เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 37 : ยุ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 พ.ค. 49

 

นาย...ทุเรศโรคจิต...ชอบถอดเสื้อผ้าโชว์คนอื่น...ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะเฮอร์ไมโอนี่พูดน้ำเสียงขุ่นเขียวพลางมองค้อนมัลฟอย มัลฟอยยิ้มขำเล็กน้อย

เกรนเจอร์นี่มันห้องฉันนะ...หัดดูซะมั่งซิ...แล้วเธอมีเรื่องอะไรกับฉันหา...หรือว่า...มัลฟอยพูดก่อนจะแกล้งมองเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

นี่อย่าคิดอะไรแบบนั้นนะ...เฮอร์ไมโอนี่พูดขู่ มัลฟอยทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะถามคำถามย้ำอีกครั้ง

ตกลงเธอมาห้องฉันทำไมมัลฟอยพูดแล้วเสียงของครุกแชงค์ก็ร้องดังขึ้น เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองตามเสียงอย่างดีใจ

ครุกแชงค์...นายมาที่นี่จริงๆด้วยหาตั้งนานเฮอร์ไมโอนี่พูดพลางอุ้มครุกแชงค์ขึ้นมากอดอย่างทะนุถนอม

ดีที่เธอมาทัน...ไม่งั้นไอ้เจ้าเหมียวนี่เป็นศพมัลฟอยพูดเบาๆ เฮอร์ไมโอนี่หันมามองอย่างโกรธๆ

ถ้านายคิดจะทำอะไรครุกแชงค์ของฉัน...นายเจอดีแน่เฮอร์ไมโอนี่พูดในขณะที่เกาคางให้ครุกแชงค์อย่างเอาใจ

ฉันแค่จะโยนมันออกไปเล่นนอกหน้าต่างเท่านั้นเอง...อย่างมากแค่คอหักมัลฟอยพูดกวนๆ ครุกแชงค์ขู่ฟ่อใส่มัลฟอยด้วยความโมโหเช่นเดียวกับเฮอร์ไมโอนี่

ใจร้าย...มันเป็นแค่แมวน่าสงสารเองนะเฮอร์ไมโอนี่พูดตัดพ้อ มัลฟอยแอบอมยิ้ม ความจริงเขาไม่ได้จะทำให้ถึงตายอย่างมากแค่ให้มันลอยขึ้นๆลงๆเพื่อความสนุก (แต่ความจริงก็ไม่ดีอยู่ดี)

เธอจะไปหรือยัง...ฉันอยากเปลี่ยนเสื้อผ้ามัลฟอยพูด เฮอร์ไมโอนี่มองค้อนเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปที่ประตู

ตามสบายเถอะย่ะ...ฉันมานี่ก็เพราะมาตามครุกแชงค์เท่านั้นเฮอร์ไมโอนี่พูดใส่หน้ามัลฟอย

ดี...ระวังเจ้าเหมียวนั่นจะถูกย่างในเตาผิงแล้วไปทอดทำเป็นเนื้อเสต็กราดซอสสักหน่อยก็คงดี มัลฟอยพูดเฮอร์ไมโอนี่เบะหน้าใส่มัลฟอยเล็กน้อยก่อนจะอุ้มครุกแชงค์แล้วพาเดินออกจากห้องของมัลฟอยไป

คนบ้า...โรคจิต...ใช่ไหมครุกแชงค์เฮอร์ไมโอนี่บ่นในขณะที่เดินลงบันไดมาที่ห้องนั่งเล่น ครุกแชงค์ครางเบาๆเป็นคำตอบให้เฮอร์ไมโอนี่ เธอลูบหัวครุกแชงค์เบาๆเป็นการปลอบโยน

ไงล่ะเธอ...เสียงรอนดังขึ้นหลังโซฟา เขาลุกขึ้นยืนมองหน้าเฮอร์ไมโอนี่ด้วยแววตาเรียบเฉย เฮอร์ไมโอนี่จ้องหน้ารอนโดยไม่มีใครยอมใคร

พาแมวน้อยผู้น่ารักไปผูกมิดกับดาร์ลิ้งเหรอรอนพูดน้ำเสียงกระแนะกระแหน

อ๋อใช่...เดรโก...ชอบมันมากเลยแหล่ะเฮอร์ไมโอนี่จงใจพูดเน้นคำว่าเดรโก รอนมีสีหน้าเริ่มโกรธ

เดรโก...งั้นเหรอ...ทำไมไม่เรียกที่รักซะล่ะรอนพูดกลับเฮอร์ไมโอนี่วางครุกแชงค์ลงกลับพื้นแล้วยืนกอดอกดูมองรอนด้วยสายตาเย็นชา

นายจะมายุ่งอะไรกับชีวิตฉันล่ะเฮอร์ไมโอนี่พูด รอนนิ่งไปนิดนึงก่อนจะกระแทกเท้าแล้วเดินขึ้นบันไดไป เฮอร์ไมโอนี่มองตามรอนเล็กน้อยก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน

ฉันไม่อยากเชื่อเลย...ครุกแชงค์เฮอร์ไมโอนี่พูดเบาๆในขณะที่ครุกแชงค์โดดขึ้นไปนอนบนตักของเฮอร์ไมโอนี่อย่างเอาใจ ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะขึ้นไปบนห้องเพื่อเข้านอน

   ในถ้ำลึกแห่งหนึ่งห่างออกไปจากบ้านริ้ดเดิลเกือบ 1 ก.ม. เป็นแหล่งที่อับชื้นซอมซ่อ และแทบจะไม่มีสิ่งมีชีวิตเพื่อบ่งบอกว่า ถ้ำนี้เป็นถ้ำที่สมบูรณ์แบบ เถาไม้เลื้อยกิ่งก้านระโยงระยางของต้นไม้อื่นๆปกคลุมแทบจะมองไม่เห็นปากถ้ำ ไม่มีลมพัดมาเลยสักครั้ง แต่ที่นี่ก็เย็นยะเยือกทุกเวลา ภายในถ้ำมีหินวางระเกะระกะเต็มไปหมด และที่น่าแปลกก็คือ ตัวอักษรต่างๆที่เขียนเป็นประโยคไว้เรืองแสงออกมาจากผนังถ้ำ และสิ่งที่อยู่ภายในถ้ำก็คงจะน่ากลัวไม่แพ้กัน

ตอนต่อไปน่ากลัวมากๆแต่ยังไม่เอามาลง อิอิ/สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #174 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 10:58
    รอนชอบแขวะหนูเฮอร์ก่อนเองนะ
    #174
    0