{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 9 : eight -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    27 พ.ค. 57





Eight

 

                แล้ววันที่ทุกคนต้องออกไปค่ายอาสาก็มาถึงซึ่งจุดประสงค์ของค่ายนี้ก็คือสร้างโรงเรียนบนดอยให้น้องแน่นอนว่าคนรับผิดชอบเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นคิมจงอินและปาร์คชานยอลแต่เพราะงานนี้ไม่ได้บังคับให้ไปกันทุกคนนักศึกษาก็เลยมีไม่มากนักซึ่งมันก็เป็นเรื่องดีเพราะการดูแลเด็กมหาลัยก็พอๆกับเด็กประถมนั่นแหละ

                “เอากระเป๋าไปเก็บที่ข้างรถแล้วขึ้นไปหาที่นั่งของตัวเองได้เลยนะ” จงอินตะโกนบอกรุ่นน้อง

                นักศึกษาทุกคนทำตามที่จงอินบอกแต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่รุ่นน้องหรอกมันอยู่ที่เพื่อนของเขาซะมากกว่าขนาดยืนอยู่ตรงนี้ยังเห็นเลยว่ากระเป๋าแบคฮยอนใหญ่แบบยัดหมาที่บ้านมาได้ห้าตัว

                นี่กูบอกมึงไปแล้วนะว่าต้องปีนเขาขึ้นไป -_-

             “มึงงงงงงงงงงงงกูมาแล้ว แม่กูทำขนมมาเต็มกระเป๋าเลย” พูดโอ้อวดด้วยท่าทางภูมิใจ

                “กูเชื่อแล้วว่าไปไหนแล้วพามึงไปด้วยจะไม่อดตาย เอากระเป๋าไปเก็บไป เออ..คยองซูอ่ะ ?”

                “จะถึงแล้วๆเมื่อวานมันกลับไปนอนบ้าน คงให้พ่อมาส่งละมั้ง”

                “เคเค เออมึงพี่ลู่ไปด้วยนะมันนั่งรออยู่ข้างบน”

                “ไหนมึงบอกว่ามันไม่มาไง”

                “จิ้มลิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม !!!

 ยังไม่ทันที่จงอินจะได้ถามอะไรเสียงของลู่หานก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มโผล่ออกมาจากประตูรถ แบคฮยอนเบ้ปากส่งกลับไปแล้วเดินเอากระเป๋าไปเก็บโดยไม่สนอะไร

“คยองซูๆ ทางนี้ๆ”

“ไอ้แบคอ่ะ ?”

“อยู่ข้างบนกับพี่ลู่อ่ะ มึงขึ้นไปช่วยห้ามทีเดี๋ยวตีกันแล้วจะยุ่ง” คยองซูพยักหน้ารับแล้วเดินขึ้นไปหาแบคฮยอนกับลู่หานบนรถ

สิบนาทีก่อนรถออกเซฮุนและจื่อเทามาถึงที่นัดหมายจากนั้นก็ตามด้วยชานยอลที่มาเป็นคนสุดท้าย จงอินไม่ได้เอ่ยทักทายหรือมองหน้าอะไรใครทำเพียงแค่เช็คชื่อเงียบๆแล้วเดินขึ้นรถไปเพื่อทำการประกาศขอตกลงและข้อบังคับของการไปค่ายอาสาครั้งนี้

“เอาละครับน้องนักศึกษาทุกคน พี่คิมจงอินเป็นประธานในการออกค่ายครั้งนี้ อย่างแรกเลยจุดประสงค์ของค่ายนี้คือการสร้างโรงเรียนสำหรับเด็กให้จำไว้ว่าการออกค่ายครั้งนี้ไม่ใช่การไปเที่ยวพักร้อนกรุณาเคารพกฎในกระดาษที่ทางเราแจกให้พวกคุณด้วย ขอบคุณครับ”

“พี่จงอินครับแล้วเราจะมีกิจกรรมอย่างอื่นให้ทำหรือเปล่า ?”

