{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 27 : two - (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 57



บทสอง

 

 

                ร้านบะหมี่โอกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังจากที่ปิดไปนาน เซฮุนและจงอินช่วยกันทำบะหมี่ให้ลูกค้าโดยมีแบคฮยอนและคยองซูช่วยกันอีกแรง ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันแรกของการเปิดร้านแต่คนก็ไม่ได้ลดน้อยลงแถมยังมีเด็กปีหนึ่งแวะเวียนมาไม่ขาดสายทั้งหญิงและชายเต็มไปหมด

                “เหนื่อยไหม ?”

                คิมจงอินหันไปถามคนรักที่กำลังตักน้ำซุปใส่ถุงให้ลูกค้าอยู่ เซฮุนส่ายหัวพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้อีกคนกลับมา

                “ไม่หรอก เมื่อก่อนตอนทำกับป๊ายุ่งวุ่นวายกว่านี้อีก”

                “แล้วโทรหาป๊ายัง ? ป๊าว่าไงบ้าง ?”

                “โทรแล้ว ป๊าบอกว่าเดินหน้าจะกลับมาหา”

                “เดี๋ยวทำอันนี้เสร็จแล้วก็ปิดร้านเลยไหม ? ลูกค้าในร้านตอนนี้ไม่มีแล้ว”

                “ปิดเลยก็ได้ของหมดแล้วด้วย แล้วจะกินข้าวอะไรไหมเดี๋ยวออกไปซื้อให้”

                “ขอบะหมี่น้ำใสหัวใจโอเซฮุนละกัน”

                “โอ๊ยกูจะอ้วก ไอ้ไคเมื่อไหร่มึงจะเลิกเสี่ยววะ !

                แบคฮยอนที่ยืนแอบฟังทั้งสองคนคุยกันอยู่นานแล้วพูดขึ้นเพราะทนความเสี่ยวของเพื่อนสนิทตัวเองไม่ไหว จงอินหยิบผ้าเช็ดโต๊ะปาใส่เพื่อนตัวเล็กแล้วหันมาสนใจเซฮุนต่อ

                “ไปนั่งเฉยๆเลย คนอื่นเขามองกันหมดแล้ว”

                “เขามองมึงอ่ะ กูหวง”

                “หวงทำไมยังไงก็ไม่ได้สนใจคนอื่นอยู่แล้ว”

                คำพูดที่ออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งกลับทำให้คิมจงอิมไม่สามารถหุบยิ้มได้ เซฮุนไม่ใช่คนพูดจาอ่อนหวานแต่ทุกคำที่หลุดออกมาจากปากล้วนแล้วแต่ออกมาจากใจทั้งนั้น

                “เดี๋ยวกูไปล้างจานหลังร้านนะ รีบทำนะคิดถึง”

               

 

 

 

 

 

               

 

                ถึงแม้ว่าการรับน้องจะผ่านพ้นไปแล้วแต่งานกีฬาประจำปียังคงเป็นอีกหน้าที่สำคัญที่พี่ปีสองกับน้องปีหนึ่งต้องร่วมกันทำ เซฮุนรับหน้าที่ช่วยดูฉากเหมือนกับที่ชานยอลเคยทำเมื่อปีที่แล้ว เขาคอยตรวจสอบการทำงานของรุ่นน้องและวางแผนทุกอย่าง

                “พี่เซฮุนๆๆ แบมแบมวาดอันนี้ลงไปได้ไหม ?”

