{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 29 : four - (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ธ.ค. 57




บทสี่

 

                หลังจากวันนั้นเซฮุนก็กลับมานอนที่คอนโดจงอินเหมือนเดิม พวกเขาทั้งสองคนยังคงดูแลซึ่งกันและกันไม่เคยเปลี่ยน จงอินยังคงตื่นเช้ามาทำอาหารเช้าให้โอเซฮุนและใส่ถุงเท้าให้คนร่างบางก่อนนอนทุกคืน ความรักของพวกเขากลับมาดีอีกครั้งและนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทั้งคู่เลือกที่จะลืมเรื่องที่ผ่านมา

                จงอินไม่ได้เล่าเรื่องที่เขาปฏิเสธไอรีนให้เซฮุนฟัง และเซฮุนเองก็ไม่ได้บอกว่าคืนนั้นเขาให้รุ่นน้องค้างที่บ้าน ถึแม้ว่าทั้งคู่จะทำเหมือนทุกอย่างปกติดี แต่ภายในจิตใจต่างก็มีความรู้สึกน้อยใจด้วยกันทั้งคู่

                “มึงจะไปค่ายด้วยกันกับกูป่ะ ?”

                “ปีนี้เขาไม่ได้ให้ไปรวมกันนี่”

                “แต่กูอยากให้มึงไป คราวนี้ไปทะเลนะเว้ย !

                “ไว้ถ้างานไม่เยอะจะคิดดูอีกที เออแล้วไปเมื่อไหร่ ?”

                “อาทิตย์หน้า”

                “ไม่รู้ว่าพี่คณะมีงานอะไรหรือเปล่า อาจจะต้องรับน้องจนกว่าจะครบเดือน”

                แล้วบรรยากาศน่าอึดอัดก็กลับมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกเขาทั้งสองคนเป็นกันแบบนี้ หรือบางทีพวกเขาอาจจะอยู่ใกล้กันมากเกินไปแบบที่จงอินกำลังคิดอยู่

                “แล้วนี่จะไปมอเลยป่ะ ?” จงอินถามขึ้น

                “อืมเดี๋ยวไปเลย นัดรุ่นน้องเอาไว้” เซฮุนตอบพร้อมยัดข้าวคำสุดท้ายใส่ปาก เขาเก็บจานตัวเองไปไว้ในอ่างล้างจานแล้วโบกมือลาคนรัก เสียงปิดประตูคือสิ่งที่จงอินได้ยิน

                เฮ้อ.....

 

 

 

 

                โอเซฮุนรีบมาจนลืมไปเลยว่ากระเป๋าดินสออยู่ในเป้ของจงอิน คนร่างบางเดินตรงไปยังตึกวิศวกรรมเพราะจำได้ว่าวันนี้จงอินก็มีเรียนเช้าเหมือนกัน พอมาถึงห้องก็ดันมาเจออะไรที่ไม่อยากเจอเข้าไปอีก ความรู้สึกที่หายไปก็ย้อนกลับคืนมา ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่คิดอะไรกับเรื่องพวกนี้

                “อ่าวเซฮุนมาหาไอ้ไคอ่อ ?” เสียงแบคฮยอนดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาคนร่างบางที่กำลังแอบมองสองคนนั้นอยู่ถึงกับสะดุ้งทำอะไรไม่ถูก

                “เอ่อครับ”

                “เข้ามาด้วยกันดิ มาๆๆ” คนตัวเล็กดึงแขนเซฮุนให้เดินเข้ามาในห้องส่วนคยองซูก็ช่วยดันหลังให้อีกที

                จงอินมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยแต่สุดท้ายเขาก็ยิ้มออกมาที่คนรักมาหาถึงห้องเรียน ไอรีนส่งยิ้มให้เซฮุนอย่างน่ารัก เธอลุกขึ้นยืนเพื่อให้เซฮุนได้นั่งข้างจงอิน แต่คนร่างบางปฏิเสธแล้วบอกว่าเขามาเอาของเดี๋ยวก็ไป

                “ว่าจะเอาไปให้อยู่พอดี แล้วนี่จะกลับเลยอ่อ ?”

