✖ the troublemaker กูรักมึง…มีปัญหาป่ะ !? [Yaoi]

ตอนที่ 5 : [THE TM] = EP4 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ธ.ค. 58

:) Shalunla


                                                         





 PART FOUR: Begin Again



แอด...

“เค... อยู่รึเปล่า?

ไนท์...

                ทันทีที่ได้ยินเสียงใสๆ ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงหวานๆ นั้นคือใคร ผมกระพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา แล้วพยายามดันตัวขึ้นจากเตียงนอน แต่ทว่าร่างกายมันชาไปหมดจนไม่สามารถที่จะลุกขึ้นมาได้ง่ายๆ เลย ผมเหลือบมองแขนตัวเองที่ตอนนี้ทั้งแดง ทั้งช้ำ ทั้งไร้เรี่ยวแรง มีคำถามมากมายติดอยู่ในหัวผมในตอนนี้ ทำไมพี่คีย์ถึงทำแบบนี้ ผมไปทำอะไรให้พี่โกรธถึงขนาดต้องรุนแรงกับผมแบบนี้ ถึงเราจะมีเคยมีเรื่องผิดใจกันจนถึงขั้นชกต่อย แต่พี่คีย์ก็ไม่เคย... ความคิดของผมสะดุดลงทันทีที่คิดว่าพี่คีย์ทำอะไรกับผม 


               ผมเม้มริมฝีปากซึ่งมีเลือดที่ยังไม่แห้งดีติดอยู่จนเป็นเส้นตรง ในใจก็หวนคิดไปถึงตอนที่พี่คีย์กระแทกจูบลงมาอย่างบ้าคลั่ง มันทั้งเจ็บแสบและหนักหน่วงเหมือนกับหมาป่าที่กำลังฉีกเนื้อเหยื่อออกเป็นชิ้นๆ ยังไงอย่างนั้น..

                ทำไม...

                พรึบ!

                “เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น ทำไมสารรูปเป็นแบบนี้!!” อยู่ดีๆ แสงไฟก็สว่างจ้าขึ้น ผมหลับตาปี๋เพราะสายตามันปรับไม่ทันที่อยู่ๆ ห้องที่มืดสนิทก็สว่างขึ้นมาทันตา คงเป็นไนท์ที่เปิดมัน

                ผมค่อยๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองคนตรงหน้า ที่ตอนนี้แววตาฉายแววตกใจมาก ดวงตาเบิกโต ปากก็สั่นจนเห็นได้ชัด มือเรียวยาวของไนท์ค่อยๆ ลูบแก้มผมอย่างแผ่วเบาราวกลับกลัวว่าถ้าจับแรงหน้าผมอาจจะหลุดติดมือไป

                “ฮึ” ผมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นไนท์อยู่ข้างๆ ผมในตอนนี้ มันทำให้ผมรู้ว่ามีคนๆ นึงที่เป็นห่วงผม และต้องการผมเหมือนกัน

                “หัวเราะอะไร! เจ็บมากไหม แล้วเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นแบบนี้ นี่คงไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครมาใช่ไหมเค!” ผมมองริมฝีปากบางที่ร่ายคำพูดออกมายกใหญ่แล้วอดยิ้มไม่ได้จริงๆ

                “เป็นห่วงหรอ” ผมถามคนตัวเล็กตรงหน้าเสียงเบา

                “ห่วงสิ... แฟนทั้งคน...” 

               มอึ้งไปสักพักกับคำพูดของคนตรงหน้า คิ้วเข้มของผมขมวดเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้ เพราะคำว่า แฟน ที่ออกมาจากปากไนท์ที่ทำให้ผมนิ่งไป ก่อนจะเอ่ยปากถามเสียงเรียบ “...แล้วเมียมึง”

                “กูบอกเลิกเขาไปแล้ว” ไนท์ก้มหน้างุดทันทีที่ผมถามออกไป มือเล็กที่เคยจับแก้มผมอยู่เปลี่ยนมากุมมือของผมไว้แน่น

                “ฮ่าๆๆ เลวเหมือนกันนี่มึงอ่ะ” ผมอดไม่ได้เลยจริงๆ ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง ไม่รู้ทำไมความเจ็บทั้งหมดถึงได้หายไปเป็นปลิดทิ้งเพียงเพราะคำพูดคำเดียวของคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้านี้ ผมรู้ว่าผมไม่ควรจะมาอารมณ์ดีแบบนี้เพราะการที่ผมกับไนท์จะคบกัน ต้องมีคนๆ นึงที่เสียใจเพราะผมแย่งมันมา และมีอีกคนๆ นึงที่ผมไม่รู้ว่าเขาจะเสียใจรึเปล่า..

