{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 20 : nineteen -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 ส.ค. 57





Nineteen

 

                วันนี้เป็นวันหยุดที่น่าเบื่อที่สุดของคิมจงอินเพราะว่าหวานใจของเขาต้องไปทำงานที่คณะแล้วทิ้งให้ตัวเขานั่งหงอยเหงาอยู่กับตุ๊กตาหมีคู่ที่อยู่ในห้องเขาหนึ่งตัวและอีกตัวอยู่ที่ห้องเซฮุน ภาพที่ฉายอยู่บนจอสี่เหลี่ยมยังคงถูกเปลี่ยนไปเรื่อยๆแม้ว่าจะเปิดมาเจอรายการโปรดแต่คิมจงอินก็ไม่มีอารมณ์ที่จะดูมันในใจนึกด่าแต่ปาร์คชานยอลที่นัดทำงานแม้กระทั้งวันหยุดพักผ่อน

                “ไม่มีเหี้ยไรทำเลย คิดถึงเซฮุนโว้ยยยยยยยยยยยยย !!!

                จงอินโว้ยวายในห้องเสียดังเป็นคนบ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปหาโอเซฮุนทันที

                [อื้อว่าไง ..]

                “มึงทำไรอยู่วะ ?”

                [ทำงานอ่ะ...โทรมามีไรป่าว]

                “มีแต่คิดถึงอ่ะเป็นเหตุผลได้ป่ะ ?”

                [นี่ว่างใช่ไหมเนี๊ย ไปหาไรทำที่มันเป็นประโยชน์มะ...]

                “ไม่คิดว่าคนฟังจะน้อยใจบ้างหรือไง”

                [ไม่ต้องมาพูดจาแบบนี้เลยนะเดี๋ยวดูงานเสร็จแล้วรีบกลับไป]

                “อืม ..เร็วๆนะ”

                โอเซฮุนปล่อยให้จงอินงอแงอยู่อีกสองสามประโยคก็ขอตัวไปทำงานต่อ เมื่อไม่มีอะไรทำคิมจงอินก็เลยใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ต่อร่างกายนั่นคือการนอนหลับพักผ่อนรอเซฮุนกลับมาหยิบเอาตุ๊กตาหมีเข้ามากอดไว้แนบอก

 

 

                กว่าจะคุยงานเสร็จก็ปาเข้าไปทุ่มกว่าแล้วเซฮุนก็เลยแวะซื้อขนมร้านป้าไปฝากจงอินด้วยเผื่อว่าอีกคนจะหิว ร่างบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่นระหว่างรอขนม วันนี้ตัวเขาเองรู้สึกไม่ดีเพราะมีปากเสียงกับเพื่อนสนิทนิดหน่อยความจริงแล้วเซฮุนเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดเรื่องเขากับจงอินแต่ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงให้จื่อเทาเข้าใจ

                “ไอ้เด็กบะหมี่แฟนไอ้จงอินนี่หว่า”

                “อ่าวพี่ลู่หานไม่เจอกันนานเลยนะครับ” เซฮุนแปลกใจเล็กน้อยกับสีผมใหม่ของลู่หาน

                “เออดิกูหนีรักไปพักร้อนมา ชีวิตคนอกหักมันก็แบบนี้แหละมึงมีความรักก้รักษามันไว้ให้ดีๆนะ”

                “พี่รู้เรื่องผมกับจงอินด้วยเหรอ ?”

                “เห้ยนี่พวกมึงเป็นแฟนกันแล้วเรอะ ? เรียกกันสนิทสนมแบบนี้”

                “อ่าครับ...” ตอนแรกที่ยืนคุยกันสองคนเซฮุนก็ไม่เขินเท่าไหร่หรอกแต่พอคนเริ่มเข้ามายืนหน้าร้านเยอะขึ้นแล้วเสียงลู่หานก็ไม่ได้เบาลงเลยสักนิดมันทำให้เซฮุนทำตัวไม่ถูกนอกจากส่งยิ้มเขินให้กับมนุษย์แถวนั้นที่กำลังมองมาด้วยความอยากรู้

                ยื่นหูมาขนาดนี้มึงหันมาถามกูก็ได้ครับ ...

            “จะไปหาไอ้ไคใช่ไหม ? เดี๋ยวกูไปด้วยๆ”

                “อ่าครับ..”

