{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 24 : twenty-two (END) -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 ก.ย. 57






Twentytwo

 

                แบคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดหลังจากที่ลงทุนตื่นมาเคาะประตูห้องเพื่อนตัวดำแต่เช้าเพื่อให้มันสอนทำอาหารง่ายๆให้เพราะตัวเขาเองก็อยากทำให้ลู่หานกินในคืนวันคริสมาสต์นี้ คนตัวเล็กเบ้ปากใส่เพื่อนที่เอาแต่กอดแฟนอยู่ไม่สนใจคำถามของเขาเลยสักนิด จนแบคฮยอนยกเท้าขึ้นถีบเพื่อนด้วยความหมั่นไส้อยู่หลายครั้ง

                “ตกลงมึงจะกินข้าวเช้าหรือกินน้องวะ”

                “ถ้ามึงไม่อยู่กูเลือกกินเซฮุน อุ่ก...” คนเป็นพี่ยกมือขึ้นกุมท้องหลังจากโดนศอกเข้าไปเต็มๆ

                “สมน้ำหน้า เออแล้วนี่มึงไม่เข้าบริษัทพ่อแล้วไง ?”

                “ไปดิ แต่เดี๋ยวรอกินข้าวฝีมือแฟนก่อน”

                ว่าแล้วก็ขโมยหอมแก้มเซฮุนซะฟอดใหญ่ คนร่างบางง้างตะหลิวเตรียมจะฟาดแต่อีกคนหลบได้ทัน รีบวิ่งออกไปจากห้องครัวทันที

                วันนี้จงอินต้องเข้าบริษัทไปช่วยงานพ่อเพราะมีงานเร่งด่วนเข้ามา ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะพาเซฮุนไปเที่ยวในวันคริสมาสต์อีฟแต่สุดท้ายก็เป็นตัวเขาเองที่ติดงาน คิมจงอินหยิบเอาเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวขึ้นมาใส่แล้วหันหน้าเข้าหากระจกยืนผิวปากหวีผมจนเพลินไม่ได้สังเกตเลยว่าเซฮุนเดินเข้ามาในห้อง

                “ข้าวเสร็จแล้ว หันมาดิเดี๋ยวติดกระดุมให้”

                “หูยยยยหน้าที่ของภรรยาที่ดี”

                “อย่าพูดมาก”

                คนเป็นพี่รีบหุบปากแต่ก็แอบอมยิ้มให้อีกคนเห็นอยู่ดี เซฮุนไม่ได้พูดหรือด่าอะไรนอกจากตั้งใจติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้จงอินเงียบๆ จงอินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับสีหน้าเรียบเฉยจึงขยับเดินหน้าเข้าไปใกล้แล้วดันจนเซฮุนติดโต๊ะเครื่องแป้ง คนร่างบางเงยหน้าขึ้นมองหลังจากที่นั่งลงอยู่บนนั้นเพราะจู่ๆจงอินก็ใช้แขนทั้งสองข้างเท้าเอาไว้แล้วโน้มหน้าลงมาจนเกือบจะชิดกัน

                “อะไร ?”

                “ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้นวะ”

                “แบบไหน ? นี่ก็หน้าปกติ”

                “ไม่ใช่อ่ะมันต้องมีอะไรดิถ้าเป็นเรื่องของมึงกูไม่เคยพลาด”

                “มั่นใจเกินไปหน่อยไหม หื้ม ?”

                “กังวลว่ากูจะกลับมาไม่ทันฉลองคริสมาสต์อ่ะดิ”

                แน่นอนว่าจงอินไม่เคยพลาดอย่างที่ตัวเองพูด เซฮุนมีท่าทีอึกอักก่อนจะหันหน้ามองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่กำลังมองมาอย่างจับผิด มันก็จริงที่เขากำลังกังวลเรื่องนี้ในวันสำคัญแบบนี้คนมีแฟนก็คงไม่อยากไปเดินเล่นดูแสงไฟตอนกลางคืนคนเดียวหรอกจริงไหม ? แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ....

