วิญญาณสาวสุดเด๋อกับคุณครูสุดแด๊ดดี้

ตอนที่ 2 : ชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 พ.ย. 63

หลังจากค่ำคืนเมื่อวันก่อนนั้นผ่านมาหลายเดือนไอซาวะก็เริ่มที่จะนอนน้อยขึ้นมา จากที่นอนน้อยอยู่แล้วกลับกลายเป็นนอนน้อยเยอะขึ้นกว่าเดิม เพราะอะไรนะหรอ? เพราะเขาเริ่มที่จะไปที่สนามเด็กเล่นตอนกลางคืนเพื่อไปหาวิญญาณหญิงสาวยังไงล่ะ

 

“ มาอีกแล้ว……หรอคะ?” 

 

เสียงอ่อนหว่นติดเชื่องช้าได้เอ่ยขึ้นมาให้ชายวัยกลางคนได้รับรู้ ไอซาวะโซตะ ที่ตอนนี้สภาพเหมือนผีเรร่อนก็ได้หันมาหาวิญญาณหญิงสาวด้วยสีหน้านิ่งใบมือของเขาเต็มไปด้วยแฟมเอกสารมากกมายก่ายกองทั้งข้างล่างพื้นและในมือขวาของเขาและกาแฟแก้วเล็กที่อยู่ในมือข้างซ้าย

 

“ เออ "

 

คำเดียวรู้เรื่องไม่ต้องอะไรมาก วิญญาณสาวตอนนี้ที่กำลังนั่งชิงช้าอยู่ข้างๆโซตะก็ไม่ได้พูดอะไรต่อแต่กลับ ไปสนใจสิ่งที่อยู่ในมือของไอซาวะแทน ไอซาวะได้ซัดกาแฟไปทีหนึ่งก่อนจะหันมาหาวิญญาณสาวที่กำลังสนใจกาแฟแก้วกระดาษอันเล็กในมือซ้ายเขา 

 

“ลองไหม?” 

 

ไอซาวะได้ยื่นแก้วกาแฟไปให้วิญญาณสาวเพื่อให้เธอลองดื่มดู ทีแรกเธอก็ลังเลอยู่เล็กน้อยแต่ก็ลองเปิดใจลองดื่มดู…วิญญาณกินของกินได้หรอ?ไอซาวะนึกได้ก็หันหน้ามาทางวิญญาณหญิงสาวทันทีเพื่อดูเอาไว้เก็บข้อมูล

 

“ขม….” 

 

เมื่อวิญญาณสาวได้ลิ้มลองรสชาติของกาแฟดู ปรากฏว่าเธอไม่คาดทิ้งหรือทำสีหน้าไม่ชอบแต่อย่างใดแต่กลับบอกรสชาติออกมาด้วยสีหน้านิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไร

 

“ปกติ เอาไว้กินแก้ง่วง”

 

สิ้นสุดของเสียงไอซาวะมือเรียวยาวของเขาก็ได้ยื่นไปหยิกแก้วกาแฟของเขาคืนมา มือข้างขวายังคงเปิดแฟ้มเอกสารต่อไปเรื่อยๆ ในแฟ้มเอกสารแต่ล่ะฟ้อมต่างมีประวัติของแต่ล่ะคน มีรูปบุคคลเล็กๆติดไว้ขวาบน และที่สำคัญ ฟ้อมประวัติของแต่ล่ะคนนั้น ได้ปรากฏสถานะว่า ตาย ไปแล้วทั้งหมด มีบางอันที่เป็นสถานะหายตัวไปอย่างปริศนาไร้ล่องรอย 

 

“ คุณ….ดูง่วง”

 

วิญญาณสาวได้เอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นว่าไอซาวะนั้นทำท่าจะหลับๆตื่นๆตลอดเวลา ใบหน้าโครมของไอซาวะได้หันไปหาวิญญาณสาวด้วยใบหน้านิ่งก่อนจะส่งเสียง ในลำคอออกมาประมาณว่า เออ ใช่เขาง่วงจริง 

 

“ จะตี1แล้ว…..จะกลับ…ไหมคะ?” 

 

วิญญาณหญิงสาวได้ถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน นุ่มนวยและสุภาพต่อไอซาวะ ไอซาวะก็ส่ายหน้าปฏิเสธไปวิญญาณสาวก็ไม่ได้อะไรมากก็ปล่อยให้เขาเปิดเอกสารดูต่อไป 

 

“ จำชื่อไม่ได้หรอ? "

 

ไอซาวะได้ถามวิญญาณสาวออกไปด้วยความสงสัยว่าจำชื่อตัวเองไม่ได้จริงๆดิ 

 

“แล้วมันคืออะไรหรอคะ ”

 

วิญญาณสาวไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดแต่เลือกที่จะถามอีกฝ่ายย้อนไปแทนด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความสงสัย ทำให้ชายผมสีดำสนิทยาววัยกลางคนแทบจะกุมขมับ นี้ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนสั่งเขามาก็คือเขาคงจะได้นอนหลับสบายๆอยู่ที่บ้านของเขาแล้ว ไอซาวะกลับมาสงบสติอีกครั้งก่อนจะบอกเล่าเรื่องชื่อให้วิญญาณสาวให้เข้าใจซึ่งเธอก็เข้าใจครึ่งๆกลางๆแต่ก็รู้เรื่องแหละ

 

“คุณ….เอากลับไปดู…ที่บ้านก็ได้หนิ”

 