                หลังจากที่เข้ามาในห้องลู่หานก็บอกให้เซฮุนไปปลุกจงอินเพราะเจ้าตัวขี้เกียจจะฟัดกับคนขี้เซาแบบคิมจงอินถ้าไม่ใช่คนรักหรือแม่มันที่มาปลุกโดนถีบลงเตียงทุกราย ร่างบางเปิดไฟในห้องนอนแล้วเดินตรงมาที่เตียงเซฮุนนั่งลงบนเตียงเขาแกล้งดึงตุ๊กตาหมีที่จงอินกอดอยู่ออกจากอ้อมแขน

                “อือ....” พอเห็นจงอินแสดงสีหน้าหงุดหงิดเซฮุนก็เลยนึกอย่างแกล้งโน้มตัวลงไปบีบจมูกคนที่นอนอยู่แล้วบิดไปมาด้วยความสนุก

                “แกล้งกูสนุกไหม ?” ไม่รอให้เซฮุนขยับตัวหนีไปไหนแขนแกร่งยกขึ้นกอดรัดเอวบางเอาไว้แล้วกดร่างของอีกคนให้ลงไปที่เตียงแล้วย้ายตัวเองขึ้นมาคร่อมทาบทับร่างบางเอาไว้

                “แล้วแกล้งหลับสนุกไหมล่ะ ?”

                “ย้อนอ่อ ?”

                “ไม่ได้ย้อนแค่ถาม...อื้อ อย่าดิ” เซฮุนหดคอเมื่อจงอินเริ่มจูบลงบนซอกคอขาว

                “วันนี้ปล่อยให้กูรอทั้งวันจะทำโทษยังไงดี” จงอินผละตัวออกมาเล็กน้อยแล้วจ้องตาเซฮุน ร่างบางมีท่าทางอึกอักเล็กน้อยก่อนที่แก้มขาวใสจะขึ้นเป็นสีแดงอ่อนสุดท้ายเซฮุนก็เป็นฝ่ายหลบสายตามองไปทางอื่นก่อน

                “เรียนถาปัตย์มันก็งานเยอะแบบนี้แหละ ลุกไปได้แล้วมันหนัก !

                “จูบก่อนดิเดี๋ยวลุกเลย”

                “งั้นก็นอนอยู่ท่านี้ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นอ่ะ !

                “ถ้าอยู่ท่านี้นานกว่านี้อีกนิดกูว่าคงไม่ได้ทำแค่จูบ...”

                “ในหัวคิดแต่เรื่องอย่างว่าหรือไงฮะนอกจากจะเสี่ยวแล้วยังกามอีก !” เซฮุนบ่นพร้อมกับบิดเข้าที่หัวนมของจงอินจนคนเป็นพี่ร้องโอยอาศัยช่วงที่จงอินเผลอใช้เข่าดันตัวคนเป็นพี่ออกแล้วลุกขึ้นเตรียมวิ่งหนีแต่ใช่ว่าจงอินจะไม่เร็วเขารีบดึงเซฮุนเอาไว้แล้วรวบตัวอีกคนให้ลงมานั่งบนตักใช้แขนแข็งแกร่งกอดเอาไว้แน่น

                “หมดยุคคนแมนแล้วครับสุดหล่ออย่าขัดขืนพี่ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” เป่าลมใส่หูจนเซฮุนต้องย่นคอหนี

                “อื้อ อ ....จงอินอย่า....”

                ความอดทนของผู้ชายที่ชื่อคิมจงอินพังลงเพียงเพราะคนตัวบางนี่เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแบบนั้นแต่ที่น่าแปลกคือเซฮุนไม่ได้ขัดขืนเหมือนก่อนหน้านี้แล้วแถมยังยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาคล้องคอเขาเอาไว้หลวมๆ

                “จะทำให้ได้เลยใช่ไหม หื้ม ?” คิมจงอินมีสีหน้าแปลกใจกับท่าทางของโอเซฮุนเพราะคนบนตักเขาตอนนี้กลายเป็นแมวยั่วสวาทไปแล้วทั้งท่าทางและสายตายั่วยวนเชิญชวนให้เขาจับฟัด

                “ตอนแรกก็ว่าจะแกล้งเล่นแต่ถ้ามึงยอมกูก็ทำนะ...”

