Review Light Novel โดยอคติล้วนๆ

  • 90% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 313,227 Views

  • 2,850 Comments

  • 1,007 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,462

    Overall
    313,227

ตอนที่ 29 : No Game No Life เล่ม 1-4 เกมเอ๋ยจะซับซ้อนยิ่งขึ้นไปไย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    19 พ.ย. 57



สำนักพิมพ์: Animag

 

ราคาปก: 160-180 บาท

 

แนวเรื่อง: Adventure, Fantasy, Romance

 

แต่งเรื่อง: Yuu Kamiya

 

 

Illustration: Yuu Kamiya (ภรรยาน่าช่วยด้วยมั้ง)

 

แปล: สันตบุตร ปิยะรัตน์

 

สถานะปัจจุบัน: ตีพิมพ์ออกมา 6 เล่ม ยังไม่จบแล้ว ดูหน้าปกทุกเล่มที่นี่ครับ ทำเป็นอนิเมแล้ว

 

เรื่องย่อ: โซระและชิโระเป็นสองพี่น้องที่เล่นเกมเก่งระดับเทพ แต่ก็เป็นนีทและฮิคิโคโมริด้วย วันหนึ่งพวกเขาถูกเชิญไปที่โลกต่างมิติ ที่นั่นเป็นโลกที่ตัดสินทุกอย่างด้วยเกมไม่ว่าจะเป็นอาหาร เงินทอง หรือแม้แต่เขตแดนประเทศ! แม้จะเป็นคนไม่ได้เรื่องในความเป็นจริง แต่สองพี่น้องจะช่วยเผ่ามนุษย์ในต่างโลกให้รอดพ้นจากวิกฤติได้หรือไม่?

 

ความคิดเห็นหลังจากอ่านจบ: เป็นนิยายหลายคนน่าจะรู้จักอยู่แล้วเพราะเป็นเรื่องที่โด่งดังจนได้จนรับการสร้างเป็นอนิเมและมังงะ รวมทั้งยังเคยมีประเด็นร้อนในเว็บบอร์ดหลายแห่งเรื่องการดราฟงาน (ซึ่งประเด็นนี้ผมคงไม่ขอพูดถึงเพราะมีความรู้ไม่พอ) และเรื่องนี้ก็เป็นนิยายอีกที่ผมเห็นหน้าปกก็ซื้อเลย โดยไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเนื้อเรื่องอะไรข้างในเลยสักนิด

 

ตัดสินใจซื้อเล่มแรกเพราะน้องสาวโลลิ


เล่มอื่นก็มีฉากเซอร์วิซแหล่มๆไม่แพ้กัน

 

เนื้อหาของเรื่องนี้ เป็นแนวตัวเอกที่เป็นเซียนเกม ได้เดินทางมาต่างโลกที่ทุกอย่างตัดสินด้วยเกม และต้องมาช่วยเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์ของโลกนี้ที่กำลังลำบาก เพราะเล่นเกมเอาชนะเผ่าพันธุ์อื่นไม่ได้ (เป็นนิยายแฟนตาซีเรื่องเดียวมั้งที่แต่งให้เผ่ามนุษย์ถูกเผ่าอื่นกดขี่ เรื่องอื่นเห็นแต่จับเผ่าโน้นเผ่านี้มาเป็นทาส) ซึ่งเรื่องนี้ดำเนินเรื่องโดยยึดแก่นว่าทุกอย่างต้องตัดสินด้วยเกม และค่อยเสริมรายละเอียดทีละนิด ทำให้ผู้อ่านค่อยๆซึมซับโลกแฟนตาซีแห่งนี้ โดยไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียดมากเกินไป ซึ่งเป็นจุดที่ทำได้ดี แต่เรื่องนี้กลับมาข้อเสียอย่างหนึ่งก็คือตัวละครโดยเฉพาะตัวเอก

 

