เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 48 : ความเป็นจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    9 ต.ค. 49

ตอนนี้มัลฟอยจะเป็นยังไง...ให้เขาไปได้ยังไงทั้งๆที่อันตรายออกอย่างนั้นฟลิตวิกบอก เฮอร์ไมโอนี่ร้องไห้หนักกว่าเดิม

หนูผิดเองค่ะ...หนูเป็นคนไล่มัลฟอย...ไปเองเฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบลงข้างแก้ม

เธอไม่ผิดนะ...พี่รอนต่างหากที่ผิดจินนี่บอก พลางชี้ใส่รอน

จินนี่เธอจะเลิกว่า...

ฉันจะไม่หยุดจนกว่า...คนๆนี้จะได้รับบทเรียนจินนี่ขัดแฮร์รี่ที่กำลังจะพูดปรามเธอ

ฉันรู้สึกผิดจริงนะรอนแย้งขึ้น

เธอทำจริงๆเหรอคุณวิสลีย์...ฉัน...ไม่อยากเชื่อเลยมักกอลนากัลบอกพลางเอามือกุมหน้าอก

รอน...จริงเหรอ...ไม่...เป็นไปไม่ได้แฮกริดพูดพลางสั่นหัว

เฮอร์ไมโอนี่อย่าร้องไห้สิจินนี่บอกพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาของเฮอร์ไมโอนี่ขึ้น

ฉันไม่คิดว่าเธอจะทำอย่างนั้น...เธอทำตัวแย่มาก...นั่นมันร้ายกาจจริงๆรอนแฮกริดพูดเสียงดัง รอนเริ่มร้องไห้เพราะรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ทุกคนกลับเบือนหน้าหนี ด้วยความรู้สึกที่รับไม่ได้กับการกระทำของรอนเป็นอย่างยิ่ง

ผมไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้เลย...ผมไม่ได้ตั้งใจรอนบอกเสียงสั่น จินนี่อ้าปากจะต่อว่ารอนอีก แต่แฮร์รี่บีบมือเอาไว้มองสายตาที่บอกให้จินนี่รู้ว่า พูดไปก็เท่านั้น

ขอร้องฟังผมบ้างเถอะครับรอนอ้อนวอน ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้น นานนับ 10 นาที ก่อนที่ลูปินจะเริ่มเอ่ยขึ้น

แฮร์รี่...สิ่งเราจะต้องทำคือ...ค้นหาการปรากฏตัวของผู้เสพความตายในที่ต่างๆ...อย่างล่าสุด...และน่าจะใช่มากที่สุด...ลิตเติ้ล...แฮงเกิลตันลูปินบอกเสียงเครียด ปฏิกิริยาในห้องดูเหมือนหยุดนิ่ง ไม่มีสิ่งใดขยับเขยื้อน นอกเสียจากเฮอร์ไมโอนี่ที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่

ผมรู้ว่าจะหาเขาได้ที่ไหน...อย่างน้อยเราต้องไปที่หลุมศพแฮร์รี่โพล่งออกมา มักกอลนากัลเริ่มมีชีวิตขึ้นมาบ้าง

หลุมศพ...หลุมศพอะไรกันมักกอลนากัลถาม

ทอม...ริ้ดเดิ้ล...พ่อของโวลเดอร์มอร์ครับแฮร์รี่บอก เคราของแฮกริดกระตุก รอนทำท่าเหมือนกับกลืนอ้วกแมวเข้าไป ส่วนมักกอลนากัลมีสีหน้าเหมือนกับจะเป็นลม

อย่าเรียกชื่อนั้นแฮร์รี่...แฮกริดบอกอย่างหงุดหงิด

ผมคิดว่าโวลเดอร์มอร์...หลบอยู่แถวๆนั้นแต่มันคงอันตรายมากหากเราเข้าไปแฮร์รี่ยังคงพูดต่ออย่างไม่สนใจ

มันต้องเป็นอันตรายแน่...หากเธอไม่หยุดพูดชื่อนั้นสักทีศาสตราจารย์มักกอลนากัลมองด้วยสายตาเคืองๆปนชื่นชม แฮร์รี่อมยิ้มนิดๆ