“มีสิแต่งดแอลกอฮอล์นะ กูรู้พวกมึงคิดอะไรอยู่นี่เรามาทำบุญ”

“งั้นขอแบบเจ๋งๆเลยนะพี่ ไปเหอะผมอยากไปแล้ว”

“เออๆ พี่ครับออกรถเลย”

สิ้นเสียงจงอินทุกคนในรถก็เริ่มเฮฮาหยิบเอากล้อง ที่เตรียมมาขึ้นมาตีและตัวนำก็คงเป็นใครไม่ได้นอกจากลู่หานรุ่นพี่ปีหกที่ไม่ว่าจะจัดกิจกรรมอะไรก็ขอเข้าร่วมด้วยทุกอย่าง จงอินเหลือบมองคนร่างบางที่ตอนนี้กำลังนั่งดูอะไรสักอย่างในโทรศัพท์มือถือกับเพื่อนสนิท

“ไอ้ไคกินมะ ?” แบคอยอนพูดพร้อมกับยื่นถุงขนมให้

“ไม่อ่ะมึงกินเหอะเดี๋ยวกูไปดูข้างหลังหน่อยเผื่อมีคนเมารถจะได้ให้กินยาดักไว้”

“ทำตัวเป็นคนดีดูไม่เข้ากับมึงเท่าไหร่นะ”

ผลักหัวเพื่อนด้วยความหมั่นไส้แล้วเดินหนีจากตรงนั้นตั้งใจจะเดินไปดูทางด้านหลังแต่ก็ต้องหยุดเท้าเอาไว้เพราะเซฮุนเองก็กำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำข้างล่างพอดี จงอินเบี่ยงตัวหลบทางซ้ายเพื่อให้อีกคนได้เดินทางขวา

เอี๊ยดดดดดดดดดดด !

แรงเบรกทำให้คนที่กำลังจะก้าวเท้าถึงกับพุ่งไปข้างหน้าแต่โชคดีที่จงอินรับไว้ทันก็เลยต้องตกมาอยู่ในอ้อมแขนของอีกคนแทนแขนบางเผลอยกขึ้นกอดเอวอีกคนไว้ด้วยความตกใจหยุดนิ่งอยู่ได้ไม่นานล้อก็เริ่มหมุนอีกครั้งและทุกอย่างก็เริ่มเข้าสู่สภาพเดิมเว้นจงอินและเซฮุนที่ยังยืนกอดกันกลมอยู่ตรงกลางรถพอดี

“สองคนตรงนั้นอ่ะไปยืนกอดกันทำไม ฮิ๊วๆๆๆๆ”

เสียงแซวผ่านโทรโข่งของลู่หานทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาดียวกันไม่เว้นแม้กระทั่งคนที่กำลังนั่งหลับตาอยู่ข้างหลังรถเงียบๆอย่างชานยอล ทั้งสองคนที่ถูกมองผละตัวออกจากกันโดยเร็วแล้วแยกกันไปคนละทางแต่เสียงแซวจากลู่หานและรุ่นน้องก็ยังไม่หยุด

“พวกมึงจัดเพลงให้คิมจงอินหน่อยเร็ว วุ้วววว !!!

ความโสดประมาณกะปริบกะปรอย กะปริบกะปรอย กะปริบกะปรอย ปอย

โสดแต่กิ๊กเป็นร้อย มีกิ๊กเป็นร้อย อีกนิดจะสองร้อย

โสดเป็นบางเวลา ถ้าแฟนเธอมาก็ได้เวลาจ๋อย หยอย หยอย หยอย หยอย หยอย

โอ๊ย เซ็งดันเจอตัวแม่เต็มๆ

 

“มึงชอบคนแนวนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะแบคฮยอน”

“มึงเงียบไปเลยคยองซูบอกตรงกูเพลียกับมันมาก”



 

ตอนนี้ทุกคนเดินทางมาถึงจุดที่ต้องฝากรถเอาไว้แล้วเพราะทางข้างหน้าเป็นภูเขาลูกใหญ่พวกเขาจะต้องเดินขึ้นไปแทนการใช้รถเพื่อกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ จงอินเร่งทุกคนให้รีบหยิบกระเป๋าแล้วมารวมกลุ่มกันโดยเร็วเพราะตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามกว่าแล้วถ้าเกิดฟ้ามืดทุกอย่างจะลำบากและจะเกิดอันตรายได้

“เชี่ยแบคมึงเอาบ้านมาด้วยหรอวะ !

