{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 8 : seven -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    23 พ.ค. 57





Seven

 

                 หลังจากหมดชั่วโมงเรียนคิมจงอินก็รีบลากเพื่อนตัวเล็กทั้งสองคนให้มาที่ตึกคณะสถาปัตยกรรมเพื่อรอใครบางคน เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเป้าหมายของจงอินก็เดินลงมาจากตึกคณะกับเพื่อนสนิทคนเดิมแต่ที่แปลกไปคือมีสาวสวยเดินเคียงคู่มาด้วยทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

                “อ่าวเอาแล้ว น้องฮโยซองเดินควงเซฮุนอ่ะมึง !!! แบคฮยอนพูดขึ้นคนแรก

                         “มึงหุบปากไปเลย !!!

                “อูยยย ทำเป็นเข้ม..สงสัยคิมไคของเราจะอกหักซะแล้วว่ะ”

                “โอ๊ยเชี่ยไค !!!

             แบคฮยอนยกมือขึ้นกุมหัวตรงที่โดนตบก่อนจะหันมาทำตาขวางใส่ จงอินทำท่าทีไม่ใส่ใจแล้วก็หันไปสนใจเซฮุนที่กำลังโบกมือสาวสวยอยู่ ไม่รอช้าขายาวรีบก้าวเดินออกไปหาคนร่างบางที่ทำท่าจะเดินไปอีกทาง

                “เซฮุน !!!

             อะไรวะเห็นหน้ากูแล้วทำหน้าบึ้งคือไร ...

            “ครับ ?”

                ปั้นหน้ายิ้มได้ดีมากแต่กูเห็นมึงเบะปากไปและ เจ็บปวด...

                “กูจะมาชวนมึงไปร้านด้วยกันอ่ะไปรถกูดิเดี๋ยวไปส่ง” ส่งยิ้มหวานพิฆาตชะนี

                “ไม่เป็นไรครับผมเอารถมา ไปนะพี่บาย...”

                “อ่ะ..เอ่อ...”

                ยังไม่ทันได้พูดอะไรเซฮุนก็ลากแขนเพื่อนสนิทแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วแน่นอนว่าสิ่งที่ตามมาคงเป็นอะไรไม่ได้นอกจากเสียงหัวเราะของเพื่อนเตี้ยทั้งสองคน

                “ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆ อุส่าห์มาหาเขาถึงที่แต่โดนเมินซะงั้น คิมจงอินก็คิมจงอินเถอะเจอโอเซฮุนเข้าไปก็หมาหงอยหง่อยแดกเลยครับ ฮ่าๆๆๆ” แบคฮยอนยืนขำจนต้องยกมือขึ้นกุมท้อง

                “มึงอย่าไปขำเพื่อนดิ” คยองซูหันมาทำหน้าจริงจัง

                “แล้วมึงไม่ขำหรอวะ ?”

                “5555555555555555555555555555555555555555555555555

            แล้วเสียงหัวเราะก็ประสานกันจนดังไปทั่วจงอินสบถคำด่าออกมาเท่าที่ตัวเองนึกออกใส่เพื่อนทั้งสองคน นึกถามตัวเองในใจว่าไปเป็นเพื่อนกับพวกมันได้ยังไงตั้งเป็นปีๆ อยู่มาไม่เคยจะช่วยกันมีแต่จะซ้ำเติม น้อยใจว่ะ...

                “เลิกขำกูแล้วไปกันได้แล้ว”

                “นี่มึงยังจะกล้าไปอีกหรอ ?” แบคฮยอนยังคงแกล้งเพื่อนไม่หยุด

                “กูไปเพราะพ่อเขาชวนกูเมื่อวานเว้ย !

             “อ่อเข้าทางพ่อนี่เองพอตัวเองจีบไม่ติดก็จะให้พ่อเขาช่วย ไม่มีน้ำยาเลยว่ะเพื่อนกูเนอะคยองซู”

                “เออจริงเห็นด้วยกับแบคฮยอน”

                “เกลียดพวกมึงว่ะ บาย...” ทำหน้างอนแบบที่มุ้งมิ้งที่สุดในชีวิตแล้วหันหน้าเดินหนีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของแบคฮยอน

                กูงอนพวกมึงมาก ..... ง้อกูด้วย

 

            “ป๊าโต๊ะสี่น้ำสองแห้งสาม !!

             “ป๊าโต๊ะห้าน้ำหนึ่งแห้งสอง!!

             “ป๊าโต๊ะหก เหี้ย !!