                “มองหน้าแล้วยอมรับมาเดี๋ยวนี้นะ โอเซฮุน ..”

                “อย่ากวน อื้อ....”

                จงอินประกบปากลงบนกลีบปากเรียวสวยทันทีที่คนร่างบางเผยมันออก เขาไม่ได้จู่โจมร้อนแรงเพราะกลัวว่าปากจะชนกันจนเกิดแตกขึ้นมา เซฮุนหลับตาลงรับสัมผัสอ่อนโยนที่จงอินกำลังส่งมอบให้ แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอของอีกคนเอาไว้ จูบแสนหวานมันเนิ่นนานเสียจนพวกเขาลืมไปแล้วว่ามีใครอีกคนอยู่ข้างนอกและจงอินมีงานต้องทำ

                “พอ..ก่อน”

                ไม่ว่าจะจูบกันกี่ครั้งเซอุนก็แพ้จงอินเสมอ ไม่รู้ว่าคนตรงหน้านี้ไปฝึกการจูบมาจากไหน ถ้าเขาไม่รู้สึกหมดแรงหรือขาดอากาศหายใจจงอินก็จะจูบอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย

                “ฮ่าๆ มึงหน้าแดงอ่ะ”

                “ไม่ต้องมาล้อเลยนะ ออกไปกินข้าวได้แล้ว”

                “ยังพอมีเวลาอีกเยอะเลยกินอย่างอื่นด้วยได้ไหม ?”

                “จงอิน !

                “โอเคไม่แกล้งแล้วก็ได้ ไปกินข้าวกันป่านนี้แบคฮยอนบ่นจนหอบละ”

                 ทั้งสองคนจูงมือกันออกมาจากห้องนอนก็พบแบคฮยอนยืนเท้าเอวมองอยู่ คนตัวเล็กทำท่าจะบ่นให้ฟังแต่ลู่หานเปิดประตูเข้ามาให้ห้องซะก่อน จงอินรีบเรียกลู่หานให้นั่งลงบนโต๊ะแล้วลองกินฝีมือแบคฮยอนเป็นคนแรก

                “มาพอดีเลยพี่มากินข้าวกัน อ่ะยกให้ทั้งจาน”

                “นี่ข้าวหรืออะไรวะทำไมเหมือนเอาทุกอย่างมายำรวมกันแบบนี้” ลู่หานถามขึ้น

                “ลองกินแล้วจะติดใจ” จงอินพูดขึ้นในขณะที่แบคฮยอนยืนลุ้นอยู่ไม่ไกลเพราะตัวเขาเองก็ไม่กล้าชิม ลู่หานกลืนน้ำลายแล้วจัดการยัดข้าวคำแรกเข้าไปในปาก

                “อื้อหือออออออออออออ ข้าวเหี้ยไรวะรสชาติอย่างกะอ้วกหมา !!!!

                “ข้าวผัดฝีมือแบคฮยอน”

                พอได้ยินคำตอบจากจงอินเท่านั้นแหละข้าวทุกเม็ดที่อยู่ในปากก็ถูกกลืนลงไปอย่างยากลำบาก ลู่หานหันไปมองแฟนตัวเล็กที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่ไม่ไกล แบคฮยอนเดินเข้ามาดึงหูแล้วลากคนเป็นพี่เข้าไปในห้องครัวทันทีส่วนจงอินกับเซฮุนก็ได้แต่มองตามแล้วหัวเราะ

                “คืนนี้จะมาทันใช่ไหม?”

                “จะรีบมาให้เร็วที่สุด”

                “อืม...”

