เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 47 : การวางแผนและคาดไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ต.ค. 49

เอาเถอะ...พรุ่งนี้เราจัดการทำตามแผนที่ว่านะ...ฉันหวังว่าโชคคงเข้าข้างพวกเราแฮร์รี่พูด เขายิ้มให้จินนี่และเฮอร์ไมโอนี่ จินนี่ยิ้มตอบเช่นกัน ส่วนเฮอร์ไมโอนี่มีสีหน้าเรียบเฉย

  เย็นวันนั้น

นางวิสลีย์ และเฟร็ดกับจอร์ช ลากกระเป๋าลงมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อเดินทางกลับ(รอนไม่ได้ลงมาเลยนับจากตอนนั้น) นางวิสลีย์ร้องไห้อย่างหนัก ปากพึมพำขอให้แฮร์รี่รักษาตัวดีๆ เธอจูบที่แก้มเขาหนึ่งที เฟร็ดกับจอร์ชยืนมองดูแม่ตัวเองอย่างเบื่อๆ

แม่ฮะจะไปกันหรือยังจอร์ชร้องถาม นางวิสลีย์พยักหน้าเธอยังคงสะอึกสะอื้นแต่ก็ฝืนยิ้มให้ทั้งหมด ก่อนจะปาผงฟลูกลับลงไป

บ้านโพรงกระต่ายนางวิสลีย์พูด ควันสีส้มบดบังร่างของนางแล้วนางก็หายไป

ไว้เจอกันคราวหน้านะน้องรัก...เธอสองคนด้วยเฟร็ดบอกก่อนจะเดินเข้าไปในเตาผิง

บ้านโพรงกระต่ายแล้วเฟร็ดก็หายไป จอร์ชหันมาโบกมือให้ทั้งสาม ก่อนจะกลับไปด้วยอีกคน แฮร์รี่หันมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา

เธอสองคนแยกย้ายกันไปนอนได้แล้ล่ะ...ฉันคิดว่าพรุ่งนี้เราต้องทำอะไรอีกเยอะแฮร์รี่บอก

ฉันยังไม่ง่วงนี่จินนี่พูดท้วงๆ ส่วนเฮอร์ไมโอนี่เธอรีบเดินขึ้นห้องของตัวเองโดยไม่บอกกล่าวอะไร จินนี่มองตามเล็กน้อยก่อนจะนั่งคุยกับแฮร์รี่ต่อ

  เฮอร์ไมโอนี่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ครุกแชงค์ร้องครางก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงมาหมอบอยู่ข้างๆเธอ

ฉันคิดผิดครุกแชงค์...ฉันเป็นคนผิด...ครุกแชงค์ดมมือของเฮอร์ไมโอนี่ก่อนจะเอาตัวเถือกไถอย่างสบายอารมณ์

เขาไปไกลแสนไกลแล้ว...ฉันคงตามหาเขาไม่พบเฮอร์ไมโอนี่ยังคงพูดต่อ ครุกแชงค์หยุดนิ่งเหมือนกับกำลังฟังอยู่

เขาจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม...เขาจะไม่ยกโทษให้ฉันใช่ไหมเฮอร์ไมโอนี่พูดพลางลุกขึ้นนั่ง ครุกแชงค์เดินมานั่งตักเฮอร์ไมโอนี่อย่างปลอบโยน

นี่เกรนเจอร์...ถ้าวันหลัง...เธอไม่รู้ว่าฉันไปไหนหรือหาฉันไม่เจอ...ให้เธอยืนรอฉันอยู่ตรงที่เดิมนะ...แล้วฉันจะมาหาเธอเองรู้ไหมเสียงของมัลฟอย ตอนที่เธอพลัดหลงกับเขา เธอยังจำได้ดี รออยู่ที่เดิม ไม่ไปไหน แล้วทำไมเขาถึงยังไม่กลับมานะ เฮอร์ไมโอนี่คิดน้ำตาไหลอาบแก้ม