ลูปินค่ะ...หนู...อยากตามหามัลฟอยค่ะ...หนูอยากขอโทษเขาเฮอร์ไมโอนี่พูดยังคงมีน้ำตาไหลอาบแก้มไม่หาย

ตราบใดที่หาโวลเดอร์มอร์เจอ...เขาก็ต้องอยู่ที่นั่นลูปินบอกต่อ

และก็ตราบที่ยังมีชีวิตด้วยถึงจะเจอท็องส์พูดเสริม เฮอร์ไมโอนี่ร้องไห้หนักกว่าเก่า

พูดอะไรให้มันดีๆหน่อยได้ไหม...เฮอร์ไมโอนี่...เขายังอยู่เชื่อสิจินนี่ตวาดใส่ท็องส์ ก่อนจะหันมาปลอบเฮอร์ไมโอนี่ต่อ

เราจะไปเลยดีไหมฟลิตวิกพูดพลางมองไปทางทุกคนอย่างขอความเห็น

จัดการเตรียมตัวให้พร้อมเราจะดำเนินการ...ตามนั้นลูปินบอกสีหน้าเคร่งเครียด เฮอร์ไมโอนี่เริ่มมีความหวังที่จะพบมัลฟอยอีกครั้ง

  ในถ้ำลึก (โวลเดอร์มอร์)

 โวลเดอร์มอร์ นั่งอยู่บนแท่นหิน ซึ่งในขณะนี้ คนที่อยู่เคียงข้างที่นั่งคือ สเนป เฟนเรีย และ เบลลาทริกส์

พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว...จงระวังตัวให้ดีเสียงเยียบเย็นของโวลเดอร์มอร์ที่ดูออกว่ากังวลกับเรื่องที่พูดเป็นอย่างมาก

ระวังหรือนายท่าน...เจ้าพวกนั้นเป็นแค่ของเล่นเฟนเรียนั่งอยู่แทบเท้าของลอร์ด โวลเดอร์มอร์แสยะยิ้มออกมาอย่างไม่แยแส

ไม่ใช่ของเล่น...เจ้ามันประมาท...พวกมันมีอะไรมากกว่านั้นโวลเดอร์มอร์เอ่ยด้วยทีท่าหงุดหงิด

นายท่าน...สิ่งที่ท่านเป็นกังวลคงหมายถึง...พอตเตอร์เสนปเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล

มีอีกสิ่ง...ที่ข้ากังวลพอๆกันโวลเดอร์มอร์บอกต่อ สเนปเงยหน้ามองอย่างสงสัย

คือสิ่งใดกันสเนปถามต่อ

ของสำคัญของข้า...หนึ่งสิ่งหายไป...ข้าหมายถึง...ของสำคัญที่ข้ามอบให้แก่...เดรโก...ลูกรักของสหายข้า...ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้มันอยู่ไหน...หรือบางที...อาจจะตกหล่นอยู่ในมือของเจ้าพวกนั้นโวลเดอร์มอร์บอก น้ำเสียงไม่อาจปิดบังความกังวลเอาไว้ได้

เป็นไปได้ไหมนายท่าน...ว่ามัลฟอยอาจ...

เป็นไปไม่ได้ที่จะโกหกข้า...เจ้าจะหาว่าฆ่าโง่งม...จนไม่อาจล่วงรู้ถึงความคิดของเจ้าคนทรยศนั่นหรอกหรือโวลเดอร์มอร์ใช้น้ำเสียงอันเยียบเย็น ตาสีแดงฉานจ้องมองสเนปอย่างตำหนิ

หามิได้นายท่าน...ข้าไม่คิดเช่นนั้นสเนปบอกพลางค้อมหัวเพื่อเป็นการขอโทษ

เรียกประชุม...ทุกๆคน...ในที่นี้หมายถึง...เจ้าคนทรยศด้วยลอร์ด โวลเดอร์มอร์บอก

นายท่าน...ท่านยกโทษให้เดรโกแล้วหรือเบลลาทริกส์ร้องออกมาอย่างดีใจ

จุ๊จุ๊จุ๊...ดีใจไปก็เท่านั้น...ไอ้เจ้าเด็กปากดีนั่น...รับรองว่าไม่ได้มีโอกาสรอดถึง 2 นาทีหรอกเฟนเรียพูดพลางหัวเราะอย่างขบขัน เบลลาทริกส์มองที่เฟนเรียอย่างเคียดแค้น