                “เออวาดลงไปเหอะ เอาที่พวกมึงอยากทำนั่นแหละ”

                ตั้งแต่ผ่านการรับน้องมาเซฮุน แบมแบมและมาร์คสนิทกันมากขึ้น สรรพนามการเรียกชื่อจึงเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอกันและมันก็ทำให้ความอึดอัดทั้งหมดลดลงไปด้วย

                “ผมอยากวาดเส้นแบบนั้นได้บ้างอ่ะ สอนมั่งดิ”

                มาร์คพูดขึ้นหลังจากที่นั่งมองเซฮุนวาดรูปอยู่นานแล้ว เซฮุนกวักมือเรียกให้มาร์คเข้าไปดูใกล้ก่อนจะเริ่มลากเส้นให้ดูเป็นตัวแบบก่อนหนึ่งครั้งแล้วส่งดินสอให้คนร่างสูงลองทำบ้าง

                “แบบนี้หรอครับ ?”

                “อืมแต่ตรงนี้ลงให้เบากว่านี้นะ”

                โอเซฮุนขยับตัวเข้าไปใกล้รุ่นน้องตัวสูงอย่างลืมตัว จนตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่เพียงคืบเดียวเท่านั้น คนร่างบางยังคงอธิบายการลงเส้นต่อและไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกรุ่นน้องจ้องมองด้วยสายตาที่ต้องการจะสื่อความหมายบางอย่าง

                “พี่เซฮุนๆ ฝากอันนี้ไปให้พี่จงอินหน่อยดิผมจะไปเล่นบอลต่อ”

                เซฮุนรับซองสีขาวจากรุ่นน้องคนนั้นแล้วเก็บมันใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะลงมือวาดรูปต่อ วันนี้จงอินเองก็ต้องช่วยรุ่นน้องที่คณะแทนเด็กปีสองที่ติดธุระอื่น เขาตั้งใจไว้ว่าถ้างานตรงนี้เรียบร้อยแล้วก็จะไปช่วยคณะวิศวะ

 

 

 

 




 

 

                ทางด้านวิศวะเองก็ทำงานกันอย่างตั้งใจเพราะปีนี้ไม่ได้มีสถาปัตย์ช่วยแบบปีที่แล้วก็เลยต้องทำกันเองหมดทุกอย่าง จงอินคอยตรวจดูความเรียบร้อยส่วนแบคฮยอนและคยองซูก็ช่วยกันจัดการในส่วนอื่น

                “พี่ไคคะ ตรงนี้ฉันทำแบบนี้ได้ไหม ?”

                ไอรีนยิ้มพร้อมกับยกกล่องกระดาษที่ตัวเองวาดรูปลงไปให้จงอินดู คนเป็นพี่พยักหน้ารับรู้และเตรียมจะเดินไปทางอื่นแต่โดนอีกคนเรียกรั้งเอาไว้

                “อ่ะ !

                คิมจงอินผละตัวออกไปข้างหลังอย่างตกใจเมื่อจู่ๆไอรีนก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดบริเวณโหนกแก้มของเขา ตอนนี้ตัวเขามันแข็งทือไปหมด ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงกว่าจะรู้ตัวอีกที ไอรีนก็เช็ดสีบนหน้าให้จนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

                “คือสีมันเลอะหน้าพี่อ่ะ ไอรีนก็เลยเช็ดออกให้”

                “อ่า..ขอบคุณครับ....”

                ซวยยิ่งกว่าทุกสิ่งอย่างบนโลกนี้คือการหันไปเจอโอเซฮุนยืนมองอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น ใบหน้าหวานเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา แบคฮยอนที่เดินมาเห็นพอดียังแสดงออกซะมากกว่า จงอินทิ้งทุกอย่างแล้วเดินไปหาคนรักอย่างไม่ลังเล เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าไอรีนจะมีสีหน้าแบบไหน

                “งานเสร็จแล้วอ่อวะ ?”

                “อืม..อ่ะนี่รุ่นน้องฝากมาให้”

                “อะไร ?”

                “ไม่รู้ดิไม่ได้เปิดดูเหมือนกัน แล้วนี่งานเสร็จยัง ? มีไรให้ช่วยไหม ? ”

                “...................”

                “มีอะไรหรือเปล่า ?”

