{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 28 : three - (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ธ.ค. 57



บทสาม


 

                งานกีฬาสีปีนี้มีการแข่งขันมากกว่าปีที่แล้ว เนื่องจากทุกคณะทุกสาขาต้องแข่งกันเอาถ้วยรางวัลมาเป็นของตัวเองให้ได้ การแข่งขันฟุตบอลวิศวกรรมกับสถาปัตยกรรมจบลงไปแล้วในช่วงเช้า และฝ่ายชนะเลิศก็คือวิศวกรรม

                โอเซฮุนนั่งนวดขาตัวเองอยู่ข้างสนามบาสเกตบอล ปีนี้เขาจำเป็นต้องลงแข่งเนื่องจากนักกีฬาไม่พอ ส่วนฮวางจื่อเทาทำหน้าที่เป็นโค้ชทีมเพราะชานยอลไม่สามารถทำหน้าที่นี้ได้ เซฮุนได้รับอุบัติเหตุจนรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าหลังจากที่ฝึกซ้อมเมื่อวานก่อนลงแข่งวันนี้

                “ไหวป่ะมึง ?”

                “รู้สึกไม่โอเคเลยว่ะมึง”

                “ให้กูลงแทนมึงไหม ?”

                “ไม่เป็นไรๆ มึงไปทำหน้าที่มึงเหอะ”

                “ทำไมมึงดื้อแบบนี้วะ”

                “ถึงเราจะแพ้บอลไปแล้วแต่เชื่อเถอะเราไม่มีทางแพ้บาสแน่”

                “อย่าเจ็บตัวมาแล้วกัน มากูทาให้”

                ฮวางจื่อเทาแย่งยามาจากมืออีกคนแล้วคุกเข่าลงตรงหน้า เซฮุนตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมวางข้อเท้าลงบนหน้าตักเพื่อนสนิทที่ตั้งใจจะทายาให้ ทุกการกระทำตกอยู่ในสายตาของจงอินตั้งแต่ต้น เพียงแต่ว่าทั้งสองคนไม่รู้ตัว

 

                เพราะปีนี้ไม่ได้รวมกับสถาปัตย์หมือนปีที่แล้ว คิมจงอินและเพื่อนก็เลยไม่ไหนไม่ได้นอกจากคณะของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องเชียร์คนรักตัวเองอยู่ดีต่อให้แข่งกับวิศวะก็เถอะ

                “พี่จงอินคะ ฉันซื้อน้ำมาให้ค่ะ”

                “ขอบใจนะ”

                คนเป็นพี่หันไปรับน้ำจากรุ่นน้องคนสวย ไอรีนยังคงยืนอยู่ข้างจงอินไม่ไปไหน เธอพยายามชวนจงอินคุยแต่ก็ได้รับคำตอบมาแบบขอไปทีทุกครั้ง จนแบคฮยอนเดินกลับมาเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นส่วนเกินไปเลย แน่นอนว่าคนอย่างเธอจะไม่ยอมแพ้หรือหยุดแค่นี้เป็นแน่ เธอมั่นใจว่าตัวเธอมีดีกว่าโอเซฮุน..

                “มึงบาสจะแข่งแล้วไปดูกัน”

                “เออไปดิ พี่ไปก่อนนะ”

                จงอินรีบวิ่งไปทางสนามบาสทันทีที่ได้ยินเสียงนกหวีด แบคฮยอนและลู่หานเองก็วิ่งตามไปเช่นกัน

                การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นแล้ว เซฮุนทำคะแนนได้ดีในช่วงเริ่มต้นนี้ ถึงแม้ว่าคนร่างบางจะไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมาแต่จงอินรู้สึกได้ว่าเซฮุนกำลังอดทนกับอาการปวดที่ข้อเท้า จื่อเทาพยายามบอกให้เซฮุนเปลี่ยนตัวแต่อีกคนดื้อไม่ยอมฟัง โชคดีที่มีมาร์คกับแบมแบมช่วยกันคู่แข่งไม่ให้เข้ามาใกล้ตัวเซฮุนเอาไว้ได้

                “โอ๊ย !