“มึงอย่าบ่นช่วยกูถือหน่อย นี่กูอัดของกินมาเพื่อพวกมึงเลยนะ”

คยองซูเหนื่อยใจกับเพื่อนคนนี้เป็นที่สุดถ้าให้เดาในกระเป๋าคงจะเต็มไปด้วยขนมมากมายอาจจะเยอะกว่าเสื้อผ้าที่เตรียมมาอีกสำหรับแบคฮยอนแล้วไม่ว่าไปไหนเรื่องกินนี่เรื่องใหญ่

“ให้ช่วยไหม ?” ชานยอลเดินเข้ามาถามในขณะที่คนตัวเล็กกำลังหยิบเป้ขึ้นสะพายหลัง

“ไม่เป็นไรๆแค่นี้สบายมาก” แบคฮยอนโบกไม้โบกมือแล้วส่งยิ้มให้อีกคน

“ส่งมาเร็วตัวแค่นี้แบกกระเป๋าเยอะเดี๋ยวก็ล้มหรอก” ชานยอลยังคงยืนยันที่จะช่วย

“ไม่ต้องเดี๋ยวกูช่วยเองมึงไปเช็คชื่อช่วยไอ้ไคไป”

ลู่หานเดินเข้ามาดึงกระเป๋าเป้ในมือแบคฮยอนขึ้นไปสะพายแล้วโอบไหล่คนตัวเล็กพาเดินไปทางอื่นถึงแม้ว่าแบคฮยอนจะขัดขืนอยู่บ้างแต่ก็ยอมเดินไปด้วย ปวดประสาทกับลู่หานก็ยังดีกว่าอยู่กับแฟนเก่าอย่างชานยอลนะแบคฮยอนคิดแบบนั้น

เมื่อทุกคนมารวมตัวกันครบจงอินก็เริ่มนำรุ่นน้องออกเดินทางโดยมีชานยอลคอยดูอยู่ทางด้านหลัง โชคดีที่ทางขึ้นไม่รกมากก็เลยเดินกันไม่ลำบากเท่าไหร่แต่ขึ้นชื่อว่าป่ามันก็อันตรายด้วยกันทั้งนั้น

“บนบนถนนหนทางซูเปอร์ไฮเวย์หนุ่มพเนจรกระเป๋าเดินทางมุ่งไปเถิดสุดขอบฟ้า ลางๆโลกไม่ร้างเพราะชีวิตเจ้ายังเดิน” เมื่อเห็นว่าเดินกันเงียบๆลู่หานก็เลยจัดสักเพลงให้พอเฮฮา

“เดี๋ยวสัตว์ก็แตกตื่นหมดหรอก อยู่เงียบๆเหมือนคนอื่นบ้างเหอะ !

“โห...จิ้มลิ้มพี่ก็เห็นว่ามันเงียบเลยอยากให้ทุกคนสนุก เห้ยไอ้ไคพักตรงนี้ก่อนดิเหนื่อยว่ะ !

“พาคนแก่มาด้วยนี่มันลำบากจริงๆ พวกมึงกูให้พักล้างหน้าล้างสิบนาทีให้พอเอาตีนแตะน้ำเล่นๆแล้วกัน”

“กูได้ยินนะไอ้สัด !

หลังจากที่จงอินสั่งให้ทุกคนพักแล้วนักศึกษาส่วนหนึ่งก็วิ่งลงไปในธารน้ำตื้นเอาน้ำล้างหน้าเพื่อความสดชื่นมองดูเวลาที่ยังพอมีอยู่บ้างก็เลยวางกระเป๋าแล้วลงไปปเดินเล่นพยายามมองหาใครบางคน

“ไอ้ฮุนๆ จับปูตรงตีนมึงมาดิ๊ !!!!

“มึงอย่าเสียงดังดิวะ จะตื่นเต้นทำห่าไรก็แค่พูด” ก้มลงจับปูตัวใหญ่ให้เพื่อน

“โอ๊ยเชี่ยมันหนีบกู !!