โซระกับชิโระ
 

โซระกับชิโระ เป็นคู่ตัวละครที่โดดเด่นที่สุดในเรื่องนี้ และเป็นคู่ตัวละครที่ผมขัดใจมากที่สุดเช่นกัน สาเหตุมาจากการลักษณะนิสัยของตัวละครที่ขัดแย้งกันมากเกินไป นิยายในยุคปัจจุบันมักจะใส่ความขัดแย้ง หรือจุดอ่อนเข้าไปในตัวละคร เพื่อทำให้ตัวละครมีมิติมากขึ้น และคนอ่านสามารถเข้าถึง (ตามความคิดผม นิยายเรื่องไหนที่ใช้ตัวเอกเป็นพวกสมบูรณ์แบบ ทำอะไรก็เก่งไปหมด หน้าตาดี จิตใจงาม บ้านรวย ตัวละครแบบนี้มันแบบราบไร้มิติ และไม่น่าสนใจครับ) ตัวละครสมัยนี้จึงมักจะมีจุดขัดแย้ง เช่นตัวละครที่ภายนอกดูเป็นนักเลงหัวไม้แต่ที่จริงแล้วเป็นพ่อบ้านรักครอบครัว หรือสาวสวยที่ดูไปแล้วสมบูรณ์แบบ แต่ที่จริงแล้วติ๊งต๊องชอบอ่านโดจิน Y แต่การใส่ความขัดแย้งให้กับตัวละครจำเป็นต้องดูความเหมาะสมด้วย ความขัดแย้งมากเกินความเหมาะสม นอกจากจะไม่ทำให้ตัวละครน่าสนใจแล้ว ยังจะเปลี่ยนตัวละครกลายเป็นผู้ป่วยทางจิตแทน ซึ่งสำหรับตัวเอกทั้งคู่นี่ผมว่าคนเขียนใส่ความแย้งมากไปจน ทำให้เสียอารมณ์ เช่นเกลียดการเข้าสังคมแต่ดันประกาศว่าเชื่อในตัวมนุษย์ ยึดติดกับชัยชนะสมบูรณ์แบบแต่กลับชอบความท้าทายซะงั้น

 

ผลลัพธ์จากการเล่นต่อคำในเล่มสอง
 

การเล่นเกมในเรื่องบางทีก็ดูขัดแย้ง บางเกมคนเขียนตั้งการแสดงถึงความฉลาดของชิโระของโซระจึงพยายามให้ทั้งคู่ชนะโดยอาศัยการอ่านเกม กับดักจิตวิทยา เพื่อหลอกให้ฝ่ายตรงข้ามเดินตามที่ตนต้องการ จนทำให้หลายครั้งเนื้อหาของเกมดูซับซ้อนเกินไปจนผมอ่านไม่สนุก เช่นเกมเป้ายิ้งฉุบเล่มแรก กับเบื้องหลังของเกมของเผ่าเงือกกับแวมไพร์ในเล่มสี่ แต่บางเกมทั้งคู่กับเอาชนะด้วยวิธีบ้าพลัง และดูเสี่ยงดวงเอามากๆ แทนที่จะพึ่งแผนการที่รัดกุมกว่านี้ อย่างเช่นเกมต่อคำกับจิบริล  

 


 


ถึงแม้ว่าผมจะไม่ประทับใจตัวละครเอกของเรื่องนี้แต่กับตัวละครอื่นผมกลับชอบ ไม่ว่าจะอิสึนะโลลิหูสัตว์ จิบริลตัวละครบ้าพลัง ที่แต่ละเล่มเริ่มเสื่อมมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ยิ่งทำให้ชอบมากยิ่งขึ้น แต่ที่ชอบมากที่สุดในเรื่องก็คงเป็นสเตฟานี่โดร่า ในการขับเน้นให้ตัวเอกมีดูฉลาดเหนือคน จำเป็นต้องมีตัวละครซื่อๆ ไม่เท่าทันคน เพื่อส่งบทให้พระเอกดูเหนือกว่า เรื่องนี้สเตฟคือคนได้บทนั้นครับใน แต่เธอกลับเพิ่มความโดดเด่นเรื่อยจนจนกลายเป็นตัวละครที่ผมชอบมากที่สุดซะงั้น ขณะที่ตัวเอกทั้งสองคนในเรื่องต่างอิ่มตัวไม่มีพัฒนาการอะไร แต่สเตฟกับเป็นตัวละครที่มีพัฒนาการและ แสดงถึงความพยายามในการพัฒนาตนเองมากที่สุด อีกทั้งตัวเอกทั้งคู่แม้จะเล่นเกมเก่งมีความรู้มาก แต่ถ้าไม่ได้สเตฟบริหารงานอยู่เบื้องหลังล่ะก็อาณาจักรคงอยู่รอดไม่ได้ เล่มแรกอาจไม่เท่าไหร่ แต่เล่มสองและเล่มสี่นี่มีฉากที่ผมประทับใจสเตฟอย่างน้อยเล่มละฉากเลยครับ แต่เดี๋ยวจะเป็นการสปอยคนที่ยังไม่อ่าน เลยไม่ขอพูดถึงครับ


