{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 15 : fourteen -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    22 มิ.ย. 57

Fourteen

 

            ในที่สุดวันสุดท้ายของการสอบก็สิ้นสุดลงและเวลาแห่งการพักผ่อนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ตั้งแต่จบงานดนตรีในวันนั้นโอเซฮุนและคิมจงอินก็ยังคงทำตัวตามปกติแต่ที่ไม่ปกติคือคนในมหาวิทยาลัยที่มักจะเอ่ยแซวพวกเขาทั้งสองคนเสมอยิ่งเวลาอยู่ด้วยกันก็จะโดนแซวจนคนเป็นน้องต้องเดินหนีด้วยความเขินอาย

                “อาตี๋เอาเส้นหมี่ไปแช่น้ำให้ป๊าหน่อย”

                “หมดนี่เลยป่ะป๊า ?”

                “อืม...หมดนั่นแหละ”

                พอได้ยินคำตอบเซฮุนก็เดินผิวปากหิ้วถุงเส้นหมี่ไปที่หลังร้าน ร่างบางจัดการแช่มันลงในน้ำแล้วกดมันลงให้จมลงไป สายตาเหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือที่จงอินเคยใส่ให้ตอนนั้นก็อดคิดถึงเจ้าของมันไม่ได้ เซฮุนไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คิมจงอินมักจะเข้ามาอยู่ในความคิดของเขา ช่วงหลังมานี้มันเกิดขึ้นบ่อยไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาอยู่คนเดียว ก่อนนอนหรือแม้แต่ลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า อันที่จริงเขาก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหวั่นไหวกับสิ่งที่จงอินทำแต่จะให้ยอมรับกันง่ายๆมันก็ไม่ใช่นิสัยอยู่ดี ...

                “อาตี๋เอ้ยมารับโทรศัพท์ !

                “ครับป๊า !

            เสียงของป๊าทำให้เซฮุนหลุดออกจากความคิดของตัวเองเขาเช็ดมือกับเสื้อยืดสีน้ำตาลเข้มแล้วเดินออกไปรับโทรศัพท์

                “ฮัลโหล ?”

                [ไอ้ฮุนนี่กูเอง .. เทา]

                “เออว่าไงมึง มีไร ?”

                [คือแม่กูจะพากูไปจีนสักสองอาทิตย์อ่ะเลยว่าจะโทรมาบอก]

                “จริงอ่ะ ? งี้กูก็เหงาดิวะนี่กูไปยืมแผ่นเกมพี่ข้างบ้านมาเตรียมไว้เล่นกับมึงเลยนะเว้ย ! แต่ไม่เป็นไรไปเที่ยวก็อย่าลืมของฝากนะกูอยากกินขนมแปลกๆ”

                [เออไว้กูจะดูมาให้ ...กูไม่อยู่คิดถึงกูด้วยนะ]

                “พูดจาชวนขนลุกอีกแล้วมึงนี่ เออๆไว้เวลาขี้กูจะคิดถึงหน้ามึงแล้วกัน”

                [ไอ้เหี้ย .. กูไปช่วยแม่เก็บของแล้วมึง บายๆ]

                “เออเค ..ดูแลตัวเองด้วย”

                พอวางสายจากเพื่อนสนิทเซฮุนก็ทำหน้าเซ็งขึ้นมาทันทีอุส่าห์วางแผนไว้แล้วว่าปิดเทอมนี้จะชวนไอ้จื่อเทามาเล่นเกมที่บ้านจนเช้าด้วยกันแต่มันก็ดันหนีไปดูหมีแพนด้าที่บ้านเกิดซะอย่างนั้น

                “เออ เซฮุนป๊าต้องกลับไปทำธุระที่จีนสองอาทิตย์จะไปด้วยไหม ?”

                “อะไรป๊าก็จะหนีฮุนไปจีนอีกคนอ่อ ? เนี๊ยไอ้เทาก็โทรมาบอกว่าจะไปเที่ยวจีนกับแม่มัน”

                “ป๊าไม่ได้หนีก็ชวนอยู่นี่ไง จะไปไหม ?”

