เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 49 : การพบกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    9 ต.ค. 49

 ภายในหมู่บ้านลิตเติ้ล แฮงเกิลตัน ที่ดูรกร้างผู้คนและวังเวง แฮร์รี่และคนอื่นๆเดินกันเข้ามาด้วยความระแวดระวังพอสมควร แผลเป็นของแฮร์รี่ปวดแสบปวดร้อนขึ้นมา เหมือนมีสัญญาณบอกเหตุว่า มีสิ่งชั่วร้ายบางอย่างกำลังอยู่ใกล้ๆ ลูปินมองดูไปรอบๆหมู่บ้านก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้หยุด

เงียบพิกลแฮะแฮกริดบอก ลูปินยังคงนิ่ง

เราควรแยกไปเป็นกลุ่ม...แฮร์รี่...เฮอร์ไมโอนี่...จินนี่...เอ่อ...รอน (ถึงตอนนี้ลูปินพูดชื่อรอนด้วยน้ำเสียงกระด้างเล็กน้อย) ไปดูรอบๆนะ...ส่วนภายในหมู่บ้าน...พวกเราจัดการกันเองลูปินบอก แฮร์รี่พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะเดินแยกออกมาจากกลุ่มของลูปิน โดย มีจินนี่ เฮอร์ไมโอนี่และรอนเดินตามมา

แฮร์รี่...นายคิดว่าที่นี่มันแปลกๆไหมเฮอร์ไมโอนี่เอ่ยถาม แฮร์รี่พยักหน้า

ฉันคิดว่างั้นนะ...ฉันต้องหาบ้านริ้ดเดิล...แต่มันหลังไหนกันล่ะแฮร์รี่พึมพำ

ใช่บ้านหลังนั้นหรือเปล่า...นั่นน่ะจินนี่พูดพลางชี้มือไปยังบ้านที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือหมู่บ้าน หน้าต่างบางบานมีไม้กระดานปิดตาย กระเบื้องหลังคาหลายแผ่นแตกหัก ดูรกร้างและน่าสะพรึงกลัว

ใช่เลย...เราต้องเดินอ้อมไปข้างหลังสักหน่อย...ฉันคิดว่า...สุสานที่ฉันเคยมา...มันน่าจะอยู่แถวๆนั้นแฮร์รี่บอกก่อนจะเดินนำทั้งหมดไปยังข้างหลังของบ้านริ้ดเดิล กลิ่นอับชื้นและเหม็นคละคลุ้งปะปนกันไปในระหว่างที่กำลังเดิน จินนี่ถึงกับไอออกมา 2-3 ครั้ง เฮอร์ไมโอนี่เอามือปิดจมูก รอนก็เช่นกัน

นั่นไงล่ะ...แฮร์รี่ร้องขึ้นเขาชี้มือไปยังสุสานที่มีหญ้าขึ้นสูง โบสถ์เล็กๆปรากฏให้เห็นด้านหลังต้นยู มีเนินเขาสูงอยาทางข้างซ้าย

สุสาน...แต่แฮร์รี่...เฮอร์ไมโอนี่ร้องขึ้น แต่แฮร์รี่ยกมือขึ้นห้ามก่อน

โวลเดอร์มอร์ต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ...เชื่อฉันสิ...แฮร์รี่บอกพลางวิ่งลงไปยังสุสาน เฮอร์ไมโอนี่ จินนี่ และรอน รีบวิ่งตามไป

แฮร์รี่...เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางหอบเล็กน้อย แฮร์รี่วิ่งนำมาและหยุดยืนอยู่ตรงข้างหน้าหลุมศพของ ทอม ริ้ดเดิ้ล แผลเป็นของเขาปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาทันใด เขายกมือขึ้นแตะแผลเป็นอย่างกังวล

นายไม่คิดว่าเราควรเรียก...คนอื่นๆ...เฮอร์ไมโอนี่ไม่ทันพูดต่อ แฮร์รี่ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เฮอร์ไมโอนี่พูดอะไร

เราแยกกัน...สำรวจ...รอบๆนี้...ตกลงไหม...เฮอร์ไมโอนี่เธอไปทางขวานะ...จินนี่...ทางซ้าย...ส่วนนาย...ด้านหลัง...ฉันจะดูอะไรแถวๆนี้หน่อยแฮร์รี่พูด เฮอร์ไมโอนี่อ้าปากจะเถียง แต่ก็เปลี่ยนใจ จินนี่มองแฮร์รี่ด้วยแววตาห่วงใยอย่างลึกซึ้ง ส่วนรอนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาแฮร์รี่ แฮร์รี่มองคนทั้งสามที่เดินลับหายไป ก่อนจะมองสำรวจไปยังรอบๆต่อไป

