A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 เรื่องผิดพลาดทั้งหมด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    1 พ.ย. 52

“จินนี่...”เฮอร์ไมโอนี่พบจินนี่ ทันทีที่เธอปีนผ่านหลังรูปภาพของสุภาพสตรีอ้วนและถือถุงใส่ชุดราตรีของเธอเข้ามา จินนี่นั่งคอยเธออยู่ที่โซฟา เธอเป็นคนเดียวที่นั่งอยู่ภายในห้องนั่งเล่นรวม เพราะคนอื่นๆ นอกจากจะขึ้นไปนอนบนหอนอนของตัวเองแล้ว บางยังคงไม่กลับมาจากงานเต้นรำ

 

“ฉันเห็นแล้ว มัลฟอย คือ บีชใช่ไหม”จินนี่ถามเสียงเรียบ เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า

“ใช่...”ทั้งสองจ้องมองกันนิ่ง ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาจินนี่ นั่งลงข้างๆและซบหน้าร้องไห้ลงกับไหล่ของจินนี่ จินนี่ลูบหลังเฮอร์ไมโอนี่อย่างเห็นใจ

 

“ไม่เป็นไรนะ ฉันรู้ว่ามัลฟอยคงโกรธมากที่รู้ว่าเธอคือหนอนหนังสือ”

“ไม่หรอก...เขาไม่ได้โกรธ”เธอบอกเสียงอู้อี้ และมองจินนี่ด้วยดวงตาที่ช้ำและแดงก่ำ จินนี่มีสีหน้าแปลกใจ

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเขาทำยังไง พอเขารู้ว่าเป็นเธอ”จินนี่ถาม เฮอร์ไมโอนี่สั่นศีรษะ

“ไม่...เขาไม่ได้ทำอะไรหรอก”เฮอร์ไมโอนี่สะอื้น นานกว่า 2 นาทีที่เธอจะกลับมาพูดต่อได้ เธอสบตาจินนี่

 

“เพราะ เขาไม่รู้ว่าฉันคือหนอนหนังสือ”จินนี่อ้าปากค้าง เฮอร์ไมโอนี่ตั้งต้นเล่าเรื่องตั้งแต่ต้น จนกระทั่งเธอวิ่งหนีมัลฟอยกลับไปที่ห้องทำงานของเสนป จินนี้ตั้งใจฟังทุกๆอย่างที่เธอเล่าจนจบ

 

“ทุกอย่างมันผิดไปหมด”เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงสั่น น้ำตาพรั่งพรูออกมาจากดวงตา “เขาไม่น่าจะใช่มัลฟอย แต่เขา คือ มัลฟอย”

 

“ใช่ แต่เธอเองก็ไม่รู้มาก่อน  ฉันเองก็ด้วย”จินนี่พูด “เรื่องนี้ ถ้าหากว่าจะมีใครผิดล่ะก็ ต้องเป็นฉัน เฮอร์ไมโอนี่ ฉันเป็นคนบอกให้เธอตอบตกลงไปงานเต้นรำกับคนที่เธอไม่เคยรู้จัก และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนๆนั้นจะกลายเป็นมัลฟอย”เธอพูดทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

 

“ไม่หรอก ที่ฉันว่ามันผิดพลาด ก็คือ...”เฮอร์ไมโอนี่อึกอัก จินนี่รอฟังว่าเธอจะพูดอะไร “ฉันรู้ว่ามันฟังดูอาจจะเหลือเชื่อ แต่ฉันคิด...ฉันคิดว่าฉัน...”เสียงของเฮอร์ไมโอนี่ขาดหายไปชั่วขณะ

“คิดว่าอะไร”จินนี่ถาม “เธอคิดว่าอะไร เฮอร์ไมโอนี่...”เฮอร์ไมโอนี่ไม่ตอบ เหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอของเธอทำให้เธอพูดไม่ออก แต่จินนี่ฉลาดพอ เธอเดาความรู้สึกของเฮอร์ไมโอนี่ได้ ว่าจริงๆแล้วต้องการจะบอกอะไร

 

“โธ่เฮอร์ไมโอนี่...เธอพยายามจะบอกฉันว่า เธอตกหลุมรักมัลฟอยใช่ไหม” เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าให้กับไหล่ของจินนี่ น้ำตายังคงไหลอาบแก้มด้วยความเสียใจ จินนี่เอี้ยวตัวมากอดปลอบเธอ

 

“ถ้าอย่างนั้นเธอควรบอกความจริงกับเขานะว่าเธอคือใคร”จินนี่พูดเบาๆ

 

“ตอนแรกฉันก็ กะ ว่า จะบอกเขา ในงานเต้นรำ”เธอพูดเสียงขาดเป็นห้วงๆ และกอดจินนี่แน่น “แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันจะไม่บอกแล้วล่ะ”

“ทำไม เฮอร์ไมโอนี่”เฮอร์ไมโอนี่ผละออกจากจินนี่ และเช็ดน้ำตา ก่อนจะฝืนยิ้ม และตอบอย่างขมขื่น