                เซฮุนหันไปมองจงอินที่กำลังเก็บซองขาวที่เขายื่นให้เมื่อกี้ลงกระเป๋าอย่างรีบร้อน ถึงจะสงสัยในท่าทีแต่เชื่อเถอะว่าสำหรับคนรักกันการเชื่อใจกันคือสิ่งสำคัญที่สุด ถึงแม้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม

                “ไม่มีไร งานก็เรื่อยๆยังขาดอีกหลายอย่างแต่โชคดีที่พวกปีหนึ่งมันมีพื้นฐานการวาดรูปกันหลายคน”

                “อืม...งั้นเดี๋ยวอยู่ช่วยไปก่อนก็ได้ วันนี้ไอ้เทามันจะช่วยเปิดร้าน”

                “เดี๋ยวงานตรงนี้เสร็จแล้วจะรีบไปหา”

                “โอเค งั้นไปก่อนนะ”

                คนร่างบางหันหลังกลับออกมาจากตรงนั้นพร้อมความรู้สึกแปลกที่เกิดขึ้นตรงหน้าอกข้างซ้าย นี่เป็นครั้งแรกที่จงอินปล่อยให้เขาไปกับจื่อเทาโดยที่ไม่ห้ามหรือโวยวายอะไรตั้งแต่เป็นแฟนกันมา แววตาของคิมจงอินยังคงเหมือนเดิมแต่ตัวเซฮุนเองก็ยืนยันได้แค่ในเวลานี้แต่วันข้างหน้าเขาไม่สามารถมั่นใจได้เลย

                ถึงปากจะบอกว่าเชื่อใจแต่ความรู้สึกข้างในก็ปฏิเสธความกลัวที่เกิดขึ้นไม่ได้อยู่ดี..










 

                หลังจากที่ปิดร้านเรียบร้อยแล้วโอเซฮุนก็หาที่นั่งพักแถวหน้าร้าน วันนี้ต้องขอบคุณจื่อเทาที่อยู่ช่วยกันจนปิดร้านถึงแม้ว่าตัวเองมีงานที่บ้านต้องทำ คนร่างบางนั่งใจลอยกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้หน้าร้าน  ในใจตอนนี้เต็มไปด้วยความว่างเปล่า คิดถึงป๊าที่เคยอยู่ด้วยกันเมื่อก่อน ถ้าป๊าอยู่ด้วยกันเขาก็คงไม่รู้สึกเหงาแบบนี้

                “เป็นไรวะมึง ?”

                จื่อเทาเดินออกมาจากหลังร้านหลังจากที่ล้างถ้วยชามจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเพื่อนสนิท คนร่างบางตกใจรีบดึงเพื่อนให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับตัวเอง

                “เห้ย ! ไม่ต้องๆ กูไม่ได้เป็นไร”

                “มึงเป็น ...”

                “ช่างมันเหอะมึง กินบะหมี่ป่ะกูทำเผื่อมึงด้วยอ่ะ”

                “เออเอาดิไม่ได้กินด้วยกันนานแล้ว กูโทรบอกแม่แล้วว่าจะกลับดึก”

                แล้วทั้งสองคนก็เดินกอดคอกันเข้าไปในร้าน อย่างน้อยในวันที่รู้สึกไม่ดีโอเซฮุนก็ยังมีเพื่อนที่คอยห่วง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถตอบแทนความรู้สึกที่ฮวางจื่อเทามีให้ได้ก็ตาม

                “แดกเข้าไปเยอะๆ มึงผอมลงไปเยอะเลยรู้ตัวป่ะ” จื่อเทาพูดพร้อมกับเอาลูกชิ้นในชามตัวเองให้เพื่อน

                “ผอมเหี้ยไรน้ำหนักกูขึ้นมาสามโลละ”               

                “เอาหน่าเดี๋ยวดึกๆมึงก็ต้องทำงานอีก”

                บรรยากาศในร้านดีขึ้นมาหลังจากที่พวกเขาได้พูดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่ทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้เห็นมานานก็เกิดขึ้น ฮวางจื่อเทารู้ตัวดีว่าเขาไม่สามารถเข้าไปแทนที่คิมจงอินได้แต่ในเวลานี้เขากำลังมีความสุขที่กำลังได้โอเซฮุนกลับคืนมา

                “แหม้ ปาร์ตี้บะหมี่กันอยู่หรอ ?”

