เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 50 : หลบหนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ต.ค. 49

เดรโก...แกกล้าทรยศท่านอะมีคัสพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใช่โกรธจัด แต่เป็นน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความดีใจอย่างยิ่ง

พวกแกต้องการเห็นฉันทำอย่างนี้อยู่แล้วนี่มัลฟอยตอบกลับพลางดึงเฮอร์ไมโอนี่มาหลบข้างหลังเขา

ฉันเตือนนายท่านหลายครั้ง...อะมีคัสพูดต่อ ราวกับไม่ได้ยินประโยคที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

ว่าครอบครัวแก...ทั้งครอบครัว...ไม่ว่าจะเป็นลูเซียสหรือแกเอง...ต่างก็ทรยศทั้งนั้นเอเวอรี่หัวเราะในสิ่งที่อะมีคัสพูด

และพวกแกก็จะบอกว่า...ทางเลือกของฉันคือตายใช่ไหมล่ะมัลฟอยบอกอย่างไม่เกรงกลัว เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองอย่างตกใจ

ไม่นะเฮอร์ไมโอนี่พูดพึมพำ มัลฟอยคว้ามือเฮอร์ไมโอนี่ขึ้นมาจับก่อนจะบีบน้อยๆ เอเวอรี่มองมัลฟอยด้วยความกระหาย

แกยอมรับในความตายแล้วใช่ไหม...เอเวอรี่ถาม แต่มัลฟอยส่ายหน้า

ฉันคงไม่โง่ขนาดนั้นหรอกนะ...มัลฟอยพูด ก่อนจะวาดไม้กายสิทธิ์ลงหนึ่งครั้งอะมีคัสร้องดังลั่น เนื่องจากมัลฟอยเสกคาถากรีดแทงใส่เขา

อะวาดา...เค-ดาฟราเอเวอรี่ร่ายคาถาพุ่งตรงมาทางมัลฟอย เขาพาเฮอร์ไมโอนี่หมอบหลบแสงสีเขียวไปได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะเสกคาถาใส่เอเวอรี่อีกคน ตัวของเอเวอรี่แข็งทื่อมือตกห้อยไปยังลำตัวก่อนที่ร่างของเอเวอรี่จะล้มลง

วิ่ง...มัลฟอยพูดพลางดึงเฮอร์ไมโอนี่ให้ลุกขึ้น ทั้งคู่ออกวิ่งอย่างรวดเร็วจนออกมาทางด้านนอกของสุสานและเป็นป่าหนาทึบแทนหญ้ารก มัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่หยุดนั่งลงด้วยความเหนื่อย

พวกมันคงไม่ตามมาแล้วล่ะมัลฟอยพูดพลางถอนหายใจ เฮอร์ไมโอนี่เองก็เหนื่อยหอบไม่แพ้กัน มัลฟอยจ้องมองหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ ที่กำลังมีสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด เฮอร์ไมโอนี่สบตามัลฟอยก่อนจะโผเข้ากอดเขา มัลฟอยเองก็กอดเธอไว้แน่น

ฉันกลัว...มัลฟอย...ฉันกลัวเหลือเกินเฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงสั่น มัลฟอยลูบหัวเธอเบาๆ

เธอจะกลัวทำไม...ในเมื่อฉันอยู่ตรงนี้...กับเธอมัลฟอยพูดอย่างปลอบโยน เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะคลายอ้อมกอดที่กอดมัลฟอยไว้แน่น

ฉันเป็นห่วงคนอื่น...ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้างเฮอร์ไมโอนี่บอกพลางมองไปรอบๆอย่างกังวล

ฉันว่าพวกเขาคงไม่เป็นอะไรมากหรอก...เชื่อฉันสิมัลฟอยบอก เขาเห็นเฮอร์ไมโอนี่จ้องมองใบหน้าของเขาก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่แก้มข้างซ้ายของมัลฟอย จนเขารู้สึกแสบเล็กน้อย

