ตำรับลับนักปรุงยา

ตอนที่ 24 : เมืองแบล็คเล็ค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    1 ต.ค. 63

พลังเวทย์ถูกแบ่งเป็น 6 ระดับ

ทุกคนสามารถเลื่อนจากระดับนักเวทย์ฝึกหัดเป็นระดับนักเวทย์ได้ แม้จะไม่มีพรสวรรค์ แต่ขอแค่ใช้เวลามากหน่อย ด้วยความพยายามและยาเติมเวทย์อีกเล็กน้อย ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเลื่อนเป็นระดับนักเวทย์

แต่เป็นเรื่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเมื่อพูดถึงการเลื่อนระดับจากนักเวทย์เป็นจอมเวทย์ ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเลื่อนจากนักเวทย์เป็นจอมเวทย์ได้ มีเพียงผู้มีพรสวรรค์เท่านั้นจึงจะสามารถเลื่อนเป็นระดับจอมเวทย์ได้ ระดับจอมเวทย์ครอบครองความแข็งแกร่งมหาศาลและเป็นกำลังหลักของอาณาจักร ไม่ว่าใครก็อยากจ้างผู้มีระดับจอมเวทย์ให้มาทำงานด้วย ดังนั้นการเลื่อนเป็นระดับจอมเวทย์จึงหมายถึงเกียรติยศและเงินตราจำนวนมาก ระดับจอมเวทย์จึงเป็นความใฝ่ฝันของทุกคน แต่น่าเสียดายที่มีเพียง 1 ใน 1000000 คน เท่านั้นที่สามารถไปถึงระดับจอมเวทย์

บุคคลตรงหน้าวารีคือสิ่งที่ทุกคนใฝ่ฝันอยากจะเป็น...ระดับจอมเวทย์!

“คุณคือผู้จัดการร้านเหรอคะ?” วารีถามหญิงสาว

หญิงสาวพยักหน้า

“มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?” หญิงสาวถามวารีพลางเหล่ตามองพนักงานชายข้างๆ

ความจริงเธอรู้เรื่องคร่าวๆจากพนักงานคนอื่นแล้ว แต่หญิงสาวก็ยังถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

พนักงานชายตัวต้นเรื่อง สั่นอย่างรุนแรงเมื่อถูกหญิงสาวจ้องมอง

“คือ....หัวหน้า...” พนักงานชายพยายามกล่าว

“ข้าไม่ได้ถามแก! หุบปาก!” หญิงสาวตะโกนว่าพนักงานชาย เสียงตระโกนดังกึกก้องจนทำให้อากาศและพื้นดินสั่นสะเทือน พนักงานชายถูกเสียงนั้นกดข่มจนต้องคุกเข่าลงไม่กล้าพูดอะไรอีก

แม้คลื่นเสียงไม่ได้เล็งตรงมาที่วารี แต่เธอก็แทบทรงตัวไม่อยู่เมื่อโดนลูกหลงจากคลื่นเสียง คนมุงดูที่มีระดับพลังต่ำล้มลงหลาย 10 คน

พลังเวทย์ระดับจอมเวทย์! ผู้ที่อยู่ระดับต่ำกว่าก็เป็นได้เพียงมดปลวกในสายตาของจอมเวทย์

หญิงสาวหันมาจ้องวารี ทำให้วารีรู้สึกกลัวนิดๆ

วารีเริ่มอธิบายเรื่องราวตั้งแต่ต้นยันจบโดยไม่มีการบิดเบือนแม้แต่อย่างเดียว

ยิ่งได้ยิน หญิงสาวก็ยิ่งโกรธ จนวารีเล่าจบหญิงสาวก็กระชากคอเสื้อของพนักงานชายที่คุกเข่าก้มหน้าอยู่

“เอาตั๋วเงินมา!”

พนักงานชายไม่มีเวลาเตรียมตั๋วเงินปลอม เขาจึงยื่นส่งตั๋วเงินทั้ง 2 ใบ ของวารีให้หญิงสาวอย่างจำยอม

หญิงสาวนำตั๋วเงินทั้งสองมาตรวจสอบ แน่นอนว่าผลการตรวจสอบ ตั๋วเงินทั้ง 2 ใบเป็นของจริง

“หัวหน้าได้โปรดยกโทษ...แอ๊ก!” ก่อนที่พนักงานชายจะพูดจบ ลูกเตะก็ซัดเข้าไปที่หน้าของเขา ตัวของพนักงงานชายปลิวกระเด็นจากแรงเตะนั้น คนที่เตะก็ไม่ใช่ใครอื่น หญิงสาวผู้จัดการนั้นเอง!

