ตำรับลับนักปรุงยา

ตอนที่ 26 : ทาส2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    19 ต.ค. 63

บนพื้นมีกระสอบ 10 ใบ ซึ่งใส่ยาไว้หลายขวด

วารีค่อยๆตรวจเช็คยาในแต่ละกระสอบจนแน่ใจ ก่อนส่งเงิน 250 เหรียญทอง พนักงานหญิงรับเงินมานับจำนวนเงินแล้วพยักหน้าให้กับวารี

พนักงานหญิงยื่นมือออกมา วารีแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ยื่นมือข้างเดียวกันจับมือนั้นไว้

การจับมือหลังข้อตกลงซื้อขายขนาดใหญ่เสร็จสิ้นเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป การจับมือนั้นนอกจากจะแสดงให้เห็นถึงความยินดีของผู้ซื้อขาย ยังเป็นการแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันดีของการซื้อขายในครั้งต่อๆไป หรือก็คือผู้ซื้อขายจะจับมือกันก็ต่อเมื่อเห็นคุณค่าของกันและกัน

วารีเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่มีรอยแผลเป็นเต็มตัวเสื้อผ้าซอมซ่อ ไม่ว่าจะดูยังไงก็ไม่น่าสานสัมพันธ์ต่อ แต่พนักงานหญิงก็ยังต้องการจับมือกับวารี นั้นทำให้ทัศนคติของวารีที่มีต่อร้านยาเทพารักษ์ดีขึ้น เธอเก็บยาทั้งหมดลงในกระเป๋ามิติ

“ไปกันเถอะค่ะ” วารีกล่าวกับไรท์และริน

พวกวารีเดินไปที่จุดรวมตัวที่ได้นัดไว้ ซึ่งเป็นส่วนมุมอับของเมือง มีทาสที่ถูกทอดทิ้งจำนวนมากรวมตัวกันที่นี่

วารีนำยาออกมาจากกระเป๋ามิติ พร้อมกับเงินจำนวนหนึ่งยื่นส่งให้ไรท์กับริน

“เอายาพวกนี้ไปแจกจ่ายนะคะ ส่วนนี่คือเงินค่าอาหารค่ะ ฝากทั้งสองคนด้วยนะคะ” วารีกล่าว

การสร้างสมาคมไม่ได้ทำได้ในวันเดียว มันมีสิ่งที่ต้องเตรียมการเป็นจำนวนมาก แลสิ่งที่สำคัญที่สุดในการสร้างสมาคมคือสมาชิก

สมาชิกที่มีความสามารถจะทำให้สมาคมก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับวารีความสามารถเป็นเพียงเรื่องรอง สมาชิกสามารถเรียนรู้และเติบโตขึ้นได้จากการสอนและปฏิบัติจริง แต่สิ่งที่ไม่สามารถสอนกันได้ก็คือความซื่อสัตย์

ถ้าหากเป็นสมาชิกทั่วไปยังพอมองข้ามเรื่องนี้ไปได้ แต่ถ้าเป็นสมาชิกที่จะมาเนผู้จัดการสมาคม ความซื่อสัตย์คือสิ่งที่จำเป็นต้องมี

วารีใช้ยาและเงินเพื่อวัดความซื่อสัตย์ของไรท์กับริน

ไรท์รับเงินมาอย่างมึนงง

“จะดีเหรอคะ?” รินถามอย่างกังวลพลางมองเงินและยาจำนวนมาก

รวมๆแล้วทั้งหมดนี้มีมูลค่าไม่ต่ำกว่า 300 เหรียญทอง สำหรับคนทั่วไป เงิน 300 เหรียญทองที่มาก ไม่ต้องกล่าวถึงพวกเขาที่เป็นทาสที่ถูกทอดทิ้งและไม่มีเงินติดตัวสักเหรียญทองแดงเดียว

“ค่ะ” วารีกล่าวอย่างมั่นใจ

สำหรับวารีแล้ว คนที่ไว้ใจได้มีมูลค่ามากกว่า 300 เหรียญทอง

“พวกเราจะทำอย่างดีที่สุด!” ไรท์กล่าวอย่างมั่นใจ สายตาที่เขามองวารีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในตอนแรกเขาไม่คิดจะรับข้อเสนอของวารีที่จะให้เขาเป็นสมาชิกของสมาคม แต่เมื่อได้เห็นวิสัยทัศน์ของวารีในการจัดการเรื่องต่างๆ เขาก็เริ่มคิดว่า ‘มีเจ้านายแบบนี้ก็ไม่เลว’

รินยังคงกังวลอยู่ เธอกอดเงินไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไป

“ช่วยบอกทุกคนด้วยนะคะ ใครที่รับข้อเสนอหลังจากนี้ให้มารวมตัวกันที่ทางเข้าเมืองค่ะ” วารีกล่าว

ทั้งสองพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มจากจ่ายยาให้กับคนที่อยู่รอบๆ

วารีเดินออกมาแล้วเริ่มหาร้านค้าทาสที่มีมากมายภายในเมือง

จุดประสงค์หลักที่วารีมาในวันนี้ก็เพื่อมาซื้อทาส เหตุผลที่เธอไม่ใช้พวกไรท์มาดูแลอารีก็เนื่องจากตอนนี้พวกเขาไม่ใช่ทาสแล้ว เธอไม่สามารถไว้ใจให้พวกไรท์ดูแลอารีได้

ทาสจะถูกจำกัดด้วยสัญญาและวงเวทย์ที่ต้องทำตามคำสั่งของเจ้านายทุกประการ ทาสจึงไม่สามารถทรยศเจ้านายได้ ดังนั้นเพื่อให้มั่นใจ วารีจึงต้องซื้อทาสมาดูแลอารี

ร้านค้าเกือบทุกร้านภายในเมืองแบล็คเล็คค่อนข้างหรูหรา เธอจึงต้องเดินหาร้านค้าทาสที่ดูธรรมดา โชคดีที่เมืองแบล็คเล็คมีร้านค้าทาสมากมาย ซึ่งมีตั้งแต่ร้านค้าทาสระดับสูงจนถึงร้านค้าทาสระดับล่าง ไม่นานเธอก็พบร้านค้าทาสที่อยู่บริเวณชายขอบของเมือง

ร้านค้าทาสแห่งนี้มีป้ายเขียนไว้ว่า ‘ร้านค้าทาสโนเอล’ แม้จะไม่ได้มีสภาพหรูหราเหมือนร้านค้าทาสอื่นๆ แต่ก็ไม่ได้ดูทรุดโทรมจนไม่น่าเข้า ถ้านับแค่เรื่องจำนวนลูกค้า ร้านค้าทาสโนเอลก็มีลูกค้ามากกว่าร้านค้าทาสแห่งอื่นๆ

กลุ่มเป้าหมายหลักของร้านค้าทาสโนเอลคือลูกค้าที่ต้องการทาสที่คุ้มค่าคุ้มราคา ด้วยราคาที่ไม่แพงเกิน ลูกค้าฐานะปานกลางก็สามารถจับต้องได้ ร้านค้าทาสโนเอลจึงเป็นที่นิยมในหมู่คนชนชั้นกลางที่ต้องการซื้อทาส

ร้านค้าทาสโนเอลไม่มีพนักงานคอยให้บริการ หากต้องการซื้อทาสหรือข้อมูลเพิ่มเติม ต้องเดินไปที่หน้าเคาท์เตอร์เท่านั้น

วารีเข้าไปในร้าน

ภายในกว้างขว้างกว่าที่เห็นจากภายนอก รอบด้านเต็มไปด้วยกรงที่มีทาสอยู่ข้างใน

ทาสมีอยู่ด้วยกันหลายแบบ แต่ที่นิยมที่สุดคือทาสมนุษย์ ในกรงจึงมีมนุษย์จำนวนมาก ทาสแต่ละคนอยู่ในชุดบางๆราคาถูก สวมปลอกคอที่มีป้ายหมายเลขห้อยไว้ ทาสมีตั้งแต่เด็กจนไปถึงผู้ใหญ่ หน้ากรงมีป้ายหมายเลขพร้อมราคาเขียนเอาไว้

วารีมองไปที่ทาสซึ่งมีป้ายหมายเลข 5 ติดอยู่ เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาธรรมดา เธอหันมามองแผ่นป้ายหน้ากรงที่บอกราคา

‘หมายเลข5 นักเวทย์ฝึกหัด ขั้น3 ราคา 30 เหรียญทอง’

ทาสหมายเลข4 เป็นเด็กผู้หญิงอายุ 8 ขวบ รูปร่างหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู แต่ดวงตาที่ควรสดใสร่าเริงกลับมีแววมืดมน ป้ายหน้ากรงเขียนว่า

‘หมายเลข4 บุคคลไร้ค่า ราคา 13 เหรียญทอง’

บุคคลไร้ค่าคือสิ่งที่เอาไว้ใช้เรียกคนที่ไม่สามารถฝึกฝนพลังปราณ พลังจิตและพลังเวทย์ได้

การที่ไม่สามรถฝึกฝนพลังปราณ พลังจิต และพลังเวทย์ได้ ทำให้ไม่สามารถพัฒนาตัวเองได้ ไม่สามารถเลือกเส้นทางที่ตนเองต้องการได้และอยู่อย่างคนธรรมดาไปจนวันตาย

