 63 / 14:50 น.
นิยาย #kookv []​

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
.
.
.

'อมิราถาม อมิราถามว่าเหนือภพอยู่ไหน'

.
.
.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ก.ค. 63 / 14:50


กรุณาเปิดเพลง ★ Carrying You (Violin, Piano) | Laputa เพื่ออรรถรสในการรับชม

*https://youtu.be/655CBltpj9A

.

.

.

อมิราชอบมองจันทร์ อมิราชอบดูดาว แต่อมิราเหงานะ อมิราถูกทิ้งให้อยู่ตัวคนเดียว

ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ทิ้งให้อมิราอยู่คนเดียว เหนือภพว่าอย่างนั้นมั้ย?

แต่เหนือภพไปไหนล่ะ เหนือภพทิ้งอมิราอีกคนหรอ เหนือภพทิ้งอมิราอีกแล้ว

กลับมานะ กลับมาให้อมิรากอด กลับมาให้อมิรากล่อมนอน กลับมาเป็นของอมิรา…

 

“อมิราคะ”

 

ใครหรอ ใครสักคนเรียกเรา เราคืออมิรา อมิรา…ไม่ชอบเลย

 

“หลับฝันดีมั้ย”

 

คนนั้นถามเรา คนนั้นถามอมิรา อมิราสบายดี ใต้ผ้าห่มนี้อุ่นมากๆ 

อมิราไม่อยากตื่นเลย อมิราไม่อยากรู้ ไม่อยากรู้ว่าเราคืออมิรา

 

“ก็ดี”

 

“งั้นลงไปทานข้าวกันนะ มี๊ทำข้าวต้มไว้ให้”

 

น้ำเสียงปลอบโยนแบบนั้น อมิราได้ยินครั้งสุดท้ายตอนไหนกันนะ ตอนที่เหนือภพทิ้งอมิราไปแล้วรึเปล่า

 

“เหนือภพล่ะ เหนือภพอยู่ไหน"

 

คนนั้นไม่ตอบอมิรา เขาไม่ตอบอมิรา เขาไม่รู้หรือเขาไม่อยากบอกกันแน่

บอกอมิรานะ บอกอมิราเถอะ อมิราคิดถึงเหนือภพจะแย่แล้ว

 

“อมิราถาม ถามว่าเหนือภพอยู่ไหน”

 

เขาไม่ตอบอีกแล้ว เขามองหน้าอมิรา เขาทำหน้าเศร้า อมิราผิดหรอที่ถาม อมิราทำให้เขาเศร้า อมิราขอโทษ…

 

“ลงไปทานข้าวกันนะคะ”

 

เขาคว้าแขนอมิรา เขาอุ้มอมิราลงบนเก้าอี้…วีลแชร์สีดำ อมิราเป็นอะไร ทำไมอมิราเดินไม่ได้

 

“อมิราคิดถึงเหนือภพ เหนือภพของอมิราอยู่ไหน”

 

‘เหนือภพอยู่นี่ไง อมิรามากอดเหนือภพสิ’

 

ภาพของเหนือภพเดินเข้ามาหาอมิรา เขามาหาอมิราจริงๆหรอ เขามาหา…อมิราหรอ

 

“เหนือภพ เหนือภพของน้อง เหนือภพของอมิรา”

 

เราลุกจากเก้าอี้วีลแชร์ อมิรากำลังไปหาเหนือภพนะ อมิราจะพยายาม พยายามเพื่อให้ได้กอดเหนือภพอีกครั้ง

 

“อมิราทำอะไร”

 

เขาอีกแล้ว เขาเข้ามาห้ามอมิรา เขาอุ้มอมิราลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง อมิราไม่ชอบ ไม่ชอบเก้าอี้ตัวนี้เลย

 

“ลงไปทานข้าวกันนะคะ อมิรา”

 

“อมิราเกลียดชื่อนี้จัง เกลียดคำว่าอมิรา”

 

เราทุบตัวเอง อมิราตีตัวเอง อมิราตีตัวเองทำไม อมิราเศร้า อมิราอยากตาย อมิรารู้สึกอย่างนั้น อมิรารู้สึกอย่างนั้นทำไม

 

“หยุดเถอะนะคะคนดี ไหนว่าวันนี้จะมาทานข้าวด้วยกันไง”

 

“อมิราพูดหรอ”

 