“คนที่แกควรขอโทษไม่ใช่ข้า!” หญิงสาวกล่าว

พนักงานชายที่นอนแผ่อยู่บนพื้นด้วยใบหน้าปูดบวมรีบดันตัวขึ้นมองวารี ก่อนจะก้มหัวจรดพื้น

“ข้าขอโทษ ยกโทษให้ด้วย” พนักงานชายกล่าวกับวารี

“เอ๊ะ? ล...ลุกขึ้นเถอะค่ะ หนูได้เงินคืนก็พอใจแล้วค่ะ” วารีกล่าวอย่างลำบากใจ

“เจ้ายกโทษให้ข้าจริงๆเหรอ?” พนักงานชายถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทั้งๆที่เขาทำเรื่องโหดร้ายขนาดนั้น แต่วารีก็ยังยกโทษให้ แม้จะมีรูปลักษณ์ที่อัปลักษณ์จากรอยแผลเป็นทั่วร่างกาย แต่จิตใจกลับบริสุทธิ์และงดงาม

พนักงานชายมองวารีราวกับเทพธิดาที่สูงส่ง

“ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ ข้าจะไม่มีวันลืมเรื่องในวันนี้ และจะตอบแทนเจ้าอย่างแน่นอน” พนักงานชายรีบพูด เขาก้มหัวให้วารีอีกหลายต่อหลายครั้งก่อนจะยืนขึ้น

“ผั้ว!” หมัดเสยคางพนักงานชาย ตัวเขาลอยขึ้นฟ้า 2 เมตร ก่อนตกลงพื้น

“ข้าไม่ยกโทษให้หรอกนะ” หญิงสาวอยู่ในท่าต่อยหมัดขึ้นฟ้ากล่าว

พนักงานชายสลบไปแล้ว

“หิ้วไอ้โลภนี้ไปให้ทหาร แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเขาฟังด้วยนะ” หญิงสาวกล่าว ยามสองคนรีบหิ้วปีกพนักงานชายออกไป

หญิงสาวหันมาทางวารี ทำให้วารีตกใจจนสะดุ้งโหยง

“ข้าต้องขอโทษด้วยที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เพื่อเป็นการขอโทษ เจ้าสามารถเลือกเลือกสินค้าชิ้นใดก็ได้บนชั้น2 ของร้านค้าสมบัติ 1 ชิ้น” หญิงสาวกล่าว วารีอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง

ชั้น2 ของร้านค้าสมบัตินั้นมีเพียงลูกค้าระดับ VIP ของร้านค้าสมบัติเท่านั้นถึงจะเข้าได้ ภายในมีสินค้าระดับสุดยอดที่มีราคาไม่ต่ำกว่า 10000 เหรียญทอง แน่นอนว่าวารีไม่มีทางปฏิเสธโอกาสดีๆเช่นนี้

“ขอบคุณมากค่ะ” วารีรับน้ำใจจากหญิงสาว

“ไม่หรอก...ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่โกรธเคืองร้านค้าสมบัติของเรา ถ้ามีอะไรที่ต้องการอีกบอกพนักงานคนอื่นได้เลย พวกเขาจะทำตามความต้องการของเจ้าอย่างดีที่สุด” หญิงสาวมองพนักงานที่อยู่รอบๆ

เหล่าพนักงานที่ถูกมองตัวสั่นราวกับลูกนก พวกเขาไม่กล้าเสียมารยาทต่อวารีแล้ว

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน” หญิงสาวคืนตั๋วเงินให้วารีก่อนจะเดินจากไป

วารีมองตามหญิงสาวจนลับตาไป เธอถามพนักงานถึงชื่อของหญิงสาว

“หัวหน้ามีชื่อว่า อนาสตาเซีย เบอเซอเรียน ค่ะ”พนักงานหญิงรีบตอบคำถามของวารี

 

 

ณ ชั้น2 ของร้านค้าสมบัติ

สินค้าล้ำค้ามากมายถูกจัดเรียงไว้บนตู้โชว์ที่ทำจากผลึกซึ่งเปล่งประกายงดงาม

แม้วารีจะมีความรู้ค่อนข้างมาก แต่ก็มีหลายสิ่งในนี้ที่เธอไม่รู้จัก เมื่อเธอพบของที่ไม่รู้จักก็จะถามพนักงานทันที