                “อืม ไม่ต้องไปส่งก็ได้อยู่สอนน้องเขาไปนั่นแหละ”

                “ไม่เป็นไรค่ะ ให้พี่จงอินไปส่งเถอะนะคะ เหลืออีกข้อเดียวเอง” เธอส่งยิ้มให้เซฮุนอีกครั้ง จงอินเดินยิ้มเข้ามาจูงมือคนรักแล้วพาเดินออกไปข้างนอกด้วยกัน แต่พอเดินมาถึงบันไดเซฮุนก็ดึงมือตัวเองออก

                “เดี๋ยวกลับเองก็ได้”

                “มึงเป็นอะไรหรือเปล่า ? น้องเขาก็แค่มาขอความช่วยเหลือกูบอกน้องเขาไปแล้วนะว่า..”

                “น้องเขาน่ารักดีนะแล้วดูเขาจะชอบจงอินมากๆ”

                เป็นประโยคที่ทำให้เขาเจ็บปวดได้ไม่น้อยเลย เซฮุนพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นแล้วก็รีบเดินลงไป จงอินยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ทำไมเซฮุนไม่เคยคิดจะฟังคำอธิบายจากปากเขาเลยสักครั้ง ชอบคิดเองเออเองแล้วก็เดินหนีไป  ที่เขาทำลงไปทั้งหมดมันยังไม่ชัดเจนมากพอใช่ไหม ?

                ไอรีนชอบเขาแล้วมันยังไงเหรอ ?

                ไม่ว่ายังไงเขาก็รักได้แค่เซฮุนคนเดียว....







 

                 จงอินนั่งถอนหายใจมาเป็นร้อยรอบ ในระหว่างที่เพื่อนสองคนกำลังนั่งลอกแบบฝึกหัดกันอยู่ แบคฮยอนมองเพื่อนตัวเองแล้วก็หนักใจ ช่วงสองสามอาทิตย์มานี่เขาเห็นจงอินกับเซฮุนคุยกันทีไรก็จบลงด้วยการทะเลาะกันทุกที ว่าก็ว่าเถอะนะตัวเขาเองก็ไม่ค่อยพอใจที่เซฮุนชอบจบลงด้วยการเดินหนีแล้วปล่อยให้เรื่องมันค้างคาแบบนี้ต่อไป

                “มึงจะทำยังไงต่อไปวะ ?” ในที่สุดแบคฮยอนก็ทนไม่ไหว

                “ไม่รู้ดิ กูก็ทำทุกอย่างชัดเจนมาตลอด”

                “เซฮุนอาจจะเห็นว่ามึงกับไอรีนอยู่ด้วยกันบ่อยๆก็ได้”

                “แต่กูกับน้องเขาเป็นแค่น้องสาว กูพยายามจะให้เซฮุนมานั่งอยู่ด้วยกันตอนไอรีนมาทุกครั้งแต่สุดท้ายเซฮุนก็เลือกที่จะเดินหนี”

                “ถ้าไม่ยอมก็ต้องบังคับคุยล่ะวะ ไปมึงไปสู้ !

                “สู้ห่าไรล่ะ วันนี้ก็โทรมาบอกว่าไม่ว่างต้องทำงาน”

                “มึงก็บุกไปเลยดิ ตึกถาปัตย์ใกล้แค่นี้เอง”

                “เออไปก็ไปวะ”

                แบคฮยอนตบไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจ เขารู้ว่าจงอินรักเซฮุนมากแค่ไหน แล้วก็ยังเชื่อว่าเซฮุนเองก็รักจงอินไม่แพ้กัน เพียงแต่เซฮุนไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมา ทุกอย่างมันก็เลยเป็นแบบนี้ และถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้มันอาจจะทำให้ทั้งสองคนไม่สามารถคุยกันได้อีก

               

                คิมจงอินวิ่งมาที่สนามบาสหลังจากที่ขึ้นไปบนห้องแล้วไม่เจอเซฮุน รอยยิ้มหายไปหลังจากที่เห็นคนรักกำลังหยอกล้ออย่างสนุกสนานกับรุ่นน้องที่เขาไม่ชอบหน้า ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะมาเจอเซฮุนอยู่กับมันทุกครั้ง

                “อ่าวจงอินมาได้ไง ?”