  เฮอร์ไมโอนี่เดินไปทางด้านขวาของสุสานตามที่แฮร์รี่บอกเธอเดินผ่านป้ายหลุมศพที่ผุพังหลายหลุม สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านไป ดูวังเวงและน่าสะพรึงกลัว เสียงนกแข่งร้องก้องกังวาน ทั้งๆที่ในขณะนี้เป็นเวลาสายๆแต่ดูเหมือนจะมีเงามืดซ่อนอยู่ทุกแห่งหน

สวบ...เสียงนี้ดังขึ้น เฮอร์ไมโอนี่หยุดชะงักพลางหันมองไปรอบๆอย่างกังวล เธอไม่ได้หูฝาดแน่ๆ เสียงสวบดังขึ้นมาจากโพรงหญ้า ด้านข้างๆของป้ายหลุมศพอันริมสุดทางของสุสาน

สวบ...เสียงนั่นดังขึ้นอีกครั้ง เฮอร์ไมโอนี่มือสั่นเล็กน้อย

น่ะ...น่ะ...นั่นใครเฮอร์ไมโอนี่รวบรวมความกล้าพูดก่อนจะชี้ไม้กายสิทธิ์ตรงไปทางนั้น ร่างของผู้ชายคนหนึ่งเดินแหวกโพงหญ้าที่ขึ้นสูงด้วยสีหน้าเดาไม่ออกว่ามาทำอะไร เดอนิส เบลชลีย์ นั่นเอง

เธอจำเป็นต้องใช้ไอ้นั่นด้วยเหรอ...เดอนิสพูดด้วยน้ำเสียงหวาดๆก่อนจะยิ้มแหยๆให้เฮอร์ไมโอนี่ เธอลดไม้กายสิทธิ์ลงพลางถอนหายใจพรืด

นายทำฉันตกใจแทบแย่...ทำไมนายไม่อยู่บนรถเมล์อัศวินราตรีล่ะ...นายแอบหนีงานมาใช่ไหมเฮอร์ไมโอนี่บอก เดอนิสยิ้มมือถือไม้กายสิทธิ์แกว่งไปมา

ใช่...แต่ถ้าเธอตกใจง่ายขนาดอย่างตะกี้...เธอคงเข้าไปพบจอมมารไม่ได้ซะแล้วสิเดอนิสบอกพลางแสยะยิ้ม เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกแปลกๆกับสิ่งที่เดอนิสพูด

นายหมายความว่า...

เอกซ์เปลลิอาร์มัส...อินคาเซอรัสเสียงของเดอนิสตะโกนดังก้อง ไม้กายสิทธิ์ในมือของเฮอร์ไมโอนี่กระเด็นลอยไปอีกทาง ส่วนร่างของเฮอร์ไมโอนี่ถูกเชือกรัดรอบตัวเธอพยายามดิ้นแต่ก็ไม่เป็นผล

ไงล่ะ...เดอนิสมองเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสายตาเยาะๆ เธอมองเดอนิสด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อ

นี่มันอะไรกันเฮอร์ไมโอนี่ถาม เดอนิสส่งสายตาชิงชังมาให้เฮอร์ไมโอนี่

เธอนี่...มันโง่เง่า...เชื่อใจทุกคนไปซะหมด...จนต้องจนตรอกอย่างที่เห็นนี่ไงล่ะเดอนิสพูดพลางหัวเราะ เฮอร์ไมโอนี่มองเดอนิสเหมือนเขาเป็นสิ่งของที่น่ารังเกียจ

ฉันอุตส่าห์เจอแจ็คพอต...เจ้าเดรโกนั่นมันไปอีกทางนึง...แหม...ฉันโชคดีจริงๆที่ได้มาเจอเธอก่อนมัน...ฉันคิดว่า...ถ้ามันเจอเธอ...มันต้องปล่อยเธอไปแน่ๆเดอนิสบ่นพึมพำ

นายว่าไงนะ...มัลฟอยอยู่ที่นี่เหรอเฮอร์ไมโอนี่กรีดร้องเบาๆ เดอนิสมองเฮอร์ไมโอนี่ที่มีความดีใจอยู่บนใบหน้าอย่างงุนงง

