A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16 สัมผัสที่คุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    1 พ.ย. 52

“นี่เดรโก... เดรโก” เสียงแพนซี่ดังขึ้นข้างๆ ในขณะที่กำลังเรียนวิชาคาถา มัลฟอยสะดุ้ง เขาหันมามองหน้าแพนซี่อย่างหงุดหงิด

“อะไร”เขาถามเสียงห้วน

“หมู่นี้เธอได้นอนบ้างหรือเปล่าเนี่ย ดูเธอเพลียๆ เหม่อๆยังไงก็ไม่รู้”แพนซี่พูดด้วยความเป็นห่วง หลายวันมาแล้วที่มัลฟอยไม่ได้หลับไม่ได้นอน ที่แพนซี่รู้ ไม่ใช่ว่าแพนซี่ติดตามดูเขาทุกฝีก้าวหรอก แต่เป็นเพราะแครบกับกอยส์เล่าให้เธอฟังต่างหาก ซึ่งพอเธอถามมัลฟอย แครบกับกอยส์เองก็เงี่ยหูฟังอย่างสนอกสนใจ

 

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”เขาบอกก่อนจะตวัดสายตาคาดโทษไปทางแครบกับกอยส์ที่ปากมาก

“เพราะเรื่อง แม่นั่นใช่มั้ย”แพนซี่ชักเสียงแข็ง “กะอีแค่ผู้หญิงคนเดียวที่เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน เธอจะไปสนใจอะไรนักหนา”แครบกับกอยส์พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกันอยู่เงียบๆ

 

“นี่เดรโก ฟังฉันอยู่หรือเปล่า”แพนซี่สะกิดแขนมัลฟอย เมื่อเห็นเขาเริ่มเหม่ออีกครั้ง

“เธอหยุดทำตัวน่ารำคาญเสียทีจะได้มั้ย”เขาพูดอย่างโมโห ก่อนจะลุกขึ้นและพรวดพราดออกไปจากชั้นเรียน ศาสตราจารย์ฟลิตวิกที่กำลังยืนมองซาบินี่อยู่หันมามองทางโต๊ะแพนซี่ และมองตามมัลฟอย

 

“มิสเตอร์มัลฟอยไปไหน”ฟลิตวิกถามเสียงแหลม แพนซี่หน้าเหรอหรา

“เขา...เขาไปห้องพยาบาลค่ะศาสตราจารย์”แพนซี่ตอบ ศาสตราจารย์ฟลิตวิกไม่ซักถามอะไรอีก เขาหันกลับไปดูวิธีการเสกคาถาของซาบินี่แทน

 

มัลฟอยเดินกระแทกเท้าออกมาจากชั้นเรียนวิชาคาถา ไม่นานนักเขาก็รู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย มัลฟอยรีบเอามือยันกำแพงไว้เพื่อที่จะไม่ล้มลง จริงอย่างที่แพนซี่ว่า เขารู้สึกเพลียมากจริงๆ

 

หลายคืนแล้วที่มัลฟอยไม่ได้นอน ทุกๆคืนเขาพยายามที่จะเขียนข้อความถึงหนอนหนังสือ ถึงจะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเขียนไป เธอไม่เคยตอบกลับมาเลยสักครั้ง

 

เธอคงเกลียดฉันมากเขาคิด ร่างของเขาค่อยๆทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกับสติที่เริ่มลางเลือน

 

ทันใดนั้น มีมือเรียวเล็ก มาสัมผัสที่แก้มของมัลฟอยเบาๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปบนใบหน้าของเขา มัลฟอยค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ แต่เปลือกตาที่หนักอึ้งไปด้วยความง่วงงุน บวกกับความเพลีย ทำให้สิ่งเดียวที่เขามองเห็นคือดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยที่เขาจำได้ติดตา

 

“หนอนหนังสือ”มัลฟอยพึมพำ “นั่นคุณใช่ไหม”เขาพยายามที่จะมองให้ชัดว่าเธอคือใคร แต่ด้วยร่างกายที่ไม่ได้พักผ่อนมาเป็นเวลานาน มันเลยทำตามความต้องการของเขาไม่ได้ เธอคนนั้นไม่ตอบอะไรเขา

 

“คุณเกลียดผมใช่มั้ย”เขาพูดเสียงแผ่วเบา เหมือนจะตัดพ้อกับตัวเอง และหลับตาลง

 