“โง่อีก มึงรอกูอยู่นี่ก่อนนะเดี๋ยวกูไปเอาแก้วน้ำมาล้างก่อนขนมมันหกใส่”

“เออๆรีบมานะมึง

เซฮุนสะบัดน้ำที่ตีนแล้วใส่รองเท้าเตะเดินไปตรงที่วางกระเป๋าระหว่างที่กำลังค้นหาซากแก้วน้ำอยู่สายตาก็เหลือบไปเห็นกระต่ายน้อยตัวสีขาวกำลังวิ่งเล่นอยู่ในใบไม้พอเห็นว่ามันน่ารักก็เลยอยากจะเดินเข้าไปทักทายโดยที่ไม่ทันได้มองว่าตรงหน้ามันเป็นหน้าผาขนาดเล็กอยู่

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงร้องของเซฮุนทำเอาทุกคนถึงกับเด้งตัวขึ้นพร้อมกันแล้วหาต้นตอของเสียงทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและสิ่งต่อมาที่ได้ยินก็คือ...

“เซฮุนตกหน้าผา !!!!

“พี่ครับมีคนตกหน้าผา!!!!!

“พี่จงอินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน เซฮุนอ่ะเซฮุน!!!

                เสียงตะโกนที่ดังขึ้ยเรื่อยๆทำให้จงอินต้องทิ้งกระดูกไก่ที่ตัวเองกำลังกินอยู่ลงพื้นแล้ววิ่งไปดูเป็นคนแรกตามด้วยแบคฮยอนและผ่องเพื่อน

                “เซฮุน ! จงอินเรียกชื่อเพื่อตรวจดูว่าเซฮุนไม่ได้หมดสติหรือเป็นอะไรไป

                “ครับ !

                “มึงเจ็บตรงไหนไหม ?”

                “ผมเจ็บขาอ่ะพี่ลุกไม่ได้”

จงอินไม่รู้ว่าคนพูดมีสีหน้าแบบไหนแต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วขืนปล่อยไว้แบบนี้มันจะยิ่งอันตราย

“เอาไงดีวะมึง”

“แบคฮยอนเดี๋ยวมึงพาทุกคนขึ้นไปข้างบนกูจะลงไปช่วยน้อง กูรู้ทางขึ้นมา”

“เออเอางั้นก็ได้ระวังตัวด้วยนะมึง แล้วมึงจะลงไปไง ?”

“โดดดิครับ”

“เออแล้วแต่มึง เอากระเป๋าไปด้วยดิในนั้นมีเครื่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นอยู่”

จงอินเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วยัดทุกอย่างลงไปเพราะดูจากทางแล้วเขาอาจจะต้องหาที่พักสักที่ถึงจะเคยมาสำรวจเส้นทางแล้วก็เถอะ จงอินขอทางทุกคนก่อนที่จะกระโดดลงไปตรงหน้าผานั้นท่ามกลางความตกใจของทุกคนตอนแรกจื่อเทาทำท่าจะกระโดดตามลงมาด้วยแต่โดนแบคฮยอนห้ามเอาไว้จึงต้องยอมทำตามคำสั่งรุ่นพี่

ตุบ...

“อ่าวพี่โดดลงมาทำไม”

“มาช่วย...”

                ตอบเสียงเรียบแล้วย่อตัวลงเพื่อดูที่ข้อเท้าของเซฮุน ร่างบางชักเท้ากลับเล็กน้อยตามสัญชาตญาณแต่พอโดนจงอินทำหน้าดุใส่ก็ยอมปล่อยให้อีกคนได้ดูอาการ

                “มันบวมเดี๋ยวกูทายาให้แล้วมึงขี่หลังกูแล้วกันขืนเดินไปทั้งอย่างนี้มันจะยิ่งช้ำ”

                จงอินหยิบยาที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมานวดที่ข้อเท้าให้เซฮุนอย่างเบามือไม่มีคำพูดอะไรนอกจากเสียงนกหรือสัตว์ป่าที่กำลังส่งเสียงร้อง เซฮุนไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงหรือพูดอะไรดีถึงจะเกลียดขี้หน้ารุ่นพี่คนนี้แต่จงอินก็ช่วยตัวเขาไว้ตั้งหลายครั้ง

                “มึงพอลุกไหวไหม ? ”

                “ผมเดินเองได้นะพี่แค่นี้เอง”

                “ขี่หลังกูขึ้นไป เร็วฟ้าจะมืดแล้ว”

                แล้วทำไมต้องทำเสียงดุหน้าดุด้วยก็แค่อยากเดินเอง !