                “เออกูมันเลว แต่ให้กูทำยังไงได้ก็กูรักมึงไปแล้ว มันไม่ทันแล้วที่กูจะถอยหลังกลับไปเป็นเพื่อนมึง!” ไนท์ร่ายยาวทั้งๆ ที่มือเล็กยังคงบีบมือผมแน่น

                ผมดันตัวที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้นนั่งและไม่รีรอที่จะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบกับตัว มันอดไม่ได้เลยจริงๆ ที่จะดึงไนท์เข้ามากอด ความรู้สึกที่มีตอนนี้มันบรรยายออกมาไม่ถูก ผมรู้สึกดีจริงๆ ที่ไนท์เลือกผม ผมคนนี้ที่โดดเดี่ยวมานาน หัวใจของผมมันไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มา 6 เดือนแล้ว ตั้งแต่ที่พี่อากิจากผมไป... ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่านั้นคือการบอกเลิกของเขาหรือเขาต้องการจะให้ผมรอจริงๆ การที่เขาไม่ติดต่อกลับมาเลยมันทำให้ผมทั้งคลั่งแทบบ้า มันรู้สึกแย่เหมือนจะขาดใจในช่วงแรก คอยเฝ้ามองว่าเมื่อไหร่โทรศัพท์จะดัง คอยเช็คไลน์ทุกวันว่าเมื่อไหร่ข้อความที่ผมส่งไปเขาจะกดอ่าน สภาพผมมันไม่ต่างเลยจริงๆ กับหมาที่โดนเจ้าของปล่อยทิ้งไว้..

                “กอดกูไว้แล้ว อย่าปล่อยล่ะ”

                “อื้ม” ผมกระชับกอดร่างบางแน่น มือของผมลูบอยู่ที่ผมนุ่มสีน้ำตาลอ่อนของไนท์

                ต่อจากนี้... ผมคงไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป ไม่ว่าผมจะคั้วเด็กสักกี่คน มีอะไรกับใครต่อใครที่เข้ามาถวายตัวให้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกหายเหงาเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้ผมถึงรู้สึกอุ่นใจและอยากกอดคนๆ นี้ไห้แน่นที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ อาจจะเป็นเพราะน้ำเสียงใสที่คอยเป็นห่วงผม มือเล็กๆ ที่กุมมือผมไว้ อ้อมกอดนี้ที่กอดผมแน่นไม่ต่างกัน มันทำให้ผมอยากเริ่มต้นใหม่กับคนๆ นี้ และทิ้งเรื่องราวที่ทำให้ผมปวดใจไว้ด้านหลัง

                ผมไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง ผมจะยังคงเลวเหมือนเดิมไหม ไนท์จะทนผมได้มากแค่ไหน หรือต่อให้พี่อากิกลับมา ผมไม่รู้เลย.. รู้แต่ว่าตอนนี้ ถึงต้องทำให้ใครหลายคนต้องเจ็บปวดแค่ไหน ผมก็จะไม่มีวันปล่อยมือนี้ไป!

 

                Rrrrrrrr!

                ผมเอื้อมมืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกไนท์ทายาให้อยู่ไปหยิบโทรศัพท์ข้างๆ เตียงขึ้นมาดูและอย่างที่ผมคิดไว้เป๊ะ เป็นไอ้แทซิทเจ้าเก่าคนเดิมที่โทรมา

                “มีไร” ผมรับสายไอ้แทซิทเสียงเรียบ

                [เสียงดูดีขึ้นแล้วนี่ อาการดีขึ้นแล้วหรอวะ]

                เสียงไอ้แทซิทพูดแทรกเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มผ่านโทรศัพท์มา ถ้าให้ผมเดามันคงอยู่ที่คลับแน่ๆ เพราะปกติแล้ว ทุกๆ คืนผมและเพื่อนคนอื่นๆ จะอยู่กันที่คลับตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า ทั้งดื่ม มั่ว คั่วเด็กและสารพัด ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่มีที่ไปหรืออะไร แต่พวกเราต่างก็ผูกพันกับที่นั้น... มั้งนะ 

Stronger Club เป็นที่ๆ พวกเราเจอกัน ทุกคนต่างก็เข้ามาอยู่ด้วยกันโดยโดนเฮียโลกันต์ และผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เฮียโลกันต์ที่ผมพูดถึงคือเพื่อนของพี่คีย์และพี่อากิ ทั้ง 3 คนหุ้นกันเพื่อเปิดคลับนี้ขึ้นมาเอาไว้เป็นที่สุมหัวของพวกเขานั้นแหละ แต่กิจการที่คลับนี้เริ่มขยายออกไปมากขึ้น คนรู้จักมาขึ้น เลยทำให้กรายเป็นคลับที่ดังที่สุดในย่านนี้ไปโดยปริยาย ผมที่รู้จักเฮียกันต์และพี่อากิผ่านพี่คีย์ เลยได้เข้ามาอยู่ในคลับด้วย ยังมีหลายคนที่เข้ามาที่นี้และติดใจมัน โดยเฉพาะพวกผม 6 คนที่ไม่เคยคิดจะไปไหนไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น แทซิท ไนท์ ซันเดย์ เทส คัวร์เตอร์ และผม