                “ก็ทำดิ..” เซฮุนเอียงหัวเล็กน้อยสำหรับการรอรับจูบที่คนตรงหน้ากำลังส่งมาให้  ริมฝีปากทั้งสองคนประกบกันในที่สุดสัมผัสร้อนแรงกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง มือบางเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสิ้อเชิ้ตของคนเป็นพี่ทั้งที่ริมฝีปากทั้งคู่ยังไม่แยกออกจากกัน

                “อื้ม ....อื้อ..”

                จงอินตั้งใจจะกดริมฝีปากตัวเองลงอีกครั้งแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงของผู้ที่นั่งรออยู่ด้านนอกนานแล้ว

                “ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยย พวกมึงอย่าเพิ่งสร้างแลนด์มาร์คกันตอนนี้ได้ไหมกูหิวข้าว !!!!!!!

                ปัง !!!!!

                “ถือว่าหายกันนะ” เซฮุนยักคิ้วให้จงอินด้วยสีหน้าอ้อนตีนสุดชีวิตก่อนจะรีบเด้งตัวลงจากตักแล้วหนีหายออกไปจากห้องนอนปล่อยให้คนเป็นพี่นั่งอารมณ์ค้างอยู่ในห้อง จงอินสบถคำด่าใส่ลู่หานไม่ยั้งก่อนจะติดกระดุมเสื้อตัวเองแล้วเดินออกไปกินข้าวตามเสียงเรียกของรุ่นพี่ที่ยังแหกปากไม่หยุด

                คอยดูเถอะจะให้แบคฮยอนเอาคืนซะให้เข็ด !





 



 

                 ลู่หานนั่งกินข้าวฟรีจนอิ่มท้องก็เริ่มเล่าเรื่องที่ตัวเขาหายเงียบไปจากแบคฮยอนได้อาทิตย์กว่า ความจริงแล้วตัวเขาไม่ได้หายไปไหนเลยเพียงแต่ไม่ได้ออกมาให้แบคฮยอนเห็นก็แค่นั้น

                “แล้วทำแบบนี้ได้อะไรวะ ?”

                “กูก็หวังว่าเพื่อนมึงจะคิดถึงกูบ้างนึกว่าจะกินไม่ได้นอนไม่หลับคิดถึงกูแต่ไม่เลยแดกเยอะกว่าตอนกูอยู่อีก”

                “มันเป็นคนปากแข็งคิดอะไรก็ไม่ยอมพูดไปให้มันเจอหน้าเหอะก่อนที่มันจะหมูไปมากกว่านี้”

                “เออไว้กูจะลองคิดดู”

                “ทำเป็นเล่นตัว”

                “สัส ! คราวนี้เราเรื่องของพวกมึงมาให้กูฟังบ้างไปทำกันท่าไหนวะถึงมาเป็นแฟนกันได้” พอโดนถามเรื่องตัวเองโอเซฮุนก็ก้มหน้าก้มตากินบัวลอยไข่หวานที่ซื้อมาจากร้านป้าหน้าคอนโด

                “ก็สองสามท่าแต่ไว้ครั้งหน้าจะลองท่าใหม่”

                พรวดดดดดดดด !!!!

                “แค่ก.....แค่ก ไปบอกเขาทำไม !!! เซฮุนจ้องจงอินตาขวางแต่คนเป็นพี่กลับทำหน้าล้อเลียนเพราะเจ้าของเสียงดุกำลังหน้าแดง ลู่หานเบะหน้าใส่มนุษย์สองคนตรงหน้าที่จ้องแต่จะหวานใส่กันต่อหน้าคนอกหักช้ำรักอย่างเขา

                “จ้องตากันขนาดนี้พวกมึงจะสานต่อจากเมื่อกี้ใช่มะ ? กูจะได้กลับ..”

                “ฝากล็อคประตูด้วย”

                ลู่หานจับหัวจงอินและเซฮุนโขกกันด้วยความหมั่นไส้จากนั้นก็โบกมือลาทั้งคู่แล้วเดินออกไปจากห้องด้วยความคิดที่ว่าจะง้อแบคฮยอนด้วยการพาไปกินโออิชิลดห้าสิบเปอร์เซ็นหรือบะหมี่โอดี.....

 

 

                จงอินและเซฮุนมาเรียนด้วยกันตอนเช้าตามปกติ คนร่างบางรู้สึกเพลียเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนโดนคนเป็นพี่ลากออกมาจากห้องนอนมาที่โซฟาเพื่อให้นั่งดูฟุตบอลเป็นเพื่อน ก็เข้าใจว่านอนเต็มอิ่มมาแล้วทั้งวันเลยนอนไม่หลับแต่ช่วยเห็นใจคนงานเยอะหน่อยไม่ได้หรือไง ...

