A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 ความแค้นเคืองของมัลฟอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    23 ต.ค. 52

ในชั้นเรียนคาบแรกของทั้งสามคน แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และรอน คือวิชาคาถา รอนซุบซิบกับแฮร์รี่ โดยที่เฮอร์ไมโอนี่จับประโยคได้คร่าวๆว่า งานเต้นรำ เธอจึงแทรกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

   

 “ตกลง  นายหาคนไปงานเต้นรำด้วยได้หรือยังล่ะแฮร์รี่...”เฮอร์ไมโอนี่ถาม รอนและแฮร์รี่หยุดกระซิบกระซาบกัน แฮร์รี่หันมาตอบเฮอร์ไมโอนี่

“ยัง... แต่ฉันคิดว่าฉันอาจจะลองขอปาราวตีดูอีกสักหน เผื่อเธอ...”ปาราวตีที่นั่งอยู่ข้างหน้ารอนพูด เธอหันมามองแฮร์รี่

“ขอโทษนะ... แต่ฉันได้ยินเธอพูดว่าเธอจะขอฉันไปงานเต้นรำ”ลาเวนเดอร์เป็นอีกคนที่หันมา

“ใช่... คือใช่ ฉันพูดอย่างนั้น”แฮร์รี่ตอบ

“เสียใจด้วยนะ แฮร์รี่ คือฉันจะไปกับดีน เพราะเขา...”ปาราวตีพูด อย่างเสียใจจริงๆ

“เอ่อ...ไม่เป็นไร”แฮร์รี่ตอบอย่างเซ็งๆ เฮอร์ไมโอนี่พยายามอย่างหนักที่จะไม่ยิ้มออกมา

“เอาน่า อย่างน้อยก็ยังมีคนอื่นอีก”เธอบอกอย่างปลอบใจ รอนเหลือบมองเฮอร์ไมโอนี่ เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเธอหันไปมอง รอนก็ไม่พูดอะไร และปาราวตีก็พูดขึ้นมาอีกว่า...

“เธอจะลองไปขอปัทมาน้องสาวฉันก็ได้นะ หรือไม่ก็ไปกับลาเวนเดอร์ก็ได้ เธอมีคนไปงานเต้นรำกับเธอหรือยังโรนัลด์”รอนส่ายหน้าเป็นคำตอบ แต่แฮร์รี่ก็ขัดขึ้น

“รอนเขามีคนจะไปกับเขาแล้วน่ะ ยังไงก็ขอบใจนะปาราวตี”ปาราวตีหันกลับไปคุยหัวเราะคิกคักกับลาเวนเดอร์ต่อ เฮอร์ไมโอนี่มีสีหน้าสงสัย

 

“รอนจะไปงานเต้นรำกับใครเหรอ”เธอกระซิบถามแฮร์รี่ แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พอดีกับที่เสียงระฆังหมดคาบเรียนดังขึ้น ทั้งสามจึงรีบเก็บข้าวของเพื่อลงไปเรียนกับแฮกริดต่อ

 

“เฮ้ พอตเตอร์ จริงหรือเปล่าที่เขาว่ากันว่านายจะไปงานเต้นรำกับเมอร์เทิล จอมคร่ำครวญ”มัลฟอยเริ่มคำทักทายในชั้นเรียนของแฮกริด (แฮกริดยังไม่มา) ทันทีที่แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามา แครบกับกอยส์หัวเราะตามมัลฟอยพูด แพนซี่ เป็นอีกคนหนึ่งที่หัวเราะเสียงแหลม

 

“อย่าใส่ใจ ไม่ต้องไปสนเขาแฮร์รี่”เฮอร์ไมโอนี่กระซิบกับแฮร์รี่ เมื่อเห็นเขาอ้าปากจะสวนกลับ “เขาเองก็หาใครไปงานเต้นรำกับเขาไม่ได้ นอกจากพาร์กินสันเท่านั้นล่ะ”

“หรือว่าจะไปกับเกรนเจอร์ล่ะพอตเตอร์ คงจะเป็นคู่เปิดฟลอร์สินะเจ้าชายผู้พิชิตจอมมารกับเจ้าหญิงเลือดสีโคลนโสโครก”เสียงมัลฟอยตะโกน พวกสริธีรินหัวเราะกันครืน รอนพุ่งเข้าใส่มัลฟอยทันที แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่รีบเข้าไปคว้าตัวรอนก่อนที่เขาจะถึงตัวมัลฟอย

 

“อย่ารอน...อย่า”เฮอร์ไมโอนี่ปราม รอนไม่ฟังพยายามที่จะพุ่งเข้าหามัลฟอยให้ได้

“อย่าเรียกเธอว่าเลือดสีโคลน...ถอนคำพูด แกต้องถอนคำพูด”รอนพูดด้วยความโมโห แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่แทบจะรั้งรอนไม่ไหว มัลฟอยยิ้มเยาะอย่างดูถูกให้กับรอน