             “อ่าว.....เห้ย น้องมาว่าพวกพี่งี้ได้ไง นี่มันหาเรื่องกันนี่หว่า !!!!!

                “ไม่ใช่พี่ๆ ของมันตกอ่ะผมเลยเผลอหลุดคำอุทาน นั่งก่อนครับๆ ขอโทษจริงๆ” เซฮุนรีบโค้งขอโทษขอโพยแล้วรีบเก็บปากกาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

                “งั้นก็แล้วไป เอาบะหมี่น้ำสามแล้วกัน”

                “ป๊า !!!!!!

            “อาตี๋ ! ในมือก็ถือกระดาษแล้วทำไมไม่จดมาให้ป๊าคิดว่าป๊าจะจำได้ไหมฮะ...”

                เออว่ะแล้วกูเอากระดาษกับปากกามาทำบัวหิมะอะไรวะ -_-

            เซฮุนจึงต้องไล่จดรายการใหม่ตั้งแต่ต้นเพราะตัวเขาเองก็จำที่ลูกค้าสั่งไม่ได้ทั้งหมด รู้สึกว่าตัวเขาเองไม่มีสมาธิเอาซะเลยพอได้มานั่งพักก็หยิบเอาเครื่องมือสื่อสารขึ้นมากดเล่นเข้าแอพพลิเคชั่นโปรดแล้วอยู่ในโลกส่วนตัวโดยไม่ได้สังเกตว่าจงอินและเพื่อนๆได้เข้ามาในร้านแล้ว

                “เซฮุนๆๆ” แบคฮยอนตะโกนเรียนคนร่างบางให้มาหา

                “อ่าวพี่แบคพี่คยองซู” เซฮุนเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะวิ่งมาที่โต๊ะแล้วเอ่ยชื่อทั้งสองคนและหยุดมองที่หน้าจงอิน

                “วันนี้พี่ขอเหมือนเดิมสามที่”

                “ครับรอสักครู่นะครับ”

                เป็นเรื่องปกติที่ร้านบะหมี่โอจะมีลูกค้าเยอะแต่ที่ผิดปกติน่ะส่วนใหญ่ลูกค้าเป็นผู้ชายทั้งนั้นแล้วแต่ละคนก็ระดับเดือนคณะหรือไม่ก็เหล่าเซเลบคนดังทั้งนั้น

                “ทำไมร้านนี้มีแต่ผู้ชายหล่อวะ” แบคฮยอนเริ่มเปิดบทสนทนาหลังจากที่เซฮุนเดินออกไป

                “กูรู้นะมึงคิดอะไรอยู่” คยองซูมองเพื่อนอย่างรู้ทัน

                “ไม่ใช่เว้ยนี่กูสงสัยจริงๆ”

                “เห้ยมึงนั่นมันไอ้คริสกับไอ้ซูโฮป่ะ ?” คยองซูพูดแล้วมองไปทางหน้าร้าน

                “เออใช่ว่ะ มันมาทำอะไรในร้านแบบนี้วะปกติเห็นแดกหรูชอบอัพไอจีตอนดึก กูอ้วนเพราะมันนี่แหละ !

                “ปกติกูก็เห็นแดกเหมือนยัดอยู่แล้วป่ะ ? โทษคนอื่นชิบหาย”

                “ได้ทีเอาคืนเลยนะ หุบปากแล้วกินน้ำไปเลยมึงอ่ะ”

                 คนตัวเล็กยัดแก้วน้ำแก้วใส่มือเพื่อนแล้วหันมาสนใจนักศึกษาหนุ่มสุดหล่อขวัญใจส่วนน้อยสาวใหญ่ชายแท้ชายเทียมที่ไม่น่าจะเข้ามากินร้านแบบนี้ได้ หล่อขนาดที่ว่าดูออกเลยว่าในร้านนี้ใครเกย์บ้าง

                “โหขนาดสั่งบะหมี่ยังหล่อเลย” แบคฮยอนยังคงชมคริสไม่เลิก

                “นี่มึงจะชมมันอีกนานป่ะ ? ไปนั่งกับมันเลยไป !