วารีชี้ไปที่ไข่ใบหนึ่ง ที่มีป้ายราคา 75000 เหรียญทองเอาติดไว้

“ไข่อะไรเหรอคะ?” วารีถาม

“เป็นไข่สัตว์อสูร ดราโกเซียส ซึ่งเป็นสัตว์อสูรบินได้ ขั้น3 ค่ะ สัตว์อสูรชนิดนี้ได้รับความนิยมค่อนข้างสูง เนื่องจากความเร็วในการบินและรูปลักษณ์ที่สวยงามค่ะ” พนักงานหญิงอธิบาย

วารีชี้ไปที่อานม้าที่เปล่งประกายสีทองงดงาม ซึ่งมีป้ายราคา 22000 เหรียญทอง ติดไว้

“แล้วอันนี้ล่ะค่ะ”

“อานสัตว์อสูรที่ทำจากแร่สะเก็ดดาวที่สลักวงเวทย์โบราณ ขั้น3 ค่ะ เมื่อติดตั้งไว้บนหลังสัตว์อสูรที่ต่ำกว่า ขั้น3 จะช่วยให้สัตว์อสูรเชื่องและมีความเร็วมากขึ้นค่ะ”

“แล้วนี่ล่ะคะ?”

“นั้นเป็นปลอกคอสัตว์อสูรค่ะ เป็นปลอกคอที่ทำจากหนังของสัตว์อสูร ขั้น 3...”

“นั้นล่ะ...”

“อาหารสัตว์อสูรธาตุไฟ...”

“โน้นล่ะ...”

“แร่หายากที่ถูกพบได้เพียง...”

“อันนี่คือ...”

“เกราะของสัตว์อสูรสองขาขนาดยักษ์...”

“นั้นคือ...”

วารีถามไม่หยุด!

‘ใครก็ได้ช่วยด้วย!” พนักงานหญิงที่อธิบายวารีจนคอแห้งผากอยากจะร้องไห้

หลังจากเดินดู ชั้น2 จนทั่ว พนักงานหญิงก็ขอวารีไปเข้าห้องน้ำด้วยเสียงแหบพร่า

วารีนิ่งคิด สินค้าบนชั้น2 นั้นล้วนล้ำค่าและมีประโยชน์ แต่ถ้าให้เลือกเพียงแค่ชิ้นเดียว...

“อันนี้แหละ” วารีเลือกเมล็ดพันธุ์ของต้นไม้แห่งชีวิตที่มีขนาดเท่ากำมือ ซึ่งมีราคา 55000 เหรียญทอง

ของที่แพงที่สุดก็ไม่ใช่ของที่เหมาะที่สุดเสมอไป แม้ว่ามันจะแพง แต่ก็เป็นได้เพียงของประดับ ไม่สามารถาร้างมูลค่าเพิ่มขึ้นมาได้อีก

ต้นไม้แห่งชีวิตเป็นพืชที่ปลูกได้ยาก ทำให้เมล็ดพันธุ์ของมันมีราคาที่ถูกมากเมื่อเทียบกับผลผลิตที่มันให้ได้ ผลของต้นไม้แห่งชีวิตสามารถนำมาใช้ปรุงยาได้หลายชนิด ว่ากันว่า เป็นส่วนประสมของยาแห่งชีวิต

ถ้าหากวารีปลูกต้นไม้แห่งชีวิตได้สำเร็จ การหาเงิน 100 ล้านเหรียญทอง ไม่ใช่เรื่องยาก

หลังจากนั้นวารีก็เลือกซื้อกระเป๋ามิติราคา 1200 เหรียญทอง

กระเป๋ามิติ ขั้น1 มีพื้นที่จัดเก็บ 20 ตารางเมตร การจัดเก็บของกระเป๋ามิติไม่ได้หมายถึงของที่เก็บในกระเป๋าจะถูกจัดเก็บไว้อีกมิติหนึ่ง แต่เป็นกระเป๋าที่มีพื้นที่จัดเก็บมากกว่าที่เห็นภายนอก ทำให้น้ำหนักยังคงอยู่ แต่ด้วยวัสดุและวงเวทย์อาจทำให้ลดน้ำหนักลงได้เล็กน้อย แต่กระเป๋ามิติที่วารีซื้อไม่มีความสามารถในการลดน้ำหนัก

