A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 คำปฏิเสธของจินนี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    23 ต.ค. 52

เฮอร์ไมโอนี่เดินเลี่ยงขึ้นมาบนหอนอน เธอรู้สึกผิดเล็กๆที่ต้องโกหกรอน ว่าเธอมีการบ้านวิชาตัวเลขมหัศจรรย์ จึงช่วยเขาทำรายงานไม่ได้ แต่เธอก็ยอมให้เพื่อนทั้งสองคนเอารายงานของเธอไปดูเป็นตัวอย่าง

(ห้ามลอกโดยเด็ดขาด/เธอกำชับ) เฮอร์ไมโอนี่เปิดกระเป๋าหนังสือ และหยิบกระดาษแผ่นที่บุคคลปริศนาซึ่งเรียกตัวเองว่า บีช (หรือเจ้าชายอสูรที่เธอเรียกเขาในใจ) ขึ้นมาดู มีข้อความปรากฏขึ้นมาใหม่อยู่ก่อนแล้ว

 

“คุณว่างที่จะคุยกับผมหรือเปล่า”เธอไม่รู้ว่า บีช เขียนข้อความนี้ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เธอก็เขียนตอบกลับไปทันที

 

“ฉันว่างค่ะ คุณทำอะไรอยู่”นานกว่า 10 นาทีที่เขาจะตอบกลับเธอ อาจเป็นเพราะเขาเพิ่งเห็นข้อความของเธอก็เป็นได้

 

“ผมรอคุณ  คุณล่ะทำอะไรอยู่”เฮอร์ไมโอนี่อมยิ้ม ก่อนจะเขียนตอบกลับไป

 

“ฉันกำลังจะอ่านหนังสือ”เสียงปาราวตีกับลาเวนเดอร์คุยหัวเราะต่อกระซิกกัน เฮอร์ไมโอนี่รีบหยิบหนังสือขึ้นมาวางทับกระดาษเพื่อไม่ให้ทั้งสองคนที่เดินเข้ามาเห็นว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

“ทำอะไรอยู่หรอเฮอร์ไมโอนี่”ปาราวตีทัก เฮอร์ไมโอนี่ตอบพลางส่งยิ้ม

“อ่อ ฉันอ่านหนังสืออยู่ล่ะ”ปาราวตีพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปพูดคุยกับลาเวนเดอร์  เฮอร์ไมโอนี่หันกลับไปสนใจในกระดาษอีกครั้ง

 

“ขยันจังนะ  หนอนหนังสือ คุณบอกผมหน่อยได้ไหม ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”เฮอร์ไมโอนี่ดูดปลายปากกาขนนกเล็กน้อย

 

“ฉันอยู่ใน ฮอกวอร์ต”เฮอร์ไมโอนี่ตอบกวนๆส่งไปให้ ไม่นานนักก็ปรากฏลายมือของบีช

 

“นั้นคงยากหน่อยนะที่ผมจะหาคุณเจอ  เด็กผู้หญิงในฮอกวอร์ตมีเป็นร้อยๆคน ผมจะเจอคุณได้ยังไง”เธอครุ่นคิด นั่นสินะคนที่เธอคุยด้วยก็เป็นเด็กผู้ชายแน่นอนอยู่แล้ว แต่ก็อย่างที่เขาว่า ในฮอกวอร์ตมีคนเป็นร้อยๆคน จะรู้ได้ยังไงว่าเขาคือใคร

 

“คุณช่วยเล่าเกี่ยวกับตัวคุณให้ผมฟังหน่อย อะไรก็ได้เกี่ยวกับตัวคุณ”เฮอร์ไมโอนี่นิ่งเงียบ ก่อนจะเขียนตอบลงไป

 

“ฉันก็ไม่มีอะไรมาก  ฉันชอบหนังสือ ชอบที่สงบเงียบ และก็ชอบชีวิตไม่วุ่นวาย รอบๆตัวฉันมีเพื่อนๆ ที่รักและเป็นห่วงฉัน ตอนนี้ฉันก็มีความสุขดี”หลังจากที่เธอเขียนประโยคนี้ลงไป  เป็นเวลานานหลายนาทีเขาก็ไม่ตอบกลับเธอ เธอจึงเป็นฝ่ายถามเขาก่อนบ้าง

“เล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับตัวคุณบ้างสิ หรือว่าคุณหลับไปแล้ว”ไม่นานนักเขาก็เขียนตอบกลับมา

 

“ผมมีคนอยู่รอบๆตัวมากมาย แต่ทุกคน ไม่ใช่คนที่รักและเป็นห่วงผม”เฮอร์ไมโอนี่อ่านข้อความด้วยความเห็นใจและรู้สึกสงสารเล็กๆ

 

“ผมเป็นคนขี้หงุดหงิด เอาแต่ใจ คุณคงนึกภาพออกใช่ไหมว่าทำไมผมถึงไม่มีเพื่อนอย่างคุณ ผมชักอิจฉาคุณแล้วสิ หนอนหนังสือ

“คุณดูไม่ใช่คนอย่างนั้นเลยนะ บีช”เธอเขียนตอบกลับไป

 