เฮอร์ไมโอนี่มองมัลฟอยอย่างสงสาร บังเอิญเหลือเกินที่เธอมาเห็นเขาในสภาพที่ดูทรุดโทรมมาก ใบหน้าซีดขาวซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยแงความทุกข์ ดวงตาปิดสนิท  เขาคงจะหลับไปเพราะความเพลีย แม้กระทั่งยามหลับ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายๆกับจะตั้งคำถามเธอ

 

คุณเกลียดผมใช่มั้ยหัวใจของเธอบีบรัดแน่น

“ฉันไม่ได้เกลียดนายหรอกนะ มัลฟอย”เฮอร์ไมโอนี่กระซิบบอกกับเขา ซึ่งหลับสนิทไปแล้วด้วยความอ่อนเพลีย

 

“แต่ที่ฉันต้องทำแบบนี้ก็เพื่อเราทั้งคู่”เธอตัดสินใจเดินจากไปโดยปล่อยให้เขาได้นอนหลับพักอยู่ตรงนั้น โดยลำพัง อย่างไรเสีย เขาต้องลืมเรื่องหนอนหนังสือได้ ไม่ช้าก็เร็ว

 

                เวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปจนเกือบเดือนกว่าๆ การสอบ ว.พ.ร.ส. ใกล้เข้ามามากแล้ว เฮอร์ไมโอนี่หมกมุ่นอยู่กับกองหนังสือภายในห้องนั่งเล่น หลายครั้งที่แฮร์รี่กับรอนจะพูดข้ามผ่านกองหนังสือของเธอมา บ้างก็ขอยืมโน้ต หรือบ้างก็ขอยืมดูรายงาน เธอไม่ปริปากบ่นเพื่อนทั้งสองแม้แต่คำเดียว เพียงแค่เธอยื่นของพวกนั้นส่งไปและก็จมหายเข้าไปในหนังสือพวกนั้นอีกครั้ง จินนี่เองก็เลิกถามเรื่องนั้นไปแล้ว เพราะเธอรู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ก็จะทำหูทวนลมทุกครั้ง ที่เธอเริ่มเปิดประเด็นว่า มัลฟอยยังคงตามหาหนอนหนังสืออยู่

 

“ถ้าเธอไม่สนใจเขา แล้วทำไมเธอยังเก็บกระดาษของเขาไว้อีกล่ะ”จินนี่ถามอย่างหงุดหงิด เมื่อเธอพูดเป็นครั้งที่ร้อยแล้วว่า มัลฟอยตั้งคำถามแปลกๆกับปาราวตีและลาเวนเดอร์ ว่าเธอทั้งคู่ไปงานเต้นรำกับใคร เฮอร์ไมโอนี่สอดกระดาษนั้นไว้ในหนังสือปรุงยาเพื่อให้มันรอดพ้นสายตาของจินนี่

 

“ฉันแค่ยังไม่ได้ทิ้งมันเท่านั้นแหละ”เฮอร์ไมโอนี่พูดปด จินนี่กลอกตา เธอรู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกยังไง มันก็ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของเธอ ที่มีให้กับเขาคนนั้นมาตลอด มาเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง เด็กหนุ่มวีรบุรุษคนนั้น

วันต่อมา เป็นวันที่โหดร้ายของนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์เช่นเดิม ที่ต้องเรียนวิชาปรุงยาร่วมกับบ้านสริธีริน ไหนจะต้องต่อด้วยวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ประวัติศาสตร์เวทมนต์ และพยากรณ์ศาสตร์(เฮอร์ไมโอนี่เป็นข้อยกเว้น) วันนี้ช่างเป็นวันโชคร้ายเสียจริงๆ

 

“ผิดอีกแล้วลองบัตท่อม”เสนปเย้ยหยัน “แล้วอย่างนี้เธอยังจะหวังสอบ ว.พ.ร.ส. วิชาของฉันอีกหรือไง”เนวิลหน้าเป็นสีชมพูด พวกสริธีรินพากันหัวเราะเยาะเนวิล (อาจจะยกเว้นมัลฟอย)

“เดี๋ยวฉันช่วย”เฮอร์ไมโอนี่กระซิบบอก โชคร้ายที่เสนปได้ยินเธอพูด เขาตวัดสายตามองเธอ

 

“หักคะแนนกริฟฟินดอร์ 5 แต้ม”เฮอร์ไมโอนี่อ้าปากค้าง “ฉันไม่ได้ขอให้เธอหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ลองบัตท่อมนะ”เสนปพูดเสียงเย็น เฮอร์ไมโอนี่มองตามเสนปเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานอย่างเกลียดชัง รอนและแฮร์รี่เองก็พากันว่าร้ายเสนปกันอยู่เงียบๆ

