เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 46 : ความผิดที่ไม่น่าให้อภัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    9 ต.ค. 49

นายใส่ร้ายมัลฟอย...นายขโมยแหวนของฉัน...นาย...นายทำได้ยังไงเฮอร์ไมโอนี่พูดพลางจ้องหน้ารอนราวกับจะทำให้เขาตายไปต่อหน้า รอนตอบไม่ถูก เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ขณะนี้ ตรงหน้าห้องของเขา มีนางวิสลีย์ แฮร์รี่ จินนี่ และเฟร็ดกับจอร์ช ยืนดูเหตุการณ์กันอยู่อย่างตกตะลึง

นายทำได้ยังไง...นายใส่ร้ายคนที่เขาไม่ผิด...นายคิดอะไรกันแน่...โรนัล...วิสลีย์...ตอบมาสิเฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางวิสลีย์มองรอนอย่างโกรธจัด และที่จะโกรธไม่แพ้กันนั่นคือ แฮร์รี่นั่นเอง

ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะเธอนะรอนตะโกนโต้ตอบกลับมาบ้าง

ฉันรักเธอเฮอร์ไมโอนี่...เพราะฉันรักเธอ...ฉันไม่ต้องการให้เธอไปรักคนอื่น...เธอเข้าใจไหมรอนพูดน้ำตาไหลพราก แต่เฮอร์ไมโอนี่กลับมองรอนอย่างเย็นชา

ได้โปรดเถอะเฮอร์ไมโอนี่...อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นรอนอ้อนวอน เฮอร์ไมโอนี่มองหน้ารอนด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะกระแทกเท้าเดินถือจดหมายออกไปนอกห้อง รอนมองดูคนที่เหลืออย่างขอความเห็นใจ

นายเข้าใจฉันใช่ไหมแฮร์รี่รอนถาม แฮร์รี่มองรอนด้วยสายตาไร้ความปราณี นางวิสลีย์ร่ำไห้เสียใจอย่างสุดซึ้ง เฟร็ด จอร์ช จินนี่ มองรอนอย่างไม่อยากเชื่อ

ฉันไม่มีวันเข้าใจ...ฉันไม่เคยคิดว่านายจะเป็นคนแบบนี้แฮร์รี่พูดเสียงเย็น ก่อนจะเดินออกไปอีกคน

คนเห็นแก่ตัว...นายมันสิ้นคิดรอนเฟร็ดพูด ก่อนจะช่วยกันพยุงนางวิสลีย์ลงไปที่ห้องนั่งเล่นกับจอร์ช

ถ้าฉันเป็นพี่...ฉันจะยินดีที่เห็นคนรักมีความสุข...ไม่ใช่แบบนี้จินนี่พูด เธอยังคงยืนจ้องมองรอนที่ร้องไห้อย่างไม่แยแส

จะให้ฉันทำยังไงล่ะ...ฉันต้องการแค่เฮอร์ไมโอนี่คนเดียวรอนพูด เขาสั่นสะเทิ้มไปทั้งตัว จินนี่เริ่มเดือดขึ้นมาบ้าง

ฉันจะไม่ว่าอะไรเลย...ถ้ามัลฟอยเอาหัวไชเท้ามายัดหัวนิ้วโป้งของพี่...เพราะความโกรธ...พี่ทำเหมือนไม่สำนึกผิดเลย...ถ้าเป็นฉัน...ฉันจะเสกคาถาหรือคำแช่งที่ร้ายแรงที่สุดใส่พี่จินนี่พูดอย่างเดือดดาล ก่อนจะเดินปึงปังออกมาจากห้องของรอน รอนมองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่า แล้วทรุดตัวลงร้องอีกครั้ง

  ที่ห้องของเฮอร์ไมโอนี่

 เฮอร์ไมโอนี่กำจดหมายในมือแน่น เธอคิดไม่ถึงเลยทีเดียวว่ารอนจะเป็นคนทำ ถ้าเฟร็ดกับจอร์ชไม่บอกเธอเรื่องนั้นเธอก็คงจะไม่มีวันรู้ ว่าความจริงแล้วมัลฟอยไม่ได้ผิด มัลฟอยพูดความจริงมาโดยตลอด และเป็นความจริงที่ว่า