                เซฮุนกระเด็นออกไปตามแรงกระแทก เขาทรุดตัวลงจับข้อเท้าตัวเอง มาร์คที่อยู่ใกล้ตัวเซฮุนมากที่สุดรีบวิ่งเข้าไปพยุงตัวรุ่นพี่ให้ยืนขึ้น คนร่างบางพยักหน้าตอบคนในทีมว่าเขาโอเคก่อนจะบอกให้ทุกคนเล่นต่อไปจนกว่าจะจบเกม

                “ทำไมต้องทนเล่นต่อด้วยวะ” จงอินพูดอย่างหัวเสียกับความดื้อของคนรัก

                “น้องมันก็อยากชนะแบบที่พวกเราชนะมานั่นแหละ”

                จงอินไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากยืนถอนหายใจเป็นห่วงอยู่ตรงนี้ ภาวนาให้การแข่งขันจบลงไปด้วยดีและสถาปัตย์ชนะแบบที่เซฮุนหวังเอาไว้

                “พี่จงอิน ไอรีนเป็นลม !

                เสียงเรียกชื่อดังจากข้างหลัง จงอินและแบคฮยอนรีบหันไปดู เขาทั้งสองคนเห็นร่างของผู้หญิงล้มลงนอนกับพื้นพร้อมกับเพื่อนผู้หญิงที่อยู่บริเวณนั้น ทุกคนหันมามองหน้าจงอินให้ช่วยเนื่องจากแถวนั้นไม่มีใครอยู่คณะเดียวกันเลยนอกจากพวกเขาสองคน คิมจงอินเดินเข้าไปช้อนตัวไอรีนมาอุ้มไว้อย่างช่วยไม่ได้ ทุกคนข้างสนามเริ่มมองมาไม่เว้นแม้แต่นักกีฬาที่กำลังเล่นอยู่

                “พี่เซฮุนระวัง !!

                คนร่างบางล้มลงบนสนามหลังจากที่ลูกบาสถูกปามาโดนหัว เขารู้สึกมึนจนไม่สามารถลุกขึ้นได้ มาร์คที่อยู่ใกล้ตัวเซฮุนมากที่สุดรีบวิ่งเข้ามาดูอาการรุ่นพี่ เซฮุนมองเห็นจงอินที่กำลังพาไอรีนไปทางด้านอื่นเป็นภาพสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับลงพร้อมกับเสียงเรียกชื่อเขา

 

               

 

 

                เซฮุนขอให้รุ่นน้องพาเขามานอนพักที่ห้องวาดเขียนแทนการไปห้องพยาบาล เพราะเขาไม่อยากเห็นหน้าใครบางคน มาร์ควางเซฮุนลงบนเก้าอี้ยาวก่อนจะหายาดมที่อยู่ในห้องมาให้รุ่นพี่

                “ขอบใจมากนะ” พูดทั้งที่ยังนอนหลับตาอยู่

                “ไม่เป็นไรครับ พี่เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?”

                “กูไม่เป็นไรแล้วแค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อย มึงไปที่สนามต่อเถอะ”

                “ผมจะทิ้งพี่ไว้คนเดียวได้ยังไง”

                แล้วทุกอย่างภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ เซฮุนหลุดเข้าไปในความคิดตัวเองส่วนมาร์คก็นั่งมองหน้าคนเป็นพี่ที่กำลังนอนหลับตาอยู่ มาร์คไม่ได้ต้องการแทนที่คิมจงอินหรือแย่งความรักมาจากใคร แต่ที่เขาทำไปทั้งหมดมันมาจากความรู้สึกข้างในที่อยากดูแลรุ่นพี่คนนี้จริงๆ ความรู้สึกที่มีให้เซอุนเป็นเรื่องจริงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นและเขาก็หวังว่ารุ่นพี่เซฮุนจะรู้สึกถึงมันได้

                ก๊อกก๊อก..

                มาร์คหันไปมองทางประตู เขาสบตากับผู้มาใหม่ด้วยแววตาไม่เป็นมิตร จ้องอยู่นานจนได้ยินเสียงของเซฮุนที่เอ่ยถามว่าใครมา จึงยอมละสายตาจากดวงตาคู่นั้น

                “พี่จงอินมาครับ”

                “ขอกูอยู่คนเดียวนะ ฝากบอกจงอินด้วยว่ามีอะไรค่อยคุยกัน”

                ร่างสูงนิ่งไปสักพักก่อนจะยอมลุกขึ้นเดินออกไปทางประตู จงอินทำท่าจะพุ่งเข้ามาในห้องแต่ถูกอีกคนดันไหล่เอาไว้

                “กูจะเข้าไปหาแฟนกู”

                “พี่เซฮุนบอกว่าอยากอยู่คนเดียว”

                “มันเรื่องของกูกับเซฮุน”

                “เหอะ...พูดง่ายนะครับ ที่พี่เซฮุนเป็นแบบนี้มันก็เพราะพี่นั่นแหละ !