               สเตฟเพื่อเล่นเกมเก่งขึ้นถึงต้องเป็นสุนัขก็ยอม


ระดับความพึงพอใจ: 3.5/5 จิบริลแหล่ม สเตฟสุโค่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #2145 Gaming-Thailand (@Gaming-Thailand) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 18:09
    <p>ทำไมถึงบอกว่าถ้าไม่มีสเตฟอณาจักรก็คงล่ม?</p><p>คิดกลับกันกันไม่มีโซระกับชิโระอาณาจักรล่มไปนานแล้ว</p>
    #2145
    2
    • #2145-1 Dr.Boring (@dr-boring) (จากตอนที่ 29)
      23 เมษายน 2561 / 20:50
      โซระกับชิโระช่วยแก้ปัญหาอาณาจักรที่กำลังจะล่มสลายให้รอดพ้นมาได้คล้ายผู้กล้า หรือฮีโร่
      แต่สเตฟเป็นคนบริหารบ้านเมืองหลังจากนั้นให้ดำเนินไปได้ เป็นเหมือนนายกที่ต้องบริหารประเทศ

      เล่ม No Game No Life: Practical Wargame นี่จะมีตอนสั้นที่อวยสเตฟโดยเฉพาะเลยครับ
      #2145-1
    • #2145-2 Cammy-เต่านรก (@cammy) (จากตอนที่ 29)
      23 เมษายน 2561 / 21:31
      ก็เหมือนว่า ต่อให้ผู้นำเก่ง แย่ขนาดไหน ถ้าไม่มีคนสนุบสนุน คนรับนโยบาย มันก็พัง

      #2145-2
  2. #978 44114036 (@44114036) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 14:39
    สนุกดีนะ^^
    #978
    0
  3. #292 Alliance (@zerulaw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 22:57
    จากที่ดูเม้นกับคะแนนทำให้พอรู้ว่าคนไม่เข้าใจตอนเล่นเกมค่อนข้างจะเยอะแฮะ แถมชอบสเตฟแทนชิโระด้วย(ผมกลับอ่านเข้าใจตั้งแต่แรกแล้วชอบชิโระเฉยเลย555)

    เข้า ใจเหตุผลเรื่องอ่านตอนเล่นเกมไม่เข้าใจอยู่ครับเพราะมันค่อนข้างซับซ้อนและ ใช้จิตวิทยาด้วย สำหรับผมผมอาจจะอ่านเข้าใจได้เพราะเป็นคนชอบจิตวิทยาแต่แรก แล้วมีพื้นฐานเรื่องเกมค่อนข้างจะแน่น เลยทำความเข้าใจได้ง่าย แถมอ่านแล้วสนุกเป็นจุดเด่นของเรื่องเลยก็ว่าได้(แต่ยังรู้สึกเจ็บใจนิดนึง กับเล่มที่สี่ผมไม่น่าใช่ตรรกะอะไรก็เกิดขึ้นได้ในโลกนิยายกับเรื่องนี้เลย โดนแวมไพร์กับเงือกต้มเอาจนได้)

    ส่วนที่ชอบชิโระนี่เป็นเพราะติดมา จากเรื่องอื่นที่เค้าเขียนก่อนหน้านี้ครับ เพราะนักเขียนเรื่องนี้เป็นหมีครับ(คอนเฟิร์ม)เพราะนางเอกของสองเรื่องก่อน เป็นโลลิทั้งคู่ บทชอบพระเอกกระจุยกระจายไม่แบ่งบทใครเลย สาวแว่นหน้าเหมือนสเตฟทุกคนกลายเป็นนางรอง จิ้งจอกผมทองกลายเป็นคนได้รับบทเหมือนพี่สาวที่ไว้ใจได้โนตมผมยาวทองเหมือนๆ กัน อิสึนะเองก็ สวมบทน้องตัวเล็กน่ารัก(แต่เรื่องก่อนกลายเป็นโลลิยันเดระถูกกฏหมายแทน) แม้แต่ปู่นักกล้ามเองก็ได้รับบทตัวเกรียนตามติดสเตฟเหมือนๆกันเช่นกัน