                “อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ”

                “กลับมาไม่ทันตายแน่”

                ทั้งสองคนยิ้มให้กันจงอินยกมือตัวเองขึ้นยีผมคนร่าบางจนชี้ฟูไปหมดก่อนจะเดินไปทางประตูห้องทิ้งให้เซฮุนมองตามแผ่นหลังอีกคนที่กำลังเดินห่างออกไป










 

คิมจงอินใช้เวลาไม่นานในการขับรถจากบริษัทมาที่คอนโดของตัวเอง รถคันหรูจอดสนิทอยู่ตรงที่จอดประจำของตัวเองจากนั้นเจ้าของรถก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องเพราะนี่เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว เขาพยายามโทรหาเซฮุนอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีคนรับสาย โอเซฮุนไม่ใช่คนขี้งอนหรือน้อยใจอะไรกับเรื่องแบบนี้แต่คนเป็นแฟนกันมันก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี สำหรับคิมจงอินแล้วไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ถ้าเป็นเรื่องของโอเซฮุนอะไรก็สำคัญทั้งนั้น

                ภายในห้องเงียบสนิทแต่ไม่ได้ปิดไฟมืด จงอินเห็นแสงไฟสีส้มอ่อนมาจากห้องนั่งเล่นที่เขากับเซฮุนชอบอยู่ด้วยกันตรงนั้น จงอินเดินก้าวเข้าไปใกล้ก็พบว่าคนรักของตัวเองกำลังนอนหลับกอดเจ้าหมีตัวเก่งของเขาอยู่และข้างกายก็มีโทรศัพท์มือถือที่เขาเดาเอาว่าเจ้าตัวปิดเสียงเอาไว้ก่อนที่จะนอนหลับไป จงอินยกยิ้มหลังจากที่มองไปรอบห้องตัวเองที่ถูกตกแต่งด้วยสายรุ้งและต้นคริสมาสต์ขนาดพอดี

                “ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะ”

                ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำตำหนิแต่จงอินกลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าเซฮุนเตรียมของน่ารักพวกนี้มาตกแต่งห้องไว้สำหรับคืนวันคริสมาสต์นี้ คนเป็นพี่เดินเข้าไปใกล้แล้วย่อตัวลงคุกเข่าข้างโซฟาแล้วยื่นมือไปลูบหัวคนที่กำลังนอนหลับอยู่ คิมจงอินก้มลงจูบหน้าผากคนรักอย่างแผ่วเบาแล้วผละตัวออก

                “จงอิน...”

                เซฮุนลืมตาขึ้นมาแล้วเอ่ยเรียกชื่อคนที่เขารอมาตลอดทั้งวัน ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกอยากกอดอยากอ้อนจงอินมากมายขนาดนี้ทั้งที่มันไม่ใช่นิสัยส่วนตัวเลยด้วยซ้ำ

                “เป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น”

                “ไม่มีอะไร”

                “งอนอ่อ ?”

                “เอาหน้าไปไกลๆไม่ต้องยื่นมาเลย เห้ย!

                โอเซฮุนร้องเสียงหลงเมื่อร่างของตัวเองถูกอีกคนยกลอยขึ้นมาจากโซฟา จงอินไม่สนใจคำด่าของคนรักเขาเดินยิ้มแล้วพาเข้าไปในห้องนอนตัวเองทันที ยิ่งเห็นแบบนี้เซฮุนก็ยิ่งดิ้นเพราะทุกครั้งที่จงอินพาเข้ามาในนี้มันจะจบลงด้วยการปวดเอวตอนเช้าทุกที

                “ปล่อยเลย !

                “ยังไม่ได้ทำอะไรเลยทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ หื้ม ?”

                “ไม่เอาไม่เล่นไหนว่าจะพาไปข้างนอกไง”

                “ก่อนพาไปก็หาอะไรทำก่อนไงยังมีเวลาอีกกว่าจะเที่ยงคืน”

                “ไม่เอา !

                “จะเอา !

                กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่สักพักสุดท้ายคนเป็นพี่ก็ต้องยอมพาออกมาข้างนอกเพราะโดนเซฮุนขู่ว่าถ้าทำอะไรจะกลับไปนอนกับป๊าที่ร้าน ทั้งสองคนเดินเล่นในถนนคนเดินท่ามกลางบรรยากาศสุดโรแมนติก สองมือประสานกันไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความรู้สึกผ่านฝ่ามือของกันและกัน

                “พี่เซฮุน !