                “เซฮุนกำลังเข้าใจกูผิด”

                “ครับ..”

                พูดไว้เพียงแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป จงอินรีบเปิดประตูเข้าไปด้านในแต่มันถูกล็อคเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

                หลอกให้กูยืนคุยด้วยตั้งนาน ที่แท้มึงก็จะล็อคประตูนี่เอง ไอ้ห่า !












 

                ท้องฟ้ายามกำลังสอดส่องเข้ามาภายในห้องวาดเขียน แสงสว่างทำให้โอเซฮุนรู้สึกตัว เขานอนอยู่ในห้องนี้เกือบสี่ชั่วโมงแล้ว เพราะไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วยก็เลยไม่รู้ว่าใครกำลังตามหาบ้าง ร่างบางดันตัวเองลุกขึ้นเพื่อที่จะได้ลงไปหาเพื่อนและคนอื่นในคณะ

                ก่อนที่เซฮุนจะเปิดประตูเขาพบร่างของใครบางคนนั่งพิงประตูกระจกหลับอยู่ ก่อนจะหลับไปเขาจำได้ว่าได้ยินเสียงเคาะประตูเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น เซฮุนนึกว่าจงอินยอมถอดใจแล้วหนีความงี่เง่าของเขาไปอยู่ที่อื่น

                กึกกึก..

                เคาะประตูเพื่อปลุกคนหลับอยู่ให้ตื่น จงอินสะดุ้งตื่นแล้วรีบลุกขึ้นยืนหันหน้าเขาหารอเซฮุนเปิดประตูออกมา ร่างบางยืนสบตากับคนรักนิ่งอยู่สักพักก็ยอมเปิดประตูออกมา

                “มึงเป็นยังไงบ้าง ? ยังเจ็บอยู่ไหม ?  เดี๋ยวกูพาไปหาหมอ”

                “ดีขึ้นมากแล้ว”

                “คือเรื่องเมื่อตอนบ่าย....”

                “ไม่เป็นไร ตอนนี้อยากกลับห้องมากว่า”

                จงอินคุกเข่าลงแล้วหันหลังเพื่อให้เซฮุนขี่หลัง คนร่างบางลังเลอยู่ชั่วครู่ก็ยอมขึ้นไปอยู่บนนั้น เพราะเขาเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะไปเป็นลมตรงไหนอีก

                ระหว่างทางเดินเซฮุนไม่ได้พูดอะไร เขาหลับตาลงแล้วเอาคางเกยไว้บนไหล่กว้าง งานกีฬาสีเลิกแล้วผู้คนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน จะมีก็แต่นักศึกษาบางคนที่อยู่ช่วยกันเก็บของ จงอินอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เซฮุนฟังแต่คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปเมื่อฮวางจื่อเทามายืนอยู่ตรงหน้า

                “เดี๋ยวกูพาแฟนกูกลับเอง”

                “อ่ะนี่ของมัน” จงอินยื่นมือไปจะรับกระเป๋ามาจากมือของจื่อเทาแต่โดนคนร่างบางห้ามเอาไว้

                “ไม่ต้อง มึงพากูกลับบ้านที”

                “แต่..”

                “คืนนี้มานอนเป็นเพื่อนกูด้วยนะ”

                จงอินเงียบลงเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายจากคนรัก จื่อเทาจำต้องเดินเข้ามารับเซฮุนไปแทนเพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัด เขารู้ดีสำหรับเรื่องวันนี้และบางทีเซฮุนอาจต้องการเวลาให้ตัวเองสักพัก

                “พี่จงอินคะ พี่แบคฮยอนกับพี่คยองซูตามหาอยู่ค่ะ” ไอรีนเดินเข้ามาหาจงอิน

                “งั้นผมขอตัวนะครับ”

                “เซ...” จงอินตั้งใจจะเดินตามจื่อเทาไปแต่โดนไอรีนรั้งแขนเอาไว้

                “ฉันรู้ว่าเธอตั้งใจทำให้เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้น แต่อย่าพยายามเลย ฉันรักเซฮุนมากเกินกว่าจะเว้นที่ว่างให้ใคร”

                “ทั้งๆที่พี่เซฮุนเลือกที่จะไปกับคนอื่นน่ะเหรอคะ ?”