             “ได้หรอ ? งั้นกูไปนะ” ทำท่าจะลุกขึ้นเดินไปจริงแต่แล้วก็นั่งลงแล้วส่งยิ้มให้คนตรงข้าม

                “งอนจนหน้าดำหมดละเพื่อนกู”

                เซฮุนเดินมาเสิร์ฟบะหมี่ตามปกติโดยที่ไม่รู้ว่าคริสที่นั่งอยู่ตรงนี้คือคนๆเดียวกันกับที่คุยไลน์กับเขาเมื่อวานเพราะหลังจากตอบไปคราวนั้นก็ไม่ได้คุยกันต่อเพราะฉะนั้นไม่แปลกถ้าเซฮุนจะลืมยิ่งเป็นผู้ชายที่เข้ามาจีบก็ยิ่งแล้วใหญ่

                “บะหมี่ได้แล้วครับ”

                “เดี๋ยวครับน้อง”

                “ครับ?”

                “จำพี่ได้ไหมที่แข่งบาสด้วยกันวันนั้นแล้วก็ที่คุยในไลน์”

                “อ่อครับจำได้ๆ”

                “จำได้ด้วยง่ะ เขินจัง” ก้มหน้าแล้วยิ้มเขินคนเดียวจนเซฮุนต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

                เป็นเหี้ยไรเนี๊ย

                “อ่าครับ” ยิ้มตาหยีให้อีกคนตามมารยาท

                “รู้ไหมกว่าพี่จะหาร้านเราเจอใช้เวลาและความพยายามมากเลยนะ”

                เดินเข้าซอยหลังมอแล้วตรงมาเลี้ยวซ้ายนี่ยากมากเหรอ ? =_=

                         “จริงอ่ะ ...แล้วนี่พี่เจอได้ไง ?”

                “ใจมันสั่งมา” ยิ้มหล่อแบบพระเอกนิยายให้คนร่างบาง ทำเอาเซฮุนถึงกับไปไม่ถูก

                พอโดนยิงมุขเสี่ยวจนทนไม่ไหวเซฮุนก็เลยขอตัวไปรับออเดอร์แขกโต๊ะอื่น ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะมีผู้ชายมาจีบมากมายขนาดนี้ทั้งที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้หน้าหวานขนาดนั้น (?) ดูเหมือนว่าเขาจะต้องหาแฟนเป็นผู้หญิงแบบจริงจังสักคนแล้วมั้งแบบนี้..
 

                “ซูโฮขี้เก๊กว่ะ มั่นหน้าเกิน” คยองซูที่มองอยู่นานพูดขึ้น

                “มึงอย่าไปว่ามันเลยมันรวย”

แบคฮยอนมันรู้ประวัติคนหล่อทั้งมหาลัยเลยป่ะวะ ถามไรตอบได้อ่ะ

                “จะสักแค่ไหนกันเชียว หน้าตาก็งั้นๆ”

                “มันมีแบล็คการ์ดเลยนะเว้ย !

             “กูว่าเขาก็ดีนะ ...” คยองซูพูดพร้อมกันหันไปมองเพื่อนรักตัวเล็ก

                “แหน่ะะะะ...”

                “แหน่ะะะะ...”

หันหน้าเข้าหากัน พูดออกมาอย่างรู้ทันความคิดจากนั้นก็ระเบิดหัวเราะออกมา จงอินทีนั่งกินอยู่เงียบๆต้องเบะปากด้วยความหมั่นไส้เมื่อไหร่จะเลิกชื่นชมไอ้สองคนนั้นสักทีจำไม่ได้หรือไงว่ามันเป็นคู่แข่ง แบคฮยอนนี่มันแบคฮยอนจริงๆ....



 

          เพล้งผัวะผละตุบตับตึงปึกปักอึกอัก เอื้ออออออออออออวี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดบูม @#$%%^&&*(()*&^$@ !!!!!!!!

                สาบานว่าเสียงคนตีกัน สัด ! < จงอิน

“เห้ยมึงมันวิ่งไปทางนั้น !!!

จู่ๆก็มีเสียงเหมือนคนทะเลาะวิวาทกันกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นประมาณสามสี่คนวิ่งมาทางร้านบะหมี่โอและตามด้วยนักเรียนวัยรุ่นกลุ่มใหญ่อีกหนึ่งกลุ่ม เซฮุนรีบวิ่งออกมาดูเพื่อไม่ให้ป๊าของตัวเองโดนลูกหลงเพราะเด็กกลุ่มนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าร้านของเขาพอดีแถมลูกค้าในร้านก็เริ่มแตกตื่น คนตัวบางหยิบกระบวยตักซุปไว้เป็นเครื่องป้องกันตัว

“เห้ยพี่ ! ไปมีเรื่องกันไกลๆหน่อยครับนี่ร้านผม ” พูดขึ้นอย่างใจเย็น

“อะไรมึงอยากมีเรื่องกับกูหรอ ?”

