เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 45 : พินิจใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ต.ค. 49

ฉันไว้ใจเขา...ฉันเชื่อเขามาตลอดเฮอร์ไมโอนี่พูดพลางร้องไห้ฟูมฟาย แฮร์รี่หันมองรอนและเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา

คนเราผิดกันได้...ทีนี้ฉันอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า...ฉันเตือนเธอแล้วรอนพูดอย่างไม่แยแส เขานั่งลงข้างๆเฮอร์ไมโอนี่ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอดปลอบ

ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างนั้น...ฉัน...เฮอร์ไมโอนี่พูดต่อไม่ได้ เธอบีบไหล่รอนแน่นอย่างลืมตัว

อย่าไปคิดถึงมันเลยต่อจากนี้...อย่างน้อยเธอยังมีฉัน...เอ่อ...และแฮร์รี่ด้วยรอนพูดตอบเขาอมยิ้มเล็กน้อยกับแผนการของเขาที่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

  เย็นวันนั้น

รอนสนุกสนานกับการเล่าเรื่องมัลฟอยให้ทุกๆคนฟังอย่างออกรสชาติ แต่ไม่มีใครหัวเราะไปกับเขาด้วย แม้แต่เฟร็ดกับจอร์ชเองยังคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ นางวิสลีย์ยังคงมีสีหน้าตกใจไม่หาย ส่วนเฮอร์ไมโอนี่เธอนั่งเงียบๆไม่พูดอะไร และเหมือนกับมีอาการเหม่อลอยผิดปกติ

มันน่ะหลอกทุกคนมาตลอด...มีแต่ฉันคนเดียวแหละที่ไม่เชื่อ...และในที่สุดผลเป็นไงล่ะ...ฉันคิดถูกมาตั้งแต่แรก...ที่นี้วกนายเชื่อฉันกันหรือยังรอนบอกอย่างภาคภูมิใจ เฟร็ดกับจอร์ชยังทำสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ฉัน...ไม่อยากเชื่อเลย...เอาล่ะฉันยอมรับ...มัลฟอยไม่ใช่คนที่ดีเท่าไหร่นักในสายตาฉัน...แต่ฉันคิดว่า...เขาคงไม่ตีบทแตกหลอกพวกเธอได้ขนาดนั้นหรอกเฟร็ดบอก รอนมีสีหน้าไม่พอใจ

นายจะไปรู้อะไรล่ะ...หลักฐานเห็นอยู่ชัดๆรอนพูด จินนี่มองหน้ารอนอย่างตั้งคำถาม

งั้นไหนหลักฐานของพี่ล่ะ...พวกเราอยากเห็นจินนี่บอก รอนหน้าเจื่อนเล็กน้อย พลางหลบสายตาเฟร็ดกับจอร์ชอย่างมีพิรุธ

แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่เห็นมันแล้วนี่...มันเป็นความจริงใช่ไหมล่ะรอนตอบตัดบท แฮร์รี่นิ่งเงียบส่วนเฮอร์ไมโอนี่เธอลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินขึ้นไปข้างบนห้องอย่างเหม่อลอยทั้งหมดมองตามด้วยความเป็นห่วง

ดูเฮอร์ไมโอนี่เงียบไปนะ...รอน...ลูกพูดอะไรกระทบเขาหรือเปล่านางวิสลีย์ถาม รอนส่ายหน้าปัดๆ

เปล่านี่แม่...เขาคง...ช่างเขาเถอะรอนเริ่มไม่สบายใจ กับสิ่งที่เขาทำลงไปนัก

  ที่ห้องของเฮอร์ไมโอนี่

เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาในห้องและนั่งลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อนเธอคิดเกี่ยวกับเรื่องเมื่อตอนกลางวันทั้งหมด ครุกแชงค์กระโดดขึ้นมาบนเตียงและหมอบลงข้างๆตักเธอ

ฉันอยากให้มันเป็นความฝัน...เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางน้ำตาไหล เธอลูบหัวครุกแชงค์เบาๆ มันครางอย่างพอใจ

ฉันฝันใช่ไหม...ครุกแชงค์...ฉันฝันใช่ไหมเฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงสั่นเครือ ครุกแชงค์ส่งเสียงร้องตอบอย่างไม่มีความหมาย เฮอร์ไมโอนี่นึกไปถึงคำพูดของมัลฟอยคำนึงที่เธออยากรู้ว่าเขาพูดมาได้ยังไง