                “มึงไหวป่ะเนี๊ย ? มีเรียนบ่ายก็ไม่น่าจะมาเช้าขนาดนี้”

                “ก็มันเพราะใครล่ะ !

                “อย่าโมโหดิก็บอกให้นอนต่อที่ห้องแล้วมาทำไม”

                “ก็อยากมาเรียนพร้อมกันไง” ประโยคนี้เซฮุนพูดเสียงเบาแต่จงอินได้ยินมันชัดเจนเพราะแถวนั้นมีพวกเขาแค่สองคน จงอินแกล้งยีผมเซฮุนที่เจ้าตัวตื่นมาเซ็ตตั้งแต่เช้าจนยุ่งไปหมด เดินเลยมาอีกไม่ไกลก็ถึงหน้าตึกสถาปัตย์ ทั้งจงอินและเซฮุนต่างก็รู้สึกแปลกจากสายตาของคนบริเวณนั้นที่มองมาแล้วจบด้วยการกระซิบคุยอะไรกันสักอย่าง

                ทั้งสองคนแยกทางกันตรงหน้าตึกคณะ เซฮุนกดโทรศัพท์หาจื่อเทาอีกครั้งแต่ก็ยังไม่มีใครรับสาย เขาจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปข้างบนกะว่าจะนอนหลับสักตื่น โอเซฮุนเปิดประตูเข้ามาในห้องเขารู้สึกแปลกใจที่เห็นจื่อเทากำลังนั่งวาดรูปอยู่แล้วโทรศัพท์มือถือก็วางอยู่ข้างตัวแต่ทำไมเจ้าตัวถึงไม่รับสาย

                “อ่าวมึงทำไมวันนี้มาเช้า กูโทรหาตั้งหลายครั้ง”

                จื่อเทายังคงวาดงานเงียบๆเขาไม่ได้เหลือบมองเซฮุนหรือหันไปทางไหนนอกจากจ้องงานตัวเองแล้วลบเส้นเดิมๆอยู่หลายครั้งจนเซฮุนที่ยืนดูไม่ไหวเดินเข้ามาหวังจะช่วยวาดให้

                “อย่ามายุ่งกับกู” เซฮุนชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนสนิทสั่ง

                “แต่ถ้าลบอีกทีงานมึงจะขาด”

                “มันก็เรื่องของกู มึงไปทำงานของมึงเหอะ” แน่นอนว่าการเป็นเพื่อนสนิทกันมันทำให้ต่างคนต่างรู้นิสัยกัน พวกเขาทั้งคู่ไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงและแน่นอนว่าเซฮุนก็จะไม่ปล่อยให้จื่อเทาเป็นแบบนี้

                “มึงเป็นอะไรก็บอกกูมาดิวะ !

                “แล้วทำไมกูต้องบอกมึง”

                “เพราะมึงเป็นเพื่อนกู”

                แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ ฮวางจื่อเทายังคงเขียนงานต่อไปทั้งที่สมาธิเขาได้แตกกระเจิงไปตั้งแต่ที่เซฮุนเดินเข้ามาในห้องนี้แล้ว เซฮุนยังคงยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ยอมไปไหนแต่ลมหายใจเข้าออกมันทำให้จื่อเทารู้ดีว่าเซฮุนกำลังอดทนอดกลั้นมากแค่ไหน

                “มึงคิดจะบอกกูเมื่อไหร่วะ...เรื่องที่มึงมีแฟน”   

“เมื่อมึงถามกู”

ฮวางจื่อเทาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกมาเผชิญหน้ากับเซฮุน พวกเขาทั้งสองคนจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใครและสุดท้ายฮวางจื่อเทาก็ตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากถามมากที่สุด

“มึงไม่รู้จริงๆเหรอวะว่ากูรู้สึกยังไงกับมึง...”

“ถึงกูจะรู้ว่ามึงรู้สึกแบบไหนแต่ความรู้สึกของกูมันก็เปลี่ยนไม่ได้เหมือนกัน”

                “เพราะไอ้พี่วิศวะคนนั้นใช่ไหม ...”

