A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17 โกหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    5 พ.ย. 52

“เธอแน่ใจเหรอว่าเป็นเธอ...”แพนซี่กวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่เชื่อถือเท่าใดนัก เมื่อเด็กบ้านเรเวนคลอปี 4 หน้าตาน่ารัก เธอมีผมสีน้ำตาลอ่อน ดูท่าทางมั่นอกมั่นใจในตัวเองสูง เดินมาที่โต๊ะสริธีรินพร้อมกับบอกว่า เธอคือคนที่เต้นรำกับเดรโก มัลฟอย ในงานเต้นรำ

 

“ฉันมั่นใจสิ”เธอพูดพลางหัวเราะคิกคัก เธอส่งสายตาหวานไปที่มัลฟอย ที่กำลังนั่งทำหน้าตายอยู่ข้างๆ แพนซี่

“ใช่หรือเปล่าเดรโก”แพนซี่หันไปถาม มัลฟอยมองสายตาหวานของเด็กคนนั้น ไม่สะทกสะท้านใดๆทั้งสิ้น

“งั้นเธอก็ตอบได้น่ะสิ ว่าเธอลืมอะไรไว้ที่ฉัน”เขาถามเสียงเรียบ เธอหยุดส่งสายตาหวานไปชั่วขณะ เพื่อครุ่นคิด

 

“เอ่อ...สร้อย”หล่อนพูดพึมพำ “ไม่สิ ต่างหู”แพนซี่ยิ้มกว้าง หล่อนไม่ใช่คนที่เขากำลังตามหา เพราะคำตอบแบบนี้ มีคนมาตอบไว้ก่อนแล้วเป็นสิบๆคน แล้วแต่ละคนก็โดนเขาตอกหน้าไปนักต่อนักแล้ว

 

“ต่างหูงั้นหรอ”เขาทวนคำช้าๆ ก่อนจะเหยียดยิ้ม “เธอรู้อะไรมั้ย...”เด็กสาวบ้านเรเวนคลอดูจะลุ้นมากว่ามัลฟอยจะบอกว่าอย่างไร เขาเลื่อนมือไปที่เหยือกฟักทอง ก่อนที่จะหยิบบรรจงราดมันลงไปบนหัวเธอ

 

“กรี๊ด....”หล่อนดิ้นเร่าๆเหมือนโดนน้ำร้อนราดลงไปบนตัว แพนซี่กรีดเสียงหัวเราะสะใจ คนส่วนใหญ่ในห้องโถงหันมามองทางโต๊ะบ้านสริธีริน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็รวมถึงเฮอร์ไมโอนี่ด้วย เธอกำลังทานอาหารกลางวันอยู่กับเพื่อนๆที่โต๊ะกริฟฟินดอร์

 

“มีหลายคนที่มาตอบฉันแบบเธอ แต่เธอเป็นคนแรกที่ฉันทำแบบนี้ และนี่ก็จะเป็นตัวอย่าง...”เขาบอกพลางมองไปทางคนอื่นๆ ที่กำลังมองดูเหตุการณ์ด้วยความสงสัย

 

“สำหรับคนที่คิดว่าจะมาปัญญาอ่อนใส่ฉันได้”มัลฟอยบอกก่อนจะเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่

 

เกิดเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นอย่างกว้างขวาง แฮร์รี่และรอนมองการกระทำของมัลฟอย ด้วยสีหน้ารังเกียจการกระทำนั้นโดยสิ้นเชิง ส่วนจินนี่กับเฮอร์ไมโอนี่หันมาถกกันถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ทันที

 

“เห็นมั้ย มีคนพยายามจะมาหลอกว่าเป็นเธอ”จินนี่กระซิบ “แต่มัลฟอยไม่เคยเชื่อเลย”เฮอร์ไมโอนี่นิ่งเงียบ

 

“เฮอร์ไมโอนี่...”จินนี่ทำเสียงอ่อน “มัลฟอยตกหลุมรักเธอจริงๆนะ เธอจะไม่...”

