A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 คำเชื้อเชิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    23 ต.ค. 52

   แฮร์รี่ต้องคอยห้ามทัพระหว่างเฮอร์ไมโอนี่และรอนแทบจะทั้งวัน  เฮอร์ไมโอนี่ยังคงไม่เห็นด้วยอย่างรุนแรงที่รอนไม่ยอมรับความจริงเรื่อง ไมเคิลกับจินนี่  ส่วนรอนก็ยืนยันว่าเขาอยากให้จินนี่ไปงานเต้นรำกับแฮร์รี่มากกว่าไปกับไมเคิลจอมงี่เง่า (ในสายตารอน) ทั้งคู่เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ขณะที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของค่ำวันนั้น

 

“นี่แน่ะแฮร์รี่ จินนี่เขาเสียใจนะที่ไม่ได้ไปงานเต้นรำกับเธอ”เธอหันมาพูดกับแฮร์รี่ ในขณะที่รอนเองก็ไม่ยอมแพ้

“แต่ฉันว่าฉันเสียใจมากกว่า ที่น้องสาวฉันจะไปงานเต้นรำกับไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้”รอนใส่อารมณ์ เฮอร์ไมโอนี่มองรอนตาเขียว

“ไอ้บ้าที่เธอว่าน่ะชื่อไมเคิล คอร์เนอร์ อยู่บ้านเรเวนคลอ แล้วเขาก็ดูท่าทางเป็นคนดีด้วย”

“ยังไงฉันก็อยากให้เป็นแฮร์รี่มากกว่า...”รอนบอก “ให้ตายเถอะเฮอร์ไมโอนี่... จินนี่ชอบแฮร์รี่มาตั้งนานแล้วนะ”แฮร์รี่ฟังที่รอนพูดสีหน้าดูเคอะเขินนิดๆ ที่อยู่ๆรอนก็พูดถึงเรื่องที่จินนี่ชอบเขาขึ้นมา

“แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้ชอบแฮร์รี่แล้ว เขาเลิกชอบแฮร์รี่มาตั้งนานแล้วล่ะรอน”เฮอร์ไมโอนี่บอกความจริง สีหน้ารอนดูตกตะลึง “เอาล่ะถ้าเธอไม่ว่าอะไร ฉันจะขึ้นไปนอนล่ะ  ราตรีสวัสดิ์”เฮอร์ไมโอนี่รีบเร่งเดินขึ้นไปบนหอนอนหลังจากกล่าวราตรีสวัสดิ์กับเพื่อนทั้งสอง เพราะเบื่อแล้วที่จะต้องนั่งเถียงกับรอน 

 

เฮอร์ไมโอนี่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอน และกลับมานั่งลงที่เตียงอย่างสบายอารมณ์ เธอหยิบกระเป๋าหนังสือขึ้นมาสำรวจดูว่า วันนี้จะอ่านหนังสืออะไรก่อนนอนดี แล้วเธอก็คว้าหนังสือวิชาคาถาขึ้นมาพร้อมกับกระดาษของบีชที่ติดมือขึ้นมาด้วย เธอจึงนึกขึ้นได้  บีชบอกกับเธอว่าจะเขียนมาหาเธอในค่ำวันนี้  เธอจึงวางหนังสือวิชาคาถาไว้บนเตียง และหยิบกระดาษของบีชขึ้นมาดูแทน

 

“สวัสดี”เธอเห็นข้อความสั้นๆของบีช จึงรีบตอบกลับไป

 

“สวัสดี บีช คุณรอนานหรือเปล่า”ข้อความถูกเขียนตอบมาแทบจะทันที

 

“นานมาก คุณทำอะไรอยู่ หนอนหนังสือ คุณลืมใช่มั้ยว่าผมจะเขียนมาหาคุณ”ข้อความของเขากล่าวโทษมาอย่างชัดเจน เฮอร์ไมโอนี่จึงตอบไปตามความจริง

 

“ใช่... ฉันลืมว่าคุณจะเขียนมา”

 

 

ที่ห้องนั่งเล่นบ้านสริธีริน

เดรโก มัลฟอย  นั่งอยู่ที่โซฟาหน้าเตาผิงตัวเดิม ตัวเดียวกับคืนก่อนและดูมีสีหน้าบึ้งตึง แต่สีหน้าก็ดูผ่อนคลายลงเมื่อเห็นข้อความที่ตอบกลับมาของหนอนหนังสือ

 

“ใช่... ฉันลืมว่าคุณจะเขียนมา”  ตอบตรงดีแฮะ มัลฟอยคิด ขณะเปลี่ยนท่านั่งด้วยการไขว้ขาเพื่อคลายความเครียด อันที่จริง วันนี้เขาหงุดหงิดมาทั้งวัน จากคำพูดของยัยเลือดสีโคลนเกรนเจอร์ ที่หาว่าเขาจะหาคู่ควงไปงานเต้นรำเหมือนกับคนอื่นไม่ได้ และต้องควงพาร์กินสัน ไปออกงานด้วยกันตลอดชีวิต เขาจึงอยากพูดคุยกับหนอนหนังสือ เผื่อเธอจะช่วยคลายความหงุดหงิดของเขาลงได้บ้าง