                สุดท้ายซังนัมจาก็ต้องยอมขี่หลังรุ่นพี่เพราะแค่ลุกขึ้นยืนก็เซถอยหลังจนต้องให้อีกคนมาคอยประคองตัวไว้ เรียวแขนโอบกอดลำคอของคนเป็นพี่ไว้หลวมๆสายตาเฝ้ามองด้านข้างของจงอินอย่างเงียบๆ

                “อีกนานไหมครับกว่าเราจะถึง”

                “ก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร แล้วไปทำยังไงถึงได้ตกลงมาได้ล่ะ” พอโดนถามคำถามนี้เซฮุนถึงกับยิ้มแห้งๆ

                “ผมเจอกระต่ายอ่ะเลยอยากจะทักทายมันแต่ว่าไม่เห็นหน้าผาก็เลยพลาด”

                “มึงนี่มันจริงๆเลย กอดแน่นๆเดี๋ยวตก”

                “ไม่ตกหรอกหน่า เห้ยพี่ !

พอจงอินแกล้งหงายหลังเซฮุนก็รีบกระชับแขนตัวเองให้แน่นขึ้นจนร่างกายแนบชิดไปกับแผ่นหลังของคนตรงหน้า

“ขี้แกล้งชิบหาย ..” บ่นเสียงเบาแต่จงอินก็ยังได้ยินอยู่ดี

“นั่นกระท่อม !!!

“ไม่เอาไม่ไป ผมจะขึ้นไปหาทุกคน !!! ยืนยันเสียงแข็ง

“ฟ้าจะมืดแล้วเดินต่อไปให้เสือแดกเหรอ ?”

“แต่มันไม่มีไฟไม่เอามันมืดผมกลัว”

“อยู่กับกูใครก็ทำอะไรมึงไม่ได้” จงอินหันมายืนยันเสียงหนักแน่นแต่ด้วยความตกใจเซฮุนก็เลย..

แป๊ะ...

มือบางตีเข้าทีหน้าหนึ่งทีจนจงอินหน้าหันคนเป็นน้องถึงกับหน้าซีดทำอะไรไม่พูด จงอินสาวเท้าเดินไปตรงกระท่อมแล้ววางร่างบางลงที่หน้าประตูให้เบาที่สุดแล้วเดินเข้าไปข้างในโดยไม่หันกลับมามองเซฮุนอีก

ทำอะไรลงไปวะโอเซฮุน...แต่ผมไม่ได้ตั้งใจนะผู้ชายเอาหน้ามาใกล้กันมันก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา ...

พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินขากระเพกเข้าไปในกระท่อม แสงสว่างจากโครมไฟเล็กที่จงอินเอามาด้วยทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่กันมืดๆบอกตามตรงถ้าให้เลือกเสือกันผีเขาเลือกเจอเสือมากกว่า เขาเห็นจงอินกำลังนั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้งอย่างเงียบคนเดียวก็เลยเดินไปนั่งด้วย

“ผม..ขอ..กินข้าวเหนียวหมูปิ้งด้วย หิวอ่ะ” จงอินไม่ได้ตอบอะไรแต่ยื่นห่อข้าวเหนียวให้แล้วกินของตัวเองต่อ

“พี่ผมขอโทษ...”

“มึงขอโทษกูเรื่องอะไร ?”

“ที่..ตบหน้าพี่คือผมแค่ตกใจแล้วมือมันก็ไว้กว่าความคิด”

“เออช่างเหอะมึงก็ไม่ได้ชอบขี้หน้ากูอยู่แล้วนี่”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น..” พูดเสียงเบาแต่ดูเหมือนว่าคนข้างๆจะไม่ได้ยินเพราะมัวแต่สนใจของกินอยู่

หลังจากกินข้าวเหนียวหมูปิ้งกันเรียบร้อยแล้วก็เลยทิ้งตัวลงนอน จงอินส่งกระเป๋าเป้ที่เอามาด้วยหนึ่งใบให้เซฮุนส่วนตัวเองก็ถอดเสื้อฮู้ดออกแล้วเอามาหนุน ยิ่งดึกอากาศก็เริ่มเย็นแต่จะให้เอาเปรียบคนตัวบางใส่เสื้อแขนยาวอยู่คนเดียวก็ยังไงอยู่

“เซฮุน...”

“ครับ ?”