“ไม่ จินนี่”เฮอร์ไมโอนี่ปฏิเสธเสียงแข็ง “และก็เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ อีกไม่นานเขาก็ลืม”

“ไม่นานของเธอน่ะ มันเมื่อไหร่ล่ะ”จินนี่ถาม

 

“ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ล่ะ”เฮอร์ไมโอนี่บอกเบาๆ ไม่มีทางที่เธอจะตอบได้จริงๆว่ามัลฟอยจะลืมเรื่องหนอนหนังสือได้เมื่อไหร่ แต่ถ้าในทางกลับกัน จินนี่ถามถึงตัวเธอล่ะก็ เธอคงจะตอบว่า ฉันจะลืมเรื่องบีชวันพรุ่งนี้ แต่เป็นวันพรุ่งนี้ที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไหร่นะ

 

คาบว่างก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะต้องไปเรียนวิชาตัวเลขมหัศจรรย์ เธอคิดว่าจะหาที่เงียบสงบอ่านหนังสือ แต่ที่แน่ๆ ต้องไม่ใช่ที่ห้องสมุด เพราะเธอไม่อยากกลับไปที่นั่น ที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเธอกับมัลฟอยทั้งหมด เฮอร์ไมโอนี่จึงพอใจมากกว่าที่จะเดินไปนั่งอ่านหนังสือที่ริมทะเลสาบ ถึงแม้อากาศจะหนาวเย็นและมีหิมะปกคลุมก็ตาม เธอก็พาตัวเองไปนั่งอยู่ใต้ต้นบีชจนได้

 

แต่ยังไม่ทันที่เฮอร์ไมโอนี่จะเปิดหนังสืออ่านด้วยซ้ำ เสียงยานคางก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว

“มาทำอะไรที่ใต้ต้นไม้ของฉัน เกรนเจอร์”

 

เฮอร์ไมโอนี่หันกลับไปมอง เดรโก มัลฟอย กำลังยืนกอดอกพิงต้นบีช และมองเธอด้วยแววตาขุ่นเคือง เธออุตส่าห์หลบที่จะไม่พบเจอกับเขาโดยตรง แต่ทำไม เขาถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ทำไมสวรรค์ถึงกลั่นแกล้งเธอเช่นนี้นะ มัลฟอยที่เห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่ไม่ตอบ จึงถามย้ำอีกครั้ง

 

“หูหนวกหรือไง เธอมาทำอะไรที่ใต้ต้นไม้ของฉัน”เฮอร์ไมโอนี่ไม่ตอบ เธอเม้มปากสนิทก่อนจะเก็บข้าวของของเธอ และจะลุกเดินหนีไปจากใต้ต้นไม้ มัลฟอยรีบมาขวางหน้า จ้องมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

 

“เดี๋ยว...”มัลฟอยพูด “เธอจะเดินหนีฉันไปง่ายๆเลยเหรอ”

“ใช่ ฉันจะไปให้พ้นๆจากต้นไม้ของนาย”เฮอร์ไมโอนี่พึมพำตอบ ขณะหนึ่งดวงตาของเธอเผลอไปสบดวงตาของมัลฟอยเพียงชั่วครู่เท่านั้น ทำให้เขาแทบหัวใจหยุดเต้น

 

ดวงตาสีน้ำตาลนี่ เหมือนกับดวงตาของหนอนหนังสือ ที่เขาได้มองเห็นใกล้ๆ บนใบหน้าเธอในคืนวันนั้น แต่ทำไม เขาถึงไม่รู้เลยว่า ยัยเลือดสีโคลน ก็มีดวงตาสีน้ำตาลแบบนี้

 

เฮอร์ไมโอนี่เห็นว่ามัลฟอยไม่ต่อว่าอะไรเธออีก เธอจึงถือโอกาสรีบเดินหนีเขา แต่มัลฟอยที่หลุดออกจากห้วงความคิด เดินตามมาคว้าตัวเธอไว้

 