                “เซฮุนอาจจะแค่กำลังเหนื่อยแล้วก็สับสน ฉันยอมให้เขาอยู่คนเดียวไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมปล่อยเขาไปให้คนอื่น”

                จงอินพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วดึงแขนตัวเองออกจากมือไอรีน เขายอมเป็นคนใจร้ายถ้าการพูดออกไปตรงๆมันจะชัดเจนทุกอย่าง จงอินไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเกลียดไอรีนเพียงแค่เขาไม่อยากทำให้เซฮุนต้องเจ็บปวด

                “แล้วเราจะได้เห็นดีกันโอเซฮุน”

 

 

 

 

                จื่อเทาเล่าให้ฟังว่าหลังจากที่เขาหายไปกับมาร์ค รุ่นน้องตัวสูงก็กลับมาลงแข่งอีกครั้งและทำคะแนนได้อย่างบ้าคลั่ง จนสามารถชนะวิศวกรรมาได้แบบขาดลอย เซฮุนรู้สึกอยากขอบคุณรุ่นน้องในคณะทุกคนที่ช่วยให้งานทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เขาจึงบอกในไลน์กลุ่มว่าวันนี้จะเลี้ยงบะหมี่ให้มาที่ร้านของเขาตอนทุ่มครึ่ง

                “มึงไปนั่งคุยกับน้องไปเดี๋ยวกูทำเอง เจ็บตัวละยังซ่าอีก”

                “กูไม่ได้แขนขาหักนะเว้ย !

            “อย่าพูดมากเอานี่ไปให้พวกมัน” เซฮุนรับถ้วยบะหมี่แล้วเดินไปยังโต๊ะที่มีชานยอล มาร์และแบมแบมนั่งอยู่

                พวกเขาทุกคนคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน เซฮุนดูสดใสร่าเริงหลังจากอาการดีขึ้น รอยยิ้มน่ารักทำให้ทุกคนสบายใจขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดความสุขออกไปอีกครั้งหลังจากที่โดนปฏิเสธแต่เกือบทุกคนในที่นี้ยังเป็นห่วงเซฮุนเสมอ

                “มึงอย่ากินเยอะเดี๋ยวเมา” มาร์คหันไปบอกเพื่อนสนิทที่ยังยกเบียร์ขึ้นดื่มไม่หยุด

                “แค่นี้สบายมาก มึงห่วงพี่จื่อเทาเหอะนั่งกอดเก้าอี้ไปแล้วน่ะ”

                “พี่ชานยอลเอาอีกกระป๋องไหมครับ ? ”

                “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ต้องกลับแล้ว ไปก่อนนะเซฮุนดูแลเพื่อนดีๆล่ะ” ชานยอลโบกมือลารุ่นน้องแล้วเดินไปที่รถของตัวเอง เขาส่งยิ้มให้เซฮุนอีกครั้งก่อนที่จะออกรถไป

                “นอนหอใช่ไหม ? วันนี้นอนกันที่นี่เลยก็ได้ป่านนี้วินหน้าปากซอยคงหมดแล้ว” เซฮุนหันไปบอกมาร์คที่กำลังกอดเพื่อนตัวเองให้อยู่นิ่งเพราะกลัวว่าจะตกเก้าอี้ เขาเดินไปหาจื่อเทาแล้วแบกขึ้นไปบนห้อง

                 เซฮุนและมาร์คช่วยกันเก็บร้านหลังจากพาคนเมาขึ้นไปเรียบร้อยแล้ว พวกเขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากเก็บในส่วนของตัวเองเงียบๆ ซึ่งมันก็ดีแล้วเพราะเซฮุนเองก็ยังไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน

                “น้ำครับ”

                “ขอบใจนะ สำหรับทุกเรื่องวันนี้”

                “เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นรอยยิ้มดีกว่านะครับ ผมชอบเวลาพี่ยิ้ม”

                แล้วทั้งสองคนก็แลกเปลี่ยนเรื่องราวชีวิตของกันและกัน ในเรื่องทั้งหมดที่เซฮุนเล่ามานั้นมีจงอินอยู่ด้วยเกือบทุกเรื่อง เขามองรุ่นพี่ที่ตัวเองแอบชอบเล่าเรื่องคนรักพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจมากที่สุด ความรู้สึกเจ็บก็แล่นเข้ามาในหัวใจ ยิ่งนั่งฟังนานเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ว่ารุ่นพี่เซฮุนไม่สามารถรักใครได้อีก

