The Youvane Luu and Satuch Daivol

ตอนที่ 4 : วันๆ บนโลกมนุษย์ 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ต.ค. 57

วันๆ บนโลกมนุษย์

0

            เมื่อครั้งสมัยอดีตกาลหลายร้อยล้านปีนับแต่วันที่โลกถือกำเนิด...

            โลก... ยังไม่มีแม้แต่พื้นแผ่นดิน พืช หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ หรือสัตว์ใดๆ เลย ว่ากันว่าพระเจ้าได้สร้างโลกใบนี้ขึ้นมาเพื่อให้เหล่าสัตว์เลี้ยงของพระองค์มีที่อยู่อาศัย เรียนรู้สิ่งต่างๆ พัฒนาคุณภาพชีวิตของตนเองให้ดีขึ้นไม่ใช้มัวแต่ถูกเลี่ยงอยู่แต่ในคอกสัตว์สุดหรู กินดีอยู่ดีโดยมีนางรับใช้คอยให้อาหารครบทุกมื้อ คอยเป็นสัตว์เลี้ยงให้เทพเจ้า สืบพันธุ์ และรอคอยความตายอย่างเดียว ครั้งแรกพระเจ้าได้นำ สัตว์เลี่ยงของพระองค์ปล่องลงมายังโลกสองตัว พบว่า... ทั้งสองอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งปีก็สิ้นชีพชีวา พระเจ้าได้กล่าวกับดวงวิญญาณของ สัตว์เลี่ยงว่า

            เหตุใดเจ้าทั้งสองถึงสิ้นชีพชีวาลงงั้นหรือ?  เทพเจ้าเอ่ยด้วยเสียงแห่งความสงสัย

            ก็เพราะข้าทั้งสองไม่สามารถหาแหล่งอาหาตลอดจนสถานที่พักผิงของเหล่าข้าทั้งสองได้ ข้าทั้งสองจักต้องโบยบินเหนือพื้นผิวของมหาสมุทรสีครามประดุจท้องฟ้าตลอดทั้งวัน เหล่าข้าทั้งหิวทั้งเหนื่อยแต่เหล่าข้าทั้งสองจักทนจนไม่ไหวเหล่าข้าทั้งสองจึงตรอมใจตาย แล้ววิญญาณของเหล่าสัตว์เลี้ยงก็ลอยจากไป

            เทพเจ้าได้นำคำพูดของสัตว์เลี้ยงมาคิดและไตร่ตรองอีกครั้งจนได้บทสรุปว่า ข้าจักต้องสร้างผื่นแผ่นดินอันสมบูรณ์ประดุจที่แห่งนี้ขึ้นมาเสียแล้ว สิ้นคำพูดของเทพเจ้า โลกก็พลันเกิดการสนั่นหวั่นไหวทั่วไม่นานักผืนหญ้าป่าอันเขียวชอุ่มก็โผล่ขึ้นเหนือน้ำมากมาย คราวนี้เทพเจ้าได้ส่งสัตว์เลี่ยงของพระองค์ลงไปหมดทั้งคอก โดยที่พระองค์ทรงได้กล่าวไว้ว่า...

            1.พวกเจ้าเหล่าข้าอันเป็นสายเลือดแท้แห่งความบริสุทธิ์จงระวัง เลือดเนื้อเชื่อไขของเจ้าจักดึงดูดเหล่ากิเลสมารทั้งหลายให้พลันติดกับ

          2.พวกเจ้าเหล่าข้าจงรีบสืบพันธุ์มีบุตรธิดาทายาทโดยเร็วเทิด ก่อนที่ตัวข้านี้จักลงไปจุติ ณ โลกของเจ้า จงทำลายสายเลือดแท้แห่งความบริสุทธิ์นั้นเสีย มิฉะนั้นเจ้าจักได้เจอตัวข้าอันความชั่วเป็นที่ตั้ง

          3.จงจำไว้ในนามของข้าพระเจ้าผู้เป็นนายเก่าแก่เจ้า บัดนี้ข้าได้กำหนดรู้แจ้งแล้วถึงนามของเจ้าทั้งหลาย นามของเจ้านั้นคือ...