“เดี๋ยว ฉันยังไม่ยอมให้เธอไปนะ”มัลฟอยบอก และดูแปลกใจในตัวเองมาก ที่พูดแบบนั้นออกมา

“ทำไม”เธอถามเสียงห้วน ตัวสั่นนิดๆเพราะเธอเกร็งที่จะต้องพูดคุยกับเขา โดยฐานะในตอนนี้คือ เลือดสีโคลนที่เขาเกลียด ไม่ใช่หนอนหนังสือ มัลฟอยพยายามที่จะสบตาเฮอร์ไมโอนี่อีกครั้ง แต่เธอไม่ยอมมองหน้าเขาเลย

 

“เพราะ...ฉันมีเรื่องอยากจะถาม...เธอ”เขาพูดประโยคนั้นออกมาอย่างยากลำบาก เฮอร์ไมโอนี่ก้มหน้าก้มตามองรองเท้าของตัวเองที่จมลงไปกับหิมะ เธอกลัวเหลือเกินว่าเขาจะถามอะไร กลัวเหลือเกินว่าเขาจะรู้แล้วว่าเธอก็คือ หนอนหนังสือ

 

 “เธอไปงานเต้นรำวันคริสมาสต์กับใคร”มัลฟอยพูดช้าๆ

 

“ฉันไม่ได้ไป”เฮอร์ไมโอนี่ตอบทันควัน เขามีสีหน้าไม่เชื่ออย่างรุนแรง

“โกหก”เขาพูดเสียงดัง “เธอจะไม่ไปได้ยังไงในเมื่อ...” มัลฟอยชะงัก เพราะนึกขึ้นได้ว่าในวันงานเต้นรำวันคริสมาสต์ ศาสตราจารย์เสนปสั่งกักบริเวณ และเขาก็อยู่ด้วย คิ้วของมัลฟอยขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

 

“ทำไมมัลฟอย ฉันโกหกตรงไหนไม่ทราบ”เฮอร์ไมโอนี่ถามกลับแต่ยังคงไม่ยอมมองหน้ามัลฟอย “หรือว่านายคิดว่าฉันจะเป็นหนอนหนังสือ คนที่นายตามหาใช่มั้ย ถึงได้ถามคำถามฉันแบบนี้” มัลฟอยอ้าปากค้าง เขาไม่เคยพูดด้วยซ้ำว่าคนที่เขาตามหาชื่ออะไร แต่ทำไมเธอถึงรู้

หรือว่า เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ยัยเลือดสีโคลนคนนี้ จะเป็นหนอนหนังสือที่เขาหลงรัก ในงานเต้นรำวันคริสมาสต์ !

 

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะตามหาคนที่ชื่อหนอนหนังสือ”เขาเค้นถามด้วยความสงสัย ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่รู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว เธอกัดริมฝีปากด้วยความที่โกรธตัวเอง มัลฟอยจับแขนเธอแน่น

 

“ตอบมาเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะตามหา หนอนหนังสือ”

 

“ฉัน...”เธออึกอัก มัลฟอยเอื้อมมืออีกข้างมาจับคางเฮอร์ไมโอนี่ ให้เธอหันหน้ามาสบตาเขา เฮอร์ไมโอนี่พยายามจะแกะมือของเขาออก แต่ก็ทำไม่ได้ มัลฟอยไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนแน่นอน โดยเฉพาะตอนนี้ เขาเริ่มจะรู้ว่าเธอคือหนอนหนังสือเสียแล้ว

 

“เกรนเจอร์”มัลฟอยถามเสียงสั่น “หนอนหนังสือ คือเธอใช่ไหม” แววตาสีเทาอ่อนค่อยๆ ไล่สายตาไปตั้งแต่ดวงตาของเธอ จนกระทั่งริมฝีปากสีสดที่สั่นระริกเพราะความหนาวเย็น ถ้าใช่เธอ ถ้าเธอคือหนอนหนังสือ เขาเองก็คงจะปฏิเสธความรู้สึกของใจตัวเองไม่ได้ ที่ว่า เขาจะไม่สามารถเกลียดเธอได้เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