เมี้ยว...ครุกแชงค์ร้องเหมือนกับจะบอกให้เฮอร์ไมโอนี่หยุดร้องไห้

ฉันไม่เป็นไรครุกแชงค์เฮอร์ไมโอนี่พูดพึมพำ น้ำตายังไม่หยุดไหล คนๆนั้นอยู่ที่ไหนกัน และเขาจะรู้ไหมว่าเธอรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 เช้าวันรุ่งขึ้น

แฮร์รี่ จินนี่ และเฮอร์ไมโอนี่ตื่นแต่เช้า และพากันลงมาที่ห้องนั่งเล่น ทั้งสามเตรียมตัวที่จะเดินทางไปยังเตาผิง

เอาล่ะเฮอร์ไมโอนี่เธอไปก่อนนำไปได้เลยแฮร์รี่บอก เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะเดินเข้าไปในเตาผิง แต่เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น

ให้ฉันไปด้วยคนได้ไหมแฮร์รี่กับจินนี่หันไปมองตามเสียงซึ่งทั้งสองพบรอนยืนจังกาอยู่ตรงบันได เขาแต่งตัวเตรียมพร้อมมาแล้ว หูของเขาเป็นสีแดงพอๆกับผม เฮอร์ไมโอนี่มองเมินไปทางอื่นเหมือนกับรอนไม่มีตัวตน แฮร์รี่มองรอนด้วยสายตาเย็นชา พยายามบีบมือจินนี่ไว้เพื่อให้เธอยั้งสติไม่เสกคำแช่งปีศาจค้างคาวใส่รอน

ได้ไหมแฮร์รี่รอนอ้อนวอน แฮร์รี่พยักหน้าโดยที่ไม่มองหน้ารอน

เอ่อ...ขอบใจรอนพูดตะกุกตะกัก

ช่างกล้าแท้ที่พูดแบบนี้...ถ้าเป็นฉันเอาหัวไปยัดคอห่านตายดีกว่าจินนี่พูดอย่างไม่ยินดี รอนไม่มีสีหน้าโกรธเคือง แต่ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าตัวเองดูแย่ลงไปอีก

กระทรวงเวทมนตร์เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ก่อนที่เธอจะหายไปด้วยควันสีแดงเพลิงที่เข้ากับอารมณ์ของเธอในตอนนี้

  ที่กระทรวงเวทมนตร์

เฮอร์ไมโอนี่เดินออกมาจากเตาผิง คนแรกที่เธอพบคือ ท็องส์ ที่ตอนนี้ผมของเธอเป็นสีม่วงยาวตรงจนถึงกลางหลังและมัดมวยสูงไว้อย่างเก๋ทีเดียว

หวัดดีค่ะท็องส์...คุณอยู่คนเดียวเหรอค่ะเฮอร์ไมโอนี่ทำเสียงร่าเริงที่ดูเหมือนเสแสร้งจริงๆ ท็องส์พยักหน้าพลางมองหน้าเฮอร์ไมโอนี่อย่างครุ่นคิด

หวัดดีเฮอร์ไมโอนี่...หน้าเธอไร้ความรู้สึกยังไงไม่รู้สิท็องส์บอกเสียงราบเรียบ เฮอร์ไมโอนี่ยังไม่ทันตอบอะไร จินนี่ก็เดินออกมาจากเตาผิง

ยอดยี้งี่เง่า...เขาล่ะ...จินนี่บ่นพึมพำ ท็องส์หันไปมองอย่างสงสัย

เธอยังโกรธเพอร์ซี่ไม่หายอีกเหรอท็องส์ถาม จินนี่ยังคงทำหน้ามุ่ย

เขาน่ะพอๆกันน่ะแหละ...ทั้งสองคนเลยจินนี่บอก ในขณะที่แฮร์รี่ก้าวออกมาจากเตาผิง ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกที่จะบ่งบอกได้ชัดเจน

หวัดดีฮะท็องส์...ลูปินไม่อยู่เหรอฮะแฮร์รี่ทักน้ำเสียงร่าเริงขึ้นเท่าที่เป็นไปได้ ท็องส์พยักหน้าน้อยๆ