“ไม่ใช่นะผมแค่กลัวร้านผมจะพัง พี่ช่วยย้ายไปตรงสวนนั้นได้ไหม”

“นี่มึงกล้าด่าชื่อพ่อกูเหรอ ? ไอ้เหี้ยกูจะไม่เอามึงไว้”

ชิบหาย กูจะรู้ไหมว่าชื่อพ่อมึงจะเข้ามาในประโยคที่กูพูด ไม่อยากมีเรื่องโว้ยยยยยย !!!!

“เล่นมันเลยไหมพี่ ปล่อยพวกห่านั่นไปก่อนยังไงเราก็เจอมันพรุ่งนี้อยู่แล้ว”

            “เออกูขอซัดหน้าไอ้หล่อนี่สักที อยากรู้เหมือนกันว่าบางๆแบบนี้มือตีนจะหนักแค่ไหน”

                โครม !!!

            นักเรียนวัยรุ่นกลุ่มใหญ่เปลี่ยนเป้าหมายมาทางคนตัวบางทันทีโดยเริ่มที่การเตะเก้าอี้ตรงโต๊ะหน้าร้านด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท เซฮุนยังคงยืนมองนิ่งยกมือขึ้นพับแขนเสื้อด้วยท่าทางสบายใจหยิบกระบวยคู่ใจขึ้นมาสำรวจดูเพื่อเตรียมรับมือกับคนกลุ่มใหญ่ตรงหน้า

                “ผมว่าพี่ถอยไปจะดีกว่าถ้ายังไม่อยากแขนหักคางแตก”

                “หูยยยย กลัวจังเลยตัวแห้งแบบมึงจะทำไรกูได้ หึ...”

                “ป๊าเก็บของแล้วเข้าไปในร้านทางนี้ฮุนจัดการเอง” คนเป็นพ่อรีบถอยห่างออกจากตรงนั้นแต่ก็ยังยืนดูอยู่ไม่ไกลด้วยความเป็นห่วง

                ตุบ ...

                หมัดแรกเริ่มจากฝั่งตรงข้ามที่ตรงเข้ามาซัดหน้าเซฮุนก่อนแล้วจากนั้นเหตุการณ์วุ่นวายก็เกิดขึ้น จงอินเมื่อเห็นท่าไม่ดีก็ลุกขึ้นมาแล้วเข้าไปช่วยเซฮุน ตอนนี้ลูกค้าในร้านเริ่มกระจายตัวไปคนละทางบ้างก็เข้าไปช่วยจัดการบ้างก็วิ่งหนีออกไปให้ไกลที่สุด

                “เห้ย! ไอ้ไคเป้นไงบ้าง” คยองซูรีบเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนให้ลุกขึ้นเพราะจงอินโดนถีบจนกระเด็นออกมา

                “เออกูโอเค มึงเข้าไปหลบข้างในก่อนไปเดี๋ยวโดนลูกหลง”

                 คยองซูวิ่งเข้าไปในร้านตามที่จงอินบอกแต่รู้สึกแบคฮยอนจะหายไปจากตรงนี้แล้วหลังจากนั้นไม่นานกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นก็เริ่มถอยตัววิ่งกลับไปเพราะสู้เซฮุนไม่ไหว ร่างบางมีทักษะในการต่อสู้ตีมากจนคนในร้านตกใจไม่คิดว่าคนตัวบางน่ารักอย่างเซฮุนจะแมนได้มากมายขนาดนี้

                เหตุการณ์ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติอีกครั้งสภาพร้านบะหมี่โอแทบไม่มีอะไรเสียหายเลยนอกจากลูกค้าที่อาศัยช่วงชุลมุนวิ่งหนีไปโดยไม่กลับมาเท่านั้นแหละ จงอินยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากและโหนกแก้มก่อนจะหันไปมองเซฮุนที่ไม่มีรอยแผลอะไรเลยนอกจากมุมปากเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

                ต่อยเก่งกว่ากูอีก ...

                “มึงเป็นไงบ้าง หน้าเลือดเต็มเลยไปนั่งก่อนมึงๆ” คยองซูรีบวิ่งเข้ามาดูเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

                “แค่นี้เองมึงแล้วไอ้แบคไปไหน ?”

                “ไม่รู้ว่ะทิ้งไว้แต่รองเท้าเนี๊ย” พูดพร้อมกับใช้เท่าเขี่ยซากรองเท้าที่ไม่พบตัวเจ้าของ

                “วิ่งหนีเข้าป่าไปแล้วมั้ง”

                “หนีเหี้ยไรกูแค่ไปตั้งหลัก !