                เซฮุนหันกลับไปมองตามเสียงเรียกที่ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาจำได้ว่าเด็กคนนี้คือแบมแบมที่เคยไปเล่นดนตรีในมหาวิทยาลัยตอนนั้น เด็กน้อยวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางตื่นเต้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้จนจงอินยื่นมือไปผลักหัวด้วยความหมั่นไส้

                “มากไปละไอ้เด็กกะโปก !

                “ไรอ่ะ ..ที่พี่มีวันนี้ได้ก็เพราะผมเลยนะ”

                “นี่มึงจะทวงบุญคุณกูใช่มะ ?”

                “ว๊ากกกกพี่เซฮุนช่วยด้วยยยยยยย”

                เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปหลบหลังคนเป็นพี่พร้อมกับแลบลิ้นใส่จงอินกลับคืนไป เซฮุนยิ้มขำก่อนจะดึงแขนจงอินให้เลิกเล่นเป็นเด็กซะที

                “ไอ้มาร์คๆกูอยู่นี่ๆ” แบมแบมกวักมือเรียกเพื่อนตัวเองที่กำลังมองหาอยู่

                เด็กหนุ่มตัวสูงวิ่งมาทางที่พวกเขาทั้งสามคนอยู่ เซฮุนหันไปสบตาเด็กคนนั้นเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร มาร์คยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่างเขินอายสุดท้ายก็โดนแบมแบมฟาดเข้าให้หนึ่งที

                “แฟนพี่เขาก้ยืนอยู่ข้างๆ มึงเก็บอาการหน่อยสิวะ !

                เมื่อได้ยินแบบนั้นจงอินก็รีบดึงเซฮุนให้เข้ามาชิดตัวเองแล้วโอบรอบเอวคนรักเอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ แต่ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่ได้สำนึกอะไรแถมยังยักไหล่ให้อีก

                มึงอย่ามาบอกเลยแค่ความสูงกูก็แพ้มึงแล้ว..

                “ไปกันเหอะมึงให้พวกพี่เขาเดทกันสองคน  ไปก่อนนะครับพี่เซฮุนพี่จงอิน”

                “ปีหน้าเจอกันที่มหาลัยนะครับพี่เซฮุน” มาร์คพูดพร้อมกับยิ้มให้เซฮุน

                “ไม่เจอโว้ยยยยย ถ้ามึงไม่เลิกทำตาหวานใส่แฟนกูเดี๋ยวรู้เลย !

                เซฮุนใช้เวลาอยู่พอสมควรในการดึงให้จงอินกลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิม วันนี้เป็นวันเดทของพวกเขาสองคนเซฮุนไม่อยากให้คนรักต้องเก็บเอาเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ไปคิดแค่ทำงานช่วยพ่อก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว ตัวเขาเองไม่ใช่คนเจ้าชู้แล้วก็ไม่ได้คิดจะมองใครนอกจากจงอิน

“มึงกูอยากกินอันนั้นอ่ะรออยู่นี่ก่อนนะ”

                เซฮุนพยักหน้ารับมองตามจงอินที่กำลังวิ่งไปซื้อขนมจากนั้นก็หันไปมองรอบข้างเพื่อฆ่าเวลารอ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความเพื่อส่งไปหาพ่อกับแม่ของเขาที่กลับไปอยู่ต่างประเทศเพราะกลัวว่าถ้าเที่ยงคืนแล้วจะส่งไปหาไม่ได้

                “พี่ครับๆ แฟนพี่ฝากนี่มาให้ครับ”

                คนร่างบางรับจดหมายจากมือเด็กน้อยขึ้นมาแบบงงๆก่อนจะเปิดมันออก ลายมือไก่เขี่ยแบบนี้เขาจำได้ว่ามันเป็นของจงอิน

                มองไปข้างบนเวทีด้านซ้ายสิ ....