“อู้ว....”มัลฟอยทำเสียงประหลาดใจ “วิสลีย์ผู้พิทักษ์มักเกิ้ล”รอนโกรธจนหน้าแดง แม้แต่หูของเขาก็แดงก่ำไปด้วย

“แก...”รอนไม่รู้ว่าจะด่ามัลฟอยว่าอะไร เฮอร์ไมโอนี่หันไปบอกกับแฮร์รี่ “จับเขาไว้นะแฮร์รี่” เธอพูดก่อนจะปล่อยมือจากแขนรอน แล้วเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับมัลฟอย

 

“นาย...”มัลฟอยขมวดคิ้ว เมื่อเฮอร์ไมโอนี่มายืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอยืนกอดอก มองเขาด้วยแววตาขุ่นเคือง

“อะไร เกรนเจอร์”

“นายมันไอ้ทุเรศ...”พวกสริธีรินเงียบเสียงลงทันใดเมื่อได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของเฮอร์ไมโอนี่ ทุกคนต่างอึ้ง และเริ่มมองไปทางมัลฟอย สีหน้าเป็นกังวล แก้มซีดขาวของเขาเริ่มปรากฏรอยสีชมพูจางๆ  แม้กระทั่งแฮร์รี่เองก็เผลอปล่อยรอนโดยอัตโนมัติ และรอนเองก็ไม่ได้พุ่งเข้าหามัลฟอยแต่อย่างใด เพราะเขามัวแต่จ้องมองดูเฮอร์ไมโอนี่ราวกับไม่เคยเห็นเธอมาก่อน

 

“เธอว่าอะไรนะ”เขาตะคอกใส่เฮอร์ไมโอนี่ทันทีที่ตั้งสติได้ เฮอร์ไมโอนี่เบะปาก และจ้องตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว

“ฉันบอกว่า นายมันไอ้ทุเรศ”เธอทวนคำ มัลฟอยกำหมัดแน่น

“เกรนเจอร์...”มัลฟอยคำราม แต่เขาไม่สามารถทำอะไรเธอได้ เพราะแฮกริดมาแล้ว เขาโบกมือทักทายนักเรียนในชั้นอย่างกระตือรือร้น มัลฟอยมองเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสายตาอาฆาตแค้นในขณะที่เธอเดินกลับไปรวมกลุ่มอยู่กับ แฮร์รี่และรอน รอนชมเปาะทันทีที่เธอเดินกลับมา

 

“เธอทำอย่างนั้นได้ยังไงกันเฮอร์ไมโอนี่”รอนพูด เขายิ้มกว้างให้เธอ เฮอร์ไมโอนี่ดูมีท่าทางพออกพอใจตัวเองมากทีเดียว แต่เธอก็จุ๊ๆปากให้รอนเพื่อฟังว่าแฮกริดจะสอนอะไร

 

หลังจากหมดคาบเรียนนั้นกริฟฟินดอร์ไม่มีเรียนร่วมกับสริธีรินอีก มัลฟอยกลับมานั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนๆบ้านสริธีรินในห้องนั่งเล่น เขาอารมณ์ไม่ดีมาก ส่วนหนึ่งรำคาญเสียงแพนซี่ที่กำลังด่าว่าเฮอร์ไมโอนี่ ส่วนหนึ่งรำคาญแครบกับกอยส์ที่คิดอะไรเองไม่ได้นอกจากเออออห่อหมกไปกับแพนซี่ด้วย และอีกส่วนหนึ่ง...คำพูดของเฮอร์ไมโอนี่ที่วนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวเขาตอนนี้

 

“พอที...”มัลฟอยตวาดใส่แพนซี่ เธอหยุดพูดฉับพลัน “ออกไป” ทุกคนนั่งนิ่ง

“ไม่ไปกันใช่มั้ย”เขาพุ่งพรวดลุกขึ้นจากโซฟา จนกรอยส์สะดุ้งเฮือกไถลตกจากโซฟาลงมานั่งกับพื้น แพนซี่จับแขนเสื้อแครบไว้อย่างระมัดระวัง เขากวาดสายตามองก่อนจะดึงเสื้อคลุมให้เรียบร้อย และกำลังจะเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น

 

“เดรโก... เธอจะไปไหน”แพนซี่ลุกขึ้นถามหวาดๆ แต่ไม่วายดึงแครบให้ลุกขึ้นด้วย

“ไปให้พ้นๆ เธอไง”เขาตอบเสียงเรียบ ทำเหมือนกับคุยเรื่องปกติธรรมดา แพนซี่หน้าแดงโดยไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงว่า โกรธหรืออายกันแน่ที่เขาพูดแบบนี้กับเธอ

“ให้พวกเราไป...ด้วยมั้ย”แครบถามเสียงอ่อยๆ เมื่อเห็นสายตาที่ตวัดมามองอย่างขุ่นเคืองเขาก็ไม่ถามอะไรอีกเลย