“ไม่...ไม่ใช่”เฮอร์ไมโอนี่ตอบเสียงแผ่วเบา มัลฟอยดูตกตะลึงและผิดหวัง เธออาศัยจังหวะที่เขากำลังเหม่อลอย สะบัดแขนเขาและรีบเดินหนีจากมัลฟอย เขามองตามเธอที่เดินหายลับกลับเข้าไปในปราสาท

“ฉันไม่เชื่อ”มัลฟอยพึมพำกับตัวเอง อะไรหลายๆอย่างบ่งบอกว่าเป็นเธอ เขาต้องทำให้เธอยอมรับให้ได้ ว่าเธอก็คือ คนที่เขาตามหา “หนอนหนังสือ”

..............................................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #191 kuychai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:46
    โอ้ยยยย 55555
    #191
    0
  2. #151 Twinkle Little Sun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 21:24
    เล่นใหญ่เล่นโตอะไรขนาดนี้เดรโก555555
    แปะประกาศอลังไปอี้กกก
    #151
    0
  3. #148 CRAV. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 16:40
    อ่านรอบที่สองแล้วค่ะ ชอบบทนี้ที่สุด
    ตรงที่เดรบอกว่า รู้ได้ไง ว่า เรียกว่าหนอนหนังสือ
    เป็นอะไรที่อ่านแล้วรู้สึกใช่ แบบ ชอบ ฮื้ออออ
    #148
    0
  4. #137 —★EmoMelody™ϟHP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 01:20
    เหวย ๆ เดรโกมีปฏิกิริยาที่เกินคาดแฮะ
    นีกว่าจะโวยวายว่าเธอมาหลอกฉันทำไม อะไรแบบนี้ 555
    #137
    0
  5. #108 Faiza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 18:54
    ยอมรับซะทีเถอะเฮอร์ไมโอนี่
    #108
    0
  6. #107 Faiza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 21:40
    ปรับความเข้าใจกันเร็วๆนะที่รักกกก
    #107
    0
  7. #29 BE.Glory (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2552 / 23:26

    ตามมาจากบอร์ดมักเกิ้ลไทยนะคะ (แต่ที่มักเกิ้ลไทยใช้ชื่อว่า Silvia_Law) ไม่ได้อ่านนานมากเลยตั้งแต่ช่วงที่บอร์ดเปิดไม่ได้อัพเร็วดีค่ะ ชอบ  
    ลุ้นเต็มที่ค่ะว่าเฮอรืไมโอนี่จะหาหลักฐานอะไรมาปกปิดเดรโกกันแน่

    #29
    0
  8. #28 PiMmY__Mu @ DM HG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 18:54
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด มาต่อเดี๋ยวนี้~~~ อยากอ่านต่อแย้ว!!!
    #28
    0
  9. #27 Rose-MiyuKi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 01:06
    กีสสส....


    เดรโก ตะเอง จับผิดตัวแล้ว



    หนอนหนังสือ คือ เค้า ตั้งหาก


    เค้าลืม ... ไว้กะ ตัวเอง ไง จำได้่ป่ะ คืืนนั้น อ่ะ



    อุ๊ยๆ  ..เ็็ซ็นเซอร์ ก่อน



    คริคริ มาอัพ ต่อไวไว นะค่ะ


    เร็วๆ น๊า T^T ใจจะขาด


    อยากรู้ ๆ


    สู้ๆ นะค่ะ คืนนี้ ฝันดี นะค่ะ
    #27
    0
  10. #26 nugfat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2552 / 23:41
    อ๊ากกกก เห็นไหม เห็นไหม บอกแล้วตาสีน้ำตาล อิอิอิอิ เดรโกจะยากอะไรล่ะจับจูบจับจูบเลยจะได้รู้กันไปว่าปากแข็งอีกหรือเปล่า (ว่าแล้วก็ต้องรีบหลบรองเท้าแก้วของใครก็ไม่รู้)
    #26
    0