เขาทำงานแยะกว่าฉันซะอีก...ไม่มีเวลาเลย...แล้วก็...ท็องส์พูดไม่จบ รอนก็เดินออกมาจากเตาผิง สีหน้าเขาดูย่ำแย่ ท็องส์ไม่ได้สังเกตสีหน้าอันเย็นชาของ แฮร์รี่ จินนี่และเฮอร์ไมโอนี่เลย

ไงรอน...เธอคงสบายดีนะ...แน่ล่ะเห็นๆอยู่ท็องส์บอก แฮร์รี่และจินนี่คิดอย่างเดียวกันว่า ท็องส์ใช้ตาทางไหนดูที่จะบอกว่าสบายดี

แล้วทำไมวันนี้พวกเธอยกพวกกันมาที่นี่ล่ะท็องส์ถามด้วยสีหน้าคลางแคลงใจ

ผมต้องการข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่ของโวลเดอร์มอร์ตอนนี้ฮะแฮร์รี่บอก ท็องส์สะดุ้งเล็กน้อย

เสียใจแฮร์รี่...เราไม่รู้หรอกว่าเธอก็รู้ว่าใครอยู่ไหนท็องส์ตอบ

นั้นเราก็ไม่มีสิทธิ์ยับยั้งโวลเดอร์มอร์ได้เลยนะค่ะจินนี่ร้องเสียงแหลม

ไม่หรอก...เสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น แฮร์รี่ จินนี่ เฮอร์ไมโอนี่และรอนหันไปมองตามเสียง ก็พบว่ามือปราบมารคนอื่นๆพากันเดินเข้ามา ทั้งลูปิน คิงสลีย์ มู้ดดี้ และคนอื่นๆนับ 10 ซึ่ง ในนั้น รวมถึง ศาสตราจารย์มักกอลนากัล ศาสตราจารย์ฟลิตวิก ศาสตราจารย์เสปราต์ และแฮกริด แฮร์รี่ยิ้มอย่างดีใจที่เห็นพวกเขาสบายดีทุกคน

แฮร์รี่....แฮกริดร้องเรียกเขาพลางตบมือเสียงดังด้วยความดีใจ

ฉันคิดถึงพวกเธอแทบแย่แน่ะ...กรอปส์พูดภาษาอังกฤษคล่องแล้วล่ะ...ฉันอยากให้พวกเธอได้เห็นแฮกริดพูดพลางยกมือไปตบบ่าแฮร์รี่ จนไหล่ของแฮร์รี่แทบทรุด

ควบคุมท่าทีหน่อยแฮกริด...คุณมาทำงานในกระทรวงแล้วนะศาสตราจารย์มักกอลนากัลปราม

คุณทำงานที่กระทรวงด้วยหรือค่ะเฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้น แฮกริดยิ้มกว้าง

ใช่...มันสนุกสุดๆเลย...ฉันอยู่แผนกควบคุ้มและคุ้มใจสัตว์วิเศษหรืออะไรทำนองนี้แหละแฮกริดบอกอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

เอาเถอะค่ะ...พวกคุณมาทำอะไรกันค่ะเฮอร์ไมโอนี่ถามต่อ

อย่าลืมนะว่าเรายังคงมีภาคี...ถึงแม้...จะไม่มีเขาก็ตามศาสตราจารย์มักกอลนากัลตอบ แฮร์รี่ยิ้มค้างเล็กน้อย

ฉันตกลงปลงใจสมัครเป็นสมาชิกภาคีด้วยล่ะฟลิตวิกตอบเสียงแหลม เขากระโดดขึ้นๆลงๆแต่ก็ยังไม่ถึงบ่าของเฮอร์ไมโอนี่

เธอต้องการหาที่อยู่ของเธอก็รู้ว่าใคร...ทำไมแฮร์รี่ลูปินถาม แฮร์รี่ครุ่นคิดเล็กน้อย