                “ล้อเล่น..ป๊าไปเหอะฮุนอยู่ได้ไปนู้นก็ต้องใช่เงินเยอะเปลืองอีกเก็บเงินไว้ซื้อบ้านดีกว่า”

                “อยู่คนเดียวได้จริงอ่ะ ? ไม่กลัวผีเหรอ ?”

                “ป๊า ฮุนโตแล้วนะ !! พองแก้มใส่คนเป็นพ่อแล้วเดินหนีขึ้นไปบนบ้าน

                นี่คือคนที่บอกว่าโตแล้วเหรอ ...

                พอถึงเวลาสี่โมงเย็นคิมจงอินก็มาทำงานที่ร้านตามปกติเขาเห็นสองพ่อลูกกำลังตั้งหม้อน้ำซุปพอดีก็เลยเข้าไปช่วยพอฟ้ามืดลูกค้าในร้านก็เริ่มทยอยกันเข้ามา วันนี้บะหมี่โอขายดีจนได้ปิดร้านเร็วกว่าปกติ ป๊าของเซฮุนบอกให้จงอินอยู่รอก่อนเพราะมีเรื่องให้ช่วยเขาจึงนั่งรออยู่ที่โต๊ะด้านในของร้าน

                “จงอินอ่า...คือป๊าต้องไปทำธุระที่จีนสองอาทิตย์ ป๊าเลยอยากฝากอาตี๋ให้ลื้อช่วยดูแลหน่อยเพราะอาเทาก็ไม่อยู่ ป๊าเป็นห่วงอาตี๋อยู่บ้านคนเดียวเพราะอีกลัวผีมาก”

                “อ่อออ..ได้ครับเดี๋ยวผมจะดูแลน้องให้ป๊าไม่ต้องห่วง”

                “ป๊า ฮุนเอาอันนี้ออกมากินได้ไหมอ่ะ ? อ่าวพี่ยังไม่กลับอีก...”

                “ป๊าขอให้เขาอยู่เองแหละว่าจะรบกวนให้เขาช่วยดูแลเราตอนป๊าไม่อยู่” พอได้ยินแบบนั้นเซฮุนก็โวยวายขึ้นมาทันที

                “ไม่เอา ฮุนอยู่คนเดียวได้ฮุนโตแล้วนะป๊า !!

            “โตแล้วอะไร ยังให้ป๊าไปเฝ้าหน้าห้องน้ำอยู่เลย”

                “แต่ฮุนไม่อยากอยู่กับคนอื่น”

                “คนอื่นที่ไหนป๊าก็เห็นเราละเมอถึงพี่เขาบ่อยๆ อีกอย่างป๊าเป็นห่วงไม่อยากให้เราอยู่บ้านคนเดียว” คราวนี้คนเป็นพ่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เซอุนจึงยอมอ่อนลงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแล้วหันไปมองจงอินที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

                “ป๊าอยากให้เซฮุนไปอยู่กับจงอินที่คอนโดจะรบกวนหรือเปล่า ?”

                “ไม่รบกวนเลยครับ...ผมเต็มใจ ให้น้องไปอยู่ด้วยกันที่ห้องก็ได้เพราะปกติก็อยู่คนเดียว” จงอินยิ้มอย่างยินดีผิดกับอีกคนที่กำลังทำหน้าหงุดหงิด ใจนึงก็อยากขัดป๊าแต่ก็ไม่อยากทำให้ไม่สบายใจเลยเลือกเดินหนีไปหลังบ้านเพื่อหาไรกินแทน

                “งั้นป๊าฝากเด็กดื้อไว้สักสองอาทิตย์นะ”

                “ครับ..”