                ในอีกฝั่งของถนนก็มีใครบางคนที่กำลังยืนมองด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน จงอินหลับตาลงพร้อมกับภาพของคนสองคนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน เขารีบกลับไปอาบน้ำและปั่นจักรยานของเซฮุนมาที่นี่เพื่อที่จะมาดูแลคนรักของเขา บางทีเขาก็คงหวังมากเกินไปที่จะเห็นเซฮุนนั่งเศร้าเพราะเรื่องของเรา

                “มึงจะมาเจ็บอะไรวะ เขายิ่งได้มึงก็ควรจะยินดีสิ”

                และสิ่งที่แย่กว่าการเห็นเซฮุนนั่งหัวเราะกับคนอื่นคือ ภาพของสองคนที่กำลังช่วยกันปิดประตูบ้าน จงอินรู้สึกว่าทุกอย่างมันชาไปหมดหลังจากที่ประตูปิดสนิท คำถามมากมายดังอยู่ไหนหัว

                เขามาทำอะไรที่นี่ ?

                คนที่อยู่ตรงหน้าเขาเมื่อกี้ใช่โอเซฮุนจริงเหรอ ?

                แล้วเขาควรจะทำยังไงต่อไป..

 

 

 

 

                จงอินตื่นเช้ามาด้วยท่าทางงัวเงีย ทั้งที่ได้นอนไปแค่สามชั่วโมงแต่เป็นเพราะเขามักจะตื่นมาทำอาหารเช้าให้เซฮุน มันก็เลยไม่สามารถกลับไปนอนต่อไป เตียงกว้างที่มีเพียงแค่เขาคนเดียวให้ความรู้สึกเหงาและเดียวดายในวันฝนตก ภาพความเจ็บปวดยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน

                “โอเซฮุน มึงมันใจร้ายนอกจากจะไม่โทรหากันแล้วยังไปนั่งหัวเราะกับชายอื่น !

            ในเมื่อไม่โทรมาเขาก็ไม่คิดจะโทรไปเช่นกัน จงอินโทรเรียกแบคฮยอนและคยองซูให้มาหาที่ห้องเพราะรู้สึกเหงาจนจะบ้าตาย เขาเล่าเรื่องเมื่อวานให้เพื่อนตัวเล็กทั้งสองคนฟัง

                “กูไม่คิดว่าน้องจะอยู่กับไอ้เด็กนั่นสองต่อสอง” แบคฮยอนออกความคิดเห็น

                “ก็กูเห็นแค่สองคนอ่ะ”

                “มึงพูดเองนี่ว่าน้องเซฮุนไปกับจื่อเทา กูว่ามันไม่น่าจะปล่อยให้เซฮุนอยู่กับคนอื่น” คยองซูเองก็ออกความเห็นด้วย

                “เพราะอะไรวะ”

                “เพราะจื่อเทายังรักเซฮุนมากกว่าเพื่อนอยู่ไง”

                ถ้าสิ่งที่คยองซูพูดเป็นความจริงก็เท่ากับว่ามีคนคิดไม่ซื่อกับแฟนเขาอยู่ด้วยกันถึงสองคนในบ้านหลังนั้น  จงอินแทบลงไปดิ้นอีกรอบ เขาควรจะบุกไปหาเซฮุนตอนนี้เลยดีไหม ?

                “เอาหน่ามึง เชื่อใจคนรักคือสิ่งสำคัญที่สุด” คยองซูตบไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจ

                “หรือบางทีพวกกูอยู่ใกล้กันมากเกินไปวะ”

                “มึงอย่าคิดอะไรงี่เง่า”

                “ไม่รู้ดิกูคงคิดมากไปเอง เดี๋ยวกูทำข้าวให้กิน คยองซูไปเป็นลูกมือกูทีดิ”

                จงอินลุกขึ้นปาหมอนใส่แบคฮยอนที่นอนเอาขาพาดโซฟาอยู่ ตอนแรกก็ให้คำปรึกษาดีแต่พอกินขนมจนอิ่มก็หลับหนีเขาไปซะอย่างนั้น แต่ก็เอาเถอะกว่าจะทำข้าวเสร็จแบคฮยอนก็คงนอนเต็มอิ่มพอดี







 