เธอเชื่อ ในสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ

  เฮอร์ไมโอนี่เดินออกจากห้องของเธอก่อนจะเดินไปยังห้องข้างๆ ซึ่งเป็นห้องของมัลฟอย เธอเปิดประตูเข้ามาพร้อมสำรวจไปรอบๆห้อง ถ้ามัลฟอยอยู่ในตอนนี้ เขาคงจะพูดกวนประสาทอะไรเธอสักสองสามอย่าง ก่อนที่จะเข้าเรื่องในการพูดคุย เฮอร์ไมโอนี่เดินมานั่งลงบนเตียงของมัลฟอย ภาพต่างๆค่อยๆไหลเวียนเข้ามา หากเป็นเวลานี้ เธอคงต้องพบเจ้าของห้อง นอนอยู่บนเตียงอย่างสบายใจเฉิบ และเธอจะเป็นคนเดียว ที่ต้องมาปลุกเขาในตอนเช้า

อยากให้ฉันตื่นใช่ไหม...กอดฉันก่อนสิ คำพูดของมัลฟอยที่คล้ายเด็กตอนที่เธอมาปลุก ทำให้เฮอร์ไมโอนี่อดยิ้มออกมาไม่ได้ แต่ตอนนี้ ไม่มีอีกแล้วที่มัลฟอย จะยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น ไม่มีอีกแล้ว

ฉันอยากให้นายตื่นนะ...ทำไมนายไม่ตื่นแล้วกลับมาหาฉันสักทีเฮอร์ไมโอนี่พึมพำเบาๆพลางร้องไห้

ถ้าเธอร้องไห้อย่าลืมมาซบไหล่ฉันล่ะ...ฉันจะกอดปลอบเธอเองเสียงของมัลฟอยยังคงดังก้องคล้ายกับมากระซิบอยู่ที่ข้างหูเธอ

ตาคนบ้า...โกหกเฮอร์ไมโอนี่ยังคงพูดต่อ เธอขยำจดหมายในมือที่ถือมาด้วยทิ้งอย่างไม่ใยดี

นายอยู่ไหนล่ะ...นายคนผิดสัญญา...นายกลับมาได้ไหม...ต่อไปนี้ฉันจะเชื่อนายทุกอย่างเลยเฮอร์ไมโอนี่พูดพลางจ้องมองไปรอบๆห้อง ราวกับหวังว่าจะเห็นมัลฟอยยืนยิ้มกวนๆให้เธออีกสักครั้ง แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเจอแต่ความว่างเปล่า เธอจ้องดูแหวนในมือที่เรืองแสงออกเป็นสีทอง เหมือนกับจะรับรู้ความรู้สึกของเธอ

  เฮอร์ไมโอนี่เดินลงมาที่ห้องนั่งเล่น เธอพยายามปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด และเธอก็พบว่า ทุกคนในห้องนั่งเล่นมีสีหน้าตึงเครียดไม่แพ้กัน

แม่เห็นหรือยัง...เขามันคนเห็นแก่ตัว...แม่เลิกร้องไห้ได้แล้ว...ไม่สำคัญเลยสักนิดจินนี่พูดเสียงที่พยายามจะควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองให้ได้มากที่สุด

ฉันคิดว่าเขาต่างจากเพอร์ซี่...จอร์ชพูดซึมๆ

รอนร้ายกาจกว่าเยอะเลยเฟร็ดเสริม เฮอร์ไมโอนี่เดินลงมานั่งข้างๆนางวิสลีย์ นางวิสลีย์หันมาคว้ามือเฮอร์ไมโอนี่ไปจับทั้งน้ำตา

ฉัน...ฉัน...ขอโทษจริงๆ...ขอโทษด้วยนางวิสลีย์พูดเสียงตะกุกตะกักแทบฟังไม่รู้เรื่อง แฮร์รี่ยื่นกระดาษทิชชู่ให้นางวิสลีย์ไปเช็ดน้ำตา

ไม่เป็นไรค่ะ...คุณไม่ผิดเฮอร์ไมโอนี่พูดพลางกอดปลอบนางวิสลีย์ ทั้งที่เธอเองก็แทบจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน

ฉันไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำ...ฉันไม่คิดว่าเขาจะเห็นแก่ตัวอย่างนั้นแฮร์รี่บอกอย่างโกรธๆ จินนี่วางมือบ่นบ่าเขาอย่างปลอบปะโลม

คอยดู...อย่าให้ฉันเห็นเขาอีกเฟร็ดพูด เป็นจังหวะเดียวกับที่รอนเดินลงมาตรงบันไดพอดี