                “ป๊า!!!!!!!! เกลือหมด” หายไปได้สักพักก็กลับออกมาอีกครั้ง

                “เรียกเบาๆก็ได้ไอ้ลูกคนนี้ เอาเงินไปซื้อร้านเจ๊เล้งหน้าปากซอยสิ”

                เซฮุนเดินถือกระปุกเกลือเล่นโยนซ้ายทีขวาทีโดยไม่รู้ตัวว่ามีใครบางคนเดินตามหลังเขาออกมาด้วยตั้งแต่ที่ร้าน ร่างบางเดินผ่านพี่วินหน้าปากซอยที่กำลังนั่งแซวสาวกันอย่างสนุกสนาน

                “วิดวิ้วววว น้องหมวยจะเดินไปไหนจ๊ะ ..” หนึ่งในกลุ่มนั้นเอ่ยแซวขึ้นทำให้เซฮุนหยุดชะงัก

                “หมวยพ่อง กูผู้ชายเว้ย อย่ามากวนประสาทอารมณ์ไม่ดี !

                “อุ๊ย ! เจอหมวยโหดด้วยว่ะมึง แบบนี้กูชอบ”

พี่วินเบอร์สิบสี่เดินมาจับคางอีกคนเล่นแต่โดนเซฮุนปัดมันออกอย่างรำคาญ  จงอินที่เดินตามหลังมาทำท่าจะเข้ามาช่วยแต่ยังไม่ทันที่จะถึงตัวน้องเขาก็เห็นพี่วินเบอร์สิบสี่ลงไปกองกับพี่เรียบร้อยแล้ว

“เดี๋ยวปั๊ดจับย่างเลยหนิ !

พูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วก็เดินจากไปทิ้งให้พี่วินเบอร์สิบสี่นั่งอับอายที่โดนต่อยหน้าอยู่ตรงนั้น จงอินที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมถึงกับหลุดหัวเราะ ... ความแมนนี่แหละเสน่ห์ของโอเซฮุน ....

 

 

วันนี้จงอินขับรถพาเซฮุนมาส่งป๊าของเขาที่สนามบิน ร่างบางนั่งทำหน้างอตลอดทางที่มาแถมยังเอาแต่บ่นว่าป๊าทิ้งเขาให้คนอื่นแล้วหนีไปเที่ยวทั้งที่เจ้าตัวนั่นแหละไม่ยอมไปด้วยเอง  หลังจากที่ส่งป๊าเข้าเกทเรียบร้อยแล้วจงอินก็ลากเซฮุนให้มากินอาหารด้วยกันก่อนที่จะกลับคอนโดเพราะเขาไม่ได้ซื้อของกินเตรียมเอาไว้

                “กินดีๆดิหมวยเลอะหมดแล้ว”

                “เรียกหมวยนี่อยากตายอ่อ ? !

            “ฮ่าๆ อยู่เฉยๆเดี๋ยวกูเช็ดให้” จงอินยิ้มแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดที่มุมปากคนตรงหน้า

                “อย่ามาทำตัวเหมือนพระเอกนิยายจะได้ไหม ..”

                “แต่มันก็ทำให้มึงเขินไม่ใช่เหรอ ?”

                “มั่นใจจังนะ” ยู่จมูกใส่จงอินอย่างน่ารักแล้วก้มลงกินต่อ

                พอกินกันจนอิ่มท้องแล้วจงอินก็พาน้องกลับคอนโดตัวเอง เซฮุนขึ้นมานั่งบนรถได้ไม่นานก็เผลอหลับไป จงอินเห็นว่าอีกคนหัวโยกไปตามแรงเหวี่ยงของรถก็เลยจอดเข้าข้างทางแล้วปรับเบาะลงให้เซฮุนได้นอนสบายตัวยิ่งขึ้นใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคอนโด

                “เซฮุน ...” สะกิดไหล่ให้รู้สึกตัวแต่เซฮุนก็ไม่ยอมตื่น

                “ถึงคอนโดแล้ว ไม่ลุกก็นอนบนรถนะเว้ย !