 

“มันไม่มีทางจะเป็นไปได้น่ะสิ”เฮอร์ไมโอนี่พูด “ถึงฉันบอกเขาไป มันก็เปล่าประโยชน์ เขาเองก็หลงรักหนอนหนังสือในงานเต้นรำ ไม่ใช่เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์คนนี้ คนที่เป็นเลือดสีโคลน”เธอระเบิดคำพูดออกมาทั้งหมด ด้วยความที่ว่า

 

เธอรู้ดีว่าเรื่องของเธอกับมัลฟอยไม่สามารถที่จะลงเอยกันได้ ฉะนั้นเธออยากจะปล่อยให้เรื่องทั้งหมดเหมือนกับความฝันของเธอกับเขา ที่ในวันรุ่งขึ้น เมื่อตื่นขึ้นมาทุกๆอย่างจะถูกลืมเลือนไป ไม่มีหนอนหนังสือ ไม่มีบีชหรือเจ้าชายอสูร ไม่มีแม้กระทั่งงานเต้นรำแสนวิเศษ หรือจุมพิษอันแสนอ่อนหวาน ไร้ซึ่งความทรงจำใดๆทั้งหมดระหว่างเขากับเธอ

 

หลังจากวันนั้น เฮอร์ไมโอนี่แทบจะไม่ได้ออกจากหอกริฟฟินดอร์เลย แม้จินนี่พยายามจะกล่อมให้เธอออกไปข้างนอกเสียบ้าง แต่เธอก็ปฏิเสธทุกอย่าง เธอไม่ได้ออกไปเล่นหิมะกับพวกเฟร็ด จอร์ช แฮร์รี่ รอน และจินนี่ ไม่แม้แต่จะออกไปสูดอากาศข้างนอก หรือไม่แม้แต่จะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดอย่างที่เธอชอบทำ ที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ต้องการที่จะออกไปข้างนอก ก็เพียงเพราะกลัวที่จะต้องพบเจอมัลฟอย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเธอคือหนอนหนังสือก็ตาม แต่เธอก็ไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง เธอกลัวว่าเธอจะเผลอมีปฏิกิริยาอะไรต่างๆที่ทำให้เขาสงสัยได้ เพราะฟังจากที่จินนี่บอกเล่า มัลฟอยพยายามตามหาว่าใครคือ หนอนหนังสือ ที่ไปงานเต้นรำกับเขา

 

“เธอรู้มั้ยว่าเขาแทบจะพลิกฮอกวอร์ตหา เขาสั่งให้แครบกับกอยส์ติดประกาศตามหาเธอไปทั่วโรงเรียนแล้วเธอรู้หรือเปล่า”นั่นคือ ครั้งล่าสุดที่จินนี่พูดกับเธอเรื่องมัลฟอย

 

ถึงแม้จินนี่จะไม่ได้เล่าให้เธอฟัง เธอก็รู้ว่ามัลฟอยไม่ได้ลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างที่เธอหวังจะให้เขาลืม ทุกๆวัน เธอยังได้รับข้อความของมัลฟอยในกระดาษที่เขาให้เธอ

 

“หนอนหนังสือ ได้โปรดบอกผมว่าคุณคือใคร”

“หนอนหนังสือ ทำไมคุณไม่คุยกับผม”

“คุณเกลียดผมใช่ไหม”

“ที่คุณไม่ยอมคุยกับผม เพราะคุณรู้ว่าผมคือเดรโก มัลฟอยใช่ไหม”

 

และอีกหลายๆประโยคที่เขาเฝ้าเขียนมาหาเธอตลอดตั้งแต่หลังงานเต้นรำวันคริสมาสต์ ทำให้เฮอร์ไมโอนี่น้ำตาร่วงทุกครั้งที่อ่านข้อความ เธอไม่กล้าที่จะบอกความจริงกับเขา เธอไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับเขา เธอไม่กล้าแม้แต่จะเขียนตอบกลับไป

 

จินนี่แอบเห็นทุกครั้งเวลาที่เฮอร์ไมโอนี่จ้องมองแผ่นกระดาษและเริ่มต้นร้องไห้ เมื่อเธอเดินเข้าไปถามว่าเป็นอะไร เฮอร์ไมโอนี่ก็มักจะตอบว่า ไม่ได้เป็นอะไร แต่ในคำว่าไม่ได้เป็นอะไรของเฮอร์ไมโอนี่ มักจะมีเสียงสะอื้นหรือไม่ก็เสียงสูดจมูกฟุดฟิดติดตามมาด้วย

 

ไม่นานนักคริสมาสต์ก็ผ่านพ้นไป ฮอกวอร์ตก็เปิดเรียนตามปกติ เฮอร์ไมโอนี่พยายามที่จะไม่นึกถึงเรื่องงานเต้นรำวันคริสมาสต์อีก แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ เมื่อเธอเดินเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่วันนั้น เธอก็พบกับแผ่นประกาศสีชมพู ที่แปะไว้บนบอร์ด ควบคู่ไปกับกฤษฎีกาฉบับใหม่ของอัมบริดจ์