_____________________________________________



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #850 mook (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 15:56
    มาร์คหนูจูงมือไอรีนไปนั่งเล่นด้วยกันที่อื่นนะคะ พี่อยากให้เค้าสองคนได้ปรับความเข้าใจกัน
    #850
    0
  2. #773 nmkty (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 06:16
    อย่ากินมาม่า เราอิ่มแล้วฮือออ ไม่เอาไม่งอนกันสิ
    #773
    0
  3. #721 eve_popparazzi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 16:41
    เอาแล้วสิ่งที่ป๋ายคิดกับลีดคิดมันเป็นจริงแล้วT
    #721
    0
  4. #699 •Seoraemon• (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 21:10
    หน่วงมากกกก โกรธไอรีนง่ะ โกรธๆๆๆ ฮือออออออออออ TT
    #699
    0
  5. #691 fujikozung (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 11:27
    จงอินนนนนนนนน ให้เวลาฮุนหน่อยนะ แต่ไม่อยากให้อยู่ห่างกันด้วยความรู้สึกแบบนี้เลยย

    กล้วว่ามันจะยิ่งห่างเหินกันมากขึ้น
    #691
    0
  6. #675 jukaree (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 13:38
    เซฮุนไม่ได้งี่เง่าหรอก จงอินก็ยังเข้าใจว่าปล่อยให้อยู่กับตัวเองบ้าง แต่ก็คงแบบหึงงง หวงงงง น้อยใจที่เซฮุนยอมให้ใครต่อใครมาดูแลตัวเองแทนจงอิน กลัวโดนเค้าทิ้ง เซฮุนก็พอกันอ่ะ คงแบบสับสนไปหมดกลัวพี่มันหมดรักเข้าซักวัน ก็เคยบอกอยู่ว่านิ่งๆงี้ก็หวงอ่ะ โฮ้ยยยยย หายไปนานเลยนะคะ ยังไงก็จะรอนะ น้องมาร์คนี่แข่งกันแย่งซีนพระรองกับจื่อเทาได้เลยนะเนี่ย 555
    #675
    0
  7. #674 HKBD' EXO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 10:42
    เห็นคนอื่นดีกว่างินงินแล้วใช่ป่ะ จะเก็บไว้ได้แล้วทิิ้งอ่อ(?) งินออกจะชัดเจนขนาดนี้ยังจะไม่สนใจ แม่งโว้วดราม่ากันไปข้่างถ้าเห็นว่ามาร์คดีกว่า แต่กรณีเทานี่ยกให้เพราะนั่งเมากอดเก้าอี้
    #674
    0
  8. #673 Feen AKds'doy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 15:21
    ยกเซฮุนให้นังต้วน(?) #ผิด ไอรีนเธอไปเล่นตรงนู้นไปปป ไคฮุนไม่เอาไม่ทะเลาะกัน ไรท์รีบมาต่อเถอะะะะ ._.
    #673
    0
  9. #672 Luhan~ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 20:10
    ไค ไอ่บ้าาาาา
    #672
    0
  10. #671 •Seoraemon• (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 11:03
    เราโกรธไอรีน!!! ไคฮุนอย่าทะเลาะกันนนน ใจร่มๆน้าาาา TT
    #671
    0
  11. #670 minttcz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 23:53
    โอ้ยไคฮุนเริ่มทะเลาะกันแล้วอ่า ไม่ชอบเลย กลิ่นความดราม่ากำลังมา หรือว่ามันมาแล้ว ฮืออ เค้าชอบที่คนแมนมุ้งมิ้ง มากกว่าคนแมนงอนหรือทะเลาะนะ ฮุนมีไรค่อยๆพูดกันสิ คนอ่านลุ้น จงอินแม่งไม่ไปไหนหรอก ดีกันเถอะนะะะ ความรักต้องมีอุปสรรคบ้าง แต่อย่ามากนะ คนอ่านใจไม่ดี ~~
    #670
    0
  12. #669 พี่ฮุน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 18:21
    งอนซะแล้วววล็อคคห้องแกกกโอ้ยยไอรีนนนอย่าาาาาทำงี้เลยยยยเขารักกันดีนะ
    #669
    0
  13. #668 มาดามอู๋ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 10:09
    มาร์คแอบร้ายอ่าาาา 556
    #668
    0
  14. #666 iamldhgirl (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 22:53
    น้องมาร์คหล่อมากตอนนี้ขอลายเซนหน่อยคะะะ #ไม่ใช่ละ 
    ไคฮุนเริ่มจะทะเลาะกันแล้วโอยยยย ไม่อยากให้ตีกันเลยยย
    #666
    0
  15. #665 HKBD' EXO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 18:23
    อืมได้เลยเซฮุน ได้เลยอ่ะเดี๋ยวรู้เลย เห็นมาร์คดีกว่าไอดำช้ะ? เออไปคบกับมันเลยไป
    #665
    0