                “มันไม่ใช่เพราะใครต่อให้ไม่มีเขาเข้ามากูก็คิดกับมึงแค่เพื่อนสนิท”

                บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง จื่อเทาเงยหน้าขึ้นมองเบดานก่อนจะหลับตาลงซ่อนความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้แต่ตัวเขาก็ไม่อยากจะเสียโอเซฮุนให้ใครทั้งนั้นและที่สำคัญเขามาก่อนคิมจงอิน สายตาคมเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ยืนมองอยู่ตรงหน้าประตูห้องเป็นคนที่ฮวางจื่อเทาอยากซัดหน้ามากที่สุดในตอนนี้

                คิมจงอิน ....

                ร่างสูงตัดสินใจหยิบกระเป๋าเป้ตัวเองขึ้นสะพายหลังถอดกระดานวาดรูปออกแล้วเดินออกไป ทั้งจงอินและจื่อเทามองหน้ากันนิ่ง เป็นอีกครั้งที่คิมจงอินรู้สึกว่าไอ้เด็กนี่หน้าตาโคตรกวนส้นตีนสักวันคงได้แลกหมัดกันสักครั้งดูจากท่าทางกวนประสาทนั่นแล้ว

                “เย็นนี้เจอกันที่สนามบอลหน่อยไหม ” จื่อเทาพูดอย่างท้าทาย ณ เวลานี้ไม่มีคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องแล้ว

                “ก็เอาดิ”

                “หึ.....”

                จื่อเทาเดินออกไปแล้วตอนนี้ก็เหลือแค่จงอินกับเซฮุนเท่านั้น ร่างบางยังคงยืนอยู่ตรงนั้นแต่สีหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา คิมจงอินรู้ว่าเซฮุนกำลังลำบากใจแต่เขาก็ไม่อยากให้เซฮุนรู้สึกเครียด

                “อย่าทำหน้าแบบนี้ดิ” จงอินพูดพร้อมกับเดินตรงเข้าไปหาเซอุนแล้วกดหัวอีกคนให้ซบลงมาบนไหล่ โอเซฮุนหลับตาลงพร้อมกับกอดเอวจงอินเอาไว้แน่น เขาเสียใจที่พูดกับจื่อเทาไปแบบนั้น แต่ถ้าให้เขาเลือกระหว่างแฟนกับเพื่อนสนิทตัวเขาเองก็ทำมันไม่ได้อยู่ดีและก็ได้แต่หวังว่าจื่อเทาจะเข้าใจ

 

 

 

 

                ช่วงพักกลางวันจงอินไปรับเซฮุนที่ตึกแล้วลากตัวให้มาอยู่ในห้องวิศวะด้วยกันกับเพื่อนของตัวเล็กของเขา แบคฮยอนยังคงทำหน้าทีเรียกเสียงเฮฮาเหมือนเดิมแถมยังดูร่าเริงมากกว่าทุกวัน

                “เออว่าแต่ไอ้เด็กนั่นโคตรกล้าอ่ะมาท้ามึงแบบนั้น”

                “มึงไม่มีอะไรจะพูดแล้วหรือไงวะแบคฮยอน” จงอินห้ามปรามเพื่อนตัวเองเพราะเขารู้ดีว่าคนที่กำลังนอนหนุนตักเขาอยู่นั้นไม่ได้หลับและเชื่อว่าเซฮุนกำลังฟังอยู่

                “มีแต่กูอยากพูดเรื่องนี้”

                “เมื่อวานกูเจอพี่ลู่หานด้วย”

                “จริงอ่ะ ? มาทำอะไรแล้วทำไมมึงไม่โทรบอกกูวะ!!!

                “เดี๋ยวตอนเย็นมึงก็ได้เจอมัน”

                “อย่าบอกนะว่า...”

                “เออเย็นนี้มีฟุตบอลวิดวะกับสถาปัตย์ที่สำคัญมีลู่หานและไอ้ชานยอลลงด้วย”

                “พวกมึงเล่นเหี้ยไรกันอยู่วะ”

                “ก็ดีกว่าต่อยตีกันนะมึงแม่กูสอนไว้ว่าเป็นลูกผู้ชายไม่ควรใช้กำลังกับเรื่องไม่จำเป็น”

                “เออจ่ะ....อีลูกกตัญญูเชื่อฟังคำแม่ทุกย่าง อย่าแพ้มาก็แล้วกันมึง”

                จงอินยกไหล่ขึ้นพร้อมกับทำสีหน้ากวนประสาทใส่เพื่อนรักแล้วหันไปมองหน้าคยองซูที่ยังคงไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

                “มองทำไมฮะ !