อย่าให้ถึงคราวของเจ้าบ้างแล้วกันเบลลาทริกส์บอก ก่อนจะใช้ไม้กายสิทธิ์จี้ลงที่ตรามาร ต่อจากนั้นไม่ถึงนาที ผู้เสพความตายคนอื่นๆก็พากันเข้ามา ส่วนสเนปช่วยพยุงมัลฟอยที่สูญสิ้นเรี่ยวแรงไปหมดจากการโดนลงโทษเข้ามานั่งตรงหน้าของโวลเดอร์มอร์

สหายทั้งหลาย...ที่ข้าเรียกพวกท่านมาในครั้งนี้...เพื่อจะกล่าวเตือน...ถึงสิ่งเลวร้ายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา...อันตราย...อันตรายอย่างมากเสียงซุบซิบดังขึ้นเล็กน้อย

ท่านคงหมายถึง...พวกมือปราบมารงั้นสิแอนทูนินท์หนึ่งในผู้เสพความตายพูดขึ้น โวลเดอร์มอร์มีสีหน้าเบื่อหน่ายกับคำถามที่ดูเหมือนไม่ค่อยอยากตอบ

หากเป็นแค่เจ้าพวกกากเดนของกระทรวงเวทมนตร์...ข้าคงไม่เรียกพวกท่านมาหรอก...แต่เป็นเพราะ...เจ้าพอตเตอร์โวลเดอร์มอร์บอกเสียงแหบแห้ง เสียงของผู้เสพความตายแต่ละคนเริ่มพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

ถึงกระนั้นก็เถอะนายท่าน...ข้าน้อยไม่เห็นว่า...การทำนายนั่นจะเป็นจริงเสียทีเดียวอะมีคัสเสริมต่อ

คำทำนายไม่ได้โกหกโวลเดอร์มอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นปนโกรธ อะมีคัสหลบสายตาของโวลเดอร์มอร์ที่จ้องลงมา

ข้าเห็นด้วยกับอะมีคัสนายท่าน...ข้าเห็นเจ้าเด็กพอตเตอร์มาถึง 6 ปี...แต่ข้าไม่คิดว่า...เจ้านั่นจะมีความสามารถพิเศษอะไรสเนปพูด โวลเดอร์มอร์จ้องหน้าสเนปนิ่ง

มันมีอะไรแฝงมากกว่านั้น...พลังบางอย่าง...ที่ข้าไม่รู้โวลเดอร์มอร์บอกต่ออย่างครุ่นคิด ก่อนจะลุกขึ้นยืนพลางกวาดสายตามองผู้เสพความตายคนอื่นๆ

ท่านทั้งหลาย...ข้าขอสั่งงานบางอย่าง...และเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องทำกันอย่างเคร่งครัดทั้งห้องดูเหมือนหยุดหายใจ มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมองโวลเดอร์มอร์ตาเบิกกว้างอย่างตั้งใจฟัง

กระจายกำลังออกไป...ฆ่าพวกมัน...ทีละคนๆ...ให้เหลือน้อยที่สุด...และเตรียมตัวต้อนรับให้อย่างสมเกียรติโวลเดอร์มอร์บอก คราวนี้เขาหันมามองดูมัลฟอยแววตาอ่านไม่ออกว่าจะทำอะไร

เดอนิส...เจ้าไปกับเดรโก...ตามไปฆ่าเพื่อนของ...แฮร์รี่...พอตเตอร์...ยายเลือดสีโคลนโวลเดอร์มอร์พูดพลางแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ มัลฟอยนิ่งอึ้ง