                ถึงกับพูดไม่ออกเลยครับสภาพมันแบบสองมือถือบะหมี่สองเท้าวิ่งตีนเปล่า เพื่อนกูจะจี้ไปไหนก็เข้าใจว่าตกใจนะแต่ไม่ต้องห่วงกินข้างนี้ก็ได้ป่ะวะ

               “อีเหี้ยสภาพมึง 55555555555555555555555

                        จงอินและคยองซูถึงกับต้องหลุดหัวเราะออกมาแบคฮยอนเบ้หน้าใส่เพื่อนแล้วเดินมาที่โต๊ะตัวเองวางชามบะหมี่แล้วสวมรองเท้าเข้าที่เดิม

                “ทำไมมึงไม่ใส่รองเท้าไปด้วยวะ” คยองซูถามขึ้น

                “ใส่ไม่ทันกูรีบอ่ะ แม่บอกว่าเห็นคนตีกันให้หนีกูก็เป็นลูกที่ดีเชื่อฟังแม่”

                “เพื่อนโดนตีเกือบตาย”

                “ไอ้ไคมันหนังหมาไม่ตายง่ายๆหรอก โน่นคนช่วยรักษาแผลเดินมาแล้วไปช่วยป๊าเซฮุนเก็บของกันมึง”

                ว่าแล้วก็ลากคยองซูให้เดินหนีไปทางอื่นเพื่อที่เซฮุนจะได้อยู่กับเพื่อนเขาสองคน

                “อ่าวพี่แบคอย่า...เอ่อ...”

                เซฮุนพยายามเรียกแต่ดูเหมือนว่าแบคฮยอนจะไม่ใส่ใจพอทำท่าจะเดินไปตามก็โดนมือใหญ่ฉุดรั้งข้อมือเอาไว้ซะอย่างนั้นจะสะบัดออกก็กลัวว่าอีกคนจะเจ็บเพราะเห็นว่าเมื่อกี้ล้มลงไปกับพื้น

                “ไม่ทำแผลให้กูหรอ?” พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับส่งสายตาอ้อน

                “ทำ..ไม่เป็นอ่ะ เดี๋ยวไปตามพี่แบคมาทำให้..ได้ไหม”

                ทำไมต้องพูดติดขัดด้วยวะกู

            “มันไม่ทำให้หรอกพวกนั้นไม่ถูกกับเลือดเท่าไหร่ มึงทำให้กูดิ กูเจ็บแผลไปหมดแล้ว”

                เซฮุนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตามความเคยชินก่อนจะดึงเก้าอี้มานั่งตรงหน้าคนเป็นแล้วเริ่มเปิดกล่องอุปกรณ์หยิบเอายาขึ้นมาแล้วเทลงบนสำลี ค่อยๆทาลงบนโหนกแก้มที่ตอนนี้เลือดเริ่มแข็งตัวแล้วคนร่างบางตั้งใจทำแผลให้อีกคนจนลืมไปแล้วว่าตอนนี้ใบหน้าของตัวเองกำลังใกล้เข้าไปเรื่อยๆ  จงอินเฝ้ามองดวงหน้าน่ารักและขาวใสของอีกคนก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

                “โอ๊ย ! ร้องเสียงดังเมื่อเซฮุนกดแรงตรงมุมปากเผลอยกมือขึ้นมาจับมือขาวเอาไว้

                “ขอโทษๆ ไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้”  รีบขอโทษขอโพยคนเป็นพี่ยกใหญ่

                “ไม่เป็นไรกูแค่ตกใจ ทำต่อเลย” พูดทั้งที่ยังไม่ยอมปล่อยมือ

                เนียน...เนียนมาก..มือกูครับ แหน่ะมีเป่าลมอยากโดนอีกสักข้างไหม ?