เลือดนายออกเยอะมากเลยนะเฮอร์ไมโอนี่บอกด้วยน้ำเสียงห่วงใย พลางจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับให้

ไม่ต้องหรอก...มัลฟอยพูดพลางยื้อมือที่ถือผ้าเช็ดหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ไว้ ก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์แตะลงที่แผล แผลนั้นค่อยๆเลื่อนเย็บติดกันเอง

ฉันลืมไป...เฮอร์ไมโอนี่พูด มัลฟอยอมยิ้มน้อยๆ

อย่างเธอมีการลืมว่าเป็นแม่มดด้วยเหรอมัลฟอยถาม เฮอร์ไมโอนี่มองค้อนเล็กน้อย

อ้าว...นายลืมไปแล้วหรือไง...ฉันเป็นพวกเลือด...เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะพูดแต่มัลฟอยเอื้อมมือมาปิดปากเฮอร์ไมโอนี่ไว้

อย่าพูด...คำนั้นอีกนะมัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เฮอร์ไมโอนี่อมยิ้มอยู่ในความมืด

ฉันว่าเราควรไปกันต่อมัลฟอยพูดต่อพลางยืนขึ้น เฮอร์ไมโอนี่จึงลุกขึ้นยืนตาม

จะไปทางไหนดีล่ะ...แถบนี้มันป่าทึบทั้งนั้นเฮอร์ไมโอนี่พูด มัลฟอยมองไปรอบๆอย่างครุ่นคิด

ทางนี้...มัลฟอยชี้ไปทางซ้ายพลางดึงมือเฮอร์ไมโอนี่ให้เดินไปด้วยกัน เฮอร์ไมโอนี่มองดูบรรยากาศรอบๆที่น่าสะพรึงกลัวชวนให้สยดสยอง จนแทบอยากจะหลบไปให้พ้นๆจากที่นี่ แต่เท่าที่เธอทำได้คือ มองคนภายหน้าที่เธอเชื่อว่าเธอจะปลอดภัยที่สุด ถ้าคนๆนี้อยู่ด้วย เฮอร์ไมโอนี่บีบมือมัลฟอยแน่นขึ้น เพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง

เธอนี่นะ...มัลฟอยพึมพำอะไรบางอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ยิน แต่เธอก็อดยิ้มไม่ได้ ในขณะที่มีอันตรายมากที่สุดทำไมเธอถึงยังรู้สึกมีความสุขได้ขนาดนี้ ทั้งสองเดินออกมา จนถึงทุ่งหญ้าโล่งกว่าง ที่มีลมพัดแรงเหมือนกับกำลังจะมีพายุ บรรยากาศเยือกเย็นเริ่มแผ่คลุมพร้อมกับหมอกควัน มีเงาดำรางๆพร้อมผ้าคลุมขาดวิ่นลอยเคลื่อนเข้ามาใกล้บุคคลทั้งสอง

ผู้คุมวิญญาณนี่เฮอร์ไมโอนี่กรีดร้อง พลางจ้องดูผู้คุมวิญญาณแต่ละตัวที่เคลื่อนเข้ามา มัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่ต่างยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นเตรียมเสกคาถาผู้พิทักษ์

เอกซ์เปกโต...พาโตรนุมตัวนากและงูตัวใหญ่สีเงิน พุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของทั้งสอง ทั้งยังมีกวางหนุ่มและม้ายูนิคอร์นโผล่ออกมา เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ทันสังเกต

ชนมันเลย...อย่างนั้นแหละเฮอร์ไมโอนี่ร้องบอกตัวนากที่กำลังวิ่งเข้าใส่ผู้คุมวิญญาณ 5 ตัวที่อยู่ใกล้เฮอร์ไมโอนี่มากที่สุด ส่วนงูใหญ่ของมัลฟอยก็ตวัดหางไปรอบๆเพื่อไล่ผู้คุมวิญญาณ หมอกควันเริ่มจางหายลง ผู้คุมวิญญาณพากันหนีกระเจิงจนหายไปหมด เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น