            “อืม ...”

                ไม่ว่าจะปลุกยังไงเซฮุนก็ไม่ยอมตื่นพอโดนกวนมากๆก็ทำท่าจะฟาดเขาอย่างเดียว คิมจงอินก็เลยตัดสินใจเดินไปเรียกพี่ยามให้มาช่วยพยุงตัวคนร่างบางขึ้นขี่หลังเขา โอเซฮุนยังคงหลับไม่รู้เรื่องทั้งที่ตัวเองโดนพาขึ้นลิฟท์มาจนเกือบจะถึงหน้าห้องแล้ว

                “จงอิน ...” ร่างบางเอ่ยเรียกชื่ออีกคนด้วยน้ำเสียงงัยเงียขณะที่จงอินกำลังพาเดินไปที่ห้อง

                “หืม ?”

                “เซฮุนง่วงนอนจังเลย”

                “มึงก็นอนอยู่ไม่ใช่หรือไง”

                “อืม ... จงอิน ...”

                “อะไรอีกหืม ?”

                “จงอินฝันดีนะ ...”

พอพูดประโยคนี้จบโอเซฮุนก็หลับคอพับลงบนไหล่เขาอีกครั้ง คิมจงอินยิ้มกว้างนึกย้อนไปถึงคำพูดที่ป๊าเซฮุนเมื่อวานว่าเซฮุนชอบละเมอถึงเขา เวลาได้ยินเซฮุนเรียกชื่อของเขาแล้วแทนตัวเองแบบนี้คิมจงอินยอมรับเลยว่าเขาอยากจะจับโอเซฮุนมาฟัดให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยแต่ไม่ได้หรอกเขาต้องอดทนจนกว่าเซฮุนจะยอมเป็นแฟนพอถึงเวลานั้นค่อยเอาคืนก็แล้วกัน ...

“ฝันดีครับ ..”




 

โอเซฮุนลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าของวันถัดไป เขายกมือขึ้นเสยผมหน้าอย่างรู้สึกรำคาญทั้งที่ยังนอนอยู่บนเตียง เสียงของเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานอยู่อย่างนั้นเมื่อมองนาฬิกาตรงมุมห้องก็พบว่ามันเกือบจะเก้าโมงแล้ว เซฮุนรู้ว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงของจงอินแต่เขาจำไม่ได้ว่ามาอยู่บนนี้ได้ยังไงแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเจ้าของเตียงนี้หายไปไหน ยันตัวขึ้นอย่างงัวเงียสะบัดหัวไล่ความง่วงออกไปแล้วลุกออกไปด้านนอก

ร่างบางเดินตรงไปยังห้องครัวเพราะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแล้วก็ได้คำตอบ คิมจงอินที่อยู่ในชุดสบายกำลังยืนผัดข้าวอยู่หน้ากระทะ เขาดูไม่มั่นใจในการหยิบจับอะไรใส่ลงไปในกระทะเลยสักนิดแถมยังคอยแอบมองหนังสือเล่มหนาที่วางตั้งอยู่ไม่ไกลด้วย

“หลับสบายไหม”

เสียงจงอินที่ดังขึ้นทำให้คนที่แอบมองอยู่สะดุ้งเล็กน้อย เซฮุนไม่คิดว่าจงอินจะหันมาเห็นเขาพอดี ร่างบางพยักหน้าตอบพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้

“กูลงไปซื้อข้าวมาแล้วแต่เขาไม่เปิดเลยหาอะไรในตู้เย็นเทลงไปในกระทะ มึงก็ทนแดกเข้าไปแล้วกันเดี๋ยวเที่ยงกูลงไปดูให้อีกที”

“อะไรก็กินได้แหละ ว่าแต่ทำเป็นอ่อ ?”