            “ไม่ปล่อยมือแล้วจะทำต่อยังไง”

                “ก็ทำทั้งที่จับมืออยู่ไม่ได้หรอ ? จับแล้วไม่อยากปล่อย” ไม่พูดเปล่าออกแรงบีบมือขาวให้มากขึ้นกว่าเดิม

                “เห็นว่าช่วยร้านไว้หรอกนะถึงยอม อย่าบีบแน่นดิมันขยับไม่ถนัด”

                จงอินคลายมือออกเล็กน้อยแล้วนั่งเฉยๆมองใบหน้าน่ารักอีกครั้งปล่อยให้สายตาทำงานเงียบๆและไม่คิดจะอ้อนเอาอะไรไปมากกว่านี้เพราะแค่นี้ก็มากพอแล้วขืนพูดจาอะไรไม่เข้าหูคนตรงหน้าอาจได้กลับบ้านอีกห้าหกแผล

                “หมั่นไส้ไอ้ดำว่ะอ้อนน้องใหญ่เลยมึงดูดิ” หันไปคุยกับคยองซูที่กำลังเก็บถ้วยอยู่

                “มึงอิจฉามันก็บอกแล้วพี่ลู่หานของมึงไปไหนล่ะวันนี้”

                “ไปตายห่าที่ไหนก็เรื่องของมันเถอะ ควงสาวไม่ซ้ำหน้าเลิกเรียนแล้วไปแต่งงานเถอะ”

                “มึงเห็นหรือไงว่าเขาควงสาว ?”

                “ไม่เห็นแต่มีคนบอกมา”

                “แล้วมึงก็เชื่อ ? เออระวังเถอะเขาโดนคาบไปจริงๆแล้วจะรู้สึก” พูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วเดินจากไปเงียบๆ

                ใครอยากได้ก็เอาไปดิ ไม่ได้อยากได้สักหน่อย เหอะ !

 

            วันนี้เป็นที่ซวยที่สุดของโอเซฮุนเลยก็ว่าได้ออกมาจากบ้านไม่เท่าไหร่ฝนก็สาดลงมาแบบไม่ได้เกรงใจงานและกระดานวาดรูปของเขาเลยสักนิด ร่างบางจำต้องวิ่งมาที่ห้องเขียนแบบก่อนเพราะมันยังเช้าเกินไปสำหรับเวลาเข้าเรียนหวังจะมานั่งเป่าพัดลมให้ตัวแห้งก่อนไม่อยากเข้าไปนั่งสั่นในห้องแอร์

                “ผมว่าแล้วพี่ต้องอยู่ในนี้ สวัสดีครับพี่ชานยอล” เอ่ยทักคนเป็นพี่ด้วยท่าทีเป็นมิตร

                ชานยอลไม่ได้พูดอะไรนอกจากหันมาส่งยิ้มให้ตามแบบฉบับซึ่งเซฮุนเองก็เข้าใจดีเพราะตั้งแต่ร่วมงานกันมากก็ได้เรียนรู้นิสัยกันมากขึ้นเคยสงสัยเหมือนกันว่าทำไมหล่ออย่างพี่ชานยอลถึงไม่มีแฟนแต่ดูจากนิสัยเงียบๆบ้างานแล้วก็คงไม่แปลกอาจจะเพราะสนใจงานมากกว่าความรักล่ะมั้ง

                “เสื้อเปียกหรอ ?”

                “ก็นิดหน่อยครับเป่าพัดลมก็คงแห้ง”

            “เอาเสื้อพี่ไปใส่ก่อนก็แล้วกันอยู่ในล็อกเกอร์ที่สอง”

                “เอ่อ...ไม่เป็นไร”

                “อย่าดื้อ”

พอเจอคนนิ่งเงียบทำเสียงดุใส่เซฮุนก็เถียงไม่ออกจำต้องเดินไปเปิดล็อกเกอร์ชานยอลแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวมาใส่ด้วยความเคยชินและเห็นว่าเป็นผู้ชายด้วยกันร่างบางก็เลยถอดเสื้อมันตรงนั้นโดยไม่คิดจะหลบสายตาอีกคนทำเอาชานยอลรู้สึกหน้าร้อนจนต้องเบือนหน้าหนีหันมาสนใจงานของตัวเอง

“พี่วาดเส้นนี้เป็นอ่อ ? สอนผมวาดบ้างดิเคยลองละทำไงก็ไม่ได้ โคตรยากอ่ะ !

เสียงที่ดังขึ้นใกล้หูทำเอาชานยอลสะดุ้งตัวเล็กน้อยหันมาหาคนด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัวปลายจมูกเกือบจะชนเข้ากับแก้มใสๆแล้วโชคดีที่เซฮุนไม่ได้สังเกตเห็นเพราะมัวแต่สนใจงานของเขา

“มายืนนี่ดี๋ยวสอน” ดึงคนร่างบางให้มายืนข้างหน้าส่วนตัวเองก็ยืนซ้อนทางด้านหลัง

“วาดแบบนี้แล้วก็ค่อยลงเส้นตรงหน้า” เบียดตัวเข้าหาอีกคนแล้วจับมือเซฮุนให้วาดตามมือของตัวเอง

ความใกล้ชิดทำให้อีกคนรู้สึกใจเต้นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนชานยอลยอมรับว่าสนใจเซฮุนมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแต่ก็ไม่อยากจะสานต่ออะไรมากวันนี้พอได้มาอยู่ใกล้กันอีกก็ดันเกิดความรู้สึกแปลกๆเสียอย่างนั้น

ปังปังปัง !!!!!!