    สำหรับพระเอก...copy right มาทั้งสามเรื่อง หน้าเหมือนกันอย่างกับแฝดสามแต่นิสัยคนละแนวไปเลย
    #292
    2
    • #292-1 Dr.Boring (@dr-boring) (จากตอนที่ 29)
      21 เมษายน 2558 / 23:37
      ผมก็หมีนะ แต่ชีโระนี่ออกแบบได้น่ารักครับ แต่เหมือนยังขาดมิติไปหน่อยนะ

      ส่วนแผนการจิตวิทยานี่ยอมรับว่าผมตามไม่ทันเลยล่ะ อย่างตนอนพูดถึงแผนการของเงือกกับแดมพิลนี่
      ผมคิดในใจว่าพวกท่านเล่นบ้าอะไรฟะ
      #292-1
    • #292-2 Alliance (@zerulaw) (จากตอนที่ 29)
      22 เมษายน 2558 / 00:49
      เอาที่เข้าใจง่ายๆเป็นขึั้นตอนคือ
      1.แดมพีร์บอกว่าเผ่าตัวเองกำลังล่ม เลยขอให้โซระไปเล่นเกมให้หน่อย โดยที่ไม่ได้บอกว่าทำไปแล้วจะได้อะไรแค่บอกเป็นข้อมูลเล็กน้อยให้โซระไปมโนเอาเองว่าจะได้เงือกมาเป็นพวกแล้วเผ่าแวมไพร์จะรอดทั้งที่ไม่มีรางวัลอะไรจากการเล่นเกมให้ชนะเลย

      2.โซระรู้ว่าถูกหลอกและตัวแดมพีร์เองก็อาจถูกหลอกโดยเงือกเช่นกันเลยตอบรับแล้วแกลังแดมพีร์เล่นในระหว่างทางไปเมืองเงือกโทษฐานมาดูถูกว่าการหลอกแค่นี้คงหลอกโซระได้แล้ว พร้อมกันนั้นก็ทำลายแผนจับกุมตัวพวกโซระโดยใช้ฉากหน้าเป็นการต้อนรับโดยบุกไปเมืองเงือกดื้อๆด้วยพลังจิบริลให้พวกเงือกกลัวเล่น

      3.รับเล่นเกมทั้งที่สังหรณ์ไว้ว่าอาจจะจบไม่ได้ แล้วให้ปู่ไปเสียสละยืนยันว่าจบเกมไม่ได้จริง

      4.กล่าวต่อว่าเรื่องการดูถูกตัวเองกับพวกแดมพีร์และเงือก พร้อมขู่เป็นนัยๆว่าถ้าทำอะไรปู่ที่เล่นเกมแพ้แล้วกลายเป็นตัวประกัน จะไม่กลับมาอีกต่อไป

      (เงือกมีแต่่ผู้หญิงต้องสืบพันธุ์กับต่างเผ่าแล้วกินคู่ครอง แต่กฏห้ามทำร้ายกันทำให้เงือกมีปัญหาใกล้สูญพันธุ์ ซึ่งตอนนั้นแวมไพร์ก็เข้ามาเพราะมีปัญหาดูดเลือดไม่ได้เพราะเป็นการทำร้ายกัน และเสนอเกมเพื่อทั้งสองฝ่าย กะให้ผลมันเป็นเสมอ แต่เงือกแกล้งโง่เอาชนะแวมไพร์และกักตัวแวมไพร์ไว้สืบพันธุ์จนแวมไพร์เกือบไม่เหลือผู้ชายแล้ว เป็นเหตุให้แดมพีร์เข้ามาขอร้องโซระ)

      (ฉะนั้น การจากไปของโซระที่เป็นตัวคุมมนุษย์ทั้งหมดจึงเป็นเรื่องใหญ่ เพราะจะไม่มีผู้ชายมาให้สืบพันธุ์แล้วสูญพันธุ์ไปทั้งอย่างนั้น จึงต้องหาเหตุผลอะไรมารั้งโซระไว้ซึ่งเหตุผลที่หาได้คือตัวประกันอย่างปู่ เพราะฉะนั้นถ้าปู่เป็นอะไรไปก็จะไม่เหลือเหตุผลไว้รั้งโซระอีก ฉะนั้นปู่จึงเป็นอะไรไปไม่ได้)

