วิญญาณสาวสุดเด๋อกับคุณครูสุดแด๊ดดี้

ตอนที่ 1 : วิญญาณที่สนามเด็กเล่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    31 ธ.ค. 63

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

 

ณ.ตอนกลางคืนที่สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง

 กลางความมือมิดของสนามเด็กเล่นที่ดูสยดสยองในตอนกลางคืนแต่กลับดูดี สดใสในตอนฟ้าสว่าง ผ่านในสนามเด็กเล่นมีแต่ความเงียบไม่มีเสียงพูดคุยหรือเสียงฝีเท้าของผู้คนเดินนอกจากเสียงจิ้งหรีดได้ส่งเสียงดังตอนกลางคืนในสนามเด็กเล่นออกมาเป็นระยะๆ จู่ๆก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมา

แกร๊ก แกร๊บ

เสียงฝีเท้าเหยียบกิ้งไม้ของบุคคลหนึ่ง ร่างสูงผอมมีใบหน้าที่ดูโทรมเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันหลายปี มีหนวดเคราอยู่นิดหน่อย ใส่เสื้อยืดสีดำสนิทกางเกงขายาวสีดำ มีผ้าพันคอที่ดูเหมือนผ้าพันแผลเสมือนผ้าพันคอกันหนาว ผมสีดำสนิทยาวถึงประมาณไหล่คล้ายสตรี สองขายาวได้ก้าวเท้าเข้าไปยังสนามเด็กเล่นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"เอาล่ะที่นี้มันมีอะไรที่ผิดปกติกัน"เสียงทุ่มดูเอื้อนๆง่วงๆได้เอ่ยออกมาจากปากของเขาทำให้รู้ว่าบุคคลนี้เป็นสุภาพบุรุษวัยกลางคน นัยน์ตาสีดำสนิทได้เลื่อนสายตามองสำรวจสนามเด็กเล่นอย่างครบถ้วน ชายวัยกลางคนเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างที่สนามเด็กเล่นแต่ก็หาไม่เจอ จึ่งตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋าเสื้อ

{ทาสแมวในคราบชายฉกรรจ์:ไหนล่ะ วิญญาณที่ว่า?}

{เพื่อนหัวไมค์:อ่าววไม่เห็นหรอไอซาวะ?}

{ทาสแมวในคราบชายฉกรรจ์:เห็นแค่ สนามเด็กเล่นแค่นั้นแหละไมค์}
 

{เพื่อนหัวไมค์:งั้นนายลองรอให้ดึกอีกสักนิดสิ}

{ทาสแมวในคราบชายฉกรรจ์:งั้นตกลง ถ้านายโกหกฉันแกไม่ตายดีแน่}

{เพื่อนหัวไมค์:โหดร้าย}

 

ไอซาวะได้เก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างเดิมและได้ยืนรอที่สนามเด็กเล่นอยู่อย่างงั้นไม่ขยับไปไหนหรือคิดจะกล่าวเท้าไปไหน 

 

ณ.เวลา 00:11 ที่สนามเด็กเล่น

เวลาได้ล่วงเลยไปนานอยู่หลายชั่วโมง ไอซาวะชายวัยกลางคนเริ่มจะหมดความอดทนตัดสินใจที่จะก้าวเท้ากลับบ้านไปอย่างเร่งรีบ

 

“กำลังหา..อะไรอยู่หรอ..คะ?”