          มังกร

Y

                     “แฮกๆๆ” เสียงหอบด้วยความเหนื่อยของใครคนหนึ่งดังขึ้นในป่ากว้าง ยามค่ำคืนเดือนเพ็ญพระจันทร์ดวงขนาดมหึมาฉายแสงเต็มกำลังปูพื้นหลังด้วยท้องฟ้ายามค่ำคืนสีแดงอ่อนคล้ายฝนกำลังจะตก ยามนี้คือคืนเดือนเพ็ญแน่นอนว่าเหล่าปีศาจนับร้อยนับพันตัวจะมีพละกำลังเต็มกำลัง พลังเวทจะล้นหลา และมีความหิวเทียบเท่าทวีคูณ สำหรับคืนเดือนเพ็ญแล้วเหล่าสัตว์เลี้ยงของพระเจ้า มังกร  ทั้งหลายซึ้งมีการเจริญคุณภาพชีวิตเทียบเท่าโลกเดิมแล้ว หรือในอีกความหมายหนึ่งคือมีสติสัมปชัญญะสามารถควบคุมตนเองได้ ป้องกันตนเองจากภัยอันตรายได้จะเก็บตัวอยู่ภายในอาคารบ้านเรือนที่อยู่ที่อาศัยของตนเพื่อไม่ให้เหล่าสัตว์ปีศาจผู้หิวกระหายเหล่านั้นจับตนกินเป็นอาหาร

            “อึก... หวังว่าคงจะตามมาไม่ทันแล้วนะ” เสียงอันแผ่วเบาทุ่มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น เขาใช้มือข้างที่ว่างปาดเหงื่อบนหน้าผากออกพลางหอบแฮกๆ มืออีกข้างหนึ่งก็อุ้มห่อผ้าเอาไว้อย่างถะนุดถนอมห่อผ้าสีฟ้าครามประดุจท้องฟ้ายามเช้าพร้อมขลิบทองบ่งบอกถึงยศถาบันดาศักดิ์ของเขาคนนี้ได้เลย

            แต่ในนั้นมีอะไรอยู่กันนะ?

            ขาที่เริ่มอ่อนแรงจนวิ่งไม่ไหวค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างลำบากลำบน เท้าของเขาทุกครั้งที่ก้าวเดินนั้นลากพื้นชวนเสียดายรองเท้าสุดหรูราคาแพงที่เปื้อนขี้ดินขี้โคลนจนสกปรกเลอะเทอะ ผ้าคลุมสีทองคำขาวขลิบทองตรงกลางนั้นมีตราสัญลักษณ์ประจำราชวงศ์รูปมังกรสวมหมวกเกราะมีเขาคล้ายงาช้างหันข้างอยู่ภายในวงเวทสับซ้อน ชายหนุ่มรูปร่างผอมไม่สูงมากแต่ก็ไม่ถึงกับเตี้ยเดินตรงไปและหยุดอยู่ประจันหน้ากับประตูบานใหญ่มหึมาขนาดตึกสิบชั้น เขากลอกตาอย่างประหลาดใจ เลื่อนสายตาที่แทบจะถะล่นออกจากเบ้าขึ้นลงเพื่อมองประตูบานยักษ์นั้น

            เขาเดินเข้าไปใกล้ประตูแล้วเคาะประตูอย่างมีมารยาท...

            ก๊อกๆ

            “ขะ ขอโทษนะที่มารบกวนตอนคืนวันเพ็ญถ้าอยู่ช่วยตอบด้วย อ้อ... เรื่องด่วนนะ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางเอาหลังพิงประตู เขาโอบกอดห่อผ้าด้วยความรักและอ่อนโยนพลางขยับขึ้นลงเหมือนกำลังหยอกเล่นกับสิ่งที่อยู่ในห่อผ้านั้นรอยยิ้มอันแสนบริสุทธิ์งดงามฉายแววแต่ทว่า... จู่ๆ ประตูบานยักษ์ก็เปิดอ้าออก ชายหนุ่มจึงเสียหลักลงหงายหลังก้นจ้ำเบ้าซ้ำยังไม่พอ ตัวเขาดันลืมไปว่าปราสาทแห่งนี้มิได้เหมือนคืนวันก่อนเนื่องจากว่ามันคือปราสาทของจอมมาร! และเมื่อถึงคืนวันเพ็ญผู้ใดที่ย่างกรายเอาอวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งถึงพื้นผู้นั้นจะถูกกลืนกิน!

            ฉับพลันเหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหิวตัวปราสาทก็ไหวราวกับแผ่นดินไหวหกถึงเจ็ดริกเตอร์ เขามองซ้ายมองขวาโอบกอดห่อผ้าแล้ววิ่งสุดแรงเกิดเป็นเส้นตรงจนมาถึงประตูไม้สีแดงที่ถูกสลักด้วนรูปของปีศาจ ตัวที่จับนั้นทำจากทองคำแท้เป็นรูปของเซอเบอร์รัสหมาสามหัวดูดุดัน เขาจับที่จับทองคำแท้นั้นแล้วพยายามเปิดมันแต่ก็ไม่เป็นผลด้วยน้ำหนักเกินสิบตันขึ้นไปเขาคงลากไม่ใหวแน้ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์ จนแผ่นดินไหวสงบแต่ใช้ว่านั้นจะปลอดภัยเสียทีเดียว

            “ซาทัช ซาทัช! ขอร้องละ... เปิดประตูให้ฉันเข้าไปหน่อยฉันจะไม่ไหวแล้วมันจะกินฉันแล้ว!” เขาพูดไปพลางถีบไอ้พรมแดงที่จู่ๆ ก็ลอยขึ้นและตรงมาทางเขามันพยายามที่จะแย่งห่อผ้าให้จงได้ ชายหนุ่มถีบพรมด้วยพละกำลังที่มีจนเขาเริ่มจะยืนไม่ไหวเขาหันหลังผิงประตูไม้บานยักษ์นั้นพร้อมเสียงหอบรุนแรง เขากระชับห่อผ้าแน่นแนบอกพร้อมแววตาสมเพชตนเอง “ฮึ... แม้แต่ลูกตัวเองก็ยังปกป้องไม่ได้เลยงั้นหรือเรา?” เขาหลับตาพร้อมรอยยิ้มแห่งความสมเพช ขณะนั้นเองที่พรมสีแดงก็พุ่งเขาหาตัวเขาและ ลูกด้วยความเร็วสูงราวกับสัตว์ป่าทว่า...

            แอ็ด
            เสียงประตูไม้สีแดงบานใหญ่บ่งบอกถึงความเก่าฝั่งที่ชายหนุ่มไม่ได้นั่งพิงก็เปิดออก ฉับพลันพรมแดงก็หยุดชะงักพร้อมๆ กับที่โครงกระดูกมืออันใหญ่ยักษ์โผล่ออกมาอย่างช้าๆ พุ่งตรงไปยังพรมแดงที่กำลังกลัวหัวหดจนถ้าสังเกตดีๆ มันกำลังสั่นเทาด้วยความกลัวตายแล้วก็

            ตึง!

            เสียงดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมานหลังจากที่มือโครงกระดูกใหญ่ยักษ์นั้นคว้าพรมแดงแล้วฝาดมันลงกับพื้นหลายทีจนทำให้ปราสาทซึ้งสร้างจากหินปูนชั้นดีเป็นรอยร้าว ชายหนุ่มเผลอคิดไปว่าตนเองนั้นอยู่ตรงจุดศูนย์กลายแผ่นดินไหวซึ้งมากกว่าหกริกเตอร์ขึ้นไปเป็นแน่แต่นั้นมันไม่ใช้ สถานที่ที่เขาอยู่ ณ จุดๆ นี้คือสถานที่ที่เขาจะต้องมา ไม่มาคงจะทำผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อนเป็นแน่

            โครงกระดูกมือใหญ่ยักษ์นั้นวางพรมแดงสภาพยับเยินลงอย่างไม่ใยดีพร้อมๆ กันนั้นที่จู่ๆ หัวกะโหลกสีขาวโพลนส่วนเบ้าตาเป็นรูโบ๋ดำสนิทภายในนั้นมีจุดเล็กๆ สีแดงสว่างเหมือนกับว่าจะเป็นลูกตาจ้องมองมาทางเขา ปากที่ฟันกรามส่วนล้างหายไปเหลือเพียงฟันกรามส่วนบนและมีขาของสัตว์แมลงชนิดต่างๆ อาทิเช่น ปู จักจั่น แมงมุม เป็นต้น เยอะแยะมากมายราวกับนั้นคือส่วนฟันที่จะให้บทขยี้อาหาร

