เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 28 : ความหวังของแฮร์รี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 มี.ค. 49

ไงหวัดดีเจ้าหนูรอน...เมื่อไหร่จะกลับมาบ้าน...ฉันมีอุปกรณ์จะทดลองใช้กับนายเยอะแยะเลย...โอ้ยคราวนี้จอร์ชถูกดึงกลับลงไป หัวของเฟร็ดค่อยปรากฏขึ้นมาแทน

หวัดดีทุกคน...ตอนนี้ร้านเรามีสินค้าใหม่ๆออกมาเยอะเลยแต่ละอย่างเด็ดทั้งนั้นพวกนายต้องมาให้ได้...เฮ้จอร์ชอย่าจี๋ฉันเฟร็ดพูดก่อนจะพลุบหัวลงไปพร้อมกับเสียงของนางวิสลีย์ที่เอ็ดพวกเขาอย่างดุๆ

ลูกสองคนหัดทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยได้ไหม...ไปฉีดยาไล่หนอนฟลอบเบอร์ที่แปลงผักกาดเดี๋ยวนี้เลยไปทั้งสองคนเสียงของเฟร็ดกับจอร์ชที่ครวญครางอย่างเซ็งๆ ก่อนที่นางวิสลีย์จะโผล่ขึ้นมาใหม่

เอาล่ะ...ธุระที่ฉันจะบอกน่ะนะคือ...ประมาณวันอาทิตย์นี้ฉันกับจินนี่จะไปเยี่ยมพวกเธอที่บ้านแล้วก็จะพาครุกแชงค์ไปส่งด้วยโอเคไหมนางวิสลีย์บอกเฮอร์ไมโอนี่พยักหน้ารับรู้ ส่วนรอนมีอาการเหม่อลอย ก่อนจะพลุบหัวหายไปจากเตาผิง เล่นเอาแฮร์รี่นิ่งเงียบหน้าแดงด้วยความดีใจ

เป็นไงแฮร์รี่...นายได้เจอจินนี่สมใจแล้วเฮอร์ไมโอนี่พูด ในขณะที่รอนยังเงียบอยู่

อะไรเฮอร์ไมโอนี่เปล่าซะหน่อย...เอ่อ...เฮอร์ไมโอนี่วันนี้เป็นไงบ้างแฮร์รี่รีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะทันพูดอะไร

อ๋อก็ดี...เฮอร์ไมโอนี่พูด รอนมีเสียงฮึดฮัดเล็กน้อยก่อนจะเดินปึงปังขึ้นบันไดไปเข้าห้องเขา ส่วนครีเชอร์เหลือบมองด้วยสายตาขุ่นเคือง

พ่อของมัลฟอยเป็นไงบ้างแฮร์รี่ถามพลางเก็บหมากรุกเข้ากล่องให้เรียบร้อย

ตอนนี้เขาดูเหมือน...คนเสียสติไปแล้วล่ะ ไม่จริง...อย่ามาว่านายท่านของฉันเสียงแหบแห้งอันไม่พอใจของครีเชอร์ดังขึ้น มันปาผ้าถูพื้นใส่ถังอย่างแรง

ใครสั่งให้แกพูดครีเชอร์...ทำงานของแกไปแฮร์รี่พูดเสียงเย็น ครีเชอร์มองอย่างแข็งกร้าวก่อนจะค้อมตัวลงให้แฮร์รี่เล็กน้อย

เขาพูดถึงผู้เสพความตายด้วยนะ...จำได้ไหมทั้ง แอนทูนินท์ แล้วก็ แครบบี้น่ะเฮอร์ไมโอนี่พูดพลางเหลือบมองครีเชอร์เล็กน้อย

ที่ลูปินบอกว่าหายสาปสูญไปน่ะเหรอแฮร์รี่ถามอย่างมีความหวัง เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเล็กน้อย

ฉันเดาไม่ผิดล่ะก็...เขายังมีชีวิตอยู่แต่กลับไปรวมกลุ่มกับโวลเดอมอร์แล้ว...ส่วนคนอื่นๆที่ว่าหายสาปสูญไปก็คงเหมือนๆกันเฮอร์ไมโอนี่บอก แฮร์รี่หันไปมองครีเชอร์ที่เงี่ยหูฟังอย่างจงใจ

ครีเชอร์...ฉันขอเตือนแก...ถ้าแกได้ยินอะไรที่ฉันพูดกับเฮอร์ไมโอนี่เมื่อกี้...ให้แกลืมให้หมด...ให้แกจำไม่ได้เข้าใจไหมแฮร์รี่ยกคอเสื้อของครีเชอร์ขึ้น มันพยักหน้าหงึกๆ

ครีเชอร์...จะทำทุกอย่าง...ที่เจ้านายต้องการ...ใช่แล้วครีเชอร์ฝืนพูดทั้งหมดก่อนจะดีดนิ้วให้ตัวเองหายไป แฮร์รี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

ฉันขึ้นไปนอนก่อนนะแฮร์รี่บอก เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าแล้วทั้งคู่ก็พากันแยกย้ายเข้าห้องของตัวเอง

  ที่ห้องของมัลฟอย

 มัลฟอยกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่เขาเกือบทำลงไปเมื่อตะกี้นี้เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จ แล้วออกมานั่งที่ระเบียงด้วยอาการเหม่อลอย

ตะกี้เราเกือบจูบยายนั่นมัลฟอยพูดพึมพำ ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมของเขาที่ปรกลงมาตรงหน้าผากอย่างไม่จงใจ


น่าสงสารมัลฟอย มีพ่อเป็นอย่างนั้น เดี๋ยวมาอยู่บ้านเราก็ได้เราเลี้ยงดูเอง อิอิ/สายธารแห่งราตรี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #165 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 10:40
    เฟร็ดกะจอร์จ แกล้งรอนตลอดเลยยย
    #165
    0
  2. #41 Shut_up (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:50
    สงสารเดรโกอ่ะ
    #41
    0