ก็ใช่...ทำไมเธอถึง...เดอนิสเงียบครุ่นคิดไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มอย่างดูถูกมาให้เฮอร์ไมโอนี่

เข้าใจล่ะ...คาดหวัง...จะเจอเจ้านั่นอีกใช่ไหมล่ะ...เสียใจเถอะนะยายเลือดสีโคลน...เตรียมบอกลาเจ้านั่นในสายลมแทนแล้วกัน...โอกาสของเธอขึ้นอยู่กับความเมตตาของฉันเท่านั้นเดอนิสพูด เฮอร์ไมโอนี่มองด้วยแววตาแข็งกร้าว และไม่เกรงกลัว

ถึงโอกาสของฉันจะเหลือน้อยนิด...อย่างน้อยฉันก็ดีใจที่เขายังมีชีวิตอยู่...ฉันไม่ต้องการอย่างอื่นนอกจากได้ยินว่าเขาปลอดภัยเฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างมุ่งมั่น เดอนิสแกล้งทำเป็นตบมือ

โรแมนติกอะไรขนาดนี้...เสียดายจริงๆ...เจ้านั่นคงไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดหรอกนะ...อ้อ...บางที...พอฉันจัดการเธอเสร็จ...ฉันก็จะจัดการเจ้านั่นต่อ...ไม่ต้องสงสัยเลย...จอมมารต้องพอใจแน่ๆเดอนิสพูดอย่างไม่แยแส เฮอร์ไมโอนี่มองเดอนิสด้วยสายตาเย็นชา

งั้นนายก็ฆ่าฉันเลยสิ...เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างท้าทาย

ฉันทำแน่ล่ะ...แบบไม่ทรมานเลยนะเดอนิสพูดอย่างไร้ความปราณี เฮอร์ไมโอนี่มองอย่างไม่เกรงกลัว เดอนิสชูไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาเตรียมพร้อมจะเสกคาถาใส่เฮอร์ไมโอนี่

เธอเตรียมตัวไว้ดีๆ...อะวาดา...เคดาฟ... แต่ยังไม่ทันที่เดอนิสจะพูดจบ แสงสีแดงตรงมาประทะที่กลางหน้าอกของเดอนิสพอดี ร่างของเดอนิสหยุดนิ่งไม่ขยับไปไหน ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจทำอะไรไม่ถูก แล้วร่างๆหนึ่งก็ก้าวออกมาจากโพงหญ้า เฮอร์ไมโอนี่แทบหยุดหายใจทันที เมื่อเขาคนนั้นเดินออกมา ชายหนุ่มผมบลอนด์ดวงตาที่แสดงออกถึงความเย็นชาแฝงด้วยแววตาเศร้า มองมาทางเฮอร์ไมโอนี่ก่อนจะมองเมินไปทางอื่น

ดิฟฟินโดเขาพูดพึมพำ เชือกที่มัดเฮอร์ไมโอนี่อยู่ขาดออกจากกัน ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับไป

มัลฟอย...เฮอร์ไมโอนี่ร้องเรียก มัลฟอยหยุดชะงัดนิดนึง แต่ก็ตัดสินใจเดินตรงไปข้างหน้า

มัลฟอย...เฮอร์ไมโอนี่ยังคงร้องเรียกมัลฟอย ที่ไม่มีท่าทีว่าจะหันกลับมามองเธอเลย เธอรีบเดินตามเขาอย่างรวดเร็วจนคว้าที่ท่อนแขนของเขาได้

มัลฟอย...นายรอฉันก่อนเฮอร์ไมโอนี่พูด ก่อนจะเดินไปดักตรงหน้าของมัลฟอย เขายังคงมองเมินไปทางอื่นเหมือนกับเธอไม่ได้อยู่ตรงหน้า

ฉันรู้ความจริงหมดทุกอย่างแล้วมัลฟอย...ฉัน...ฉันรู้ว่านายไม่ได้ทำเฮอร์ไมโอนี่รวบรวมความมั่นใจแล้วพูดออกมาทั้งหมด มัลฟอยยังคงนิ่งเฉย

นายฟังฉันอยู่หรือเปล่า...พูดอะไรสักคำสิเฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน มัลฟอยหันมาจ้องหน้าเธอตรงๆ

เธอเป็นใคร...มีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งฉันมัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง เฮอร์ไมโอนี่แทบจะร้องไห้แต่ก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

นาย...นายจำฉันไม่ได้เหรอเฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างผิดหวัง