                “อ่าวพี่ลู่หาน มาได้ไง แล้วนี่มาคนเดียวอ่อ ?”

                “เดินมาจากวิศวะอ่ะ มาคนเดียวแบคฮยอนกับไอ้ไคไปส่งรุ่นน้องที่หออ่ะ”

                “อ่อ..พี่กินบะหมี่ป่ะเดี๋ยวผมทำให้”

                “มึงปิดร้านแล้วนี่เดี๋ยวกูไปกินข้าวร้านป้าก็ได้”

                “ไม่เป็นไรผมทำให้ฟรี”

                “งั้นจัดมาเลย”

                แล้วรุ่นพี่หน้าหวานก็เข้ามาร่วมวงด้วย เซฮุนรู้สึกขอบคุณที่ทั้งสองคนพยายามช่วยให้เขาไม่คิดมากหรืออยู่คนเดียว ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวลาแค่เพียงไม่นานก็เถอะ...

 

 

 

 

 

 

 

                โอเซฮุนรู้สึกว่าห้องของจงอินมันกว้างเกินไปก็ตอนที่เขาอยู่คนเดียวในเวลานี้ หลังจากที่แยกย้ายกับลู่หานและจื่อเทาแล้วเขาก็มาที่ห้องจงอินเพราะจะทำงานที่ค้างไว้ต่อ แต่เรื่องบางเรื่องก็กวนใจจนทำให้เขาไม่สามารถทำมันได้ ห้าทุ่มกว่าแล้วจงอินยังไม่กลับ โทรไปหาก็ติดต่อไม่ได้ส่งข้อความไปหาก็ไม่มีคนอ่าน

                “ใจคอจะปล่อยให้เป็นห่วงแบบนี้ไปตลอดทั้งคืนเลยหรือไง”

                เอนตัวลงนอนโซฟาก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนล้า เขาไม่อยากคิดมากเรื่องจงอินแต่การกระทำบางอย่างมันยิ่งชัดเจน เซฮุนไม่รู้ว่ารุ่นน้องที่จงอินไปส่งนั้นคือใครแต่มันยากเกินกว่าที่จะคิดเป็นคนอื่นเพราะจงอินไม่เคยยุ่งกับใครถ้าไม่สนใจจริงๆ

                “เฮ้อ....."

 

                คิมจงอินกลับมาถึงห้องเกือบตีสอง หลังจากที่ไปส่งไอรีนและเพื่อนแล้วเขาก็ไปแวะที่ห้องแบคฮยอนเพื่อคุยธุระบางอย่าง จงอินรู้ว่าเขากำลังทำให้เซฮุนไม่สบายใจแต่เขายังมั่นใจในตัวเองเสมอว่ายังรู้สึกกับโอเซฮุนเหมือนเดิมและไม่ได้คิดอะไรกับไอรีนหรือใครทั้งนั้นเพียงแต่ว่าเขามีเหตุผลบางอย่างที่ต้องทำแบบนี้

                “มานอนทำไมตรงนี้ ลุกขึ้นไปนอนที่เตียงดิ”

                “กลับมาแล้วหรอ ?  กินอะไรมาหรือยัง ?”