เธอเชื่อ...ในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำเสียงของมัลฟอยดังก้อง เฮอร์ไมโอนี่ลูบหัวครุกแชงค์อย่างเหม่อลอย

นายไม่ได้ทำงั้นเหรอ...จะให้ฉันเชื่อนายยังไงกันเฮอร์ไมโอนี่พูดพึมพำ ครุกแชงค์ค่อยๆเดินมานอนบนตักของเฮอร์ไมโอนี่ มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้นะ มัลฟอยจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป ก่อนจะค่อยๆนอนหลับไปอย่างอ่อนเพลีย

  ในถ้ำลึก ใกล้บ้านริ้ดเดิล

นายท่าน...เขามาแล้วเสียงสเนปก้องกังวานในความมืดพร้อมกับจุดไฟด้วยคาถาลูมอส เผยให้เห็นร่างของบุคคลคนหนึ่งเข้ามาในถ้ำ มัลฟอย นั่นเอง

ไงล่ะเจ้าคนทรยศ...เจ้ายังคิดจะดั้นด้นบากหน้ามาหาข้าอีกเหรอลอร์ด โวลเดอร์มอร์นั่งอยู่บนโขดหินที่ดูคล้ายกับที่นั่งโดยมีงูใหญ่นากินีเลื้อยวนรอบ มัลฟอยคุกเข่าลงตัวสั่นเล็กน้อย

ข้าผิดไปแล้วนายท่าน...โปรดอภัย...

อภัยงั้นเหรอ...โวลเดอร์มอร์ถามเสียงเย็นพลางยิ้มเยาะน้อยๆ ดวงตาสีแดงกล่ำดั่งสีเลือด มัลฟอยสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย

ข้าคิดแล้วว่าเจ้าต้องไปไม่รอด...เจ้ารู้สินะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนทรยศ...อาจจะยังดีที่เจ้ากลับมาหาข้า...ข้าจะยกให้เจ้าสักหนึ่งครั้งโวลเดอร์มอร์พูดก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ขอบพระคุณ...นายท่านมัลฟอยพูดพึมพำ

แต่อย่างแรกที่ข้าจะทำ...เงยหน้าขึ้นมาสิเดรโกโวลเดอร์มอร์สั่งให้มัลฟอยเงยหน้าขึ้น เขาทำตามแต่หลบสายตาของจอมมารอย่างเห็นได้ชัด

สบตาข้า...เร็วสิ...เดรโกโวลเดอร์มอร์พูด มัลฟอยจำต้องมองสบตาจอมมารอย่างช่วยไม่ได้

ดูสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า...มีอะไรบ้าง...กับเวลาที่ผ่านมา...เจ้าปิดข้าไม่ได้หรอกเดรโก...แม้จะพยายามอย่างถึงที่สุด...อืมส์...ข้าคิดว่าเจ้าเจอเรื่องราวมาเยอะแยะมากทีเดียว...ลอร์ด โวลเดอร์มอร์มีสีหน้าครุ่นคิด จ้องตามัลฟอยไม่กระพริบ มัลฟอยมือสั่นเล็กน้อย แล้วอยู่ๆจอมมารก็ยิ้มเยาะออกมา

แหมแหมแหม...ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีความคิดต่ำๆได้ถึงเพียงนี้...เจ้าหลงรักยายเลือดสีโคลนมัลฟอยมีสีหน้าตกตะลึง เขาส่ายหัวอย่างไม่ยอมรับ

ไม่จริง...มันไม่เคยมีอยู่ในหัวของข้านายท่านมัลฟอยพูด เขาหลบสายตาของจอมมารที่มองมาอย่างจับผิด

โกหก...เจ้ารักเลือดสีโคลน...เจ้าโกหกลอร์ด โวลเดอร์มอร์ขึ้นเสียงด้วยความโมโห มัลฟอยยังคงสั่นศีรษะอย่างไม่ยอมรับ ลอร์ดโวลเดอร์มอร์ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นชี้ที่มัลฟอย

พูด...ความ...จริง...ออก...มา...ครูซิโอโวลเดอร์มอร์พูดก่อนจะเสกคำสาปกรีดแทงใส่มัลฟอย เขาล้มลงไปกองกับพื้นและบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวด

หยุดเถอะนายท่านข้าขอล่ะ...เบลลาทริกส์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ผู้เสพความคนอื่นๆเข้ามารั้งร่างของเบลลาทริกส์ไว้