                “เดินมา ไหนว่าทำงาน”

                “ก็รอเทากับแบมแบมไปซื้อของอ่ะ”

                “ก็เลยมาเล่นบาสรอกับมันอ่ะเหรอ ?”

                “อย่าหาเรื่องได้ไหม แค่นี้ก็เหนื่อยพอแล้ว !” จงอินแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากเซฮุน

                “กูทำให้มึงเหนื่อยมากขนาดนั้นเลยเหรอวะ นั่นสิ กูคงงี่เง่าไปเองที่ตามบ้าตามหวงมึงอยู่ มึงจะด่ากูน่ารำคาญ เอาแต่ใจหรือยังไงก็ได้ แต่มึงอย่าไล่ให้กูไปรักคนอื่นเพราะกูทำให้มึงไม่ได้”

                “จงอิน...”

                “ที่กูทำมาทุกอย่างมันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่ากูรักมึงมากมายขนาดไหน”

                “มันไม่ใช่แบบนั้น...”

                “แล้วมันเป็นแบบไหน มึงอย่าทำให้กูรู้สึกเหมือนกูกำลังพยายามรักมึงอยู่ฝ่ายเดียวไปมากกว่านี้เลยนะ กูไม่ใช่คนรักที่จะเข้มแข็งมากพอที่จะไม่คิดอะไรตอนที่เห็นแฟนตัวเองปิดประตูบ้านพร้อมคนอื่นหรอกนะ แต่เอาเถอะต่อไปกูจะไม่มากวนมึงแล้ว มึงจะได้ไม่ต้องเหนื่อยไง”

จงอินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขารู้สึกว่าขอบตากำลังร้อนและก่อนที่น้ำตาจะไหลเขาต้องหยุดมันไว้ ในที่สุดจงอินก็หันสินใจหันหลังเดินออกไปจากที่ตรงนั้น ไม่มีแม้แต่เสียงเรียกชื่อจากคนรัก

หรือว่าเขาควรจะยอมรับว่าทุกอย่างมันจบแล้ว..






 

               เป็นเวลากว่าแปดชั่วโมงแล้วที่โอเซฮุนนอนนิ่งอยู่บนเตียงในห้องนอนของเขา ไฟในห้องปิดสนิทมีเพียงแสงจากด้านนอกเท่านั้นที่สาดส่องเข้ามา ใบหน้าและดวงตาของจงอินที่มองเขาด้วยความผิดหวังยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทุกอย่างมันตอกย้ำว่าเขาทำคนรักเสียใจมากมายแค่ไหน

                ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเห็นแก่ตัวเอง ไม่แม้ที่จะฟังความจริงจากปากจงอินเลยสักครั้ง เขากลัวการรับฟังความจริงที่เจ็บปวด แต่เขาลืมนึกไปว่าคนที่ไม่ได้อธิบายอะไรก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

                อยากกอด...

อยากขอโทษ...

                อยากเจอหน้า...

                อยากบอกว่าคิดถึง...

                อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม...

                ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วเป็นความรู้สึกของเขาที่เก็บไว้ภายใน คำพูดของจงอินที่บอกออกมามันทำให้เขารู้สึกผิดและละอายใจจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะรั้งคนรักเอาไว้

                “มานอนเศร้าแบบนี้แล้วมันได้อะไรขึ้นมา”

                ฮวางจื่อเทาเดิมมาพร้อมถ้วยบะหมี่ที่เขาทำมาให้เซฮุน เอื้อมมือไปเปิดไฟจนห้องสว่าง โชคดีที่เขาไม่ได้เห็นน้ำตาของคนร่างบางอย่างที่คิดเอาไว้

                “กูทำผิดกับเขาไว้เยอะเลยว่ะ”

                ร่างสูงถอนหายใจแล้วเดินเอาถ้วยบะหมี่ไปวางบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินไปนั่งข้างเซฮุนที่นอนอยู่ เขามองหน้าเพื่อนตัวเองสักพักก่อนจะพูดออกมา