 

หลังจากที่มัลฟอยเดินออกมาจากคุกใต้ดินแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปที่ห้องสมุด ใจหนึ่งก็เพื่อหาที่เงียบๆนั่งครุ่นคิด ส่วนอีกใจหนึ่งก็คาดหวังว่าเผื่อจะเจอ เด็กผู้หญิงที่อาจจะเป็นหนอนหนังสือ นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดียวกับที่เขาจองไว้  แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องสมุด เขาก็รู้ว่าเขามาเสียเที่ยว ห้องสมุดว่างเปล่า ไม่มีใครเข้ามาใช้ห้องสมุดในเวลานี้ มัลฟอยจึงจำใจต้องเข้ามานั่งในห้องสมุดที่โต๊ะ (ของเขา) และคิดอะไรเรื่อยเปื่อยโดยที่ไม่ได้มีแก่ใจที่จะไปหยิบหนังสือมาอ่านเลย

 

หนึ่งในเรื่องที่เขาคิดคงจะต้องเป็นเรื่องงานเต้นรำวันคริสมาสต์แน่นอน

จะทำยังไงถ้าเธอไม่ตอบตกลงเขาคิด ในขณะที่เอามือเท้าคางอย่างเหม่อลอย ความคิดที่ว่าเธอจะไม่ตอบตกลงทำให้เขาคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่มากทีเดียว นั่นก็หมายถึง เขาจะต้องลงเอยด้วยการไปงานเต้นรำกับแพนซี่ พาร์กินสัน มือของเขาที่กำลังเท้าคางเริ่มเลื่อนไปเป็นกุมขมับแทน

 

ถ้าไปงานเต้นรำวันคริสมาสต์กับแพนซี่ เขายอมขังตัวเองไว้ในหอนอนไม่ไปร่วมงานยังจะดีกว่า และอีกอย่างพวกพอตเตอร์ (โดยเฉพาะยัยเกรนเจอร์) จะต้องหัวเราะเยาะเขาแน่นอน เขาคิดแบบเซ็งๆ ไม่นานนัก เสียงระฆังเริ่มคาบเรียนต่อไปก็ดังขึ้น เขาจึงเดินออกจากห้องสมุดเพื่อไปเข้าเรียน

 

ค่ำวันนั้น เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยปากทวงรายงานของเธอจากรอน เขากับแฮร์รี่จึงนึกขึ้นมาได้ว่ายังจัดการทำรายงานของเสนปไม่เสร็จ ทั้งสองจึงรีบขึ้นไปทำรายงานที่ยังเริ่มทำได้ไม่เท่าไหร่นั้นทันที เฮอร์ไมโอนี่จึงนั่งคุยกับจินนี่ตามลำพังได้สบายๆ

 

“แฮร์รี่หาคนไปงานเต้นรำวันคริสมาสต์กับเขาได้แล้วใช่มั้ย”เฮอร์ไมโอนี่อมยิ้มอย่างรู้ทันให้กับคำถามของจินนี่

“ก็ใช่...”เธอตอบ และก็เล่าให้กับจินนี่ฟังว่า แฮร์รี่ไปขอปัทมา พาติล ไปงานเต้นรำ และเธอก็ตกลงไปด้วยอย่างยินดี

“ดีแล้ว...”จินนี่พูดเบาๆ หลังจากเฮอร์ไมโอนี่เล่าจบ แต่สีหน้าไม่ได้บ่งบอกว่ายินดียินร้ายตามที่พูด “แล้วรอนล่ะ”

“แฮร์รี่บอกว่าเขามีคนที่จะไปงานเต้นรำด้วยแล้ว”จินนี่มีสีหน้าไม่ค่อยอยากจะเชื่อ “แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าใคร”

“อ๋อ...อืม แล้ว...เจ้าชายบีชของเธอล่ะ”จินนี่ถาม เฮอร์ไมโอนี่หน้าออกเป็นสีชมพูนิดๆ

“เขายังไม่เขียนมาเลย”เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางหยิบกระดาษให้จินนี่ดู มันยังคงว่างเปล่า

“ฉันว่าเราขึ้นไปรอเขาเขียนมาข้างบนดีกว่ามั้ย”จินนี่พยักเพยิดไปทาง เฟร็ดกับจอร์ช ที่เริ่มเข้ามาป่วนในห้องนั่งเล่นด้วยการโฆษณาสาธิตของวิเศษที่เขาคิดค้นขึ้น เฮอร์ไมโอนี่เห็นด้วยกับจินนี่ เธอกับจินนี่จึงพากันเดินขึ้นหอนอนไปพร้อมกัน





.........................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #179 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:48
    เดรโดนซะแล้ว
    #179
    0
  2. #126 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 00:03
    อื้อหือ. . นายมัน-ทุเรศ!
    #126
    0
  3. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 21:11
    ถึงจะสั้นแต่ก็สนุกมากๆเลยค่ะ =w=b
    #91
    0