            “มาแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำดังก่องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณพร้อมกันที่โครงกระดูกมือสีขาวโพลนใหญ่ยักษ์บัดนี้มีเลือดสีโกเมนพร้อมเศษเนื้อเยื้อที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนติดอยู่ส่งกลิ่นคาวของสนิมเหล็กเปียกน้ำคละคลุ้งทั่วชวนอวกเป็นบ้าพุ่งตรงมาทางชายหนุ่มด้วยความไวแล้วมันก็คว้าชายหนุ่มเอาไว้ได้ ทันทีที่มันคว้าได้ก็ลากชายหนุ่มซึ้งถือห่อผ้าอยู่เข้าสู่ห้องหลังประตูบานยักษ์สีแดงนั้นทันที

            ราวกับกำลังยืนอยู่บนสนามฟุตบอลห้องนี้มันกว้างเกินเหตุจริงๆ

            “มีธุระอะไรยามค่ำคืนวันเพ็ญนี้กัน... เจ้าเพื่อนเพี้ยน?” นั้นคือประโยคแรกหลังจากที่ลากตัวชายหนุ่มเข้าห้องมาได้เขาซึ้งนั่งอยู่บนบันลังใหญ่ยักษ์ซึ้งถูกสร้างมาจากทองคำทั้งแท่งสลักด้วยรูปของสิ่งที่คล้ายหัวควายมีเขาขนาดใหญ่ซึ้งส่วนเขานั้นคือของจริง

            เขาที่ไม่สามารถต่อได้ของจอมมาร

            “ปะโธ่... คนขาอุส่าฝ่าฝันอุปสรรคเพื่อมาให้นายรับขวัญลูกฉันตามสัญญาแท้ๆ” เขาเบ้ปากพร้อมสายตาแห่งความผิดหวัง “แล้วจะวางฉันลงได้หรือยังฮึ?” ชายหนุ่มเอ่ยพลางเพ่งสายตาแห่งความไม่พอใจใส่จอมมารหรือก็คือเพื่อนของเขาคนนี้นั้นเอง

            “ยังเพราะฉันจะส่งนายกลับ” จอมมารในสภาพน่าเกลียดน่ากลัวเอ่ยพลางเลื่อนแสงสีแดงสว่างในรูตาโบ๋นั้นมองห่อผ้าในอ้อมอกของชายหนุ่ม ทุกๆ ครั้งที่เขาพูดเจ้าขาของแมลงสัตว์ต่างๆ ก็จะขยับตามไปด้วยมันช่างแลดูน่าเกลียดสมเป็นร่างกายอันสมบูรณ์ของจอมมายิ่งนัก

            ชายหนุ่มกระชับห่อผ้าแน่นยิ่งขึ้นเมื่อเห็นว่าจอมมารกำลังใช้สายตาแห่งความหิวโหยจ่องมองหอผ้าของเขา “ถ้าจะส่งกลับก็ขอให้รีบๆ หน่อย... ฉันชักไม่ไว้ใจนายแล้ว!” เขาตะโกนใส่หน้าของจอมมารหรือก็คือโครงกระดูกรูปหน้าซึ้งฟันกรามท่อนล้างหายไปนั้นเอง

            เหมือนจะเห็นว่าจอมมารกำลังยิ้มแบบแปลกๆ ยังไงชักกล

            “อีกสิบหกปี” จอมมารเอ่ยกับเพื่อนหนุ่มซึ้งเป็นมังกรผู้ให้กำเนิดมังกรสายเลือดบริสุทธิ์ซึ้งอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มหรือก็คือพระราชาแห่งอาณาจักรมังกรมองเพื่อนซึ้งเป็นจอมมารอย่างฉงน และจู่ๆ รอบข้างร่างกายของชายหนุ่มนั้นก็บังเกิดวงเวทสีม่วงขึ้นเหยื่อหุ้มบางๆ ห่อหุ้มร่างกายของชายหนุ่มไว้ทำให้ชายหนุ่มเริ่มหายใจไม่ออก สติเริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอ “สิบหกปี... เจ้าเตรียมกรีดเลือดของลูกเจ้าให้ข้าเป็นการรับขวัญได้เลย” นั้นคือเสียงสุดท้ายที่ชายหนุ่มได้ยินหลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

Intro

 

 

ถ้าเขียนคำไหนผิดหรือควรเเก้อะไรตรงไหนเม้นได้เลยนะค่ะ ไม่รู้ถูกใจหรือป่าวเเฮะ ฮ้าๆ
เม้นเป็นกำลังใจไรท์ช์ด้วยเทอด ธุๆ

 


 

                                                   

 

 

 
© themy  butter

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 14:53
    เด็ดมากกกกก >_< รอติดตามต่อจ้า
    #9
    0