      5.กลับมาบนหาดที่โซระเล่ากดดันความโง่ของแดมพีร์ให้ช้ำใจกันไปข้างแล้ว โซระก็วางผนจะเอาชนะเกมของเงือกให้ได้เลยไปหาข้อมูลจากเมืองลอยฟ้าจากจิบริล

      ป.ล.ยาวไปมั้ยนี่
      #292-2
  4. #123 Dr.Boring (@dr-boring) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 12:26
    ผมเองก็ซื้อเล่มแรกเพราะชิโระเหมือนกันครับ
    เพียงแต่พัฒนาการของสเตฟมันขโมยใจผมได้เท่านั้นเอง

    ความจริงคาแรคเตอร์น่าแกล้ง น่าอนาถก็เป็นที่นิยมนะครับ อย่างยูริกะในเรื่องห้องเช่าป่วนนี่ถือเปนตัวละครที่ผมอวยเลยครับ


    #123
    0
  5. วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 20:55
    ที่ซื้อมาเพราะชิโระโดยเฉพาะเลยค่ะ รู้สึกว่าสเตฟานี่ดูน่าแกล้งเกินไป เราเลยไม่ชอบค่ะ :( ไม่รู้ทำไม...
    #122
    0
  6. #116 Cammy (@cammy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 15:30
    ผมมีระดับการจำชื่อคนต่ำมากๆ จนบัดนี้ลืมชื่อเพื่อนทั้งมัธยม มหาลัยไปหมดแล้ว เลยเรียกชื่อตามความเข้าใจผมเองแหละ (ชื่อตัวละครในเรื่องผมก็จำสลับบ่อยๆ ==) 
    #116
    0
  7. #115 Wakame Neko (@nakoloki2) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 14:08
    สรุปว่า ชื่อสเตฟ หรือ สตาฟนี่ท่านแคม


    สำหรับเรื่องนี้ผมชอบสเตฟสุดครับ เพราะความน่าแกล้ง และยินยอมง่ายเกินไปจนซื้อนี่้แหละคือจุดสนใจ ชิโระนี่ยังรู้สึกว่ายังเป็นรองเลยครับ

    ส่วนพระเอก บอกตามตรงผมไม่ค่อยขอบบคุลิกแบบนี้หรอก มันปักธงได้ไม่ดีพอ ที่จะทำให้สาวๆฟินได้


    #115
    0
  8. #114 Cammy (@cammy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 11:41
    เป็นนิยายหลายเรื่องที่หลายคนตู่เอาเองว่าเป็นฮาเร็ม ทั้งๆ ที่ในเล่มแทบไม่มีปักธงสาวๆ เลย ขนาดสตาฟเองก็เป็นแค่การเชื่อใจ มากกว่าความรักของชายหญิง

    เป็นนิยายไม่กี่เรื่องที่ผมไม่อวยพระเอกเลย แต่ซื้อเพราะสตาฟ

    เป็นนิยายไม่กี่เรื่องที่แสดงพระเอกที่เป็นนีพ แต่เทพ ซึ่งเทพที่ว่าไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่

    เป็นนิยายไม่กี่เรื่องที่อ่านช่วงเล่นเกมไม่รู้เรื่องเลย (โดนเฉพาะการต่อคำ) 

    เป็นนิยายไม่กี่เรื่องที่ไม่อวยพระเอกได้ฮาเร็ม 

    เป็นนิยายไม่กี่เรื่องที่ผมไม่ชอบพระเอกเลยแม้แต่น้อย แค่เห็นหน้าก็หมดอารมณ์ในการอ่าน

    เป็นนิยายไม่กี่เรื่องที่ผมดันซื้อมาอย่าง งง

    ส่วนที่ชอบนิยาย กลับชอบการบริหารบ้านเมือง มากกว่า  เล่นเกมอีก (ฮ่า) 
    #114
    1
    • #114-1 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 29)
      23 มีนาคม 2558 / 20:52
      คอมเมนท์นี้โดนใจ ใช่เลยค่ะ ตอนแรกคิดว่าเป็นคนเดียวซะอีกที่อ่านไม่รู้เรื่อง (แต่ก็ยังตามต่อนะ)
      #114-1