ความจริงบอกมา...เจ้าปิดข้าไม่ได้...ข้าเกลียด...คนโกหกโวลเดอร์มอร์บอกน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม เขายังคงเสกคาถาใส่มัลฟอยไม่หยุดยั้ง มัลฟอยไม่ปริปากพูดอะไรได้แต่ร้องครางออกมาอย่างเจ็บปวด เบลลาทริกส์ทำเสียงสะอื้นเหมือนมีอะไรจุกที่คอ

ขอล่ะนายท่านข้าขอ... ไม่เบลล่า...ข้าต้องการอยากรู้โวลเดอร์มอร์บอก เขาหยุดเสกคาถาใส่มัลฟอยแล้วดึงคอเสื้อมัลฟอยขึ้นมาอย่างโมโห

บอกมา...โวลเดอร์มอร์พูด และสายตาเขาก็สอดส่ายหาอะไรบางอย่างจากคอของมัลฟอย

สร้อยของข้า...สร้อยของข้าอยู่ที่ไหนโวลเดอร์มอร์ถามตาสีแดงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัลฟอย ที่ดูเหมือนจะพูดอะไรไม่ออกเพราะความเจ็บปวดเมื่อครู่

มันหายไปไหน...ตอบมาสิ...เจ้าคนทรยศไม่มีที่ไป...บอกมาโวลเดอร์มอร์พูด มัลฟอยรวบรวมสติครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดกั้นใจตัวเอง นั่นคือสิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้ ถ้าเขาบอกไปว่าสร้อยเส้นนั้นอยู่ที่ไหน อะไรจะเกิดขึ้นกับคนๆนั้นที่สวมมันไว้ เขาคงทนไม่ได้แน่หากคนๆนั้นเป็นอะไรไป และอีกอย่าง เขาไม่รู้ว่าสร้อยเส้นนั้นมีความสำคัญมากแค่ไหนกับจอมมาร เขาจ้องตาจอมมารอย่างไม่กระพริบ ก่อนจะตอบอย่างหน้าตาเฉยเหมือนกับว่ามันเป็นความจริง

ผมคงทำมันร่วงหาย...ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนผมก็ไม่รู้มัลฟอยตอบ โวลเดอร์มอร์มองมัลฟอยราวๆ 5 นาที เพื่อพินิจใจให้แน่ชัด มัลฟอยทำความคิดให้ว่างเปล่า และนึกว่าสร้อยนั้นคงร่วงไป จากนั้น โวลเดอร์มอร์ก็ผลักมัลฟอยกระเด็นไปชนกับผนังถ้ำ

กระจายกำลังออกไปคืนนี้...ส่วนเจ้า...ข้ามอบให้เบลล่าลงโทษ...เฟนเรีย...เจ้าเฝ้าควบคุมนางไว้ดีๆโวลเดอร์มอร์พูดออกคำสั่ง มัลฟอยไม่มีแรงที่จะลุกขึ้น เขามองดูเฟนเรียที่ดูมีสีหน้าออกจะผิดหวัง

ข้าอยากออกไปร่วมสนุกด้วยคืนนี้...ได้โปรดนายท่านเฟนเรียทำน้ำเสียงอ้อนวอน แต่โวลเดอร์มอร์ไม่สนใจเขาเดินออกไปนอกถ้ำพร้อมกับผู้คุมวิญญาณคนอื่นๆ ตอนนี้ในถ้ำเหลืออยู่แค่ สเนป เบลลาทริกส์ มัลฟอย และ เกรย์แบ็ก

ไงล่ะ...ตามวิธีทางของเธอเดรโก...ฉันบอกเธอแล้ว...เธอไม่มีวันหนีความเป็นศาสตร์มืดไปได้...เพราะมันฝังอยู่ในตัวเธอตั้งแต่เกิดสเนปพูดยิ้มเยาะๆ เบลลาทริกส์ทรุดตัวลงร้องไห้เล็กน้อย

ผม...ไม่เคยคิดอยากจะเป็น...อย่างน้อย...ผมก็ได้รู้...ความสุขที่แท้จริงของผม...ไม่ใช่การมีอำนาจคู่กับศาสตร์มืดมัลฟอยพูดพลางหอบเล็กน้อย