ใช่...ฉันจำเธอไม่ได้...หลีกไปมัลฟอยพูดต่อ พลางดันให้เฮอร์ไมโอนี่ถอยไป แต่เธอก็ยังดึงดันยืนขวางหน้ามัลฟอยอยู่

นายโกหก...มัลฟอย...ฉันรู้ว่านายจำฉันได้...นายคนบ้าเฮอร์ไมโอนี่พูดทั้งน้ำตา มัลฟอยพยายามไม่สบตาเฮอร์ไมโอนี่

ฉันไม่ได้โกหก...เธอถอยไปได้แล้ว...ไม่งั้นฉันจะสาปเธอมัลฟอยพูด เฮอร์ไมโอนี่มองเขาอย่างยับยั้งชั่งใจ

นายแน่ใจนะว่านายจำฉันไม่ได้เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงสั่นพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอก่อนจะทำสิ่งที่ไม่ได้คาดคิด ซึ่งเธอก็รู้ว่ามันบ้ามากจริงๆ

  เฮอร์ไมโอนี่เขย่งปลายเท้าขึ้นพลางเอาแขนโอบรอบคอมัลฟอย ก่อนจะประทับริมฝีปากที่บางเบาของเธอ แนบชิดริมฝีปากของมัลฟอย มัลฟอยมองเห็นใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่แทบทุกจุด ไม่ว่าจะเป็นดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังคลอไปด้วยน้ำใสๆ แก้มสีชมพูระเรื่อที่มีหยาดน้ำค่อยๆไหลลงมา ขนตาที่ไม่ค่อยยาวมากแต่ก็งอนอย่างสวยงาม เขาค่อยๆเลื่อนมือโอบที่เอวของเฮอร์ไมโอนี่อย่างช้าๆและบรรจงจูบตอบกลับเธอไปอย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นผ่านไปเนิ่นนาน เฮอร์ไมโอนี่ค่อยๆผลักหน้าอกมัลฟอยออกด้วยความเขิน

จำได้หรือยังล่ะทีนี้เฮอร์ไมโอนี่พูดพึมพำพลางก้มหน้า ส่วนตัวมัลฟอยเอง แก้มที่เคยซีดเซียวของเขาปรากฏเป็นสีแดงเข้มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอไม่เชื่อฉัน...มัลฟอยพูดน้ำเสียงตัดพ้อ พลางกระชับเอวของเฮอร์ไมโอนี่เข้ามากอดแน่นกว่าเดิม

ฉันรู้...ฉันขอโทษ...ต่อไปนี้ฉันจะเชื่อนายทุกอย่างเฮอร์ไมโอนี่ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มัลฟอยมองก่อนจะหลบสายตา หน้าของเขายังคงแดงไม่หาย

เธอนี่บ้าชะมัด...มัลฟอยพูดพึมพำ พลางปล่อยแขนที่โอบรอบเอวของเฮอร์ไมโอนี่ออก

นายแกล้งทำเป็นสมองเสื่อมใส่ฉันก่อนนี่เฮอร์ไมโอนี่บอกงอนๆ แต่แล้วมีแสงสีฟ้าวาบขึ้น แก้มซ้ายของมัลฟอยมีเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว คล้ายๆมีดปาด ทั้งคู่หันไปมองอย่างตกใจ พบว่าอะมีคัสยืนจังก้าพร้อมกับเอเวอรี่ ทั้งสองมองมัลฟอยอย่างเหยียดหยาม มัลฟอยกับเฮอร์ไมโอนี่รีบชูไม้กายสิทธิ์ขึ้นอย่างระวังตัว

อิจฉาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แงงงงงงงงงงงงงงงง/สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #186 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:54
    อร้ายยย หนูเฮอร์จูบเรียกความจำเลยนะ 
    แต่มีคนมาขัดจังหวะอีกละ
    #186
    0
  2. #104 - c h e r r y - (@cherscher) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 21:43
    ดีนะที่จูบกันเสร็จก่อน -.,-
    #104
    0
  3. #73 —★EmoMelody™ (@emo_melody) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 17:39
    อ๊ากกกกกกกกก

    อะมีคัส เอเวอรี่
    แกมาขัดจังหวะทำม้ายยยยยยย
    กรี๊ดดดดดดดดดด
    #73
    1
    • #73-1 Maya_Ratisia (@Maya_Ratisia) (จากตอนที่ 49)
      25 มีนาคม 2558 / 17:55
      เห็นด้วยอย่างแรงเลยครัช
      #73-1