Short Fictions [DRAMIONE]

ตอนที่ 11 : ✚

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62

  ———————————————————————

" ตายแน่ๆ " เฮอร์ไมโอนี่พึมพำกับตัวเอง ตอนนี้ทุกคนอยู่ในห้องโถง เพื่อรับประทานอาหารค่ำกัน เธอก็รีบๆกินแล้วรีบออกมา เธอเดินมาที่หอพรีเฟ็ค

" ไม่น่าลืมเลย..เรา " เธอบ่นกับตัวเอง

" ขอให้ไม่มีใครอยู่ด้วย..เถิด " เธอพึมพำ หลังจากบอกรหัสเข้าหอไป...

" โอ้ววว..ไม่น่ะ " ดูเหมือนคำขอของเธอจะไม่ได้ผล เพราะเดรโก และแครบ กอยล์ นั่งประชุมอะไรกันสักอย่างอยู่บนโซฟา เฮอร์ไมโอนี่รีบที่จะหันตัวกลับ

" หยุดก่อน..ยัยเลือดสีโคลน " เดรโกเอ่ยขึ้น

'ซวยแล้วไง..' เธอนึก " ฉันไม่ได้มาล้วง..ความลับอะไรหรอกน่ะ " เฮอร์ไมโอนี่รีบพูดเมื่อรู้ว่าพวกเขากำลังวางแผนการเล่นควิดดิชกันอยู่ กอยล์เดินเข้ามาหาเธอ เฮอร์ไมโอนี่ก้าวถอยหลังอัตโนมัติ

" ไปไกลๆเลยนะ!" เธอตะวาด แต่กอยล์ก็เข้ามารวบตัวเธอไว้

" หยุดนะ....โอ้ยย!! " เฮอร์ไมโอนี่ร้องเพราะกอยล์บีบแขนเธอแน่น

" ฉัน..เจ็บนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย " กอยล์ใช่ว่าแรงจะน้อยที่ไหนหล่ะ ตัวถึกซะขนาดนั้น

" เดรโก...จะให้เอามันไปไหนดี " แครบเอ่ยถาม เดรโกมองหน้านิ่วของเฮอร์ไมโอนี่ แสดงว่าเธอคงเจ็บๆจริง เขาแสยะยิ้ม

" ปล่อยฉัน... " เฮอร์ไมโอนี่พยายามแกะมือใหญ่ๆ หยาบๆ ของกอยล์

" ไอ้บ้า.."

กอยล์ยิ่งบีบแขนเธอแน่นขึ้นไปอีก

" โอ้ยยย..!! " เธอร้องทำให้เดรโกไม่ชอบใจ

" กอยล์ปล่อย..!! "

"แต่.." กอยล์จะเถียงกับเขา

" ฉัน..บอกให้ปล่อย!!"

กอยล์รีบปล่อยเฮอร์ไมโอนี่ทันที

" พวกนายออกไปได้แล้วล่ะ...เดี๋ยวฉันจะเคลียร์กับยัยนี้เอง " เดรโกพูดกับทั้งสอง แครบกะจะเถียง แต่เจอสายตาเดรโกเท่านั้นแหละ ทั้งสองรีบเผ่นออกจากหอไปทันที

" เจ็บ..ชะมัด " เฮอร์ไมโอนี่เอ่ย หลังแน่ใจว่าลูกน้องเดรโกออกไปจริงๆ

" เป็นอะไรไหม..ที่รัก. " เดรโกรีบลุกจากโซฟา มาหาเฮอร์ไมโอนี่

" ไม่เท่าไหร่หรอก..เดรโก " เฮอร์ไมโอนี่ตอบ แต่เดรโกดึงแขนเธอไปดู

" ช้ำเลย...เดี๋ยวฉันจะไปจัดการพวกมัน " เดรโกมองแขนช้ำๆของเฮอร์ไมโอนี่

" ว่าแต่..เธอคิดถึงฉันหรอ.. " เดรโกถามพลางโอบเอวเธอ ( มือไม้ไวจริงๆนะ..) ..ที่รัก " เขายักคิ้ว

"แหวะ..ใครจะไปคิดถึงนายกัน " เฮอร์ไมโอนี่ตอบ เดรโกยิ้มมุมปาก

" แน่ใจหรอ..หัวใจเธอเต้นแรงมากเลยนะ..เฮอร์ไมโอนี่ " เขามองต่ำลงไปบนเนิ่นอกเธอ

"เดรโก!!" เธอรีบรวบสาปเสื้อเธอทันที เขาหัวเราะออกมาที่แกล้งเธอสำเร็จ ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

" อายทำไม..เห็นกันมาแล้วทั้งนั้น " เขาพูดเรื่องจริง เพราะเมื่อคืนเธอก็โดนเดรโกเล่นไปทั้งคืน