“ใช่ค่ะ อมิราพูด อมิราบอกพี่อธิชาอย่างนั้น จำได้มั้ยคะ”

 

อมิราส่ายหน้า

 

“ไม่เป็นไรค่ะ ลงไปหามี๊กันเนอะ”

 

เขายิ้มให้อมิรา พี่อธิชายิ้มให้อมิรา อมิราชอบรอยยิ้มนั้น

 

อมิรา…อมิราเห็นหญิงสาว นั่งรออยู่บนโต๊ะอาหาร นั่นคุณแม่ของอมิราหรอ ม่ามี๊ของอมิรา คือคนนี้หรอ

 

“เป็นยังไงบ้างลูก”

 

ผู้หญิงคนนั้นถาม เขามองมาที่อมิรา อมิราเกลียดสายตานั้น อมิราไม่ชอบสายตาที่เขามองมาเลย อมิราไม่ชอบเลย

 

“เหนือภพ เหนือภพของอมิราอยู่ไหน”

 

“เหนือภพรออยู่หน้าบ้านค่ะ แต่จะเจออมิราก็ต่อเมื่ออมิรายอมทานข้าว”

 

มี๊บอกอมิราว่าอย่างนั้น อมิราดีใจ ดีใจมากๆ 

อมิราตื่นเต้นที่จะได้เจอเหนือภพ อมิรายอมทานข้าวก็ได้ อมิราจะยอมเพื่อให้ได้เจอเหนือภพ…

พี่อธิชาป้อนเรา ข้าวต้มนั่น อร่อยดีนะ รสชาติอันคุ้นเคยเหมือนที่อมิราชอบ ใช่…อมิราชอบ

ทานไปเรื่อยๆ ผ่านไปเรื่อยๆ วนซ้ำไปเรื่อยๆ

เขา…พี่อธิชา ป้อนข้าวต้มจนจะหมดถ้วยแล้ว อมิราจะได้เจอเหนือภพแล้วรึยัง อมิราจะรอ อมิราจะรอเพื่อให้ได้เจอเหนือภพ

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทุกวินาทีอมิรารอเหมือนใจจะขาด อมิราคิดถึงเหนือภพจริงๆ เหนือภพไปไหน

 

“เสร็จแล้วค่ะ”

 

อมิราไม่สน ไม่สนอะไรทั้งนั้น อมิราต้องการเหนือภพ

 

“เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง อธิชาให้น้องกินยารึยัง”

 

“ครับ ผมเฝ้าน้องจนนอนหลับ”

 

“ดีแล้วล่ะ ต่อจากนี้อมิราก็รักษาตัวอยู่บ้านนะ”

 

อมิราไม่เข้าใจ ยาอะไร นี่เขาให้อมิรากินยาอะไร

 

“อมิราจะเจอเหนือภพได้รึยัง”

 

เขาไม่ตอบ พี่อธิชาไม่ตอบ มี๊ก็ไม่ตอบ เขาเข็นเก้าอี้วีลแชร์สีดำนั่นไป เขาพาอมิราไปที่ห้องอีกครั้ง

ทำไมไม่ตอบอมิราล่ะ อมิราอยากรู้ ทำไมถึงปิดบังอมิรา

 

“วันนี้จะฟังนิทานเล่มไหนดีคะ อมิรา”

 

หึ อมิราไม่ตอบ ในเมื่อพี่อธิชาไม่ตอบอมิรา แล้วอมิราจะตอบพี่ทำไม

 

“อมิราคะ ตอบพี่เถอะ มีแต่เล่มสนุกๆที่อมิราชอบทั้งนั้นเลย”

 

“ถ้าอมิราตอบพี่อธิชาก็ต้องตอบอมิรานะ”

 

“อมิรา…ก็ได้ค่ะ”

 

เข้าทางอมิราแล้ว

 

“แล้วอมิราอยากฟังเล่มไหนดี”

 

“เจ้าชายน้อย”

 

“หื้ม จะไม่เปลี่ยนบ้างหรอคะ”

 

“ไม่ อมิราชอบ ชอบเจ้าชายน้อยเหมือนชอบเหนือภพ”

 

“อ่า ก็ได้ค่ะ พี่จะอ่านให้ฟัง”

 

“เดี๋ยว พี่อธิชา”

 

“ว่าไงคะ”

 

“พี่อธิชาลืมสัญญาที่ให้ไว้กับอมิราหรอ ว่าพี่อธิชาจะต้องตอบคำถามของอมิรา”

 

“…งั้นก็ถามมาเลยค่ะ”

 

“เหนือภพอยู่ไหน”

 

เอาอีกแล้ว สีหน้าเดิมๆ เงียบเหมือนเดิม แค่ตอบอมิราจะเป็นอะไรไป

 

“ตอบอมิราเถอะ อมิราคิดถึงเหนือภพจะแย่แล้ว”

 

“เหนือภพไปทำงานค่ะ”

 

“แล้วทำไมเมื่อกี้บอกอยู่หน้าบ้านอมิรา”

 

“….”

