เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 40 : กังวล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 มิ.ย. 49

“แล้วตกลง...คุณถามหนูทำไมค่ะ”เฮอร์ไมโอนี่มองนางวิสลีย์อย่างสงสัย
“อะไรที่ฉันจะพูดตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่...ฉันคาดว่ามันน่าจะเกิดขึ้น...ในไม่ช้าแน่ๆ”นางวิสลีย์พูดเสียงเครียด
“คุณหมายถึงอะไรค่ะ...ที่จะเกิดขึ้น”เฮอร์ไมโอนี่ถาม เธอสังเกตเห็นว่านางวิสลีย์มีสีหน้ากังวลอย่างผิดปกติ
“ฉันเคยรู้มาว่า...คนที่ทรยศต่อเธอก็รู้ว่าใคร...ไม่อาจอยู่เป็นสุขได้ตลอดชีวิต”เฮอร์ไมโอนี่นิ่งเล็กน้อย ใช่สิ มัลฟอยก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอเริ่มคิดกังวลถึงมัลฟอยว่าจะเป็นยังไงต่อไป
“ถึงเธอจะหลบไปที่ไหน...อยู่ที่ใด...คนของฝ่ายมืดก็ตามเธอได้...เป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนทรยศ...จุดจบที่เหมือนกันหมดคือ...”นางวิสลีย์ไม่พูดต่อได้แต่นิ่งเงียบ เฮอร์ไมโอนี่ก็เช่นกัน
“ฉันไม่อยากจะให้เขากังวล...แต่ฉันว่าเขาเองก็น่าจะรู้ตัวดี...ฉันยังแปลกใจเลยว่า...ทำไมเขาถึงกล้าทรยศต่อเธอก็รู้ว่าใคร...ทั้งๆที่เขารู้จุดจบของตัวเอง”นางวิสลีย์เหลือบมองเฮอร์ไมโอนี่เล็กน้อย
“ฉันพูดแค่นี้ล่ะ... อย่าลืมไปตามเขาลงมาทานอาหารเช้าล่ะ”นางวิสลีย์บอกก่อนจะลุกขึ้นและเดินเข้าไปในครัว
เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะค่อยๆเดินขึ้นบันไดแล้วหยุดฉุกคิดอยู่ตร
งหน้ามัลฟอย
‘ถึงเธอจะหลบไปที่ไหน...อยู่ที่ใด...คนของฝ่ายมืดก็ตามเธอได้...เป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนทรยศ...จุดจบที่เหมือนกันหมดคือ...’ เฮอร์ไมโอนี่นิ่งคิด ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องของมัลฟอย
“ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก”
“ใครน่ะ...”เสียงงัวเงียของมัลฟอยค่อยตอบกลับมาก่อนที่ประตูจะเปิดออก
“ไงเกรนเจอร์...ตื่นแต่เช้าเลยนะ...เข้ามาก่อนสิ”มัลฟอยพูด เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าน้อยๆก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปในห้องของมัลฟอย เขาปิดประตูพลางหันมามองหน้าเฮอร์ไมโอนี่อย่างงงๆ
“เป็นอะไรไปเกรนเจอร์...ไม่สบายเหรอ”มัลฟอยเดินมานั่งข้างๆ จนเฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเล็กน้อย
“นาย...นายตื่นแล้วเหรอ”เฮอร์ไมโอนี่ถามตะกุกตะกัก เธอไม่รู้จะพูดอะไรกับมัลฟอย
“อ้าวยายบ๊องเอ้ย...ฉันนั่งคุยอยู่กับเธอเนี่ยแสดงว่าฉันหลับน่ะสิ”มัลฟอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าเฮอร์ไมโอนี่อย่างผิดสังเกต
“หน้าเธอซีดๆนะเกรนเจอร์...เป็นอะไรไปน่ะ”มัลฟอยพูดพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้หน้าของเฮอร์ไมโอนี่ เธอเขยิบหนีเล็กน้อย
“อย่าเข้ามานะ...ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางมองหน้ามัลฟอย เขาอมยิ้มเล็กน้อย
“นี่สิถึงเป็นตัวเธอ...ปกติก่อนเข้าห้อง...เธอต้องบ่นฉันแล้ว...มัลฟอยทำไมตื่นสายจัง”มัลฟอยแกล้งเลียนเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ เธออมยิ้มออกมากับท่าทางของมัลฟอย
“นายมันน่าให้บ่นจริงๆนี่...ตาบ้า”เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางหัวเราะเบาๆ มัลฟอยยิ้มกว้างอย่างอบอุ่น ต่างคนต่างนิ่งเงียบ
“เป็นอะไร...คราวนี้นายเงียบทำไมล่ะ”เฮอร์ไมโอนี่ถามกลับ มัลฟอยจ้องหน้าเฮอร์ไมโอนี่เล็กน้อย
“ยิ้มอีกสิ...ฉันอยากเห็นเธอยิ้ม...ยิ้มแบบเมื่อกี้ไง”มัลฟอยพูดพลางดึงแก้มเฮอร์ไมโอนี่ เธอหน้าแดงเล็กน้อย
“นี่... นายมีสิทธิ์อะไรมาจับแก้มฉันเล่นยะ”เฮอร์ไมโอนี่เขิบหนีจนชิดหัวเตียงมัลฟอยยิ้มอย่า
งเจ้าเล่ห์
“สิทธิ์ของเจ้าของห้อง...ที่จะต้องจัดการคนบุกรุกเข้ามา...คือเธอเกรนเจอร์”มัลฟอยพูด ก่อนจะค่อยๆเอนตัวลงนอนบนตักของเฮอร์ไมโอนี่ เธอมองอย่างโกรธๆ แต่ก็รู้สึกเขินอยู่บ้าง

นานๆมาอัพทีค่ะ อย่าลืมติชมกันนะค่ะ/สายธารแห่งราตรี
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #177 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:09
    เดรน่าสงสารออก เดรคงรู้แหละนะ
    #177
    0
  2. #126 Faiza (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 21:14
    ว้ายยยยยยยย เขินนนนนนน><
    #126
    0
  3. #66 —★EmoMelody™ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 17:06
    เดรโก
    ผู้น่าสงสาร
    ช่างไม่รู้ชะตากรรมชีวิตตัวเอง
    โฮ..
    #66
    0