" แล้วเธอมาทำอะไรล่ะ...ถ้าไม่ได้มาหาฉัน " เดรโกถามพลางหยิบแก้วชาบนโต๊ะ ขึ้นมาดื่ม

" เมื่อเช้า..ฉันลืมเนคไทกับหนังสือน่ะ " เฮอร์ไมโอนี่ตอบ

" ฉันไปเอาน่ะ " เดรโกพยักหน้า เฮอร์ไมโอนี่จุ้บแก้มเขา

"น่ารักที่สุดเลย "

ก่อนเธอจะรีบเดินเข้าไปห้องพรีเฟ็คสลิธีรีนชาย เดรโกลูบแก้มตัวเองเบาๆ

" คืนนี้จะฟัดให้เละเลย..แม่กระต่ายน้อย ".....

เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาในห้องเขา เดรโกจัดห้องให้เป็นระเบียบตามคุณชายของตระกลูเก่าแก่

" อยู่ไหนกันนะ " เฮอร์ไมโอนี่ลองก้มดูใต้เตียง ตอนนี้เธอหาหนังสือได้แล้ว เพราะเดรโกวางบนโต๊ะอยู่แล้ว เมื่อคืนเธอก็จำไม่ได้ว่าแฟนเธอโยนมันไปทางไหนด้วยนะสิ

" เดรโก..นายเห็นเนคไทฉันไหมอะ " เฮอร์ไมโอนี่ถามเขา เพราะเธอลองค้นทั่วห้องก็ยังไม่เจอเลย เดรโกที่พิงกรอบประตูมองเฮอร์ไมโอนี่อย่างเพลิน

" เดรโก!! " เฮอร์ไมโอนี่เรียกเขา

"ฮะ.. " เขาเพิ่งเรียกสติมาตอบได้

" นายเห็นเนคไทฉันบ้างไหม? " เฮอร์ไมโอนี่นั่งบนเตียงแล้วทวนคำถามให้เขา

"ถ้าเห็น...จะมีอะไรมาแลกเปลี่ยนไหมครับ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"แล้วจะให้แลกกับอะไรละคะ?" เธอต่อบทสนทนา

"อืมมม...อาบน้ำด้วยกัน" เดรโกเอ่ยบอก ทำไมเฮอร์ไมโอนี่จะไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เธอยอมรับว่าเธอชอบมัน

"ตกลงค่ะ คุณชายมัลฟอย"

"ก็ดีครับ ว่าที่คุณนายมัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้างกับคำที่เขาใช้ เดรโกเดินเข้ามาหาเธอ ก่อนจะเริ่มจูบเบาๆแล้วหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เฮอร์ไมโอนี่ค่อยๆนอนราบไปบนเตียง ซึ่งเดรโกก็คร่อมตัวเธอ ทั้งสองแลกจูบกันสักพักแล้วเขาก็ปล่อยให้เธอได้หายใจ

" แล้วเมื่อเช้า..ทำไมไปไม่บอกฉัน " เดรโกถามอย่างคาดโทษ ส่วนเธอก็โอบรอบคอเขา

" ก็..ฉันมีเรียนคาบแรกอะ..เดรโก.. " เฮอร์ไมโอนี่ตอบไปเล่นไรผมบลอนด์เขาไปด้วย

" แล้วทำไมไม่ปลุกฉัน " เขาคาดโทษเธออีกรอบ

" แล้วใครใช้..ให้นายแกล้งฉันทั้งคืนแหละ...นายถึงหลับลึกขนาดนั้น " เฮอร์ไมโอนี่พูด เมื่อเช้าเธอก็แทบตื่นไม่ไหวเหมือนกัน

เดรโกหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง " เนคไทเธอ..ที่รัก ฉันกะจะให้เธอ แต่องค์รักษ์ทั้งสองก็ตาติดเธอซะไม่ห่างเลย "

เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม เธอหยิบมันไปวางบนหัวเตียง ก่อนจะโน้มคอเขามาจูบเบาๆ

" รักนาย..ที่สุดเลย " เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ

เดรโกกระตุกยิ้ม. " รักเธอมากกว่า " เขาก้มจูบเธอ เฮอร์ไมโอนี่อมยิ้มพร้อมรับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น

"ออกกำลังกายให้มีเหงื่อกันซะรอบก่อนไปอาบน้ำละกัน เฮอร์ไมโอนี่"

———————————————————————

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #15 6800 (@6800) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 02:17

    คำก็ที่รักสองคำก็ที่รัก คนอ่านอิจซะจริง555

    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์

    #15
    0
  2. #14 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 06:52

    หวานทะลุจอแตกกันไปเลยจ้าา

    #14
    0