ผม...เกรงว่า...ผมอาจบอกไม่ได้แฮร์รี่บอก เรื่องฮอร์ครักซ์ยังคงเป็นเรื่องความลับที่ยังไม่ควรเปิดเผยต่อไป

ฉันเข้าใจดีนะว่าทำไม...เธอต้องการตามหาตัวสเนปให้เจอใช่ไหมล่ะท็องส์บอก แฮกริดมีสีหน้าโมโหขึ้นมาทันที

คนสกปรก...โสโครก...เลวทราม...แฮกริดเปล่งเสียงดังก้อง

มันทำได้แม้กระทั่งดัมเบิลดอร์...ที่ไว้ใจมันมากที่สุดแฮกริดพูดต่อ น้ำตาหยดใหญ่ร่วงอาบแก้มที่ปกคลุมไปด้วยเคราของแฮกริด

ร้ายกาจ...ร้ายกาจที่สุด...ดัมเบิลดอร์พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่...ผู้มีพระคุณที่สุดในชีวิตฉันแฮกริดพูดเสียงสั่นเครือ ก่อนจะร้องโหยหวนออกมาราวกับสุนัขบาดเจ็บ

แฮกริดพวกเรารู้ดี...ไม่มีใครต้องการอยากให้เกิดขึ้นหรอกน่าศาสตราจารย์มักกอลนากัลปลอบ ซึ่งดูเหมือนเธอก็พยายามจะปลอบตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน

เอ่อ...แฮร์รี่...มัลฟอยไม่ได้มาด้วยเหรอลูปินถาม แฮร์รี่ชะงักเล็กน้อย สีหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ซีดลงและดูเหมือนจะร้องไห้ไปกับแฮกริดและศาสตราจารย์มักกอลนากัลด้วย

น่ะ...น่ะ...นั่นสิ...ไหนรีมัสบอกฉันว่า...มัลฟอยอยู่กับพวกเธอน่ะศาสตราจารย์มักกอลนากัลพูดเสียงสั่น จินนี่หันมองไปดูทางรอนที่นั่งหน้าถอดสี ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างอัดอั้น

พี่ยังนั่งซื่อบื้อทำเฉยอีกเหรอ...พี่สมควรจะเล่าด้วยตัวของพี่เองนะจินนี่พูด แฮกริดหยุดร้องไห้ ตอนนี้ทั้งห้องหันมองดูรอนเป็นตาเดียวกัน

หมายความว่าไง...อะไรกัน...มัลฟอยทำไมแฮกริดถาม รอนมองทุกคนนิ่งอึ้งไม่ตอบ

รอนใส่ร้ายมัลฟอยแฮร์รี่พูดเสียงเรียบ เขามองไปทางรอนโดยปราศจากความมีเมตตาโดยสิ้นเชิง

เขาทำให้พวกเราคิดว่า...มัลฟอยติดต่อคนที่คุณก็รู้ว่าใคร...จน...เอ่อ...เฮอร์ไมโอนี่ไล่เขาออกจากบ้านไปครับแฮร์รี่พูดต่อ ศาสตราจารย์มักกอลนากัลสะบัดหัวอย่างไม่อยากเชื่อเล็กน้อย

บอกฉันทีว่ามันเรื่องตลกอะไรกันลูปินบอก เขาจ้องมองรอนไม่วางตา

เธอทำอย่างนั้นทำไมรอนท็องส์ถาม เธอเดินมายืนอยู่ตรงหน้ารอน

ผม...รอนอึกอัก

ผมเห็นแก่ตัวพูดไปสิ...พี่จะอึกอักไปทำไมกันจินนี่บอกต่อ มองรอนด้วยสีหน้าเย็นชา เฮอร์ไมโอนี่มองดูภาพเหตุการณ์แล้วร้องไห้ออกมา

เม้นส์เยอะๆ นะจ๊ะ/สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #184 ninko (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:41
    สมน้ำหน้ารอนแล้ว 
    #184
    0
  2. #72 emo_melody (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 17:30
    ตอนนี้
    แอบสงสารรอน
    แต่สาสมแล้วรอน !!
    #72
    0