นายท่าน...มัลฟอยพูดเสียงแผ่วเบาก่อนจะหันไปมองทางผู้ร่วมงานของเขา นั่นคือ เดอนิส เบลชลีย์ คนเก็บตั๋วบนรถเมล์อัศวินราตรี เดอนิสยิ้มเยาะๆมาให้มัลฟอยเมื่อสังเกตเห็นมัลฟอยมองมา

เบลลาทริกส์...เซเวอรัส...จัดการ...ไอ้เจ้าเด็กพอตเตอร์...โวลเดอร์มอร์ไม่สนใจมัลฟอย

อะมีคัส...เอเวอรี่...และคนอื่นๆที่เหลือจัดการพวกมันทุกคนทั้งหมด...ไม่ว่าจะหน้าไหนทั้งสิ้นโวลเดอร์มอร์พูดจบก่อนจะสะบัดผ้าคลุมลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก ทุกคนพากันคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

คงสะใจพิลึกถ้าข้าได้จัดการไอ้พอตเตอร์...แถมยังมีพวกสุนัขของกระทรวงกิ้กก๊อกติดตามมาอีก...เสียดายที่เสนปได้รับงานนี้ไปอะมีคัสบ่นออกมาดังๆ เสนปทำหน้าบูดบึ้ง

และคงจะแปลกพิลึกถ้าหากเจ้ามีรูบนหน้าเพิ่มมาอีกสัก 2 รูด้วยฝีมือข้า...หาก...ยังไม่หยุดพูดเสนปตอกกลับ อะมีคัสมองอย่างเดือดดาลแต่ก็ไม่ได้โต้กลับแต่อย่างใด ในขณะที่มัลฟอยจ้องมองเดอนิสอย่างไม่วางตา

แปลกใจมากล่ะสิ...ที่เจอฉันอยู่ที่นี่เดอนิสบอกเสียงเรียบพลางนั่งลงข้างๆมัลฟอย

นายน่ะเอง...พวกสอดเรื่อง...

อ้ะอ้ะอ้ะ...อย่ามาว่าฉันอย่างนั้นสิ...จอมมารรับรู้เรื่องของนายได้ก็เพราะฉัน...ไม่งั้นเขาคงไม่คิดจะพินิจใจนาย...หากฉันไม่บอกเขาไปว่า...นายไปทำอะไรบนรถนั่นกับ...ยาย...เดอนิสพูดน้ำเสียงเยาะๆ มัลฟอยดันตัวลุกขึ้นยืนจ้องหน้าเดอนิสด้วยสายตาโกรธจัด

แกหุบปากไปซะ...ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องนั้นอีกมัลฟอยพูดอย่างเดือดดาล

นายคงตกหลุมรักยายนั่นจริงๆ...ไม่งั้นคงไม่...

ฉันไม่ได้รัก...ยาย...เลือด...สีโคลนโสโครกมัลฟอยพูดออกมาอย่างยากเย็น เดอนิสมองหน้ามัลฟอย ใบหน้าแทบจะปิดรอยยิ้มที่ดูถูกดูแคลนไว้ไม่ไหว

งั้น...ฉันยกงานนี้ให้นายทำและกัน...อย่าห่วงเลย...ฉันแค่เป็นกองหนุนเท่านั้นเดอนิสพูดด้วยท่าทีเรียบเฉย มัลฟอยนิ่งอึ้ง ในใจพลางคิดไปถึงเฮอร์ไมโอนี่ เขายืนกำมือแน่นเริ่มสับสนในความรู้สึกของตัวเอง เขาจะทำได้เหรอ เขาจะตัดใจฆ่าเธอได้เหรอ เขาไม่ต้องการฆ่าเธอ มัลฟอยคิดในใจ ก่อนที่จะไล่ความคิดนั้นออกไปอย่างหัวเสีย

มัลฟอยจะต้องฆ่าเฮอร์ไมโอนี่แล้ว ทำไงดี/สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #185 ninko (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:48
    เดร ได้คำสั่งฆ่าหนูเฮอร์ ง่อออ เดรจะทำไงนะ
    #185
    0
  2. #103 cherscher (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 21:37
    ตัดใจจากเฮอร์ไมโอนี่แล้วมาหาเค้าเถอะนะ -3-
    #103
    0