                “กูก็มองมึงปกติ” คยองซูตอบเสียงเรียบแล้วเท้าคางมองจงอินสลับกับเซฮุนที่นอนอยู่บนตักอีกครั้ง

                “ไม่ได้หมายถึงกูแต่หมายถึงแฟนกูต่างหาก”

                “ประสาท ..”

                “อยากมีบ้างก็ควงมาที่คณะดิ ได้ข่าวว่ามีหนุ่มนิเทศหล่อรวยมารับมาส่งทุกวัน”

                “อะไรมึง !

                “ไม่คิดจะเอามาเปิดตัวเพื่อนฝูงหน่อยอ่อวะ ?”

                “หุบปากไปเลย สัส !

                คยองซูหยิบยางลบที่วางอยู่บนโต๊ะปาใส่เพื่อนที่ทำหน้ากวนประสาทใส่เขา จงอินหัวเราะเมื่อได้แกล้งเพื่อนตัวเองแล้วก็ยกหน้าที่ต่อไปให้แบคฮยอนในการกวนประสาทต่อ ส่วนตัวเขาเองก็หันมาสนใจคนที่นอนเอาเสื้อกันหนาวปิดหน้าอยู่บนตัก คนเป็นพี่จับมือน้องมาบีบเอาไว้เพื่อต้องการจะบอกให้เซฮุนรู้ว่ายังมีเขาที่อยู่ตรงนี้ จงอินคิดเสมอว่าการส่งกำลังใจด้วยท่าทางและการกระทำมันสื่ออะไรได้มากกว่าคำพูดและเขาก็รู้ว่าเซฮุนรับรู้ถึงความรู้สึกนี้

                “คนแมนเขาไม่ร้องไห้กันนะเว้ย”

                “ได้ร้องหรอกหน่า..” เซฮุนตอบกลับมาด้วยเสียงอู้อี้

                “นอนหลับไปเลยก็ได้เดี๋ยวบ่ายแล้วปลุก”

                “อืม..”

                จงอินลูบหัวเซฮุนเพื่อกล่อมให้หลับ ไม่รู้ว่าผลการแข่งขันเย็นนี้จะออกมาเป็นแบบไหนแต่ถ้าจะมาบอกให้เขาถอยเรื่องเซฮุนเขาไม่มีวันยอมแน่   

 

        

                แฟนใครไคก็หวงป่ะวะ ....










 

__________________________________________





มาอัพละขอโทษที่ช้ามากติดกิจกรรมรับน้องอ่ะ
นี่ก็อัพน้อยต้องขอโทษจริงๆ อีกประมาณสองตอนจบแล้ว

ส่วนเรื่องรวมเล่มเดี๋ยวมาบอกอีกทีนะ ช่วงนี้ยุ่งมาก
อย่าเพิ่งเบื่อนะจะจบแล้ว T.T


#ฟิคคนแมน






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #843 mook (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 13:44
    ไม่อยากให้เพื่อนสนิทต้องมีปัญหากันเลยอ่พ
    #843
    0
  2. #820 jaeminnoona (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:45
    ก็คนมันไม่ชอบอ่ะ เข้าใจไหมเทา รำ!!!
    #820
    0
  3. #707 Plub'Ploy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 03:51
    ก็ทั้งเข้าใจและรำจื่อไปในตัวอ่ะนะ แต่ชั้นเลือกข้างจงอินย่ะ เค้าเป็นแฟนกันแล้ววว
    #707
    0
  4. #599 eve_popparazzi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 08:49
    รออ่านน่ะ มีมาร์คกับแบมเข้ามาท่าจะฮา~
    #599
    0
  5. #528 fujikozung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 09:58
    เริ่มเข้มข้นแล้วววว ฮุนรู้อยู่แล้วปะว่าเทาคิดยังไงด้วย