แม่...เราน่าจะกลับกันเย็นนี้เลยดีไหม...อยู่นานแล้วอึดอัด...ฉันไม่ได้หมายถึงนายนะแฮร์รี่...เธอด้วยจอร์ชบอกเสริม นางวิสลีย์พยักหน้าหงึกหงัก รอนรีบสาวเท้ากลับเข้าห้องอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกผิด

แต่ฉันจะไม่กลับไปหรอกนะจินนี่พูดขึ้น เฟร็ดกับจอร์ชหันมามองจินนี่เชิงถาม

ฉันอยากจะอยู่ที่นี่ต่อ...อยู่บ้านฉันก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้วนี่จินนี่พูดพลางส่งสายตาอ้อนวอนไปที่นางวิสลีย์ แฮร์รี่มองจินนี่อย่างไม่อยากเชื่อ

ได้...ได้...แล้วแต่แฮร์รี่นะนางวิสลีย์พูด เธอยังคงสะอึกสะอื้นอยู่เล็กน้อย

จินนี่...แฮร์รี่พูดขึ้น จินนี่หันไปมองแฮร์รี่อย่างสงสัย

ฉันขอคุยอะไรกับเธอหน่อยแฮร์รี่พูด ก่อนที่เขาและจินนี่จะพากันเดินออกมาข้างนอกบ้าน โดยที่แน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครแอบฟังอยู่

ฟังนะจินนี่...ฉันอยากให้เธอกลับไปแฮร์รี่เริ่ม จินนี่มองอย่างไม่แยแส

ฉันรู้ว่าพี่หมายความว่ายัง...และฉันก็ตัดสินใจไปแล้วด้วยจินนี่พูดต่อ

ไม่ได้นะจินนี่...รู้ไหมว่ามันเสี่ยง...ฉันจะเป็นจะตายยังไงฉันยังไม่รู้เลยแฮร์รี่บอก

ฉันไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...ฉะนั้นฉันต้องอยู่กับพี่ด้วยจินนี่บอกอย่างดื้อดึง แฮร์รี่ดึงจินนี่เข้ามากอดแนบตัว

ขอร้องจินนี่...อย่าทำอย่างนี้...ฉันจะเป็นบ้าตายขนาดไหน...ถ้าเธอเป็นอะไรไปต่อหน้าฉันแฮร์รี่บอกพลางลูบผมจินนี่เบาๆ

แล้วคิดว่าฉันจะไม่บ้าตายเหรอ...ถ้าหากพี่เป็นอะไรไปโดยที่ไม่บอกกล่าวกันจินนี่บอกต่อเธอกอดแฮร์รี่แน่น เขาเองรู้สึกมีความสุขขึ้นมาชั่วขณะ

พี่ห้ามพูดเรื่องตายอีกนะ...ความตายเป็นสิ่งไม่แน่นอน...มันก็จริง...แต่ฉันคิดว่าเรากำหนดมันได้ถ้ามีสิ่งอะไรบางอย่างเหนี่ยวรั้งให้เราอยู่จินนี่บอก แฮร์รี่อมยิ้ม

สิ่งเหนี่ยวรั้งให้ฉันอยู่คือเธอจินนี่แฮร์รี่ตอบอย่างไม่ลังเล

ฉะนั้นพี่ก็ไล่ฉันกลับไปไม่ได้...เข้าใจไหม...ฉันต้องอยู่เหนี่ยวรั้งพี่ไงจินนี่พูดทั้งคู่ค่อยๆคลายอ้อมกอดออกจากกัน

แต่จินนี่...เธอคิดดีๆนะ...หาก

ฉันคิดดีแล้วน่ะ...ฉันจะไม่จากพี่ไปไหน...ฉันสัญญาจินนี่กระซิบเบาๆ แฮร์รี่ดึงจินนี่เข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม และเสียงกระแอมของเฟร็ดกับจอร์ชก็ดังขึ้น

มันไม่มากไปหน่อยหรือไง...นั่นน้องสาวเรานะแฮร์รี่...ขออนุญาตเรา 2 คนหรือยังเฟร็ดถาม จินนี่พละออกจากแฮร์รี่ เธอเท้าสะเอว ใช้แววตาแบบนางวิสลีย์มองดูเฟร็ดกับจอร์ช ที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรมากนัก

ฉันไม่ทราบว่าต้องได้รับใบสัญญาบัตรอนุญาตอะไรจากพี่เลยนะ...ขอบอกให้รู้...นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน...ที่พี่กับยายจอร์นสันฉันยังไม่เคยว่าเลยสักนิด จินนี่พูดอย่างเอาเรื่อง จอร์ชหันมองดูเฟร็ดตาไม่กระพริบ ก่อนจะอมยิ้มขำออกมา

พี่ก็เหมือนกันอย่านึกว่าฉันไม่รู้...ยายสพินเน็ตเพื่อนของจอร์นสันก็คบกันอยู่ไม่ใช่เหรอจินนี่ไล่เรียงยาว จนจอร์ชเงียบไป แฮร์รี่พยายามกลั้นหัวเราะอยู่ข้างหลังจินนี่

เอาเถอะน้องรัก...เราจะไม่ว่าอะไรเธอก็ได้ตามสบายเฟร็ดบอก ก่อนจะพากันเดินกลับเข้าไปในบ้านกับจอร์ช จินนี่หันมายิ้มให้แฮร์รี่หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พากันกลับเข้าไปในบ้าน

  ที่ห้องนั่งเล่น

  แฮร์รี่ได้บอกเรื่องสำคัญบางอย่างที่เขาเองเกือบลืมไปเสียสนิท เขาแยกตัวมาคุยกับเฮอร์ไมโอนี่และจินนี่กันสามคนโดยรอให้เฟร็ด จอร์ช และนางวิสลีย์ออกไปข้างนอกเสียก่อน แฮร์รี่มีสีหน้าเครียดยิ่งกว่าปกติ

ต่อจากนี้ฉันต้องตามหาที่อยู่ของโวลเดอร์มอร์ ฉันคิดว่าควรทำมาเป็นชาติแล้ว...และตอนนี้...ฮอร์ครักซ์ทั้งหมดคงอยู่ที่เขา...เขาคงรู้แล้วว่า...ถึงแม้...ดัมเบิลดอร์จะตายไป...แต่ดัมเบิลดอร์คงไม่เก็บเรื่องนี้เป็นความลับตลอดชีวิต...เขามีความระแวดระวังพอสมควรทีเดียวแฮร์รี่พูด ดวงตาจับจ้องดูครุกแชงค์ที่ไล่จับหนูอย่างสนุกสนาน

งั้นอย่างแรกที่เราต้องทำ...คอยจับตาดูการปรากฏตัวของผู้เสพความตายเฮอร์ไมโอนี่เสริม

เราควรจะมีคนอื่นด้วยนะเรามีกันแค่ 4 คนเองจินนี่ต่อ เฮอร์ไมโอนี่หันมองหน้าจินนี่ด้วยท่าทีเรียบเฉย

3 จินนี่...เรามีกันแค่ 3 คนเฮอร์ไมโอนี่บอกเสียงเย็น จินนี่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

เอ้า 3 คนก็ได้...เราต้องขอกำลังเสริมจากลูปินจินนี่บอก แฮร์รี่พยักหน้า

ใช่...เราจะเริ่มกัน...พรุ่งนี้เลยแฮร์รี่บอก เขาสบตามองเฮอร์ไมโอนี่ที่มีสีหน้าเครียดกว่าเดิม

เป็นอะไรเฮอร์ไมโอนี่...แฮร์รี่ถาม จินนี่หันไปมองเธออีกคน

ไม่สบายหรือไงกันจินนี่ถามเสียงใส เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า

ฉัน...ฉัน...ไม่เป็นไรเฮอร์ไมโอนี่พูด ความจริงเธอคิดอยากจะให้แฮร์รี่ช่วยตามหามัลฟอย แต่มันคงเป็นความคิดที่งี่เง่า มัลฟอยต้องไม่ยอมยกโทษเป็นอันขาดหากเขาเจอเธอ

ช่วยกันคอมเม้นส์ นะค่ะ/สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #183 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:37
    ไม่มีใครอภัยได้หลอกแบบนี้ เดรกลับไป โดนทรมานมากเลยนะ
    #183
    0
  2. #136 Ginnyhermy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 19:31
    ตอนนี้ ลูกร้องไห้อ่าา เเงงงงง คิดถึงเดรก #เพลงอ้าว
    #136
    1
  3. #55 PeaPea (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 12:13
    ดีมากกกกกกกก
    #55
    0