 

“ขอโทษนะ แต่คุณโกรธฉันหรือเปล่า” หนอนหนังสือเขียนมาอีกครั้ง อาจเป็นเพราะเห็นเขาเงียบไป

“เปล่าๆเลย วันนี้ผมแค่มีปัญหานิดหน่อย เลยทำให้ผมหงุดหงิดใส่คุณ”เขาเขียนตอบกลับ เธอเขียนกลับมาว่า

“ปัญหาอะไรกัน คุณบอกฉันได้ไหม”  มัลฟอยยิ้มนิดๆ เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ หนอนหนังสือเป็นคนประเภทชอบช่วยเหลือคนอื่น  ความรู้สึกประทับใจน้อยๆค่อยต่อเติมลงไปในหัวใจของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“ผมอยากรู้ว่า คุณคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องงานเต้นรำวันคริสมาสต์”

“ฉันคิดว่า เป็นงานที่จะทำให้คนหลายๆคนสมหวังในเรื่องความรัก”หนอนหนังสือตอบแบบทีเล่นทีจริง ทำให้มัลฟอยถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ  “คุณล่ะคิดยังไง...” มัลฟอยครุ่นคิดน้อยๆ ก่อนจะนึกอะไรออก เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

 

“คุณอยากรู้หรือว่าผมคิดยังไง?”ข้อความของบีชถามกลับมา เฮอร์ไมโอนี่อมยิ้ม

“แล้วแต่คุณจะคิดว่าฉันอยากรู้หรือเปล่า”เธอตอบ “แต่ถ้าคุณไม่อยากบอก...”เธอเขียนค้างได้แค่นั้น ข้อความของบีชก็เขียนตอบมา

 

“ผมคิดว่า ผมอยากให้คุณมาฟังความคิดของผมด้วยตัวเอง”เฮอร์ไมโอนี่นิ่งไป หรือว่าเขากำลังจะ...

“นี่ล่ะคือปัญหาของผมที่ผมจะบอกคุณ... ผมยังไม่มีคนไปงานเต้นรำวันคริสมาสต์กับผมเลย”

 

 

“คุณจะชวนฉันไปงานเต้นรำกับคุณใช่มั้ย”มัลฟอยหัวเราะอีกครั้ง เธออ่านความต้องการของเขาออกได้อย่างรวดเร็ว หัวไวดีนะเขาคิดพลางเขียนตอบกลับ

“ถ้าผมตอบว่าใช่ คุณจะตกลงมั้ย” หนอนหนังสือนิ่งเงียบไม่ตอบกลับมา เขาเริ่มรู้สึกใจแป้วลงทันที เธออาจจะปฏิเสธก็ได้เขาจู่โจมขอเธอเร็วเกินไป แต่ไม่นานนักลายมือของหนอนหนังสือก็ปรากฎ

“ฉันขอไม่ตอบคุณตอนนี้ได้มั้ย เพราะฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงขอฉันไปงานเต้นรำ”เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยเธอก็ยังไม่ได้ปฏิเสธเขาเสียทีเดียว

 

 

“งั้นผมให้คุณคิดดูก่อนก็ได้ แล้วค่อยให้คำตอบผม”เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก (เช่นเดียวกับมัลฟอย) ที่เขาไม่ได้ผูกมัดให้เธอตอบตกลงทันที ไม่นานนักเจ้าชายอสูรของเธอก็เริ่มเขียนอีกครั้ง

“หนอนหนังสือ คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตมั้ย”เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้ว

“คุณถามทำไม”คำตอบปรากฏขึ้นหลังจากที่เธอตั้งคำถามได้ไม่นาน

“เพราะถ้าคุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิต คุณจะรู้เหตุผลว่าทำไมผมถึงชวนคุณไปงานเต้นรำ”

 

เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงก่ำ เธออ่านข้อความของบีชซ้ำถึงสองครั้ง เธอยิ้มบางๆให้กับกระดาษในมือด้วยความเขิน

 

“ดึกแล้ว ผมคิดว่าเราควรไปนอน และหวังว่าคุณคงจะให้คำตอบผมได้ในคืนพรุ่งนี้”เฮอร์ไมโอนี่เห็นด้วยกับเขา

“ราตรีสวัสดิ์” หลังจากเธอเขียนประโยคสุดท้ายลงไป เธอก็จัดการเก็บกระดาษของบีชลงกับกระเป๋าแบบเดิม แต่วันนี้เฮอร์ไมโอนี่กลับรู้สึกแปลกๆ (ไปในทางที่ดี) กับบีชมากขึ้น และเพิ่มความอยากรู้ว่าเขาคือใคร

 

มัลฟอยยิ้มอย่างพึงพอใจให้กับตัวเอง แต่เขาไม่เคยพูดดีๆ หรือแสดงความรู้สึกของเขา ให้กับผู้หญิงคนไหนได้เห็น เว้นแต่ผู้หญิงที่เขาไม่เคยพบหน้า และรู้เพียงแค่ว่าเธอให้เขาเรียกเธอว่า หนอนหนังสือ คนนี้เท่านั้น เขานั่งเรียบเรียงความคิดอีกครั้งว่าทำไมเขาถึงได้สนใจเธอมากนัก จนกระทั่งนาฬิกาในห้องนั่งเล่นตีบอกเวลาว่า ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว เขาจึงขึ้นไปนอนบนหอนอน