                “กินแล้ว กูขอโทษที่ไม่ได้โทรบอกมือถือแบตหมด”

                “อืมช่างเถอะ กลับมาแบบครบสามสิบสองก็ดีแล้ว”

                ไม่รอให้คนรักลุกขึ้นยืนอย่างที่บอกไว้ คิมจงอินช้อนตัวโอเซฮุนขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน คนร่างบางซบหน้าลงบนไหล่กว้างแล้วโอบอีกคนเอาไว้แน่น

                “อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ อย่าไปไหน...”

                “อืม...พรุ่งนี้วันหยุดเราไปเที่ยวกันไหม ?”

                “ไปสิ ไปที่ไหนก็ได้ที่มีแค่เราสองคน”

                จงอินใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำ เขาทิ้งตัวลงนอนข้างคนรักแล้วดึงคนร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น จูบลงเบาๆบนกลุ่มผมนุ่ม ดูเหมือนว่าเซฮุนเองก็ไม่ได้หลับสนิทเพราะแรงกอดตอบจากคนในอ้อมแขน

                “กูขอโทษที่ทำให้มึงรู้สึกแย่ ...ขอโทษจริงๆแต่กูรักมึงคนเดียวนะ”

 

 

 

 

 

 

 

                เซฮุนลุกขึ้นมาแต่งตัวหล่อแต่เช้าเพราะจงอินจะพาไปเที่ยวที่บ้านไร่ เด็กหนุ่มดีใจที่ได้กลับไปอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้ไปนาน จงอินเก็บเสื้อผ้าสองสามชุดเพราะอยากค้างที่นั่นสักคืน

                “ใส่ชุดนี้หล่อไหม ?”

                “หล่อมากแต่น้อยกว่ากูอ่ะ”

                “หลงตัวเองว่ะ ไปกันเหอะเดี๋ยวสายแล้วแดดร้อน”

                “อืม...เดี๋ยวแวะซื้อขนมฝากหลานกับไอ้สามตัวนั้นด้วยนะ”

                “โอเค ไปกัน !

                คิมจงอินพาคนรักมาแวะที่สวนแห่งหนึ่งในระหว่างทางผ่าน เป็นสถานที่เที่ยวขึ้นชื่อของประเทศเกาหลี วันนี้เซฮุนดูมีความสุขและก็เอาแต่ใจมากกว่าทุกวัน คนร่างบางกระโดนขึ้นขี่หลังเขาทั้งที่ตัวเองกินไอติมอยู่

                “มึงน้ำหนักขึ้นป่ะเนี๊ย”

                “สามโล..”

                “หยุดกินได้และอ้วนกว่านี้เดี๋ยวก็แบกไม่ไหวอ่ะ”

                “ไม่หยุด ทำไมถ้าหนักกว่านี้ก็จะไม่แบกอ่อ ?”

                “ใครว่าล่ะ ให้หนักกว่านี้อีกยี่สิบโลกูก็ไหวเหอะ”

                “พูดมาก กินเข้าไปเลย”

                เซฮุนยัดไอติมเข้าปากจงอินแล้วหัวเราะเสียงดัง พวกเขาทั้งสองคนเดินไปตามทางพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข ไม่บ่อยนักที่ทั้งสองคนจะได้มีโอกาสได้มาเที่ยวด้วยกันแบบนี้ พวกเขาอยากจะเก็บช่วงเวลาดีแบบนี้เอาไว้ให้นานที่สุด

                “จงอิน..”

                “หื้ม ?”

                “ไว้เราไปเที่ยวด้วยกันอีกนะ อยากไปหลายๆที่เลย”

                “อยากไปที่ไหนก็บอก กูมีเวลาให้มึงทั้งชีวิต”

                หลังจากที่ได้ฟังประโยคนี้แล้ว แขนเล็กโอบคอคนพูดแน่นขึ้นพร้อมกับวางคางลงบนไหล่ เซฮุนนิ่งเงียบไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเรียกชื่อคนรักตัวเองอีกครั้ง

                “จงอิน....รักเหมือนกันนะ..”

                อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดเลยได้ไหม....