บุคคลไร้ค่าคือผู้ที่ไม่สามารถก้าวเดินต่อไปได้

ทาสที่เป็นบุคคลไร้ค่ามีประโยชน์เพียงเป็นทาสกามเท่านั้น

เด็กคนนี้เมื่อถูกขายออกไป ก็จะต้องเป็นทาสกามให้กับเจ้านายอย่างไม่ต้องสงสัย

วารีต้องการทาสที่เป็นผู้หญิงมาดูแลอารี แต่เธอไม่มั่นใจว่าทาสเด็กจะดูแลอารีได้ดีหรือไม่ ดังนั้นการเลือกทาสหญิงที่มีอายุหน่อยก็เป็นทางเลือกที่ดีกว่า

ในตอนนั้นเอง วารีก็เห็นทาสหญิง หมายเลข3 หน้าตาของเธอช่างดูละม้ายคล้ายคลึงกับใครบางคน วารีมองทาสเด็ก หมายเลข4 สลับกับ ทาสหญิง หมายเลข3 ทั้งสองหน้าตาคล้ายกันราวกับแกะ วารีดูป้ายหน้ากรง

‘หมายเลข3 บุคคลไร้ค่า ราคา 15 เหรียญทอง’

สำหรับบุคคลไร้ค่านั้น ราคาจะแปลผันไปตามหน้าตาและอายุ ยิ่งหน้าตาดีและเป็นหญิงสาว ราคาก็จะสูงขึ้น แม้ทาสหญิงจะหน้าตาดีก็ตาม แต่สิ่งที่วารีแปลกใจกลับไม่ใช่เรื่องนั้น

วารีเดินไปที่เคาท์เตอร์เพื่อถามข้อมูลเพิ่มเติมของทาสหมายเลข3 กับหมายเลข4

พนักงานหญิงด้านหลังเคาท์เตอร์ค้นหาข้อมูล ก่อนจะขึ้นข้อมูลบนหน้าจอโปร่งใส

‘ทาสหมายเลข3 แฟร์ รีส อายุ 25 ปี เป็นบุคคลไร้ค่า มีบุตรี 1 คน คือ แคล รีส และสามีคือ ร็อกโก้ รีส (เสียชีวิต)’

‘ทาสหมายเลข4 แคล รีส อายุ 8 ปี เป็นบุคคลไร้ค่า มารดา คือ แคล รีส บิดา คือ ร็อกโก้ รีส (เสียชีวิต)’

ทันทีที่วารีได้อ่านข้อความเหล่านี้ เธอก็ถึงบางอ้อ

‘เป็นแม่ลูกกันนี้เอง...พ่อก็ตายไปแล้ว’ วารีมีสีหน้าเศร้าสร้อย ก่อนจะติดสินใจ

“หนูขอซื้อทาสทั้ง 2 คนค่ะ”

“ได้ค่ะ รวม 28 เหรียญทองค่ะ” พนักงานหญิงกล่าว

วารีจ่ายเงิน 28 เหรียญทองให้พนักงานหญิง

พนักงานหญิงรับเงินมาตรวจนับก่อนกล่าว “คุณลูกค้ากรุณาไปรอที่ห้องรับรองที่4 สักครู่นะคะ” แล้วมอบแผ่นป้ายหมายเลข4 ให้กับวารี

วารีรับแผ่นป้ายมาแล้วเดินไปตามทางที่พนักงานหญิงบอกจนพบกับห้องรับร้องที่มีเลข4 เขียนไว้บนหน้าประตู วารีส่งแผ่นป้ายให้ยามหน้าประตู ยามตรวจสอบแผ่นป้ายก่อนจะเปิดประตูให้วารีเข้าไป

ภายในห้องรับรองมีโซฟาหนังสีดำพร้อมกับโต๊ะรับแขกที่ทำจากกระจก

วารีนั่งรอบนโซฟา ไม่นานก็มีพนักงานชายถือโซ่ที่ล่ามทาสสองคนเดินเข้ามาในห้องรับรอง

“คุณลูกค้า ได้โปรดตรวจสอบสินค้า” พนักงานชายกล่าวก่อนจะนำทาสทั้งสองมาด้านหน้า

หญิงสาวกับเด็กสาวมีสีหน้าหม่นหมองแต่เมื่อพวกเขาเห็นหน้าผู้ที่ซื้อพวกเธอ ใบหน้าหม่นหมองก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึง

‘เด็ก?’ พวกเธอคิดอย่างสับสน

วารีมองทั้งสองก่อนจะพยักหน้าให้พนักงานหญิง

“ถ้าเช่นนั้นช่วยหยดเลือดลงบนสัญญานี้ด้วยครับ” พนักงานชายยื่นหนังสือสัญญาให้วารี เธออ่านอย่างละเอียดก่อนจะหยดเลือดลงไป