                “รู้ว่าผิดก็ขอโทษ รู้ว่าทำให้เขาโกรธก็ไปง้อ”

                “มึงว่าคนๆนึงจะสามารถตกหลุมรักคนๆเดิมได้สักกี่ครั้งวะ” โอเซฮุนถามทั้งที่ยังมองอยู่บนเพดานห้อง

                “ถ้าเป็นกูก็หลายครั้งจนกว่าจะเลิกรัก แต่เชื่อเถอะไม่มีใครเลิกรักคนๆนึงได้ภายในสามวันหรอก”

                “กูตัดสินใจแล้ว !” คนร่างบางเด้งตัวขึ้นมาแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนสนิท

                “ตัดสินใจอะไรของมึงวะ”

                “กูรักเขา รักมากแบบรักใครไม่ได้อีก กูจะไม่ปล่อยเขาไปตราบใดที่เขายังไม่พูดว่าไม่ต้องการกูอีกแล้ว และถ้าเกิดว่าเขาหมดรักกูไปแล้วกูก็จะทำให้เขาตกหลุมรักกูใหม่อีกครั้ง”

                “เออไปสิมึง รอเหี้ยอะไรอยู่ล่ะ”

                “ยังเหลือบะหมี่อยู่ไหม ?”

                “อืม น้ำที่ต้มก็น่าจะยังร้อนอยู่”

                “ขอบใจมึงมากนะ ไว้เจอกันมึง”

แล้วโอเซฮุนก็วิ่งพรวดพลาดออกไปจากห้อง จื่อเทามองตามหลังเพื่อนตัวเองพร้อมกับยิ้มให้ตัวเองเบาๆ สายตามองไปยังถ้วยบะหมี่ที่ยังคงมีไอร้อนลอยขึ้นอยู่

“ทำเองก็แดกเองสิวะ”

 

เซฮุนปั่นจักรยานสีแดงคู่ใจตากลมหนาวมาหาจงอินที่คอนโด มองถุงบะหมี่ที่ตั้งใจทำมาให้จงอินกินด้วยรอยยิ้ม คนร่างบางเดินฮัมเพลงไปจนถึงหน้าห้องแล้วเคาะประตูเรียกคนข้างใน

“อ้าวเซฮุน” แบคฮยอนเป็นคนเปิดประตู เซฮุนได้ยินเสียงเพลงมาจากภายในห้อง

“ผมเอานี่มาให้จงอินครับ”

“อ่อ เดี๋ยวเรียกไอ้ไคให้รอแปปนะ”

“ใครมาวะมึง” เสียงจงอินดังขึ้นจากด้านหลัง เซฮุนยิ้มกว้างพร้อมกับยกบะหมี่ชูขึ้น

“คุยกันเอาเองนะกูไปและ” หลังจากที่แบคฮยอนเดินหายเข้าไปในห้อง จงอินก็ยังคงมองเซฮุนเงียบคนร่างบางเริ่มรู้สึกใจไม่ดีกับสายตาแบบนั้น

“เอาบะหมี่มาให้ J

“ขอโทษนะ แต่กูไม่ได้สั่งบะหมี่”

แล้วเสียงปิดประตูก็ดังขึ้น โอเซฮุนยังคงยืนอึ้งอยู่แบบนั้น รอยยิ้มและความมั่นใจที่ตัวเองสร้างขึ้นพังทลายลง คนร่างบางตัดสินใจเอาถุงบะหมี่ที่ทำมาให้คนรักวางไว้หน้าห้อง แล้วเดินคอตกกลับออกไป

 

“ทำเชี่ยไรของมึงวะไอ้ไค !” แบคฮยอนโวยวายขึ้นหลังจากที่เพื่อนปิดประตู

“กูก็อยากเล่นตัวบ้างเหมือนกันนี่”

ปั่ก !!

