ตอนที่ 243 : Golden Time เล่ม 1-4 ดราม่าของพระเอกอีโมสมองเสื่อม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ก.ย. 59




สำนักพิมพ์: Zenshu

 

ราคาปก: 145-125 บาท

 

แนวเรื่อง: Comedy, Drama, Romance, School Life

 

แต่งเรื่อง: Yuyuko Takemiya

 

Illustration: Eeji Komatsu

 

แปล: รวิวรรณ (เล่ม 1-3), Nemophila (เล่ม 4)

 

สถานะปัจจุบัน: ตีพิมพ์ออกมา 11 เล่มจบแล้ว ทำเป็นอนิเมแล้ว ดูรูปปกเล่มอื่น  CLICK

 

เรื่องย่อ:

ทาดะ บันริสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้และย้ายมายังโตเกียว เปิดตัวในมหาวิทยาลัย เปิดตัวในโตเกียว เปิดตัวในการใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เขาตื่นเต้นที่ได้ทำเรื่องต่างๆ เหล่านั้นเป็นครั้งแรก ในวันงานปฐมนิเทศ จู่ๆ เขาก็ถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ออร่าคุณหนูอันมหาศาล! บทละครชีวิตอันแสนเพอร์เฟ็ค! สิ่งที่ถนัดคือเล่นซูโม่คนเดียว! ชื่อของผู้ที่เข้ามาจู่โจมนั้นคือคากะ โคโกะ เธอใช้ช่อกุหลาบตีบันริ และไล่ตามยานางิซาวะเพื่อนสมัยเด็กของเธอแถมยังเป็นเพื่อนของบันริด้วย เธอตามเขามาจนเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน บันริเป็นห่วงโคโกะผู้แสนอันตรายและเจิดจ้าคนนี้ จนเขาปล่อยเธอไว้ไม่ได้ นั่นหมายความว่า? เลิฟคอเมดี้วัยรุ่นซึ่งเกิดจากการแท็กทีมอันแข่งแกร่งของทาเคมิยะ ยูยูโกะ & โคมัทสึ เอจิ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

 

ความคิดเห็นหลังจากอ่านจบ:

                ผลงานของคนเขียนเรื่องโทระโดระ และยังคงเป็นแนวรักหลายเส้าเศร้าหลายคน เพียงแต่เรื่องนี้บรรดาตัวเอกเป็นนักศึกษามหาลัย เรื่องนี้กว่าจะออกเล่มสี่ได้ก็หายไปนานหลายปีจนผมเกือบลืมเนื้อเรื่องเก่าไปหมดแล้ว

 

                สรุปเนื้อเรื่องคร่าวคือตัวเอก “บันริ” สูญเสียความทรงจำและย้ายออกจากบ้านมาเรียนมหาลัยที่โตเกียว บันริมีเพื่อนชื่อ “ยานัต” ซึ่งถูกเพื่อนสมัยเด็ก “โคโกะ” ที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กตามรังควาญ และบันริก็รู้สึกดีกับโคโกะ นอกจากนั้น “รินดา” ผู้หญิงที่บันริสารภาพรักก่อนจะเสียความทรงจำก็ได้เรียนอยู่ที่มหาลัยนี้เช่นเดียวกัน

 


                อารมณ์ของเรื่องนี้ออกจะดราม่าหดหู่ แม้ว่าจะมีการใส่มุขตลกเข้าไปแต่ก็ไม่ขำเลยครับ การยิงมุขในบรรยากาศที่ไม่ตลกนี่ ยิ่งทำให้หดหู่กว่าเดิมซะเปล่าๆ ในส่วนตัวละครนั้นถ้ามีการจัด 10 อันดับตัวละครที่ไม่อยากได้เป็นแฟนละก็ ผมคงให้โคโกะนางเอกของเรื่องนี้ติดอันดับแน่นนอน เพราะ she ทั้งเยอะ ทั้งเอาแต่ใจ แถมยังเป็นสตอคเกอร์อีกต่างหาก (แต่ก็แอบสงสารที่เธอร้องไห้เกือบทุกเล่มอ่ะนะ)

 