 

              เซฮุนกำลังพาเจสเปอร์เล่นน้ำอยู่ในสระ ส่วนจงอินก็ทำหน้าที่คอยเตรียมผลไม้และของว่างให้หลานกับคนรัก จงอินชอบเวลาที่เซฮุนยิ้มและหัวเราะเพราะมันจะทำให้เขามีความสุขและยิ้มตามไปด้วย

                ครืดดดด....

                “ว่าไงมึง”

                “ไอ้ไคมึงอยู่ไหนวะ โทรไปก็ปิดเครื่อง”

                “กูพาเซฮุนมาบ้านไร่อ่ะ มึงมีไร ?”

                “แหม่ะสวีทกันจังนะมึง เรื่องรูปในซองสีขาวที่ส่งมาให้เซฮุนไง”

                “อ่อเออทำไม ?”

                “คือกูรู้แล้วว่ารุ่นน้องในคณะเรานี่แหละเป็นคนเอาไปให้ แล้วมันก็บอกว่าไอรีนเป็นคนยื่นให้มัน”

                “แล้วไงต่อ ?”

                “กูว่าน้องเขาไม่ธรรมดา”

                “เออกูรู้ สิ่งที่กูควรทำตอนนี้คืออยู่ข้างเซฮุนและบอกความจริงทุกอย่าง”

                “เห็นด้วยกูว่าแผนตีสนิทเราไม่โอละ หนึ่ง สอง สามแยกกันเถอะมึง”

                “ไปมึงไปหาแฟนตัวเองแล้วดูแลเขาให้ดีที่สุด”

                หลังจบประโยคนี้ จงอินได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นจากปลายสาย ความจริงแล้วก่อนหน้านี้เขาก็พอรู้ว่าไอรีนคิดยังไง ที่ตีสนิทไปแบบนั้นก็แค่อยากรู้ว่าทำไปทำไมก็แค่นั้น แต่พอได้เห็นว่าเซฮุนไม่สบายใจเรื่องนี้เขายิ่งเจ็บปวด

                “งั้นกูไปก่อนนะมึง ลู่หานตื่นแล้ว”

                “เออไว้เจอกันวันจันทร์”

                มัวแต่คุยโทรศัพท์เพลินจนลืมดูไปว่าเซฮุนกับหลานขึ้นจากสระว่ายน้ำเรียบร้อยแล้ว จงอินหันไปเจอเซฮุนยืนเช็ดผมอยู่ข้างหลัง ใส่เสื้อยืดสีดำและกางเกงขาสั้นธรรมดา

                “อาบน้ำแล้วหรอ ?”

                “อืม มีอะไรกินไหม หิว”

                คนร่างบางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดียวกันกับจงอิน แล้วหยิบของว่างใส่ปาก จงอินก็เลยหยิบผ้าแล้วเช็ดผมให้เซฮุนแทน

                “กูมีเรื่องจะบอกมึง”

                “ถ้าเรื่องเมื่อกี้ก็ได้ยินหมดแล้ว”

                “จะไม่ทำแบบนี้อีก”

                “ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย ต่อไปนี้ก็อย่าไปใกล้เขามากเห็นนิ่งแบบนี้ก็หวงเหมือนกัน”

                “เป็นการหวงที่นิ่งมากจริงๆ”

                โอเซฮุนหัวเราะออกมาแล้วเอนตัวพิงแผงอกกว้างของจงอิน คนเป็นพี่ก็เลยวางคางลงบนหัวอีกคนแล้วจับโยกไปมา แขนแข็งแรงโอบกอดคนร่างบางเอาไว้แน่นราวกับว่าเซฮุนจะหายไปถ้าเขาปล่อยมือ

                ความรักมักมีบทพิสูจน์มากมายแต่ถ้าเราเชื่อใจกันมันก็จะผ่านไปได้..