 

“โกหก”

 

ทุกคนโกหกอมิรา อมิราเกลียด

 

“อมิราเกลียดทุกคนที่โกหกอมิรา”

 

“ค่ะ”

 

“พี่อธิชาฟังรึเปล่า ว่าอมิราเกลียด เกลียดพี่อธิชาด้วย”

 

“ค่ะ พี่ขอโทษ”

 

อมิราไม่รับคำขอโทษ

 

“บอกอมิรามา เหนือภพไปไหน”

 

อมิราคว้ากรรไกรใกล้ๆ ใครมันโง่มาวางไว้ตรงนี้กันนะ ช่างเถอะ แค่ตอบอมิรามาก็พอ

 

“อมิรา อย่าค่ะ หยุดเถอะนะ อย่าทำอย่างนั้น”

 

“ตอบ”

 

อมิราแสร้งทำเหมือนจะแทงตัวเอง เอาสิ ให้มันรู้ไป

 

“อมิราคะ พี่รักอมิรานะ พอเถอะ”

 

“อมิรารักเหนือภพ ถ้าพี่อธิชารักอมิราก็ตอบอมิรามา เหนือภพอยู่ไหน”

 

เขาจะมาคว้ามืออมิรา อมิราไม่โง่หรอก อมิราก็มีสมองนะ อมิราก็คน อมิราคิดเป็น

 

“อมิรา ฮึก…พี่ พี่ขอนะ วางลงเถอะ”

 

น้ำตา ร้องไห้หรอ ขอให้อมิราวางกรรไกรลง แล้วทำไมอมิราต้องทำตาม

 

“3”

 

“ไม่ๆๆ อมิรา”

 

“2”

 

“ฮึก…คุยกันดีๆนะ”

 

“1”

 

อมิรายิ้มให้

 

“โอเคๆๆ ฮึก ก็ได้ พี่ยอมแล้ว พี่จะบอก อมิราอย่าทำนะ”

 

“บอกมา”

 

พี่อธิชาจะกดกริ่งเรียกให้คนมาช่วย ทำไมอมิราจะไม่รู้ 

อมิราดึงสายมันไปตั้งนานล่ะ นานพอที่อมิราจะอยู่มาวันนี้เพื่อฟังคำตอบ

 

“เหนือภพของอมิราอยู่ไหน”

 

“…”

 

“ตอบ!!!"

 

“เหนือภพ…รถพลิกคว่ำ”

 

“…”

 

อมิรา…อมิราจำอะไรไม่ได้เลย

 

“คืนนั้น ที่เหนือภพมาส่งอมิรา มีรถตัดหน้า-”

 

“เสียงดังอะไรกันลูก!”

 

มี๊เข้ามา เข้ามาทำไม อมิราคว้ากรรไกรมาจ่อคอทันที

 

“อย่าเข้ามา เข้ามาเลือดนองพื้นแน่”

 

มี๊มองอมิราด้วยสายตาเวทนาอีกแล้ว ช่างมันเถอะ เอาล่ะ ถึงเวลาเล่าความจริงแล้ว

ความจริงทุกอย่างที่ทำให้อมิราต้องคิดถึงเหนือภพอยู่แบบนี้…ทั้งวันทั้งคืน

 

“เล่ามา”

 

“อย่า-!!”

 

“เล่า!!!!”