ด้วยกระเป๋ามิติ ทำให้วารีสามารถขนของได้สะดวกขึ้น โดยเฉพาะสมุนไพรที่มีน้ำหนักเบาแต่ต้องใช้พื้นที่จัดเก็บค่อนข้างมาก

ตอนนี้วารีเหลือเงินประมาณ 1600 เหรียญทอง เธอเห็นเมล็ดสมุนไพรหายากหลายชนิดที่ ชั้น1 ของร้านค้าสมบัติ แต่เธอจำเป็นต้องเก็บเงินไปไว้ใช้ทำอย่างอื่น

หลังจากออกจากร้านค้าสมบัติ วารีก็ตรงไปยังใจกลางเมือง

ผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันที่ใจกลางของเมือง รวมถึงทหารหลายนายที่ตั้งวงล้อมรอบวงเวทย์ขนาดใหญ่บนพื้น

วงเวทย์เรืองแสงสว่างจ้า ก่อนจะมีคนปรากฏตัวบนวงเวทย์ แล้วเดินออกมา

เมืองเกือบทุกเมืองจะติดตั้งวงเวทย์เทเลพอร์ตไว้ ซึ่งทุกๆคนมีสิทธิ์ใช้ได้แต่ว่า...

กลุ่มคนที่แต่งตัวดีเดินผ่านแถวไปภายใต้สายตาอิจฉาของคนที่ต่อคิวอยู่

ทหารทำความเคารพกลุ่มคนเหล่านั้น ก่อนจะปล่อยให้กลุ่มคนเหล่านั้นเข้าไปในวงเวทย์เทเลพอร์ต คนที่จะได้ใช้เทเลพอร์ตเป็นคิวถัดไปก็ไม่ได้ว่าอะไร วงเวทย์เทเลพอร์ตเรืองแสง ร่างของกลุ่มคนเหล่านั้นหายไป คนที่อยู่คิวถัดไปจึงได้ใช้วงเวทย์เทเลพอร์ต

แม้ทุกคนจะมีสิทธิ์ใช้วงเวทย์เทเลพอร์ต แต่ก็ยังมีลำดับขั้นอยู่

เหล่าผู้มีอำนาจจะได้รับสิทธิ์ในการใช้วงเวทย์เทเลพอร์ตก่อน รวมถึงได้รับส่วนลดในการใช้งานวงเวทย์เทเลพอร์ต แน่นอนว่าวารีไม่มีสิทธิพิเศษเหล่านั้น จึงต้องต่อแถวเป็นเวลานานถึง 1 ชั่วโมง เนื่องจากวงเวทย์เทเลพอร์ตมีคูลดาวน์ 5 นาที รวมถึงคนจำนวนมากที่รอใช้เทเลพอร์ต

“ที่ไหน?” เมื่อมาถึงคิววารี ทหารก็ถามถึงสถานที่ที่เธอจะเทเลพอร์ตไป

“เมืองแบล็คเล็คค่ะ” วารีกล่าว

“แน่ใจนะ” ทหารมองวารีก่อนจะถามย้ำ

“ค่ะ”

“10 เหรียญทอง”

วารีจ่ายเงิน 10 เหรียญทองให้กับทหาร

ปกติการใช้วงเวทย์เทเลพอร์ตจะเสียค่าบริการ 1 – 2 เหรียญทอง แต่การเทเลพอร์ตไปเมืองแบล็คเล็คมีค่าบริการมากกว่า 10 เท่า

วารียืนบนวงเวทย์เทเลพอร์ต

วงเวทย์เรืองแสงแล้วร่างของวารีก็หายไป

 

 

วารีออกมาจากวงเวทย์เทเลพอร์ต

บรรยากาศมืดครึ้ม แต่บ้านเรือนหรูหราใหญ่โต มีคนไร้บ้านที่นอนอยู่ข้างถนน แต่ก็มีคนที่ทั้งตัวประดับด้วยเพชรพลอย

ผู้คนในเมืองมีฐานะที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว!

วารีเห็นรถม้าผ่านตาไปหลายคัน รถม้าเหล่านั้นบรรทุกกรงขังที่มีมนุษย์อยู่ภายใน มนุษย์เหล่านั้นใส่เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยขาด ขาและแขนถูกมัดด้วยโซ่เหล็ก มนุษย์เหล่านี้กำลังถูกส่งตัวไปยังโรงประมูลในเมืองแบล็คเล็ค เพื่อรอถูกประมูลออกไป

ศูนย์กลางการค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรลูน่า เมืองแบล็คเล็ค!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น