เสียงทุบประตูดังขึ้นรัวและดังจนทั้งสองคนสะดุ้งผละตัวออกจากกันพอมองไปทางต้นเสียงก็ทำเอาตกใจไม่น้อย จงอินและแบคฮยอนกำลังมองมาที่พวกเขาทั้งสองคน

“มีอะไร ?”

“อาจาร์ยเรียกประชุมเรื่องค่ายอาสาที่ห้องข้างล่าง” แบคฮยอนพูดแทนจงอิน

ชานยอลพยักหน้าก่อนจะวางดิอสอในมือแล้วเดินสวนออกไปโดยไม่พูดคุยหรือทักทายอะไรส่วนแบคฮยอนเองก็เดินตามไปเงียบเพราะคิดว่าจงอินอาจจะอยากอยู่กับเซฮุนสองคน

“พี่ไม่ไปหรอ ?”

“อืม..เดี๋ยวไป เช็ดผมให้แห้งด้วยนะเดี๋ยวไม่สบาย”

น้ำเสียงตัดพ้อบวกกับใบหน้าที่บ่งบอกว่าผิดหวังทำเอาเซฮุนถึงกับพูดไม่ถูกนอกจากพยักหน้าตอบ ทั้งสองคนสบตากันอยู่อย่างนั้นไม่นานจงอินก็หันหลังแล้วเดินหนีไป

ทำไมรู้สึกเหมือนโดนงอนเลยวะแล้วต้องง้อไหม ?

จะไปแคร์ทำไมไม่ยุ่งก็ดีแล้วนี่แต่ต้องร่วมงานกันอีก เออไว้ค่อยง้อก็ได้ T.T


 

__________________________________________________

ในที่สุดเราก็พร้อมกลับมาให้ความสุขกับทุกคนอีกครั้งแล้ว
ไม่รู้ว่ามันจะช่วยให้ทุกคนมีความสุขไหมแต่เราก็หวังแบบนั้นค่ะ

เป็นกำลังใจให้ทุกคนผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน

ลาออกจากการเป็นพระเอกเถอะจงอิน
5555555555555555555555555555555555555555555555

เดี๋ยวมาแก้คำผิดทีหลัง งิ
สำหรับเรื่องการจัดหน้ากระดาษเราพยายามแล้วอ่ะแต่มันไม่โอเค
ทำไมเป็นงี้ไม่รู้ทำไม่เป็นอ่ะเราขอโทษเรื่องนี้จริงๆ T.T


#ฟิคคนแมน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #831 mook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 22:28
    น้องแมนกว่าแกจริงๆด้วยอีพี่จงอิน5555
    #831
    0
  2. #805 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 14:37
    ฮาแบคฮยอนมาก ขำจนจะสำลักน้ำลาย ฮือออออ5555555555555555



