เธอน่ะตัวร้าย แล้วนายก็ปากแข็ง

ตอนที่ 22 : พ่อ....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    23 มี.ค. 49

"พ่อ..."มัลฟอยเปล่งเสียงเรียกออกมาอย่างยากเย็นจนเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกแปลกๆ ลูเซียสซึ่งได้ยินเสียงของเดรโกจึงหันมามองอย่างดีใจ

"เดรโกนั่นแกใช่ไหม..."ลูเซียสบอกแล้วลุกขึ้นอย่างดีใจแล้วจะเดินเข้ามาหาเดรโกแต่ก็มีโซ่ดึงรั้งไว้

"ใช่ครับ"เดรโกบอกแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆลูเซียส

"ใช่แกจริงๆด้วย...พวกเราล่ะ...แล้วนายท่าน...นายท่านสั่งให้แกมารับฉันใช่ไหม"ลูเซียสบอกพลางเขย่าตัวเดรโกอย่างบ้าคลั่ง เดรโกพยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดขีด

"ไหนล่ะ...พวกนั้นล่ะ...แอนทูนินท์...เบลลาทริกส์...แครบบี้...แล้วแม่แกล่ะอยู่ไหนเดรโก...แกตอบฉันมา"ลูเซียสตะโกนดังลั่น เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาลากมัลฟอยออกมาให้ห่างลูเซียส

"คุณยังคิดถึงพวกนั้นอีกหรือไง...ถ้าคุณคิดอย่างนี้ฉันว่า...คุณไม่มีวันได้ออกจากคุกนี้หรอก"เฮอร์ไมโอนี่บอก ลูเซียสหันมามองเธออย่างตกใจเล็กน้อย

"เดรโก...แก...แกมากับยายเลือดสีโคลน...แก...แกทรยศนายท่านใช่ไหม"ลูเซียสบอกแล้วพยายามที่จะปลดโซ่ออกเพื่อจะเข้ามาหาเดรโก

"เธอไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้เกรนเจอร์ถอยออกไปห่างๆ...นี่มันเรื่องในครอบครัวของฉัน"เดรโกพูดก่อนจะปลดแขนของเฮอร์ไมโอนี่ที่รั้งเขาออก ก่อนจะเดินเข้าไปประจันหน้ากับพ่อของเขา

"แกตอบฉันมา...แกทรยศนายท่านใช่ไหม"ลูเซียสบอกด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

"ใช่ครับ..."เดรโกพูดเสียงเรียบเขาทำใจได้แล้วกับเรื่องทั้งหมด

"ทำไมแกทำอย่างนั้น...ทำไมแกต้องทำอย่างนั้น"ลูเซียสพูดเหมือนคนเสียสติ เดรโกสูดลมหายใจเล็กน้อย

"ผมไม่อยาก...ทำอะไรที่ตรงข้าม...กับตัวผมอีกแล้ว"เดรโกพูดลูเซียสนิ่งลงจ้องหน้ามัลฟอยด้วยแววตาที่โกรธจัด

"พ่อเข้าใจไหม...ทั้งหมดที่พ่อเคยสอนมา...ที่พ่อเคยอยากให้ผมเป็น...ผมทำไม่ได้มันไม่ใช่ตัวผมผมไม่อยากเป็นผู้เสพความตาย...พ่อเข้าใจไหมครับ"มัลฟอยพูดแล้วถอนหายใจออกมา

"แก...แกไม่ใช่ลูกฉัน...แก...ออกไปเดี๋ยวนี้...แกเป็นใคร...แกไม่ใช่เดรโกออกไป...ลูกฉันไม่ใช่แก...แกไม่ต้อง...มาเรียกฉันว่าพ่อ"ลูเซียสพูดด้วยความโกรธ เฮอร์ไมโอนี่มองการโต้เถียงของคนทั้งคู่อย่างอึ้งๆ

"แล้วพ่อเคยอยากให้ผมเรียกหรือเปล่าล่ะครับ..."เดรโกพูดน้ำเสียงบ่งบอกถึงความน้อยใจ ลูเซียสยืนนิ่งไม่ขยับ

"ตั้งแต่เกิดพ่อเคยกอดผมบ้างไหม...กี่ครั้งกันที่เรียกผมว่าลูก...ตอบได้ไหมฮะ"เดรโกพูดอย่างเหลืออด เขาเก็บความน้อยใจนี้มาตั้งนานตั้งแต่จำความได้

"ผมเหมือนกับไม่มีพ่อมาตั้งนานแล้ว...เพราะพ่อสนใจแต่...ไอ้ศาสตร์มืด...ที่พ่อบอกว่าจะนำอำนาจมาสู่ตระกูลเรา...ถ้าอำนาจมันทำให้พ่อต้องมานอนในคุกแบบนี้...ต้องทำให้ผมมาเป็นผู้เสพความตายแบบนี้...ผมไม่อยากได้อำนาจอีกแล้วล่ะ"

"แกหุบปากนะ"ลูเซียสบอกแล้วฟาดมือลงไปบนใบหน้าเสี้ยมแหลมของเดรโกเต็มแรง เดรโกยืนนิ่งเฮอร์ไมโอนี่ผละเข้ามาดูอย่างห่วงใย

"แกออกไป...ออกไปนะ...ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าแก...ออกไป"ลูเซียสบอกแล้วร้องไห้คร่ำครวญอย่างคนบ้า เฮอร์ไมโอนี่จึงดึงมือของมัลฟอยออกมาจากห้องขังแล้วรีบพามัลฟอยออกไปจากอัซคาบันทันที

  เฮอร์ไมโอนี่พามัลฟอยนั่งเรือกลับไปยังชายฝั่งที่เดิมแล้วพาขึ้นรถม้าไปยังตรอกไดแอกรอนโดยตลอดทางที่ผ่านมามัลฟอยไม่พูดอะไรเลยเขานั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา

ตอนนี้ต้องเปลี่ยน มัลฟอย มาเรียกเป็นเดรโก จะได้ไม่สับสนนะค่ะ/สายธารแห่งราตรี
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

226 ความคิดเห็น

  1. #159 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 10:26
    สงสารเดร
    #159
    0
  2. #125 Faiza (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 18:43
    ฮือออออ T.T
    #125
    0
  3. #59 —★EmoMelody™ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 16:30
    ช่างเป็นช่วงเวลาที่
    น่าสะเทือนใจ T^T
    #59
    0
  4. #40 Shut_up (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:37
    น่าสงสารเดรโกเนอะ
    #40
    0