“อื้ม ดีขึ้นล่ะ”

             [แล้วนี่มึงอยู่ไหนวะ เกิดอะไรขึ้น] ไอ้แทซิทตะโกนแข่งกับเสียงเพลง

“มีปัญหานิดหน่อย แต่โอเคแล้วว่ะ มึงมีไร” ผมทวนคำว่าปัญหานิดหน่อยอยู่ในหัวตัวเองอีกครั้ง และอีกครั้ง มันไม่ใช่ปัญหานิดหน่อยเลยสำหรับผม มันเป็นอะไรที่โคตรจะเวรตะไรที่อยู่ๆ พี่คีย์มาทำแบบนั้น!!

[เฮียให้กูโทรหามึง]

“...” ผมนิ่งอึ้งไปซักพักเพราะคำว่า เฮีย ที่ไอ้แทซิทพูดถึงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนเลย.. ไอ้พี่คีย์ไง!! 


[ให้กูเดา มึงทะเลาะกับเฮียช่ะ รีบมาเคลียร์ด่วนก่อนที่ทั้งคลับจะกรายเป็นน้ำแข็งเพราะความเย็นยะเยือกของเฮีย พวกกูประสาทแดกกันแล้วเนี่ยยย!]

ให้ตายสิ.. ผมจะทำยังไงวะทีนี้! ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมพี่คีย์ถึงได้โกรธผมขนาดนั้น ไม่รู้ว่าผมทำอะไรให้มากมายถึงเป็นแบบนี้ ไอ้พี่คีย์มันอ่านยากชิบหาย! ให้ผมไปนั่งเดาใจก้อนหินยังง่ายกว่าเดาใจคนแบบนั้น ไม่มีใครรู้หรอกว่าพี่คีย์คิดอะไร นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป นึกจะทำอะไรก็ทำ! นั้นแหละคนที่ชื่อว่า คีย์!!

ผมลุกขึ้นใส่เสื้อกล้ามสีดำที่วางอยู่ปลายเตียงก่อนจะดึงมือไนซ์ให้ลุกตามมาและไม่ลืมที่จะหยิบแจ็คเก็ตยืนติดมือมาด้วย สมองของผมตอนนี้มันว้าวุ่นไปหมด คิดแต่จะทำยังไงกับไอ้พี่นิสัยแย่ๆ คนนี้ดี

เอาวะ! วันนี้ถึงจะต้องต่อยกันให้ตายผมก็จะเคลียร์เรื่องที่ค้างคาให้จบ!

“เห้ยย ไปไหนน่ะเค” เสียงใสๆ ของไนซ์ถามขึ้นเมื่ออยู่ๆ ผมก็ฉุดมันออกมาพร้อมกันทันทีที่วางสายจากไอ้แทซิทโดยไม่ปริปากบอกก่อนสักคำ ทำเอาร่างเล็กของไนซ์เซตามแรงฉุดของผมแทบจะทันที ผมสวมรองเท้าอย่างเร็วโดยมีไนท์ที่รีบใส่รองเท้าไม่ต่างจากผม มือของผมตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใจผมมันกล้าๆ กลัวๆ ที่จะต้องเผชิญกับคนที่ยากจะชนะได้อย่างไอ้พี่คีย์

                มือของไนซ์บีบมือผมเบาๆ เหมือนรู้ว่าผมกำลังคิดอะไร ผมหันไปสบตากับสีอ่อนของร่างเล็กข้างๆ และมันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นในทันที อาจเป็นเพราะสายตาที่ดูเป็นห่วงเป็นใยกันของไนซ์ที่มองผม หรืออาจจะเป็นเพราะมือเล็กๆ ที่กุมมือผมอยู่ในตอนนี้ ผมไล่มองไนซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมสีน้ำตาลอ่อนนั้น จมูกที่โด่งสวย ริมฝีปากบางสีชมพูที่น่าฟัด ผิวขาวซีดที่ถูกเสื้อยืดสีขาวกับเสื้อเชิดลายทางขาวเทาแดงปิดไว้..

                ตึ้ง! เสียงลิฟดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟที่กำลังเปิดออก

                “ช่างเถอะ ถึงมึงจะลากกูไปนรก กูก็ไป” 





[ Talk ]

ตอนที่ 4 อัพครบแล้วนะคะ 

อย่าลืมเม้น โหวด ให้กำลังใจหน่อยน้าา 

ทุกๆ เม้นเป็นกำลังใจจริงๆ นะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #46 paripaty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 08:26

    คุณไรท์เรายังรอเธอนะ
    #46
    0
  2. #45 K'KANOKWAN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:02
    ต่อไวๆนะค่ะ
    รอๆ
    #45
    0