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฮอร์ไมโอนี่พบจินนี่ที่ห้องนั่งเล่นรวม (แฮร์รี่กับรอนยังไม่ลงมา) เธอหวังว่าจะขอความเห็นจากจินนี่เรื่องที่บีช ขอชวนเธอไปงานเต้นรำ จึงรีบเล่าให้จินนี่ฟังโดยไม่ปิดบังว่าเรื่องเป็นมาอย่างไรบ้าง เมื่อเธอเล่าจบจินนี่ยิ้มกว้างและอุทานอย่างยินดี

 

“ว้าว... แล้วเขาก็ขอเธอไปงานเต้นรำ ว้าว...”จินนี่ทำเสียงตื่นเต้น เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเขินๆ

“ก็...ใช่”

“เธอตอบเขาว่ายังไงเฮอร์ไมโอนี่”จินนี่ถามด้วยความอยากรู้

“ฉัน...ยังไม่ได้ตอบตกลงเลย”เฮอร์ไมโอนี่ตอบ “ฉันถึงได้มาปรึกษาเธอไงจินนี่ ฉันควรทำยังไงดี”จินนี่นิ่งเงียบ พลางครุ่นคิด

“เธอก็ลองตอบตกลงดูสิ”จินนี่บอก เธออมยิ้มกับท่าทางเก้อเขินของเฮอร์ไมโอนี่ “ฉันว่าเขาอยากจะเจอเธอนะ”

“แต่ว่า...”เฮอร์ไมโอนี่ลังเล

“เถอะน่าเฮอร์ไมโอนี่... เธอไม่อยากรู้เหรอว่าเขาคือใคร”เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า

“อยากสิฉันอยาก”เธอบอก “ฉันแค่กลัวว่าถ้าเขาเจอฉัน แล้วฉันไม่เป็นอย่างที่เขาคาดหวังล่ะ”จินนี่ส่ายหน้าให้กับคำพูดของเธอ

“เฮอร์ไมโอนี่เธอฟังฉันนะ”จินนี่จับมือเฮอร์ไมโอนี่เพื่อให้กำลังใจ “เธอเรียนเก่งที่สุดในชั้นปี เธอสวย เธอน่ารัก และเธอก็มีเสน่ห์”เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มแป้น “ฉันเชื่อว่าบีชของเธอจะต้องชอบเธอแน่ๆ ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นใคร”

“แต่ถ้าเขาเป็นพวกสริธีรินล่ะ”สีหน้าจินนี่ดูกังวลขึ้นมาเพียงเล็กน้อย “เธอรู้ใช่มั้ยว่าคนพวกนั้น...”

 

“ไม่มีทาง...”เธอแย้ง “ฟังจากที่เธอเล่านะ ไม่มีทางที่จะเป็นพวกสริธีรินแน่นอน”

“จะมั่นใจได้ยังไง”เฮอร์ไมโอนี่ถาม จินนี่กลอกตาไปมา

“นี่นะ...เขาสุภาพมากใช่มั้ย”

“ใช่

“เขามีอารมณ์ขันใช่มั้ย

“ก็ อืมใช่”

“เขาไม่ได้ถามเธอใช่มั้ยล่ะ ว่าเธอเป็นเลือดบริสุทธิ์หรือเปล่า”

“ก็ อืมไม่ได้ถาม”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันพนันด้วยอะไรก็ได้ที่ฉันมีเลยว่าไม่ใช่พวกสริธีริน แน่นอน”จินนี่บอกอย่างมั่นใจ  เฮอร์ไมโอนี่เริ่มใจชื้นขึ้น

 

“งั้นฉันจะลองตอบตกลงดูก็ได้”พอดีกับที่แฮร์รี่และรอนเดินลงมาจากหอนอน ทั้งสองคนจึงหยุดคุยเรื่องนี้และพากันลงไปที่ห้องโถงใหญ่พร้อมกันทุกคน


..............................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #178 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:42
    ผิดแล้ววว
    #178
    0
  2. #156 อินเทล (@e_right) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 20:32
    อ่านแล้วเขินมากกกกก55555
    #156
    1
  3. #143 { มนิสบุย' (@blue_sweet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 11:14
    จินนี่ เธอพลาดแล้ว!! 55555555
    แล้วคือเดรโกอารมณ์เสียที่เฮอร์พูด
    เลยไปคุยกับหนอนหนังสือ
    อยากจะบอกว่า
    "แก๊!! คนที่คุยอยู่คือคนเดียวกัน!" 5555555
    #143
    0
  4. #125 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 23:57
    จินนี่เสียพนันแล้วล่ะ 555
    #125
    0
  5. #105 Faiza (@faisiri1809) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 19:12
    อั๊ยย่ะ!
    #105
    0
  6. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 21:05
    กรี้ดดด อ่านแล้วเขิลแทน -.,-
    #90
    0