  เสียงอ่อนหวานดูนุ่มนวยออกเชื่องช้าได้เอ่ยขึ้นมาจากสตรีบุคคลปริศนา ไอซาวะที่กำลังก้าวเท้าเดินออกจากสนามเด็กเล่นก็ต้องชะงักหยุดนิ่ง ก่อนจะค่อยๆหันศีรษะไปหาต้นเสียง ที่อยู่ใกล้ๆที่นั่งชิงช้า ปรากฎให้เห็นหญิงสาวสตรีบุคลหนึ่ง ตัวค่อนข้างเล็กผอมผิวสีขาวซีดร่างค่อนข้างโปร่งใสใบหน้าขาวซีดมีหน้าตาที่น่ารักแต่สีหน้ากลับดูโศกเศร้าคล้ายจะร้องไห้ออกมานัยน์ตาสีขาวเผือกรวมไปถึงขนตาด้วย ผมสั้นสีขาวออกเทาๆแต่โปร่งแสงออกมา สวมใส่ชุดกระโปร่งแขนยาวสีขาวสว่างโปร่งใสแต่ก็มีลักษณะที่ดูจางๆเหมือนกับวิญญาณอยู่บ้าง

'คิดๆดูแล้วเหมือนกับคนที่มีอัตลักษณ์เด็กทารกที่มีการส่องแสงคนแรกยังไงไม่รู้แฮะ"ไอซาวะได้คิดในใจไว้อย่างงั้น

ไอซาวะชายวัยกลางคนได้จับจ้องไปยังวิญญาณเด็กสาว(?)หน้าตาน่ารักอย่างไม่พลาดสายตา ด้วยรูปร่างลักษณะที่ดูยังไงๆก็คือคน ไอซาวะก็คงคิดว่านางคงมีอัตลักษณ์เป็นผีแน่ๆไม่ก็อย่างอื่นที่ดูเหมือนผี

“ฉันควรถามเธอมากกว่า ทำไมถึงมาทำอะไรที่นี้ในเวลาแบบนี้?”

“มันคือ…ที่ๆ..อยู่ของ..เราเอง” หญิงสาวร่างโปร่งใสตอบอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานติดเชื่องช้า วิญญาณหญิงสาวได้แกว่งชิงช้าไปมาอย่างช้าๆ ลมพัดอ่อนๆตอนกลางคืนได้พัดมายังสนามเด็กเล่นทำให้ดูน่าขนลุก

“ฉันขอถามหน่อย…เธอชื่ออะไร?” 

ไอซาวะได้เปิดประเด็นถามวิญญาณเด็กสาวไปอย่างไม่มีทีท่าเกรงกลัวต่ออะไรๆทั้งสิ้น 

“ชื่อ…..มันคืออะไร?” 

วิญญาณหญิงสาวได้เอียงคออย่างสงสัย ไอซาวะที่ได้เห็นประติกิริยาของวิญญาณสาวแบบนั้นทำให้ตนเองอยาก กุมขมับทันที เหมือนกับว่าเขารู้ว่าจะต้องพูดอะไรหลายๆอย่างให้วิญญาณตรงหน้าตนให้เข้าใจสิ่งที่เขาพูดแน่

“แล้วอายุล่ะ?” 

ไอซาวะเริ่มจะถามคำถามอื่นๆที่ผู้คนต่างๆแม้แต่เด็กก็น่าจะตอบได้ไป วิญญาณหญิงสาวได้เงียบทำหน้าตายไปอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบอีกฝ่ายไป

“ไม่รู้….”

……เคร ตอนนี้ไอซาวะเขาอยากจะกุขมับกับเธอจริงๆนะ 

“แล้ว…อัตลักษณ์เธอล่ะ?”ฃ

ไอซาวะเลือกที่จะถามต่อเผื่อจะได้อะไรจากวิญญาณสาวตนนี้มาบ้างไม่มากก็น้อย อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรอีก วิญญาณสาวได้นิ่งหน้าตายให้ไอซาวะลุ้นอยู่สักพักก่อนจะเอื่ยปากตอบไปฝ่ายไป

“อัตลักษณ์……คืออะไร?”

เคร…ทางที่ดีเขาควรเลิกความหวังแล้วตัดใจว่าจะได้อะไรจากวิญญาณตรงหน้าเขาสักนิด

“กลับตอนนี้ยังทันไหมนะ?”ไอซาวะได้กล่าวเอาไว้

“….?”วิญญาณสาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #1 sasiwimon2244 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 22:07

    555+สนุก
    #1
    0