                ส่วนบันริพระเอกนี้ นี่เป็นสายอีโม ชวนหดหู่จิตตกสิ้นดี แม้ว่ามุกตัวเอกสูญเสียความทรงจำจะไม่ใช่ของแปลก แต่คนเขียนเรื่องนี้ก็ใช้ได้แหวกแนวและน่าสนใจพอสมควร สาเหตุที่บันริจิตตกนั้นไม่ใช่เพราะว่าเขาสูญเสียความทรงจำ แต่เป็นเพราะเขาคิดว่าตัวเองตอนนี้กับตัวเองก่อนสูญเสียความทรงจำเป็นคนละคนกัน ซึ่งทำให้บันริต้องออกจากบ้านเพราะทนอยู่สิ่งแวดล้อมของตัวเองคนเก่าไม่ได้ เพราะคิดว่าคนที่รักตนเองจริงๆแล้วรักตัวเขาคนเก่าต่างหาก และเกิดการดูถูกตนเองเพราะคิดว่าตนเองเป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอก ในนิยายยังมีการพูดถึงตัวตนบันริคนเก่า ที่ล่องลอยเป็นวิญญาณ และคอยสิงร่างบันริอีกคนทำให้ความทรงจำกลับคืนเป็นบางครั้ง ยิ่งทำให้บันริเกิดวิตกกังวลว่าตัวตนของเขาอาจจะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้ ถึงแม้ว่าบันริจะแสดงท่าทางร่าเริงอยู่ตลอด แต่จริงๆแล้วหมอนี่เป็นตัวละครที่เหงาและเศร้าสุดๆเลย

 

                กรณีของบันริทำให้ผมนึกถึงปรัชญา “เรือของธีเซียส” ที่ว่าถึงเรือ (บางทีก็เปลี่ยนเป็นรถลากหรือขวาน) ที่ทำการเปลี่ยนชิ้นส่วนต่างๆทีละชิ้น จนกระทั่งไม่เหลือชิ้นส่วนเดิมเลยแม้ชิ้นเดียว แล้วเราจะยังบอกว่าเรือลำนี้เป็นเรือลำเดิมได้หรือไม่ แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรบันริล่ะ

 

                ถ้าเราเอาร่างกายแทนที่เรือของธีเซียส ที่ประกอบด้วยเซลล์(ชิ้นส่วน)จำนวนหกพันล้านเซลล์ ปกติแล้วเซลล์เหล่านี้จะมีการสูญสลายและสร้างใหม่อยู่ตลอดเวลา และถ้าเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งปี เซลล์ทั้งหกพันล้านเซลล์ในร่างกายเราก็จะถูกแทนที่ด้วยเซลล์ใหม่เกือบทั้งหมด ถ้าอย่างนั้นตัวเรายังเป็นคนเดิมกับตัวเราเมื่อปีก่อนหรือไม่ เชื่อว่าหลายคนน่าจะตอบว่ายังเป็นคนเดิมอยู่ เพราะเรายังคงมีความทรงจำและตัวตนเดียวกับตัวเราเมื่อหนึ่งปีก่อน แล้วถ้าเราสูญเสียความทรงจำแบบบันริล่ะ ตัวเรายังเป็นคนเดียวกับตัวเราในอดีตอยู่หรือไม่ และตัวเราในอนาคตจะยังเป็นตัวเราในตอนนี้หรือเปล่า ถ้าลองจินตนาการดูก็คงเริ่มเข้าใจความรู้สึกของบันริขึ้นมาแล้วสินะครับ

 

                ในกรณีของผมพอลองเอาตัวเองตอนนี้ไปเทียบกับตัวเองเมื่อหกปีก่อน ตอนที่ซื้อนิยายเรื่องนี้เล่มแรก ผมว่าตัวเองเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ตอนนั้นผมยังไม่ถูกล้างสมองเข้าลัทธิฮาเร็ม และชีวิตค่อนข้างมีความสุขมากเลยต้องหานิยายดราม่ามาอ่านเพื่อให้มันสมดุล ตอนนี้ชีวิตจริงดราม่ากว่านิยายอีกเลยเลือกเสพแต่แนวตลกเบาสมองเป็นส่วนใหญ่อ่ะนะ

 

                ขอเตือนคนที่คิดซื้อเรื่องนี้มาอ่าน ว่าอาจจะมีจุดทีทำท่านงงได้เพราะมันสลับมุมมองบ่อยมาก บางทีก็เป็นบันริปัจจุบัน บางทีก็เป็นบันริอดีต บางทีก็มุมมองบุคลที่สาม ชวนให้สับสนอยู่หลายครั้ง

 

ระดับความพึงพอใจ: 1.5/5 คงซื้ออ่านไปเรื่อยๆจนจบแม้ว่าจะไม่อภิรมย์เท่าไหร่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #925 Cammy (@cammy) (จากตอนที่ 243)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 10:20
    กรณีของพระเอกนี้ นึกถึง เทพลักซ่อน นะ เหมือนมีอาการเรียกอะไรด้วย คือความทรงจำคนละคนกัน ซึ่งตัวเอกจะมีความทรงจำสองอย่างที่แตกต่างกัน และรู้สึกรังเกียจตัวตนอีกตัวหนึ่ง


    #925
    1
    • #925-1 Dr.Boring (@dr-boring) (จากตอนที่ 243)
      5 กันยายน 2559 / 10:59
      แต่เรื่องเล่า 101 ดันเอามุขเทพลักซ่อนมาทำให้ได้ปักธงแฝดสองคนซะนี่
      #925-1