“มึงรู้ป่าววะว่ากูกำลังจีบมึงอยู่”

“นี่พี่จริงจังอ่อ ? ผมเป็นผู้ชายนะไม่เกย์ แมนทั้งแท่ง”

“กูก็ผู้ชายแมนๆ”

“..................................”

“กูไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนกูชอบแค่มึงคนเดียว..”

“..................................”

แล้วเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอก็ดังขึ้นทำให้คิมจงอินต้องหันไปมองคนข้างๆมำให้เขาได้รู้ว่าตอนนี้เซฮุนได้หลับไปเรียบร้อยแล้ว

“มึงนี่มันน่าตีจริงๆ หนีหลับตอนกูกำลังพูดเรื่องสำคัญเนี๊ย”

จงอินนอนมองคนข้างๆสักพักจากนั้นก็ขยับตัวเองเข้าไปใกล้แล้วดึงคนร่างบางเข้ามากอดไว้ ลมพัดเย็นแบบนี้เซฮุนอาจจะไม่สบายได้และการกอดกันมันก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายแม้ว่ามันจะเสี่ยงมากในการโดนตีนตอนตื่นขึ้นมาก็เถอะ เวลาผ่านไปไม่นานเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆปิดลงในที่สุด

เซฮุนอ่า...ฝันดีนะ

 


 

หลังจากที่ตื่นขึ้นมาแล้วจงอินก็ช่วยประคองเซฮุนให้เดินมาที่ธารน้ำที่พวกเขาลงไปเล่นเมื่อวานทั้งสองคนล้างหน้าให้รู้สึกตื่นตัวแล้วก็ออกเดินทางกันออีกครั้ง จงอินจับแขนเซฮุนขึ้นมาพาดบ่าแล้วใช้มืออีกข้างโอบเอวบางเอาไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้อีกคนร่วงลงพื้นดินเดินกันมาในสภาพอย่างนั้นจนถึงที่พัก

“มึงเป็นไงบ้างวะ เจ็บขาอยู่ไหม ? เดี๋ยวผมพามันไปเองครับ” จงอินส่งเซฮุนให้จื่อเทาดูแลต่อส่วนตัวเขาเองก็จะไปเตรียมตัวเพื่อทำกิจกรรมในรุ่นน้องในช่วงสายของวันนี้

“เป็นไงมึงได้อยู่กับน้องสองคน”

“ก็ดีนะกูได้นอนกอดน้องด้วย”

“ทำเป็นอวดพาน้องวนในป่าไปกี่รอบล่ะ” แบคฮยอนถึงกับต้องเบ้ปากใส่

“อะไรกูไม่ใช่คนแบบนั้นก็เห็นว่ามันมืดเลยหาที่พัก”

ว่าแล้วก็เดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดีโดยไม่สนใจคำด่าของแบคฮยอนที่ดังตามหลังมา

ก็คนมันมีความสุข ......

 

_____________________________________________________

 


 