จงอินหัวสั่นไปตามแรงตามที่แบคฮยอนมอบให้ เขาลูบหัวพร้อมกับมองเพื่อนด้วยสายตาเคือง แบคฮยอนเท้าเอวก่อนจะอ้าปากบ่นเพื่อนตัวเอง

“เล่นตัวอ่ะได้แต่มึงช่วยดูด้วยว่าน้องมาเสื้อผ้าบางขนาดไหน แล้วมึงดูอากาศข้างนอกตอนนี้ด้วย เซฮุนมีแค่รถจักรยานกับเดินแล้วคอนโดมึงก็ไกลบ้านน้อง ไม่ห่วงน้องก็เรื่องของมึงนะ !

“เออกูลืม เชี่ยเอ้ย !

จงอินวิ่งไปหยิบเสื้อโค้ชตัวเองพร้อมกับลากแบคฮยอนให้วิ่งตามมาด้วย คนตัวเล็กขัดขืนสุดชีวิตเพราะอยากให้เพื่อนกับแฟนได้คืนดีกัน แต่พอโดนจงอินบอกว่าจะเลี้ยงเค้กหนึ่งเดือนเขาจึงยอมวิ่งเอาเสื้อไปให้เซฮุนที่กำลังจะปั่นจักรยานออกไป

“เซฮุนเดี๋ยวสิ !

“ครับ ?”

“ไอ้ไคมันบอกให้เอาเสื้อกลับไปด้วย มันบอกเราลืมไว้ที่ห้อง”

“แต่นี่ไม่ใช่เสื้อผมนะครับ”

“เอาไปเถอะหน่า กลับดีๆล่ะระวังรถด้วย”

“ขอบคุณครับ”

“อืม...เรื่องไอ้ไค อย่ายอมแพ้นะ”

“ผมจะไม่ยอมแพ้ครับ ยังไงผมก็จะทำให้จงอินรักผมใหม่อีกครั้งให้ได้”

 เซฮุนพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่แบคฮยอนรู้ดีกว่าคนตรงหน้ารู้สึกยังไง ตอนนี้เขาคงทำได้แค่คอยเอาใจช่วยเซฮุน ไว้คืนนี้เขาจะคิดแผนดีๆช่วยสองคนนี้อีกแรงก็แล้วกัน

 

 

 

 

ตั้งแต่วันนั้นมาโอเซฮุนก็มาหาจงอินทุกครั้งที่มีเวลาว่าง ถึงแม้ว่าจะโดนคนเป็นพี่ปฏิเสธในการรับของหรือพูดคุยด้วยเขาก็ไม่ยอมแพ้ และในวันนี้เขาก็มาหาจงอินหลังเลิกเรียน แต่วันนี้ไม่เหมือนกับหลายวันที่ผ่านมาเพราะวันนี้ไอรีนนั่งอยู่กับจงอินสองคน

“ยังทำงานไม่เสร็จเลยจะรีบไปไหนล่ะ” ไอรีนทำท่าจะลุกหนีแต่ถูกจงอินรั้งเอาไว้ เธอจึงหันไปยิ้มให้เซฮุนแล้วนั่งลงที่เดิม

“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม ?” คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้นสบตาโอเซฮุน

“แค่จะเอาขนมมาให้เห็นตอนนั้นบ่นว่าอยากกิน”

“ตอนนั้นนี่ตอนไหนเหรอ กูจำไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงเย็นชาเหมือนของแหลมที่กรีดหัวใจของโอเซฮุน คนร่างบางรู้สึกจุกไปหมดกับท่าทีการแสดงออกแบบนี้ เขาได้แต่ปลอบตัวเองในใจว่าให้อดทนและอย่ายอมแพ้

“ขอโทษครับ บางทีผมคงจำผิดไป”

คนร่างบางหลังหันให้ทั้งสองคนแล้วเดินออกมา เขาเข้าใจความรู้สึกของการไม่โดนคนรักรั้งเอาไว้ก็ว่านี้ ตอนนั้นจงอินก็คงเจ็บปวดแบบนี้สินะ