            ภาพแรกที่เซฮุนเห็นคือจงอินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกีต้าร์และไมค์เพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น คนร่างบางเดินตรงเข้าไปแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าเวที ไม่มีคำพูดอะไรนอกจากสายตาที่กำลังมองซึ่งกันและกันอยู่และไม่นานเสียงกีต้าร์ก็ดังขึ้น

 

เธออย่าถามว่าฉันนั้นเคยรักใคร และเธออย่าถามว่ารักเขาอยู่บ้างไหม
อดีตที่ฉันมี เธออย่าไปสนใจ

ถึงวันนั้นชีวิตฉันเคยให้ใคร แต่ในวันนี้ฉันขอให้เธอเชื่อใจ
ว่าต่อจากนี้ทั้งใจ ที่มีจะมีแต่เธอตลอดไป...

 

เซฮุนมองขึ้นไปบนเวทีแล้วฟังเสียงร้องของจงอินที่กำลังดังอยู่ทั่วบริเวณนั้น เขาไม่รู้เลยว่าจะถูกมองด้วยสายตาแบบไหนจากคนรอบข้าง ในตอนนี้เวลานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดของโอเซฮุนคนนี้ก็คือ คิมจงอิน

 

เธอ ขอให้เธอจำเอาไว้ จากนี้ทุกลมหายใจ มีแค่เธอแค่เธอเท่านั้น
ฉันขอให้เธอได้รู้ ว่าชีวิตที่ฉันเหลืออยู่ จงมั่นใจฉันจะให้เธอ  

 

             




               “โอเซฮุน.... จำไว้นะว่าคิมจงอินคนนี้เกิดมาเพื่อรักนาย ”

 



 

                ผมไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าในอนาคตความรักของผมกับน้องจะเป็นยังไง จะยังรักกันดีหรือสุดท้ายต้องแยกกันไปผมก็ไม่สามารถตอบได้แต่ในเวลานี้ตอนนี้ผมรู้เพียงแต่ว่าหัวใจของผมเป็นของโอเซฮุนและหัวใจของโอเซฮุนก็เป็นของผม ช่วงเวลาที่ผ่านมามันมีความหมายและมีค่าสำหรับผม ทุกอย่างเริ่มต้นจากศูนย์และกำลังจะเพิ่มมากขึ้นไปเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความรักของผมก็เช่นกันผมจะให้น้องทุกวันและคอยอยู่ดูแลเขาให้ดีที่สุด











                  

_______________________________________


ฟิคจบแล้ววววววววววววววววววว
ตอนนี้เปิดจองเล่มไปแล้วนะ สเปเราจะให้แบบหมดตัวเลย
และคิดว่าอาจจะมีต่อภาคสองแต่แต่งไปเรื่อยๆให้คนที่ยังคิดถึงไรงี้
แต่คงหลังจากทำเล่มเสร็จเลยอ่า T.T


ขอบคุณทุกคนมากที่ยังอยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้สำหรับเรื่องรูปเล่ม
เราจะทำมันออกมาให้ดีที่สุดและจะแก้ไขภาษาให้ดีขึ้นเพื่อคุณภาพ