    แนะๆ มีง้อก็ได้ดั้วะ
    #805
    0
  3. #799 oohkaini (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 13:41
    งอนป่ะล่ะ งอน
    #799
    0
  4. #782 edekkell (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 13:25
    แบคโด้จะเอาฮาไปถึงไหน555
    #782
    0
  5. #766 nmkty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 01:46
    ง้อเลยฮุน พี่ดำงอนแล้ว
    #766
    0
  6. #693 Plub'Ploy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 14:18
    ฟิคคนแมนนี่แมนจริงๆ เซฮุนแมนกว่าจงอินอ่ะแกจีบยากเพราะงี้เลย 55555555 จริงๆชานยอลนี่เสือร้ายของจริงใช่มั้ย สงสารจงอินอ่ะศัตรูหัวใจเพียบบบ
    #693
    0
  7. #650 oยัยบ๊องo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 22:21
    นี่มัน ออลฮุนป่ะ อินนี่ต้องสู้เค้านะลูก
    #650
    0
  8. #640 Yuha*_guzz, (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 23:37
    โอ๊ยคนแมนน มาหลับตอนที่เขาพูดเรื่องสำคัญได้ไง้ อดลุ้นเลย งี้,!
    #640
    0
  9. #488 HyperzIndy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 01:09
    อะไรคือเซฮุนต่อยเก่งกว่าจงอิน เออเชื่อละทำไมเชื่อว่าตัวเองแมน 55555 แต่ก็ถือว่าวันนี้จงอินทำได้ดี น้องมาทำแผลให้ด้วย ถือว่าเป็นเรื่องราวดีดี อิอิ อ่าสเน่ห์แรงจริงๆอ่ะโอเซฮุน มีชานยอลเข้ามาอีกคนละไงง เห้อมม นี่มันรักกี่เศร้าแล้วตอบ 5555555555555 และจงอินดั๊นมาเห็นฉากเด็ดเลยย แนบชิดเลย ถึงจะไม่มีอะไรก็เหอะ แต่งอนตุ๊ปป่องไปแล้วว ตามไปง้อเลยเซฮุนนน ง้อเลยยยย
    #488
    0
  10. #449 Think_out (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 00:27
    จงอินงอนน้องหรอจ้ะ 5555
    #449
    0
  11. #431 hankyusoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 19:56
    โอ้ยย โมเม้นนี้มาและ เซฮุนลดความแมนลงนิดนึง 55555
    #431
    0
  12. #430 hankyusoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 19:47
    จาบ้าตาย ใครๆก็รักน่องฮุน งื้อ
    #430
    0
  13. #392 ลาสสึโรมีโอ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 01:50
    ใครๆ ก็ชอบน้องฮุนนนนนนนนนนนนน
    #392
    0
  14. #264 uniform. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 17:04
    อะไร้ มารหัวใจพี่จงอินเพียบ ไม่เป็นไรค่ะ เชียร์ค่ะ ทีมพี่จงอินค่ะ 555555555555555555555
    #264
    0
  15. #230 faah (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 11:40
    คยองดูห่วจงอินมากอ่ะ 
    คยองชบอินนี่ป้ะ
    อินนี่นี่ฟินไปนะะ
    #230
    0
  16. #211 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 13:49
    น้องต่อยเก่งกว่าจงอิน ถถถ
    นี่กะโชว์หล่อเลยนะเนี้ย
    แต่น้องทำแผลให้ก็คุ้มป่ะ ><
    ชานฮุนๆๆๆ พี่ชานหน้าร้อนด้วยอ่ะ
    จงอินนางหึงแหละน้องงุน 
    #211
    0
  17. #192 •Seoraemon• (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 03:20
    โอ๊ย เอาอิแบคไปเก็บบบบบ55555555555555555 แม่สอนมาดีนะแกรรรร -..-

    เอาล่ะ มันมาละ ความรู้สึกเขินๆงี้ งืออออออ ><
    #192
    0
  18. #168 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 23:29
    น้องหวั่นไหวแล้ว แต่ว่าพี่ควรไปศึกษาการต่อสู้มาบ้างนะ น้องเเมนอ่ะ
    #168
    0
  19. #144 eve_popparazzi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 11:39
    555 พี่ลู่นี้ตัวสีสันใช่ม่ะ แล้วเพลงที่ร้องออกมา นั้นแนวพี่หรอ?
    #144
    0
  20. #136 babybear :) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 22:48
    ขำแบคฮยอนมาก555555555555555555555
    #136
    0
  21. #128 Aegyoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 23:58
    เป็นพระเอกที่โดนแย่งซีนตลอดจริงๆ สงสารนางนะ สู้ต่อไปค่ะ 55555
    #128
    0
  22. #127 fel2nnn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 15:57
    เพิ่งได้เข้ามาอ่าน ชอบมากเลยเซฮุนคนแมนที่เริ่มจะหวั่นไหว กับพี่ไคแล้ว งืออออออ >3<
    #127
    0
  23. #126 SEkAi&-/:; (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 00:03
    โอ๊ย แบค 5555555555555555555555555

    55555555555555555555555555555

    55555555555555555555555555555

    55555555555555555555555555555
    #126
    0
  24. #125 LOMO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 23:35
    อะไรคือจงอินโดนถีบเลือดกกปาก 555555555555555
    ฮุนฮุนนักเลงหลังมอจ้าาาาา 
    แบคห่วงกินมากลูก ... .
    ชานไม่เอาดิ TT^TT
    #125
    0
  25. #124 babybear :) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 23:06
    พี่คริสน่ารัก ชอบมาก
    น้องฮุนเนื้อหอม 5555
    #124
    0