 

อมิราโกรธ โกรธที่มี๊ชอบขัด อมิราขึ้นเสียง อมิราไม่ชอบตะคอก แต่อมิราต้องทำ

 

“ฮึก…รถไถลลงไปในหนองน้ำข้างถนน อึก”

 

พี่อธิชาร้องไห้ อมิราขอโทษนะที่ทำให้พี่ร้องไห้ อมิราแค่อยากรู้

 

“รถจมน้ำ ฮึก…เหนือภพทุบกระจกรถแล้วดันอมิราออกมา”

 

เหนือภพ…

 

“ตอนนั้น…ตอนนั้นอาการอมิราแย่มาก ไม่ได้สติ เหนือภพก็ผลักอมิราให้พ้นน้ำจนไปติดกับกอไม้ด้านข้าง”

 

อมิราเจ็บ…

 

“เช้ามาชาวบ้านเลยเห็นอมิราแล้วส่งโรงพยาบาล กระดูกขาของอมิราหักละเอียดทั้งสองข้าง”

 

เจ็บมากๆเลย

 

“อมิรารู้มั้ย อมิราต้องนอนฟื้นตัวไปเป็นเดือน ตื่นมาก็ลืมเรื่องราวในคืนนั้นทุกอย่าง”

 

ทำไมอมิราช่วยเหนือภพไว้ไม่ได้

 

“แล้วเหนือภพล่ะ”

 

“เหนือภพ…ขาดอากาศจนเสียชีวิต”

 

ทำไมกันนะ

 

“เขาพยายามช่วยอมิราออกมาให้เร็วที่สุด แต่มันช้าไป…ช้าไปที่เขาจะช่วยตัวเองออกมาอีกคน”

 

รู้แล้ว..

 

“ขาของเขาติดกับตัวรถที่พัง เลยออกมาไม่ได้”

 

จำได้แล้วคืนนั้น…

 

“มันผ่านมานานแล้วเนอะ อมิราช่วยลืมๆมันไปได้มั้ย”

 

“ไม่ได้หรอก มี๊ พี่อธิชา…รู้มั้ย อมิราจำได้แล้ว ว่าคืนนั้นน่ะ เราสองคนมีความสุขมากๆเลยนะ”

 

“…”

 

“เหนือภพบอกรักอมิรา เหนือภพร้องเพลงให้อมิราฟัง เหนือภพเล่าความฝันในอนาคตกับอมิรา”

 

“อมิรา…”

 

“เหนือภพบอกว่าอยากใช้ชีวิตอยู่กับอมิรา แต่พี่อธิชากับมี๊รู้มั้ย คำบอกรักของเหนือภพในคืนนั้น”

 

‘เป็นคำหวานครั้งสุดท้ายที่อมิราจะไม่ได้ยินอีกแล้ว’

 

อมิราร้องไห้ ใช่แล้ว อมิราเศร้า อมิราอยากตาย อมิรารู้แล้วว่าทำไม

ภาพตรงหน้าวูบลง อ่า เลือดเต็มมืออมิราเลย อมิราจะตามเหนือภพไปนะ จะไปหาเหนือภพ

 

จะไปเจอกับเหนือภพอีกครั้ง…

 

‘อมิรา มาแล้วหรอ’

 

‘เหนือภพ…เหนือภพคิดถึงอมิรามั้ย'

 

‘คิดถึงค่ะ แต่ไม่อยากให้อมิราเจ็บ อมิราทำแบบนั้นทำไมคะ’

 

‘เพราะ…อมิรารักเหนือภพไงคะ’

 

‘เหนือภพ ก็รักอมิราค่ะ :) '

.

.

.

“อมิราอยู่สูงเฉียดฟ้า อมิรามองหาเหนือภพ เหนือภพของอมิราอยู่ไหน”

.

.

.

-อมิรา-

-เหนือภพ-

 

//

เป็นนิยายที่ไรท์แต่งเองยังว้อทอ่ะ555

แต่อยากให้ค่อยๆอ่านแล้วซึมซับความคิดของคนที่ชื่อว่าอมิรานะ

เด็กคนนี้เอาแต่ใจก็จริง งี่เง่าด้วย แต่ก็รักคนๆนึงไปด้วยความไร้เดียงสา

ส่วนเหนือภพก็เสียสละแม้กระทั่งชีวิตตัวเอง เสียสละเพื่อให้คนที่เรารักได้ใช้ชีวิตต่อไป

ยังไงก็ตามเนอะะ นี่เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ศิลปินเสียหาย

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งตามใจฉัน เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ ไม่มีพล็อตอะไรทั้งนั้น (แอบรำคาญอมิราด้วย)

ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ต่อจากนี้ก็คงต้องขอตัวลากันไปแล้วว รักค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ Blue.WhaLe

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น