 

“หักคะแนนตั้ง 5 แต้ม ประสาทหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันแค่จะช่วยเนวิลก็เท่านั้นเอง”เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นทันทีที่หมดคาบเรียนวิชาปรุงยา รอนกับแฮร์รี่หัวเราะ

“หัวเราะอะไร”เฮอร์ไมโอนี่ถามงงๆ

 

“นานๆทีจะเห็นเธอฟิวส์ขาดกับเสนปสักที”แฮร์รี่บอก

“น่าน...สิ แต่ก็ดีแล้วนะ เธอจะได้ผ่อนคลายลง”รอนพูด เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้ว

 

“ผ่อนคลาย อะไร”รอนยิ้มล้อๆ

“ก็หมายถึง... ฉันว่าเธอเครียดเรื่อง ว.พ.ร.ส. น่ะสิ ตั้งแต่คริสมาสต์ผ่านมาเธอก็ไม่ค่อยสดใสเลย”เฮอร์ไมโอนี่ไม่ยอมสบตารอน เธอไม่ได้เครียดเรื่อง ว.พ.ร.ส. หรอก แต่เธอ...

 

พลั่ก!’ หนังสือที่เฮอร์ไมโอนี่ถืออยู่ในมือร่วงหล่นลง ทับกับหนังสือของคนที่ชนเธอ เฮอร์ไมโอนี่รีบก้มลงเก็บ พร้อมๆกับมือที่ขาวซีดคว้าเข้ากับมือเธอโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ทั้งเธอและเขาเงยหน้ามองสบตากันอย่างแปลกใจ

 

“เกรนเจอร์...”

“มัลฟอย”เฮอร์ไมโอนี่ชักมือออกจากมือของมัลฟอยและรีบหลบตา เธอหยิบหนังสือ 2-3 เล่มที่ร่วงลงกับพื้น กลับขึ้นมาถือไว้ มัลฟอยเองก็รีบหยิบหนังสือของเขาขึ้นมาเช่นกัน เขาจ้องหน้าเฮอร์ไมโอนี่เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

 

“ชนแล้วหัดขอโทษหน่อยสิวะ”รอนพูด มัลฟอยหันไปมองหน้ารอน เขาเบะปากใส่ ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับลูกสมุนทั้งสอง แต่มัลฟอยแอบหันกลับมามองเฮอร์ไมโอนี่อย่างสงสัย

 

ทำไม ฉันรู้สึกแปลกๆอย่างนี้นะมัลฟอยคิด ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเคยจับมือยัยเลือดสีโคลนมาก่อน”แต่มัลฟอยก็แทบจะลืมความคิดนั้นไปทันที เมื่อแพนซี่ไล่ตามเขามาทัน และตามมาเกาะแขนเขาด้วยความเคยชิน ทำให้เขาลืมเรื่องมือของเฮอร์ไมโอนี่ไปเสียสนิท

 

และอีกสิ่งหนึ่งที่เขายังไม่รู้ อะไรบางอย่างมันแปลกไปโดยที่เขาไม่ได้สังเกตเลย



.......................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #190 kuychai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:42
    อุ้ต่ะะะ
    #190
    0
  2. #136 —★EmoMelody™ϟHP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 01:16
    แอร๊ย ความคุ้นเคยสินะ
    #136
    0
  3. #23 nugfat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2552 / 01:31

    เราว่าเดรโกต้องใช้วิธีนี้แล้วละค่ะ จับผู้หญิงทุกคนแล้วมองดูในตาว่าใครมีในตาสีน้ำตาลบ้างใช่ไหมค่ะ เดาเอาค่ะแต่เราคิดว่าน่าจะเดาถูก เดี๊ยวเดินชนเฮอร์อีกสักครั้งหรือไม่ 55555  อันนี้ขอเดานะค่ะ ต้องมีเหตุการณือะไรสักอย่างที่เดรโมโหเฮอร์เลยกระชากเฮอร์มาจูบคราวนี้ล่ะสัมผัสที่คุ้นเคยแน่นอน เอิ๊กๆๆ ชอบใจค่ะ อ๊า  และแล้วรออ่านต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

    #23
    0
  4. #19 Love actually (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2552 / 19:18

    หนังสือของเดรโกกับเฮอร์ไมโอนี่สลับกันแน่ ๆ เลย

    #19
    0