สุดท้ายเซฮุนก็ต้องมานั่งกินขนมที่ตัวเองตั้งใจซื้อมาให้คนรักเอง เขามานั่งรับลมยามเย็นที่สนามกีฬา ดูเหมือนว่าการศึกษานี้จะทำให้ใครหลายคนได้พบคนที่ทุกใจเพราะมองไปทางไหนก็มีแต่คนมีคู่

“อ่าวพี่มานั่งทำไรตรงนี้ !” เซฮุนหันไปตามเสียง เขาเห็นมาร์คกับแบมแบมยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล

“นั่งรับลมอ่ะมานั่งด้วยกันก่อนดิ กินมะ ? ร้านนี้อร่อยมากเลยนะเว้ย”

“มีเรื่องให้คิดเยอะอ่อครับ ?” แบมแบมถามเสียงใส

“ก็นิดหน่อย เออมึงไปซื้อน้ำให้กูหน่อยดิ ร้านตรงนั้นอ่ะ” เซฮุนพูดพร้อมกับหยิบเงินให้แบมแบม เด็กหนุ่มพยักหน้าแล้ววิ่งไปซื้อน้ำตามที่รุ่นพี่บอก

“พี่มีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า ?”

“งั้นเข้าเรื่องเลยแล้วกัน มึงยังคิดจะจีบกูอยู่หรือเปล่าวะ ?”

“คิดดิ นี่ก็ทำอยู่”

“แต่กูไม่สามารถรับความรู้สึกของมึงได้ กูรักจงอิน”

“อันนี้ก็รู้อีกนั่นแหละ แต่ให้ทำไงอ่ะผมชอบพี่ไปแล้ว” มาร์คตอบด้วยท่าทางสบาย เอนหลังพิงสแตนเอาไว้แล้วมองออกไปข้างหน้า

“มึงลองมองคนใกล้ตัวมึงนะ เชื่อกูสิว่าพวกมึงคิดตรงกัน”

ใช่แล้วล่ะ...เซฮุนดูออกเรื่องความรู้สึกที่แบมแบมมีให้มาร์คและเขาก็รู้ว่ามาร์คเองก็คิดเหมือนกัน ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาสองคนนี้จะคอยดูแลเอาใจใส่กันเสมอ ถึงแม้ว่ามาร์คจะนิ่งมากและดูออกยาก แต่วันนั้นที่แบมแบมไปเมาที่บ้านเขาเห็นมาร์คเป็นห่วงแบมแบมจนไม่ยอมหลับยอมนอน

“ผมกลัวจะเสียเพื่อน”

“แต่ถ้ามึงทำแบบนี้คนที่เสียใจก็คือมึงและคนที่มึงรักนะเว้ย”

“เอาไว้ผมจะพยายามทำตัวเองให้กล้ากว่านี้นะ”

เซฮุนยีผมรุ่นน้องคนสนิทด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่มาร์คเองก็สู้เขาเช่นกัน กลายเป็นว่าทั้งสองคนกำลังตีกันไปมาอยู่บนสแตนท่ามกลางสายตาผู้คนที่แอบให้ความสนใจอยู่ห่างๆ รวมถึงแบมแบมและจงอินที่เดินผ่านมาเห็นพอดีด้วย

“เห้ยเล่นไรกันเนี๊ยเป็นเด็กเลย” แบมแบมเดินเข้ามาพร้อมกับส่งขวดน้ำให้เซฮุน

“เพื่อนมึงกวนกูอ่ะ”

“งั้นโบกมันได้ตามสบายเลย”

“ว่าไงนะ มึงมานี่เลย”

“เดี๋ยวดิๆ เราลืมอะไรไปป่าวมึง”

“เออว่ะ นี่พี่เอกสารลงชื่อไปค่าย”

“ค่ายไรวะ ?” เซฮุนถามพร้อมกับหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน

“ค่ายที่วิศวะจัดแต่เขาให้คณะอื่นส่งตัวแทนไปห้าคน ผม ไอ้แบม พี่เทา พี่ชานยอลลงชื่อไปหมดแล้ว พี่เทาบอกว่าถ้าพี่จะไปก็ลงชื่อแต่ถ้าไม่ไปก็ลบชื่อเขาออกด้วย”

“ไม่ไปก็โง่ละ”