“สัญญาเสร็จสมบูรณ์ ทาสทั้งสองเป็นของคุณลูกค้าแล้วครับ” พนักงานชายมอบโซ่ที่ล่ามพวกเธอให้กับวารีแล้วออกจากห้อง

“ปลดโซ่” วารีกล่าวเบาๆ สายโซ่ที่ล่ามคอพวกเธออยู่ก็ถูกปลดออก

“ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนค่ะ หนูชื่อวารี ธารา ค่ะ” วารีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“อ...อะ...” พวกเธอมีสีหน้าสับสนหลังจากที่โซ่ถูกปลดออก

“ก่อนอื่น เรามานั่งคุยกันดีกว่าค่ะ” วารีกล่าว

“เอ๊ะ จะให้พวกเรานั่งเหรอคะ?” หญิงสาวถามอย่างกังวล

“เชิญนั่งเลยค่ะ” วารีตอบพลางทำมือให้นั่งลง

พวกเธอนั่งลงอย่างเกร็งๆ พวกเธอไม่เคยเจอใครปฏิบัติต่อทาสเช่นนี้มาก่อน อย่างน้อยเจ้านายเก่าของพวกเธอก็ไม่เคยอนุญาตให้พวกเธอนั่งเลยนอกจากตอนนอน

“คุณคือแฟร์ รีส ส่วนนี้คือ แคล รีส สินะคะ? จะขอเรียกว่าคุณแฟร์กับคุณแคลได้ไหมคะ?” วารีถาม

“ไม่ต้องเรียกสุภาพก็ได้ค่ะ เรียกแฟร์กับแคลก็พอ” หญิงสาวหรือแฟร์กล่าวอย่างร้อนรน

“งั้นจะเรียกว่าแฟร์กับแคลนะคะ ขอเข้าเรื่องเลยนะคะ ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้หนูซื้อแฟร์กับแคลมาค่ะ แต่วารีไม่ได้ต้องการใช้พวกคุณเหมือนทาส อยากให้เป็นการทำงานร่วมกันมากกว่าค่ะ”

“ทำงาน...ร่วมกัน?” แฟร์กล่าวอย่างมึนงง

“พวกคุณจะได้รับค่าจ้าง 1 เหรียญเงินต่อวัน ร่วมถึงปัจจัยดำรงชีพทั้งหมด ถ้าสามารถทำผลงานได้ดีจะได้รับโบนัสตามผลงานที่ทำได้ต่อเดือนค่ะ เงินและปัจจัยดำรงชีพที่แฟร์กับแคลได้รับนั้นจะเอาไปใช้ทำอะไรก็ได้ค่ะ หนูจะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาด แล้วก็...” วารีค่อยๆพูดผลประโยชฯและสวัสดิการต่างๆเมื่อพวกเธอทำงานร่วมกัน

แฟร์กับแคลอ้าปากค้างไปแล้ว

สวัสดิการขนาดนี้สามารถจ้างระดับนักเวทย์ได้สบาย ไม่มีทางที่บุคคลไร้ค่าอย่างพวกเธอจะได้รับข้อเสนอเหล่านี้ ไม่ต้องกล่าวถึงว่าพวกเธอเป็นเพียงแค่ทาสเท่านั้น วารีสามารถใช้พวกเธอโดยไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินแต่อย่างใด

การบังคับไม่เคยเป็นสิ่งที่ดี ทั้งตัวผู้ที่ถูกบังคับและผู้บังคับ

วารีมีความเชื่ออย่างแรงกล้าว่า ผู้คนจะมีความตั้งใจเมื่อพวกเขาได้รางวัลหรือผลตอบแทนที่เพียงพอ

“ถ้าหากแฟร์กับแคลประพฤติดีและตั้งใจทำงาน ภายใน 2 ปีหลังจากนี้...”

สิ่งที่วารีจะมอบให้นั้น ไม่มีทาสคนไหนสามารถหักห้ามใจได้

“หนูจะปลดสถานะทาสของแฟร์กับแคลค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #60 MookWatsanan (@MookWatsanan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 10:19
    รอๆ มาต่อไวๆนะ
    #60
    0
  2. #59 besalamano (@besalamano) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 02:16

    หมายเลข4 ราคา 15 เหรียญทอง << ต้องเป็นหมายเลข 3 รึเปล่าคะ



    ข้อเสนอของวารีสุดยอดมาก แต่เชื่อว่าถึงปลดสถานะทาส สองแม่ลูกก็คงไม่ไปไหนหรอก

    #59
    0