รักไคฮุนแบบนี้ไปนานๆเลยน้าาาา จุ้บ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #846 mook (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 15:03
    ไม่อยากให้จบเลย😭😭😭😭😭😭
    #846
    0
  2. #822 jaeminnoona (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 11:04
    เขาอยากได้เล่มอ่ะ แต่ช้าไปมากๆ ฮือออ กลับมาอ่านอีกครั้งก็ยังฟินนนน
    #822
    0
  3. #770 nmkty (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 05:58
    โคตรหวาน คนแมนไม่เหลือแล้วเหลือแต่น้องฮุนมุ้งมิ้ง
    #770
    0
  4. #594 fujikozung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 11:12
    แฮปปี้เอนดิ้งที่สุดดดดดดดดดด จงอินก็ยังหวงน้องเหมือนเดิมนะ 55555
    #594
    0
  5. #588 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 01:40
    วันนั้นได้แบมแบมช่วย แต่วันนี้หึง เลยโชว์เองเลยใช่ป่ะ พี่จงอิน~
    มาร์คก็ไม่ได้สนใจจงอินเลยจริงๆ สนแต่พี่เซฮุนคนแมน
    คิมจงอินคนนี้เกิดมาเพื่อรักนาย เสี่ยวมากเลยพี่จงอิน แต่น้องก็กรี๊ดมากกกก ><
    จบแล้วอ่า ㅠㅠ ปูเสื่อรอภาคสองต่อ >< จริงๆใช่มั้ยคะไรท์
    #588
    0
  6. #586 iamldhgirl (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 23:16
    โฮกกกกกกกกน่ารักมากกกกกกกกกกกกกก
    จงอินหวงเซฮุนขึ้นหลายเท่าเลยนะคะจุดนี้ 55555555555555555
    ขำตอนพี่ลู่กินข้าวฝีมือแบคอ้ะ มันแย่ขนาดนั้นเลยเร้ออออออ 
    สนับสนุนให้มาร์คแบมลงเอยกันเป็นคู่ต่อไปคะ #ผิด
    ฟิคเรื่องนี้น่ารักมากกกมากกมากกกก ขอบคุณที่แต่งฟิคดีดีแบบนี้มาให้อ่านนะคะะะ~
    #586
    0
  7. #584 qswif (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 01:05
    กรีีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด จบแล้วอ่ะๆๆๆๆๆ
    คือแบบชอบมากชอบบบบบบบบบขอภาค2ด้วยT_T
    แต่แบบถ้ามีภาค2ไม่อยากได้ดราม่าอ่ะ55555555555
    รอนะเผื่อไรท์ทำภาค2จริงๆจะติดตามต่อปายยยยยยย♥
    #584
    0
  8. #583 jewelry13 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 00:30
    จบแล้ว ต้องคิดถึงฟิคเรื่องนี้แน่ๆเลย T.T
    #583
    0
  9. #582 •Seoraemon• (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 00:08
    งื้ออออออออออออ จบอบอุ่นมากมาย ><
    มาร์คแบมมาน้อยแต่ได้ใหญ่อ่ะ หวงเชียว 55555555555

    จบแล้วคิดถึงคนแมนแย่เลย อยู่ด้วยกันนานๆนะไคฮุน :)
    #582
    0
  10. #581 Luhan~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 23:35
    จบตะไมTT
    #581
    0
  11. #580 iamgame94 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 17:56
    ไคฮุนว่าน่ารักแล้ว ไรท์เตอร์น่ารักกว่าอีก ^^รักไรท์รักไคฮุน
    #580
    0
  12. #579 ButSoap Tha (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 15:13
    ฮร้อยยยยย น่ารักอ่าาาาาาาา ขอบคุณที่แต่งฟิคน่ารักๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ หลงมากจริงๆ พูดเลย ทั้งความกวนตีนของจงอิน ทั้งความแมนของเซฮุน ขอบคุนมากๆค่ะ ^^
    #579
    0
  13. #573 qswif (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กันยายน 2557 / 00:22
    รอที่เหลือนะ ถึงมันจะใกล้จบแล้วก็เถอะ ชอบมากT_T
    #573
    0
  14. #571 •Seoraemon• (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 22:26
    หืมมมมมมมมมม เปิดมานี่ใจหล่นวูบ จะจบแล้วจริงอ่ะ T^T

    พี่ลู่มีไรจะฝากฝังป้ะ ท่าทางไม่รอดนะเราอ่ะ 5555555555555555
    #571
    0
  15. #569 natthiya.prs (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 19:14
    จะจบแล้ว แงงง
    #569
    0
  16. #568 Think_out (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 18:56
    จะจบแล้วอ้ออออ
    #568
    0
  17. #567 Luhan~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 00:36
    เห้ย ไม่เอาดี ไม่จบ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #567
    0
  18. #566 ByuByu03 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 00:28
    งานนี้ปูเสื่อรอเลย!!! ไม่อยากให้จบงะบ่งตรง
    #566
    0