“จะไปง้อแฟนก็บอกเถอะ” คราวนี้แบมแบมแซวขึ้นด้วยหน้าทะเล้น

“เออกูจะไปง้อแฟนกู”

เขาจะไม่มีวันยอมแพ้เรื่องจงอิน คอยดูก็แล้วกัน J

__________________________________

พี่จงอินอย่าใจอ่อนนะ 555555555555555




แจ้งเรื่องฟิคนะคะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะส่งฟิคไปบางส่วน คือเราแจ้งไว้ว่าจะส่งอีเอ็มเอสให้
แต่ว่ามันไม่สามารถส่งให้ทั้งหมดได้เนื่องจากฟิคเล่มหนาเกินกว่าที่กำหนดไว้
เราจึงขออนุญาตส่งแบบลงทะเบียนแต่ถ้าใครรีบเพราะไม่อยู่บ้านมาบอกเค้าได้ในทวิตเตอร์นะ(@qbearjy)
ไม่ต้องเกรงใจเค้านะคือเค้าผิดพลาดเอง ต้องขอโทษทุกคนด้วยยยยยยยยT.T





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #851 mook (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 18:55
    เซฮุนสู้ๆนร้าาาา จงอินก็ให้อภัยเร็วๆสิสงสารน้องอ่าาาา
    #851
    0
  2. #809 ลุงคิมของหมวยฮุน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 13:50
    มันสนุกมากเลยไรท์จ๋า อยากรู้เซฮุนจะง้อยังไงต่อ ตอนไปค่ายจะดีกันมััย ไอรีนนางมันร้ายเหลือเกินนน มาต่อเร็วๆนะ สู้ๆเด้อออ
    #809
    0
  3. #796 Dream-night (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 02:35
    วันนี้เราก็ยังรอไรท์อัพอยู่นะ เราไม่รู้ว่าไรท์หายไปไหน แต่ว่าเรารออยู่ตรงนะเราเข้ามากดดูทุกเดือนเลยทุกอาทิตย์ก็ว่าได้ว่าไร์หายไปไหนไม่มา แต่ก็นะเราจะรอจนกว่าเรื่องจะจบอีกครั้งงง รักไรท์ค่าาา
    #796
    0
  4. #786 btsgot7exo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 22:40
    มาต่อเถอะนร้าาาา
    #786
    0
  5. #783 PinYin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:57
    งือออออออ มาต่อนะคะ รออยู่น้าาาา
    #783
    0
  6. #779 hunnychanfer (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 16:17
    อัพเถอะไว้ ร้องไห้ตั้งเเต่ตอนที่เเล้วไรท์อาาาาา...อัพเถอะๆๆๆมันค้างงง
    #779
    0
  7. #778 YuiRisha (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 16:59
    มาอัพเถอะไหว้
    #778
    0
  8. #774 nmkty (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 06:23
    อย่าโกรธกันนานใจฉันหวิว
    #774
    0
  9. #730 fujikozung (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 10:59
    ตอนนั้นก็เห็นใจจงอินนะ แต่น้องมาง้อแล้ววว อย่าเล่นตัวนานซิไอหมี