ปากดี...ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเนื้อคนอย่างเจ้าจะอร่อยสักแค่ไหนเฟนเรียพูด เขากางกงเล็บยาวดำที่เต็มไปด้วยเลือดของคนที่เขาทำร้ายและเลียลิมฝีปาก มัลฟอยฝืนยิ้มน้อยๆ

คิดว่าฉันจะกลัวแกหรือไง...หมาป่าสกปรก...น่าขยะแขยงมัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

จัดการมันสิเบลลาทริกส์...จัดการ...ทำตามที่จอมมารบอกสิเฟนเรียพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

ฉัน...ฉัน...ทำไม่ได้...หลานของฉัน...เขาเป็นหลานของฉันเบลลาทริกส์พูดเธอเดินเข้ามาดึงคอเสื้อมัลฟอยแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขา

ทำไมแกไม่หนีไป...ทำไมต้องกลับมาเบลลาทริกส์ถามพลางสะอื้น มัลฟอยไม่ตอบ

ฉันไม่อยากทรมานแก...แล้วแม่แก...โธ่เว้ยเบลลาทริกส์ปล่อยคอเสื้อมัลฟอยออกพลางสบถออกมาเบาๆ

มันดีกว่า...ถ้าเดรโกไม่กลับมา... นั่นร้ายแรงกว่าที่คิด...เดรโกจะต้องตายเสนปพูดต่อเบลลาทริกส์มองสเนปอย่างเคียดแค้น

ผม...ก็...คิดเหมือน...อาจารย์มัลฟอยพูดเบาๆเขาเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย

ทำเดี๋ยวนี้...ถ้าเจ้าไม่...ข้าจัดการเองเฟนเรียพูด เบลลาทริกส์ค่อยๆยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา เธอสะอึกสะอื้นเล็กน้อยก่อนจะหักห้ามใจไม่ให้สงสารมัลฟอย

ครู...ซิโอ มัลฟอยดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด เบลลาทริกส์กำไม้กายสิทธิ์แน่นยังคงชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่มัลฟอยเฟนเรียหัวเราะด้วยความสะใจ สเนปมองด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกถึงความรู้สึก มัลฟอยค่อยๆอ่อนแรงลงก่อนจะหมดสติไป เบลลาทริกส์ทรุดตัวลงนั่งแล้วร้องไห้ไม่สนใจเสียงพูดของเฟนเรีย

ทำให้มันฟื้นสิ...ข้าว่า...สะใจจริงๆเฟนเรียพูดก่อนจะเดินออกไปนอกถ้ำพร้อมกับสเนป ปล่อยให้เบลลาทริกส์นั่งคร่ำครวญอยู่ข้างๆร่างของมัลฟอย

  เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เธอฝันร้าย ฝันที่เธอไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร

ในฝันของเธอ เธอฝันว่า เธอได้พบมัลฟอยอีกครั้ง เขายิ้มให้เธอน้อยๆ เธอก็ยิ้มตอบให้เขาเช่นกัน แต่แล้ว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่เจ็บปวดอย่างคาดไม่ถึง ก่อนจะค่อยๆวิ่งหนีเธอไป ไกลออกไป และไกลออกไป

เฮอร์ไมโอนี่เช้าแล้วนะยังไม่ตื่นอีกเหรอนางวิสลีย์เรียกเฮอร์ไมโอนี่ เธอสะดุ้งพลางหันไปมองทางประตู

ค่ะหนูตื่นแล้ว...เดี๋ยวลงไปเฮอร์ไมโอนี่ตอบ เธอเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างใจลอย ก่อนจะเดินออกมานอกห้อง เธอคิดถึงความฝัน ฝันที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้น เหมือนเป็นลางบอกเหตุบางอย่างที่จะมีในอนาคต

เกรนเจอร์...วันนี้เธอตื่นสายหน้าดูเฟร็ดกับจอร์ชทักเขากำลังเดินมาทางห้องของเฮอร์ไมโอนี่พอดี เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้พวกเขาอย่างฝืนๆ

ก็คงใช่...นายสองคนมีอะไรหรือเปล่าล่ะเฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงเอื่อยๆ เฟร็ดกับจอร์ชทำปากจุ๊ๆ

เรามีของเล่นบางอย่างจะให้เธอดูจอร์ชพูดพลางหันซ้ายหันขวาเพราะกลัวนางวิสลีย์จะเห็น

อะไรล่ะเฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างรำคาญ เฟร็ดยื่นตลับหมึกหับปากกาขนนกที่เขาเคยให้รอนดูยื่นให้เฮอร์ไมโอนี่