 

____________________________________



มีเรื่องมาแจ้งสำหรับหนังสือนะคะ
เนื่องจากหนังสือเราทำขนาดการ์ตูนแล้วหน้ามันทะลุไปสี่ร้อยกว่าเลยอ่ะ
เลยมีการปรับปรุงนิดหน่อยก็เลยล่าช้า เค้าจะส่งฉบับแก้ไขในวันพุธนี้อีกทีนะคะ

ขอโทษสำหรับคนรอจริงๆ มันคือความผิดพลาดของเราเองค่ะ T.T
สำหรับคนที่อยากได้ตอนนี้เราขอให้ได้หนังสือก่อนนะคะแล้วจะประกาศขายอีกที

ติดต่อได้ที่นี่เลย @qbearjy

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #849 mook (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 15:41
    ไอรีนคุณตกรอบแล้วค่ะ👎👎👎👎👎👎
    #849
    0
  2. #661 fujikozung (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 15:04
    โฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตกใจเลยตอนที่จงอินมีลับลมคมในกะฮุนอะ

    พอรู้แบบนี้ก็ค่อยโล่งหน่อย อย่ามีอะไรมีขัดขวางความรักของ 2 คนนนี้เลย
    #661
    0
  3. #658 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 02:21
    เวลากอดกันนี่รู้สึกอบอุ่นแทนอ่ะ
    น้องรู้แล้วเนอะ ไอรีนหนู่ไม่ได้ไปต่อแล้วนะ
    #658
    0
  4. #657 •Seoraemon• (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 01:34
    เฮ้ออออออ เกือบไปแล้ว แต่แบคฮยอนมาน้อยก็ฮาได้ หนึ่ง สอง สามแยกอะไร๊! 555555555555555 เบื่อคนรักกันง่ะ สวีทละเกินนนนนนนน หมั่นไส้ๆๆๆๆๆ ><
    #657
    0
  5. #656 Luhan~ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 00:06
    เกือบดราม่าละ
    #656
    0
  6. #654 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 01:17
    ก็เพราะเค้ารักกันมากขนาดนี้แหละ
    ถ้าดราม่านะ ต้องหนักแน่เลย
    ดีนะที่จงอินยังมั่นใจว่ารู้สึกกับเซฮุนเหมือนเดิม
    #654
    0
  7. #653 •Seoraemon• (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 02:31
    โง้ยยยยยยยย จงอินข่นบ้าาาาาาาาาาาา >///< นี่กลัวดราม่ามากแต่ตอนนี้ขอฟินล้ำไปก่อน บ้าที่สุด นี่ยิ้มอะไรคนเดียวก็ไม่รู้ ><