    เราใจห่อเหี่ยวตามฮุนไปด้วยนะเนี่ยยยยยยย

    #730
    0
  10. #728 minttcz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 10:32
    ดำอย่าเล่นตัวให้มากนักนะ เอาให้พอดีๆ สงสารน้องงุนบ้าง ที่เค้าว่าคนดำขี้น้อยใจนี่มันจริงๆเลย จงินนี่คนนึงละที่น้อยใจ น้องง้อขนาดนี้แล้ว อย่าเล่นตัวงอนมาก ถ้าน้องเลิกง้อ แล้วพี่จะรู้สึก หุหุ
    #728
    0
  11. #726 มักเน่ไลน์94 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 21:53
    หมวยจ๋าาาสู้ๆๆๆ
    #726
    0
  12. #725 CHANNii (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 14:40
    สู้ๆ นะฮุนนนนนน เข้าค่ายงานนี้สนุกแน่!
    #725
    0
  13. #724 yoonhunhan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 08:46
    T T สงสารจงอินอ่า😢😢
    #724
    0
  14. #723 Feen AKds'doy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 19:15
    เราเข้าข้างจงอินนะ เซฮุนอะงี่เง่าไม่ยอมฟังเหตุผลจงอินก่อน หมดรักได้ไงไรท์ โป้งนะ -_,- ไม่เอาดราม่าสิโธ่ รู้มั้ยคนอ่านใจขาดตายแล้ว
    #723
    0
  15. #722 HKBD' EXO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 17:11
    เออไม่ชัดเจนเองอ่ะงินมันทนไม่ได้หรอกนะ ปฏิเสธไอรีนหนักแน่นแบบนั้นมันคงจะไปรักคนอื่นได้
    #722
    0
  16. #719 อาโมเน่ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 13:16
    เซฮุนอ่า~ ง้ออิดำมันหน่อย มีเรื่องไรคุยกันซิ
    #719
    0
  17. #718 jukaree (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 09:57
    555555555 หมดรักได้ไง ไรท์เตอร์นี่จริงๆเลย ขี้แกล้งๆๆ เด็กๆงี่เง่าใส่กันสุดๆอ่ะ เซฮุนไม่ต้องพูดถึงเก็บค.รู้สึกไม่พูดไม่ระบายออกมา จงอินทำดีมาตลอดแท้ๆ สติขาดผึงพูดออกไปอย่างนั้นได้ไง ไม่ฟังกันทั้งคู่แหละ เด็กงี่เง่าา
    #718
    0
  18. #717 Suesue Sue (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 07:32
    ดราม่าอ่าาาาา... ไม่ชอบเลยยยยยยย เส้าาเกินนนนน
    #717
    0
  19. #716 【~ฮันนี่】 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 02:21
    โอ้ย ดราม่าสุดๆ T0T เดี๋ยวค่ะ หมดรักอัลไล ไม่นะ . . .
    #716
    0
  20. #715 minttcz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 02:17
    โคตรค้างอ่ะ ดราม่าอีกต่างหาก สงสารไคอ่าา คิมไคของช้าน เซฮุนไมพูดงี้อ่า ทำไมต้องทำร้ายคิมไคด้วย ฮึ๊ๆๆๆ คนดำยิ่งขี้น้อยใจอยู่นะะ ไปตามง้อเลย เรียกให้หยุดก้ยังดี อย่าไปปล่อยให้เป็นแบบนี้ เค้าปวดใจ ~~
    #715
    0
  21. #714 •Seoraemon• (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 01:45
    โอ้วมายยยยยยยยยยยย นี่มันคนละฟีลกับภาคเลยครับ คนแมนไม่งอนนะคะ ไม่ดีๆ หมดรักอะไรคะไรท์เตอร์ ไม่เอาน่าาาาา เล่นงี้ไม่ตลกน้าาาาาา 55555555555555555555 #เห็นน้ำตาในเลขห้านั่นไหม 
    #714
    0
  22. #713 NUTZA ^W^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 00:47
    แงงงงงง เข้าใจกันสักทีสิ อย่าทะเลาะกันเลยยย
    #713
    0
  23. #712 Plub'Ploy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 00:26
    โอ้วม่ายยย งานดราม่ามา คือฆ่าไรท์ก่อนได้มั้ยอ่ะ ดราม่าอีกไม่นานก็หมด หมดรัก 5555555 ม่ายยยยยย จะทะเลาะกันแรงขนาดนั้นเลยหรอคะ แล้วภาคต่อคือตัวแปรอุปสรรคเยอะมากกกกกกก ชั้นเพลียย
    #712
    0
  24. #711 Luhan~ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 21:58
    น้ำตากูไหลเลยครับ
    #711
    0
  25. #710 อาโมเน่ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 04:36
    อย่าทะเลาะกันนะ ค่อยๆพูดกัน ย่าส์! ไอรีนมาดีป่ะเนี้ย ถ้ามาร้ายแม่จะตบให้ เทา มาร์ค ดูแลเซฮุนดีๆ นางยิ่งชอบคิดมากอยู่
    #710
    0