“น่าประหลาดใจมาก  ทำไมคุณถึงคิดว่าผมไม่ได้เป็นอย่างนั้นล่ะ”เขาถามกลับ

 

“ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกได้ล่ะมั้ง”เธอเขียนตอบไปอย่างที่รู้สึก เขาเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเขียนกลับมา

 

“เราคุยกันมาได้ร่วม 2 ชั่วโมงแล้วนะ คุณง่วงหรือยัง”เฮอร์ไมโอนี่หาวหวอด และมองไปรอบๆตัว ปาราวตีกับลาเวนเดอร์นอนหลับกันไปแล้วทั้งคู่ ถึงเวลาที่เธอเองก็คงต้องบอกราตรีสวัสดิ์ บีช (เจ้าชายอสูร) แล้วเหมือนกัน

 

“ฉันง่วงแล้ว ยังไงก็ราตรีสวัสดิ์นะ”เธอกำลังจะเก็บปากกากับกระดาษของบีชลงกระเป๋า แต่เขาก็เขียนข้อความส่งมาอีก

“เดี๋ยว... “เธอชะงัก

“วันพรุ่งนี้ผมจะเขียนหาคุณได้เมื่อไหร่”เฮอร์ไมโอนี่อมยิ้ม เขายังอยากจะคุยกับเธอต่ออีกหรือ

 

“เวลาเดียวกับวันนี้แล้วกัน  ราตรีสวัสดิ์” เฮอร์ไมโอนี่ตอบ เธอเก็บปากกากับกระดาษของบีชลงในกระเป๋าหนังสือ ก่อนจะล้มตัวลงนอน และม่อยหลับไปด้วยความง่วงงุน

 

“ราตรีสวัสดิ์”  มัลฟอยกระซิบกับตัวเอง พลางวางปากกาขนนกลง หลังจากที่จบการสนทนาระหว่างเขากับบุคคลที่เรียกตัวเองว่า หนอนหนังสือ เขานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ตาจับจ้องอยู่ที่กระดาษอย่างครุ่นคิด

“เธอคือใครกันนะ”เขาพึมพำแผ่วเบาอย่างใจลอย และค่อยๆพล็อยหลับไป เขานอนอยู่ที่โซฟานั้นจนกระทั่งเช้า

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น เฮอร์ไมโอนี่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อจะลงไปห้องโถงใหญ่กับแฮร์รี่และรอน แต่ก่อนจะลงไปที่ห้องนั่งเล่น เธอเปิดกระเป๋าและหยิบกระดาษโน้ตของบีชออกมาดู

 

ไม่มีข้อความใดปรากฏเพิ่มเติม เฮอร์ไมโอนี่เก็บมันกลับลงไปในกระเป๋าหนังสือ เสียงของรอนตะโกนโหวกเหวกโวยวายมาจากด้านล่าง

 

“เฮอร์ไมโอนี่ ฉันจะกินแฮร์รี่แล้วนะถ้าเธอไม่ลงมา” เธอเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นสะพายแล้วรีบเดินออกมาจากหอนอน และลงไปหาแฮร์รี่กับรอน

 

 “ฉันว่าเธอควรจะลองไปพูดกับเขาดูอีกสักครั้งนะแฮร์รี่”เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นที่โต๊ะอาหาร เธอเห็นสายตาของแฮร์รี่ที่จ้องมองด้านหลังของโชมาตลอดตั้งแต่เข้ามาภายในห้องโถง แต่โชไม่หันมาทางแฮร์รี่เลย

“ไม่ล่ะ เธอไม่เห็นตอนเขาปฏิเสธฉัน เฮอร์ไมโอนี่”เฮอร์ไมโอนี่ทำเสียงจึกจักอย่างไม่พอใจ

“ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่นะ  ฉันไม่ไปขอเขาเป็นครั้งที่สองอีกเด็ดขาด”เขาปฏิเสธเด็ดขาด

“เรื่องของเธอเถอะ”เธอสวนกลับแฮร์รี่อย่างหมั่นไส้ รอนแทรกขึ้นมา

“นายไปงานกับจินนี่ก็ได้นี่แฮร์รี่”จินนี่ที่นังข้างๆเฮอร์ไมโอนี่หันมามองทางรอน เมื่อได้ยินเขากล่าวถึงชื่อเธอ “เธอยังไม่มีใครไปงานด้วยใช่มั้ย จินนี่” รอนถามน้องสาว

“ไม่... ฉันหมายถึง ไมเคิลขอฉันไปงานเต้นรำล่ะ แล้วฉันก็จะไปกับเขา”จินนี่ตอบ

“ใครจะให้เธอไปกับหมอนั่นกัน หา!”รอนพูดเสียงดัง จินนี่มองรอนด้วยสายตาเย็นชา

“รอน ใจเย็นๆไม่เป็นไรหรอกน่ะ ฉันไปกับคนอื่นก็ได้”แฮร์รี่พยายามบอก แต่รอนไม่ได้ยินที่แฮร์รี่พูดเลย