งูของนายสวยดีนี่มัลฟอยแฮร์รี่เดินมากับจินนี่ที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

แฮร์รี่นายมาได้ไง...แล้วคนอื่นๆล่ะเฮอร์ไมโอนี่ร้องถาม

ฉันถูก...สเนป...และก็เบลลาทริกส์ตามมาน่ะสิ...ดีที่รอดมาได้แฮร์รี่บอกเสียงสั่น

คนอื่นๆฉันคิดว่าคงต้องเจอพวกมันบางคนแล้วล่ะ...ยายผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นบอกฉันจินนี่เสริมต่อพลางเอามือเช็ดเหงื่อที่อยู่ตามใบหน้า

มัลฟอย...ฉัน...ต้องขอโทษนายด้วยแฮร์รี่พูดตะกุกตะกัก มัลฟอยพยักหน้าเชิงรับรู้

ไม่เป็นไรหรอก...อย่างน้อยใครบางคนก็เข้าใจฉันมัลฟอยประโยคหลังด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทำให้คนอื่นๆไม่ได้ยิน

เราจะทำยังไงต่อไปดีล่ะจินนี่ถามต่อ แฮร์รี่มีสีหน้าครุ่นคิด เฮอร์ไมโอนี่ทำเสียงจึกจักใส่อย่างไม่สบอารมณ์

นายช่วยคิดเร็วๆหน่อยสิ...เราไม่มีเวลามากหรอกนะเฮอร์ไมโอนี่บอกอย่างรีบร้อน

เราต้องหาที่อยู่ของโวลเดอร์มอร์แฮร์รี่พูดขึ้น มือของมัลฟอยกะตุกเล็กน้อย เฮอร์ไมโอนี่บีบมือมัลฟอยแน่นเพื่อให้กำลังใจเขา

แต่เราไม่รู้นี่...เขาอยู่ที่ไหนล่ะเฮอร์ไมโอนี่พูดต่อ

ฉันรู้มัลฟอยพูดขึ้น พลางกวาดสายตามองดูรอบๆ

พวกเธอตามฉันมา...ฉันจะพาไปเองมัลฟอยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เอางี้นะ...มัลฟอยนายนำไป...ตามด้วยเฮอร์ไมโอนี่...และจินนี่...ส่วนฉัน...ฉันจะรั้งท้ายเองแฮร์รี่รีบบอกอย่างรวดเร็ว มัลฟอยพยักหน้า

เอางั้นก็ได้...งั้นเดินตามมาดีๆ...ระวังหลังไว้นะพอตเตอร์มัลฟอยพูดพลางเดินนำไป ทั้งหมดจึงรีบออกเดินอย่างระมัดระวัง

ขนาดหน้าสิ่วหน้าขวานนะเนี่ย ยังหวานกันซะได้ ยิ่งคิดยิ่งอิจฉา /สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #187 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:59
    มีฉากหวานนนๆ ก็กลบความโหดร้ายได้นะ
    ฟินจุงง จับมือ ให้กำลังใจ มุ้งมิ้งกันมากอะ

    #187
    0
  2. #128 Faiza (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 19:08
    ดีแล้วววววมีบรรยากาศหวานๆในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน555
    #128
    0
  3. #117 Maya_Ratisia (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:02
    ผู้พิทักษ์ของเดรโก ไม่ใช่ตัวเฟอร์เร็ต(พังพอน) หรอคะ 
    #117
    0
  4. #74 —★EmoMelody™ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 17:47
    หวานได้ใจอ่า
    ชอบบบบ

    กรี๊ดดดดดดด
    หลงเข้าไปในลัทธิแห่ง
    เดร/เฮิร์ม ซะแว้วว
    #74
    0
  5. #49 k.kaw (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:48
    อ่าว รอนหาย 5555



    น่ารักมาก ๆๆ เลย
    #49
    0