#ฟิคคนแมน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #832 mook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 09:05
    โถ่น้องฮุนของพี่จะมาเป็นเด็กดีกินง่ายหลับง่ายอะไรเอาตอนนี้ลูกพี่เค้ากำลังจะพูดเรื่องสำคัญอยู่นะ555555
    #832
    0
  2. #767 nmkty (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 01:56
    มีความสุขมากไหมมมม หมั่นไส้แปป
    #767
    0
  3. #755 SosakunHM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 16:03
    เอาดีๆนะ คือสงสารพี่จงอินอ่ะ แง
    #755
    0
  4. #694 Plub'Ploy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 14:32
    เซฮุนใจอ่อนยังลูกกก สวสารพี่จงอินเค้า เค้าพยายามจีบแกมากแต่ไม่เคยได้ผล ชั้นสงสาร 555555555
    #694
    0
  5. #489 HyperzIndy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 01:19
    แหม่ะ ซนจนได้เรื่องเลยนะเซฮุนนน เจ็บตัวเลยเป็นไง ตอนนี้ยกให้จงอินเลย แมนมาก หล่อมาก โดดตามลงมาช่วยน้องเลยย แต่โดดนตบไปหนึ่งทีข้อหาทำให้แอบตกใจ สงสาร55555555555555 สงสารอ่ะพูดแบบน้อยใจด้วยนะว่าน้องเกลียดตัวเองอยู่แล้ว แล้วยังไงเนี่ยคนน้องเนี่ย เกลียดพี่มันจริงไหม? ไม่ใจสั่นเลยดิ คนพี่พูดขนาดนี้ละนะเว้ยย ไม่ได้ชอบผุ้ชายทุกคนชอบแค่ โอยยย หล่อมากพูดประโยคนี้จบ แต่อยากจับเซฮุนตีจริงๆหลับทั้งๆที่กำลังพูดเรื่องสำคัญเนี่ยยย แต่ก็ถือว่าคุ้มไหมล่ะได้นอนกอกน้องตั้งคืนนึง ฮี่ๆ สู้นะจอินนน
    #489
    0
  6. #450 Think_out (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 00:37
    ตกลงนี้หาเรื่องหยุดเองหรอจ้ะ 555
    #450
    0
  7. #432 hankyusoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 20:04
    5555555 จงอินสู้ๆนะคะ
    #432
    0
  8. #393 ลาสสึโรมีโอ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 01:59
    ดีงาม เซฮุนหลับใส่ 5555555555555555
    #393
    0
  9. #266 uniform. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 23:55
    เสี่ยวลู่เป็นคนตลก รักนาง 555555555555555555555555555
    เจอคนแมนกว่ามาจีบก็ต้องมีเคลิ้มบ้างแหละเนอะน้องฮุน~
    #266
    0
  10. #231 faah (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 11:41
    น้องเซฮุนเนี่ย ชอบพี่จงอินเเล้วใช่ป้ะะะ
    #231
    0
  11. #212 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 14:05
    ฮาแบคโด้คุยกัน คยองแซว ชอบแนวนี้ ?
    แบคบอก ก็เพลียเหมือนกัน ถถถถ พี่ลู่ปีหก!!!
    น้องงุนหวั่นไหวกับพี่จงอินจริงๆจังๆซะทีสิ
    นางกระโดดลงมาช่วยเลยนะ ถึงแม้จะนอนกอดไปแล้วก็เหอะ ><
    #212
    0
  12. #193 •Seoraemon• (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 03:33
    เด็กนี่หนิ! หลับไม่รู้เวล่ำเวลาเลยยยย เขินจนเมื่อย ลุ้นจนเหนื่อยละนะฮุน5555555555
    #193
    0
  13. #170 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 12:21
    น้องฮุน พี่เขาอุตส่าโดดลงไปหา
    #170
    0
  14. #148 LOMO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 18:19
    ไหนๆ ก็จะโดนงาบแล้ว น้องฮุนเคะนะลูก

    ทำไมเทาเทาไม่เปาหูน้อง !!?
    #148
    0
  15. #147 Mi_Seon16 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 10:01
    -.- เซฮุนคนโง่ผู้ไม่เคยรีับรู้ถึงหัวใจของจงอินเลออออออ 555555
    #147
    0
  16. #146 babybear :) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 01:44
    น่ารักอ่ะ พี่จงอินแอบกอดน้องงงงงง >.<
    #146
    0
  17. #137 babybear :) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 22:49
    พี่จงอินได้กอดน้องและ เขิน><
    #137
    0
  18. #135 YaYo !! (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 22:18
    มากอดอะไรกันสองคนน่ะ! เผลอไม่ได้เลยนะ!
    #135
    0
  19. #134 Jongin5436 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 19:38
    เดี๋ยวๆ จงอินงอลไร55555555 มีสิทธิ์งอลด้วยฤา?5555555555555555

    ชอบฉากเบรก-/-
    #134
    0
  20. #133 LOMO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 15:14
    พี่ลู่ออกจะเฮฮาปาจิโกะ
    คือแบบแล้วเมื่อไรฮุนจะง้อวะ ขอหวานๆนะ
    ถึงแม้นางจะต่อยเก่งกว่าไคก็เถอะ แม่ล่ะเพลีย 55555555555
    #133
    0
  21. #132 +_+หญิงนุ้ย+_+ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 14:26
    จงอินนนน งอนน้องทำไม ฮุนรีบง้อด่วนๆ

    ติดตามน้าาาา รอ ๆๆๆ 
    #132
    0
  22. #130 fel2nnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 12:41
    ง่าาาาา จัดตอนยาวๆมาสักตอน พี่จงอินได้กอดน้องฮุนด้วย น้องฮุนรีบง้อพี่จงอินนะ 55
    #130
    0