 

                                                 

ตามหา “หญิงสาวที่เต้นรำกับเดรโก มัลฟอย”

 

ใครที่รู้ตัวว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในคืนงานเต้นรำวันคริสมาสต์วันนั้น

เชิญมาแสดงตัวให้เดรโก มัลฟอยได้รู้

คุณทิ้งของสำคัญมากไว้กับเขา

ได้โปรดมารับคืนได้ที่โต๊ะบ้านสริธีริน

 

แฮร์รี่และรอนหัวเราะเยาะใส่ใบประกาศของมัลฟอย ทันทีที่เห็นเฮอร์ไมโอนี่อ่านมัน

 

“น่าขำชะมัดเลยใช่มั้ย เฮอร์ไมโอนี่”รอนบอกกับเธอ พลางชี้มือไปทางใบประกาศ “ผู้หญิงที่โชคดีที่สุด ฮ่าฮ่าฮ่า”

“ฉันกับรอนคิดกันมาตั้งนานแล้วว่า ใครกันนะที่ทำให้มัลฟอยคลั่งได้ขนาดนี้”แฮร์รี่มองที่ใบประกาศอย่างครุ่นคิด

 

“มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของนายไม่ใช่หรือไงล่ะ พอตเตอร์”เสียงยานคางดังขึ้นด้านหลังของทั้งสามคน เฮอร์ไมโอนี่หันหลังกลับไปมอง เธอก็พบว่า มัลฟอย มายืนอยู่ข้างหลัง มัลฟอยจ้องหน้าแฮร์รี่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

“อ๋อใช่” แฮร์รี่พูดเสียงเย็น แต่ก่อนที่แฮร์รี่จะได้พูดย้อนอะไรมัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่ก็ดึงมือเขาและรอนเดินเข้าห้องโถงใหญ่ไปทันที แม้แฮร์รี่กับรอนดูจะงงๆอยู่บ้าง แต่ก็ยอมเดินตามแรงดึงของเฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยมองตามศัตรูทั้งสามไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะสริธีริน

 

“เธอเห็นมันแล้วใช่ไหม ใบประกาศนั่น”จินนี่ถามทันทีที่เฮอร์ไมโอนี่หย่อนตัวนั่งลงที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ “เขาไม่เคยลืมเธอเลยนะ เฮอร์ไมโอนี่”

“ฉัน...”เฮอร์ไมโอนี่เหลือบมองไปยังโต๊ะสริธีริน มัลฟอยดูเปลี่ยนไปมาก เขาดูซูบผอมลง ขอบตาดำคล้ำ และเงียบขรึมมากกว่าเดิม แครบกับกอยส์เองก็ดูจะออกห่างจากมัลฟอย บางทีอาจเป็นเพราะเขาดูอารมณ์ร้ายและพร้อมที่จะระเบิดใส่ทั้งสองคนได้ตลอดเวลา เธอหันกลับมาตอบจินนี่

 

“ฉันรู้ว่าเขาจะต้องลืม หนอนหนังสือได้สักวัน”จินนี่มองเฮอร์ไมโอนี่ สลับกับมัลฟอยด้วยความเห็นใจคนทั้งสอง คนหนึ่งรักโดยที่ไม่รู้ว่าอีกคนเป็นใคร ส่วนอีกคนหนึ่งรัก โดยที่เจียมตัวเพราะรู้ว่าอีกคนเป็นใคร ทำไมพระเจ้าถึงต้องเล่นตลกกับพวกเขาด้วยนะ



.........................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #189 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:37
    บอกเหอะ
    #189
    0
  2. #135 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 01:12
    นั่นสิ ทำไมคนเขียนต้องเล่นตลกกับเข้าด้วยนะ =00=
    จุมพิต นะคะ จุมพิษเดี๋ยวก็ตายหรอก พิษนะนั่น
    #135
    0
  3. #22 nugfat (@nugfat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2552 / 01:23

    อิอิอิออิอิ เฮ้อ ถ้าลำบากหาตัวนักก็จับฉลากสาวๆก็ได้นะนู๋เดร มีให้ครึมรวมทั้งเราด้วย อ้าว 5555 หนุกดีค่ะอ่านตอนต่อไป

    #22
    0
  4. #16 Rose-MiyuKi (@modtanoi1626) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2552 / 15:57

    เดรโก จ๋า.... เขาอยู่นี้........



    เอารองเท้ามา เดี๋ยวใส่ให้ดู.....



    อ๊ะ อ๊ะ........ ว๊า  คับ จัง สงสัย เท้า เค้า คงบวมเพราะ เต้นรำ กะ ตัวเอง ดึกไปหน่อย อ่ะ



    หยวน ๆ ได้ป่ะ



    คริคริ

    #16
    0