วิญญาณสาวได้เอ่ยถามไอซาวะอีกครั้ง เพราะตอนนี้ดึกมากแล้วมันคงจะดูแปลกๆที่มีผู้ชายวัยกลางคนอย่างไอซาวะมาดูแฟ้มเอกสารในสนามเด็กเล่นแบบนี้กับวิญญาณสาวที่นั่งดูอีกฝ่ายอย่าสงบนั้นคงแปลกยิ่งกว่า

 

“ ไม่ล่ะ…เวลาเจอรูปที่คล้ายหน้าเธอจะได้รู้ว่าเธอเป็นใครหนิ”

 

ไอซาวะตอบอีกฝ่ายไปอย่างไม่คิดอะไรมาก วิญญาณสาวที่ได้รับคำตอบนั้นก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรทั้งสิ้นแต่ใบหน้ากลับเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง เธอกำลังใช้ความคิดและใช่เธอคิดนานมากด้วย จนกระทั่ง

 

“งั้น…ทำไมคุณ…ไม่ตั้งชื่อ…ให้ฉันล่ะ?”

 

เสียงนุ่มนวยของวิญญาณสาวแสนสวยได้เอ่ยถามออกมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ไอซาวะเมื่อได้ยินดังนั้นสมองของเขาก็เริ่มใช้ความคิดทั้นที

 

‘เออ..ทำไมไม่คิดงี้แต่แรกวะ’

 

‘แล้วถ้าจะตั้งจะตั้งว่าไรดี…’

 

ตอนนี้ไอซาวะได้ใช้สมองของเขาคิดไปเลยเรียบร้อยวิญญาณสาวที่เห็นดังนั้นก็ไม่ได้ห้ามหรือแตะอีกฝ่ายให้ออกจากความคิดนั้น

 

“งั้น….”

 

โอะบาเกะ(ผี) ….ดูเป็นไง?”

 

ไอซาวะได้เสนอชื่อหนึ่งไปให้วิญญาณสาวตรงหน้าอย่างลวกๆเพราะชื่อนี้เขาเป็นคนด้นสดเอง วิญญาณหญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นเริ่มแสดงอารมณ์ที่แปลกๆออกมาเธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่….เธอกำลังยิ้ม เธอกำลังยิ้มอ่อนออกมาทำให้อีกฝ่ายอึ้งเล็กน้อยเพราะหลังจากที่เขาเคยมาเรื่อยๆตั้งแต่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยแสดงอารมณ์ทางสีหน้าหรือน้ำเสียงเลยสักนิดมันเลยทำให้เขาแปลกใจนิดหน่อย

 

“ค่ะ…เอาชื่อนี้…เอาชื่อนี้ค่ะ”

 

“อ่า……เข้าใจแล้ว แต่ไปนี้เธอชื่อโอะบาเกะนะ”ไอซาวะ

 

“และอีกอย่างหนึ่ง..ฉันชื่อไอซาวะโซตะ อยากเรียกแบบไหนก็เรียกเอา”

 

“เข้าใจ…แล้วค่ะ…”

 

หลังจากที่ตกลงกันเรื่องชื่อเสร็จแล้วไอซาวะโซตะก็เริ่มเก็บแฟ้มเอกสารประวัติแต่คนขึ้นมาก่อนจะโบกมือเป็นการบอกว่า เขาจะกลับบ้านไปนอนแล้ว โอะบาเกะเมื่อไดเห็นดังนั้นจึ่งโบกมือกลับไปอย่างช้าๆก่อนที่ชายวัยกลางคนจะหายไปในสนามเด็กเล่น……นัยน์ตาสีขาวเผือกของวิญญาณหญิงสาวได้เหลือบไปเห็นกระดาษใบหนึ่งที่เปียกโชกได้ด้วยน้ำกาแฟ ใช่ไอซาวะทำกาแฟหกใส่กระดาษเอกสารประวัติอันหนึ่งเรื่องนี้ควรเป็นเรื่องที่หน้าโกรธแต่สำหรับโอะบาเกะแล้วเธอคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆเลยไม่คิดอะไรมากบวกกับเธอที่ไม่รู้จักกับพวกกระดาษเอกสารที่ไอซาวะดูพวกนี้ด้วยมั้ง…..

“……”

 

มือเรียวเล็กผิวสีขางซีดได้เอื้อมไปหยิบกระดาษและแก้วกาแฟอันเล็กพอดีมือขึ้นมา ดวงตาที่ดูเผินๆเต็มไปด้วยความโศกเศร้าได้จ้องกระดาษใบนั้น ปรากฎให้เห็นเด็กสาวผมสีน้ำตาลมีใบหน้าโศกเศร้าคล้ายๆกับเธอ โอะบาเกะไม่ได้อ่านรายละเอียดอะไรมากแต่กลับทิ้งกระดาษใบนั้นพร้อมๆกับแก้วกาแฟของไอซาวะเพราะคิดว่ามันคงไม่จำเป็นอีกแล้ว……..มั้งนะ….

 

“หายไป…ดีกว่า…”

 

สิ้นสุดเสียงอ่อนหวานนุ่มนวยร่างกายของวิญญาณสาวก็ค่อยๆจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ชื่อ:ริน ยูกะ

อายุ:คร่าวๆน่าจะ 9-10ปี

อัตลักษณ์:ยังไม่แน่ชัด

สถานะ:ตายด้วยสาเหตุปริศนา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #2 sasiwimon2244 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 22:11

    รออยู่นะค่ะสนุกค่ะ
    #2
    0