    ตอนเย็นไม่ได้มีแค่คู่เดียวเท่านั้น ยังมีคู่แบคอีก ตื่นเต้นนนนน
    #528
    0
  6. #527 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 01:48
    พี่ลู่ปรากฏตัวซะที ไม่ไปเจอแบคนะ แต่จะแข่งบาสกับพี่ชานซะงั้น
    แถมยังไปขัดจังหวะไคฮุนเค้าอีก อิอิ อิอิ
    คนแมนขี้ยั่วขึ้นมากกก จงอินนางก็คลุมตัวเองไม่ค่อยจะอยู่หรอก 
    สติพัง เอะอะกามใส่หื่นใส่ โทษตัวเองเลยนะน้องงุน ><
    จื่อกับจงอินจะเปิดศึกกันจริงๆแล้วอ่ะ หลังจากฉะกับน้องงุนมาแล้ว
    จื่อคงปรี๊ดมาก แบบกุชอบของกุมาตั้งนาน จงอินแม่งซุ่มสอยไปซะงั้น
    แต่นี่ลุ้นหนุ่มนิเทศของคยองอ่ะ เค้าเป็นใคร งือออเราอยากรู้
    #527
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #524 Luhan~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:44
    เทา หาใหม่เถ้ออออออออออออ
    #524
    0
  9. #523 iamldhgirl (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:01
    จื่อเทาเอาน้องคยองไปปลอบใจมั้ยลูกกกก
    อย่าตีกันเลยยเดี๋ยวคนแมนของเลาจะไม่สบายใจจจจ 
    #523
    0
  10. #521 DREAMMY x') (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 19:12
    หาคู่ให้จื่อดิ๊ - -* 
    #521
    0
  11. #520 •Seoraemon• (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 18:10
    โหหหหหห จื่อเทาอย่าทำแบบนี้ T.T อีพีนี้มีหน่วงๆ จะฟินก็ฟินไม่สุด งื้ออออออออ สู้ๆนะจงอิน!!!
    #520
    0
  12. #519 Parn Trd (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 18:04
    มาก่อนแล้วไงอะะ อยู่ที่ฮุนด้วยเหอะะ
    #519
    0
  13. #518 Think_out (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 17:31
    ความรักมันไม่ได้อยู่ที่มาก่อนมาหลังป่าววะ มันอยู่ที่ตัวเซฮุนเองว่าจะเลือกใคร มันอยู่ที่ใจเว้ยว่าจะรักใคร ไม่ใช่มาบังคับว่าเห้ย มึงต้องรักคนมาก่อนนะเว้ย เลิกรักแล้วค่อยไปรักคนหลัง ความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ป่าววะ
    #518
    0
  14. #517 ByuByu03 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 13:11
    สะ สะ สองสามท่า โง้ยยยยยยยยยยยยย >\\\< แกไปบอกเค้าทำไม๊พี่จงงิน!!!
    #517
    0
  15. #516 jukaree (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 23:37
    สเปต้องแซ่บถึงใจนะสัญญามาก่อน สะกิดๆ 

    อยากอ่านนนน
    #516
    0
  16. #515 iamldhgirl (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 00:49
    ส่งพี่ลู่หานกลับบ้านแบบอีเอ็มเอสเลยได้ไหมคะ ?
    จงอินนี่ก็ไม่เอะใจอะไรเล้ยยยยยยยย ปล่อยให้น้องมันหลอก 5555555555
    #515
    0
  17. #514 TMcrazily (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 00:35
    รวมเล่มมมม เอาตอนพิเศษสัก3ตอน ฮ่าๆๆๆ
    #514
    0
  18. #513 LOMO (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 21:58
    พี่ลู่ววววววววว ไปสร้างแลนด์มาร์คกัยน้องดีกว่าาา 
    55555555555555555555555
    #513
    0
  19. #512 Parn Trd (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 21:26
    รวมเล่มๆๆ
    #512
    0
  20. #511 faah (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:22
    โอมายก็อด


    พี่หาน ทำไมรู้สึก


    พี่หล่อขึ้นนน
    #511
    0
  21. #510 Think_out (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 13:40
    หมดยุคคนแมนแล้วครับเซฮุน 555
    #510
    0
  22. #509 yoyeahs (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 12:57
    เซฮุนน่าร้ากกกก~ 5555 พี่หานกลับมาแล้ว เดี๋ยวน้องแบคก็คงมาง้ออะเนาะ ^^
    #509
    0
  23. #508 ByuByu03 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 03:11
    แค่นี้ก็ฟินนจิกหมอนขาดกระจุยอะ
    #508
    0
  24. #507 sqpiign (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 03:07
    รวมเล่มรวมเล่มรวมเล่ม! หาเรื่องเจ็บตัวอีกล่ะ 555555
    #507
    0