    ไม่ไว้ใจไอรีนเลยง่ะ ฮือออออออ อย่าหวั่นไหวนะจงอิน อย่าหวั่นอะไรทั้งนั้น เข้าใจยัง เซฮุนน่าสงสารนะเว่ย อย่านะ!!!
    #653
    0
  8. #651 Luhan~ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 22:28
    เกือบดราม่าแล้ว สาสสสสสส
    #651
    0
  9. #645 aairch_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 22:31
    โอ้ยไคฮุนมันน่ารัก จงอินเป็นใครทำไมน่ารักจังว่ะ น่ารักไม่พออบอุ่นยิ่งกว่าไมโคเวฟ หลงรักอ่ะ
    #645
    0
  10. #638 มักเน่ไลน์94 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 23:26
    มันกำลังมีดราม่าเกิดขึ้นใช่มั้ย................
    #638
    0
  11. #637 Luhan~ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 22:21
    ไค แกรู้มั้ยยยยยยยยยยย แกกกำลังทำอิรุยยย
    #637
    0
  12. #636 PATP1990 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 21:39
    อย่าทะเลาะกันเลยนะ TT^TT
    กลัวจะเข้าใจกันผิดจังเลย
    #636
    0
  13. #635 New (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 21:16
    อย่าลืมลู่แบคล่วยนร้าาาาาาาาา
    #635
    0
  14. #634 พี่ฮุน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 16:42
    ในซองนั่นเป็นรุปที่จงอินถูกถ่ายป่ะะ จงอินอย่าไปรนค่ะถ้าใช่รูปก็บริสุทใจใช่ม่ะะะ น้องไอรีนออกตัวแรงนะคะก็ถือว่าแรงเบาๆเช็ดหน้าให้งี้ ฮรืออ จงอินโว้ยยยเซฮุนคิดมากกแล้วววนั่นน ถ้าเป็นรูปละก็มันก็ต้องมีคนเอาไปให้เซฮุนดูอยู่ล่ะะ มือที่3 4 5 อะไรต่างๆๆนาๆจงหยุดดนะคะ 555555555555555555 มาต่อไวๆๆน้าไรท์ 
    #634
    0
  15. #633 -LoveEXO'- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 15:57
    สวัสดีไรท์น้าา เค้าเพิ่งมาตามอ่านวันนี้ตั้งแต่ตอนแรก จนถึงตอนนี้ คือแบบอ่านแล้วชอบเลย ต้องอ่านต่อ 555
    คือเค้าจิ้นไคฮุนอยู่แล้ว มาอ่านเรื่องนี้ยิ่งบ้าเลย 555 ชอบอ่านฟิคแนวนี้ดราม่าไม่ค่อยมาก มีตลก เฮฮาปนกันไป
    แล้วจะตามอ่านเรื่อยๆน้า า ขอโทดที่มาเม้นรวมในตอนเดียว เดะต่อไปจะเม้นทุกครั้งที่เข้ามาอ่านแล้ว 55
    พอดีอ่านแล้วต้องต่อเลย เลยยกยอดเม้นมาอันนี้ ต่อไปจะดราม่าแล้ว ช้ะ TT แค่ตอนนี้ก็เริ่มหน่วงแล้ว ไม่รู้จะสงสารใคร
    รอน่ะตัวเอง สู้ๆ
    #633
    0
  16. #632 minttcz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 12:13
    โอ้ยจะดราม่าละหรอ งื้อ ไม่นะะะ จะเกิดอะไรขึ้นกับคู่นี้เนี่ย ไม่เอาไม่ทะเลาะนะคะ
    #632
    0
  17. #631 my_j (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 02:53
    อย่าาาานะอย่าดราม่าสิอย่าอย่า เฮ้ออ หน่วงจัง
    #631
    0
  18. #630 Ms'mill (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 02:50
    หน่วงมากหน่วงสุดหน่วงแม็กซ์ สงสารน้องอ่ะ =^=
    #630
    0
  19. #629 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 02:41
    ซองขาวนั่นอะไรยังไง สัมผัสได้ถึงความไม่ปกติ
    มาร์คก็รุก ไอรีนก็รุก มีคนเค้าหาทั้งคู่
    เซฮุนก็เริ่มหวั่นเรื่องจงอิน ไหนจะเจอจงอินกับไอรีนอีก ฮอลลล
    #629
    0
  20. #626 Mookzkies (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 01:18
    อะไรอยู่ในจดหมายอันนั้น T_T เซฮุนกับจงอินต้องรักกันนานๆนะ ฮรึก
    เซฮุนก็ไม่รู้ตัวเล้ยยย จงอินเห็นหึงแย่ ._. 
    รออีก 75% ที่เหลือนะงับ 555555555
    #626
    0
  21. #625 jukaree (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 00:26
    เฮ่ยยยยยย อะไรจะเริ่มคะ จงอินทำตัวลับๆล่อๆ แถมทั้งสองคนมีรุ่นน้องมาติดอีก มาคุๆ
    เซฮุนเริ่มเอะใจแล้วอ่ะ รอต่อที่เหลือนะคะ โอ่ยย แซ่บบบบบบ
    #625
    0