“ฉันไม่อนุญาตให้เธอไปงานกับมันนะ เธอต้องไปกับแฮร์รี่”คนรอบๆข้างหันมามอง เพราะรอนทุบโต๊ะและลุกขึ้นยืนเถียงกับจินนี่ข้ามหัวเฮอร์ไมโอนี่ แม้กระทั่งเด็กบ้านเรเวนคลอ โดยเฉพาะกลุ่มของโชหันมามองอย่างสนอกสนใจ

“ฉันจะไปกับไมเคิลพี่จะทำไม”จินนี่ลุกขึ้นบ้าง เธอยืนกอดอกจ้องหน้ารอนด้วยสีหน้าท้าทาย เฮอร์ไมโอนี่ที่คั่นอยู่ตรงกลางรีบห้ามศึกอย่างรวดเร็ว

 

“รอน... นายไม่มีสิทธิ์ห้ามไม่ให้จินนี่ไปงานเต้นรำกับคนอื่นนะ”เธอเข้าข้างจินนี่

“ช่างเขาเถอะเฮอร์ไมโอนี่”จินนี่บอก “เขาก็อย่างนี้แหละ แค่เพียงเพราะเขาขอใครไปงานเต้นรำด้วยไม่ได้ เลยพยายามหาเรื่องจับคู่ให้คนอื่นไงล่ะ”รอนมองหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ จินนี่ไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอสะบัดตัวและเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่ทันที

 

“แกนะ...”รอนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฝัน  สถานการณ์กลับเข้าสู่ปกติ คนอื่นๆต่างหันกลับไปและกระซิบกระซาบนินทากันอย่างเปิดเผย รอนค่อยๆนั่งลงอย่างเดิม

“ทำดีมากรอน”เฮอร์ไมโอนี่แหวใส่ รอนยักไหล่ไม่ใส่ใจเธอ เธอมองรอนอย่างหงุดหงิด ก่อนจะตัดสินใจเดินตามจินนี่ไป

“ฉันไม่ผิดนะ”รอนบอกเบาๆ แฮร์รี่ไม่ตอบ แต่ถ้าเขานึกซะว่ารอนไม่ใช่เพื่อนเขา เขาคงจะอยากเตะรอนสักป้าป

 

เฮอร์ไมโอนี่เดินออกมาจากห้องโถงใหญ่เพื่อจะไปคุยกับจินนี่เรื่องรอน   แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เดินพ้นจากประตูห้องโถงสักเท่าไหร่นัก บุคคลผู้ไม่พึงปรารถนาก็โผล่เข้ามา  มัลฟอยนั่นเอง ทั้งนี้ยังมีทั้งแครบและกอยส์ขนาบข้าง

 

“ฉันได้ยินมาว่ายัยเด็กวิสลีย์ปฏิเสธที่จะไปงานเต้นรำกับพอตเตอร์ผู้มีชื่อเสียงงั้นเหรอ”

“ยุ่งแต่เรื่องตัวเองเถอะมัลฟอย”เฮอร์ไมโอนี่บอกเสียงเย็น เธอมองดูแครบกับกอยส์ที่ทำหน้าถมึงทึงใส่เธอ

“น่าสมเพศจริงๆ”เขายิ้มเยาะให้เฮอร์ไมโอนี่ “พอตเตอร์คนดังไม่มีคู่ควงไปงานเต้นรำวันคริสมาสต์”

“ถึงจินนี่จะปฏิเสธไม่ไปงานเต้นรำกับแฮร์รี่ แต่อย่างน้อย คงมีใครอีกหลายคนที่ยินดีจะไปงานเต้นรำกับเขา มากกว่าไปกับนาย...”เฮอร์ไมโอนี่สวนกลับ เธอมองดูมัลฟอยอย่างดูถูก  “และคงจะมีแต่แพนซี่  พาร์กินสันเท่านั้นล่ะ ที่จะเป็นคู่ควงของนายตลอดชีวิต”

 

“เกรนเจอร์...”มัลฟอยร้องอย่างโมโห  เธอยิ้มอย่างผู้ชนะและรีบเดินหนีไป ก่อนที่เขาจะทันได้หาเรื่องอะไรเธออีก มัลฟอย มองตามอย่างเคียดแค้น

 

“ตกลง...นายยอมไปงานเต้นรำกับแพนซี่ แล้วใช่มั้ย”แครบถามขึ้นหลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่ไปแล้ว

“จะบ้าเหรอแครบ เขายังไม่ได้พูดเลยสักคำ”กอยส์ที่ดูท่าทางจะฉลาดมากกว่าแย้ง มัลฟอยมองแครบและกอยส์ด้วยความหงุดหงิด เขาเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ทิ้งให้แครบและกอยส์ยืนถกเถียงกันอยู่ตรงนั้น 


............................................................................................................................................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #177 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:36
    ใจเย็นๆไว้
    #177
    0
  2. #124 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 23:53
    จะว่าไปแล้ว นีกถึงตอนเล่น msn กระดาษเลย เหอ ๆ ๆ
    บ่งบอกอายุเลยนะเนี่ย =..=
    #124
    0
  3. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 20:08
    สนุกค่า
    #89
    0