ชุดอุปกรณ์ปลอมลายมือและลายเซ็น 3 เดือนกว่าที่เราจะคิดได้อย่างสมบูรณ์แบบ...เราให้รอนยืมใช้ไปด้วยแหละ...มันเยี่ยมสุดๆเลยใช่ไหมจอร์ชเฮอร์ไมโอนี่สะดุด เธอฉุกคิดขึ้นมาได้

นายสองคนให้รอนยืนตอนไหน...เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างรวดเร็ว เฟร็ดกับจอร์ชมองหน้ากันอย่างงงๆ

ก็เมื่อวานนี้ไง...เราเพิ่งเอาไปอวดเขาเมื่อวานจอร์ชตอบหน้าตาเฉย เฮอร์ไมโอนี่คิดขึ้นมาได้ เธอผลักเฟร็ดกับจอร์ชออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของรอน

เกรนเจอร์นี่มันไม่ใช่จดหมายแม่ฉันแน่ๆ...แต่ลายมืออาจใช่...ฉันไม่รู้ว่านี่หมายถึงอะไร...แต่ฉันไม่ได้ทำตามที่จดหมายมันว่า

เสียงของมัลฟอยที่ยืนยันว่าเขาไม่ได้ทำ แล้วทำไมเธอไม่ไตร่ตรองให้ดีนะ เฮอร์ไมโอนี่หยุดอยู่ตรงหน้าห้องรอนแล้วเคาะประตูห้องเขาอย่างแรง จนแฮร์รี่ จินนี่ และนางวิสลีย์ต่างพากันเดินขึ้นมาด้านบน

รอน...นายเปิดประตูให้ฉันหน่อยเฮอร์ไมโอนี่พูดน้ำเสียงเกรี้ยวกราด รอนเดินออกมาเปิดประตูด้วยอาการงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่น

มีอารายกานรอนถามเขายืนโงนเงนเล็กน้อย เฮอร์ไมโอนี่ไม่รอตอบ เธอผลักรอนไปชนกับประตูก่อนจะลื้อเปิดลิ้นชักอย่างบ้าคลั่ง

เธอหาอารายเฮอร์ไมโอนี่รอนถามเขาเดินลงมานั่งที่เตียงมองเฮอร์ไมโอนี่ที่ลื้อของออกกระจัดกระจาย

จดหมายอยู่ไหนเฮอร์ไมโอนี่พูด รอนไม่เอะใจอะไรจึงบอกไปตามตรง

อยู่ในลิ้นชักตรงโต๊ะตั้งตะเกียงรอนบอก เฮอร์ไมโอนี่เดินไปเปิดลิ้นชักดู นอกจากเธอจะพบจดหมายแล้ว เธอยังพบ แหวนล็อกเก็ต ที่มัลฟอยซื้อให้เธอตอนไปเดินเล่นที่ตรอกไดแอกรอนอีกด้วย

นี่หมายความว่ายังไงรอน...นายบอกฉันมาสิเฮอร์ไมโอนี่ชูแหวนขึ้นพร้อมกับจดหมาย รอนหายงัวเงียเป็นปริกทิ้ง ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หน้าเขาซีดราวๆกระดาษ เฮอร์ไมโอนี่มองรอนอย่างหาคำตอบ

บอกมาสิ...แหวนของฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงเฮอร์ไมโอนี่ถามทั้งๆที่ตัวเองก็รู้คำตอบ รอน เป็นคนขโมยแหวนของเธอมา รอน เป็นคนใส่ร้ายมัลฟอย ในทุกๆเรื่อง และรอน เป็นคนที่เธอไม่เคยคิดเอะใจเลยว่าจะเป็นคนทำ

เฮอร์ไมโอนี่...ฉัน...

เย้ๆ มาต่อแล้วจ้า/สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #182 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:31
    สมน้ำหน้ารอน หนูเฮอร์รู้ความจริงแล้ว ว่าเดรไม่ได้ทำ
    #182
    0
  2. #127 Faiza (@faisiri1809) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 18:11
    ฉันโกรธนายมากเลยรอน!!!!! เดรที่รักโปรดกลับมา
    #127
    0
  3. #71 —★EmoMelody™ (@emo_melody) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 17:23
    เปิด โปง
    เปิด   โปง
    รอนให้หมดเปลือกกกก !!!
    #71
    0