“ไม่อ่ะ หนังสือนี่เขียนสูตรห่าไรเยอะแยะก็ไม่รู้”

“ทำไมไม่ปลุกจะได้ทำให้กิน”

“กูเห็นมึงนอนหลับสบายเลยไม่อยากปลุก  อีกสักพักคงเสร็จมึงไปหาอะไรทำก่อนไป”

“เออไม่ได้เอาเสื้อมาอ่ะยืมหน่อยดิ”

“อยู่ในตู้มึงไปเลือกเอาเลย” จงอินตอบทั้งที่สายตายังคงสนใจอยู่กับข้าวผัดฝีมือตัวเองที่ตอนนี้มันรวมไปด้วยอะไรมากมายจนเซฮุนไม่อยากจะเดารสชาติมันเลยจริงๆ..

หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วเซฮุนก็ไปเลือกเสื้อในตู้ของจงอิน เขาหยิบเสื้อลายขวางแขนยาวสีน้ำเงินเข้มมาใส่ถึงแม้ว่ามันจะใหญ่กว่าตัวไปบ้างแต่มันก็รู้สึกสบาย จงอินตักข้าวรออยู่แล้วที่โต๊ะอาหารเขาดูตกใจนิดหน่อยที่เซฮุนดูน่ารักและแปลกตาไปอีกแบบกับการแต่งตัวแบบนี้เพราะปกติแล้วจะเห็นใส่แต่เสื้อยืดสีดำ

“กูลองชิมแล้วนะ มันโอเคแต่ถ้ามึงไม่ชอบเดี๋ยวกูขับรถออกไปซื้อให้”

“ขอชิมก่อน” ว่าแล้วก็ตักเข้าปาก ริมฝีปากเรียวสวยเบะออกจนคนทำหน้าถอดสี

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ มันไม่โอเคอ่อ ? ” จงอินรีบหยิบขวดน้ำแล้วเทใส่แก้วให้เซฮุนลนลานจนเซฮุนหลุดขำ

“ล้อเล่นอ่ะ ถึงหน้าตามันจะดูห่วยแตกแต่รสชาติก็ใช้ได้”

จงอินผลักหัวคนขี้แกล้งที่กำลังนั่งกินไปหัวเราะเขาไปอย่างหมั่นไส้แล้วก็ตักในส่วนของตัวเองกินบ้าง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะนั่งกินข้าวเช้ากันเงียบๆแต่เซฮุนก็ไม่ได้แสดงท่าทีอึดอัดให้เห็นอย่างที่เขารู้สึกกังวล เมื่อคืนพวกเขานอนด้วยกันบนเตียงแต่จงอินไม่ได้ทำอะไรนอกจากกอดเซฮุนเอาไว้หลวมๆถึงแม้ว่ามันจะต้องใช้ความอดทนมากก็เถอะ..

“วันนี้อยากไปไหนไหม ?” จงอินพูดขึ้นหลังจากที่กินข้าวเสร็ว

“ไม่ไปอ่ะเปลืองเงิน อยู่ที่นี่ก็ได้ ว่าแต่มีอะไรให้เล่นป่ะ ?”

“มีเกมอ่ะมึงจะเล่นไหม ? แต่กูไม่รู้ว่ามีแผ่นเกมอยู่กี่เกมนะ”

“ได้หมดเรื่องเกมขอให้บอก ”

หลังจากช่วยกันเก็บโต๊ะอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วจงอินก็จัดการต่อเกมเข้ากับโทรทัศน์ในห้อง เซฮุนดูตื่นเต้นเหมือนเด็กแต่พอโดนจงอินมองหน้าก็ทำนิ่งแล้วเมินไปทางอื่นทำเป็นว่าไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร

“เห้ยมีเกมนี้ด้วยอ่อ ? โคตรหนุกอ่ะแต่ทำสูตรโคตรยาก แพ้ด่านสุดท้ายตลอด”

“คนจริงเขาไม่แพ้กันนะเว้ย มานี่ดิเดี๋ยวสอน”

จงอินจัดการใส่แผ่นแล้วเดินไปนั่งซ้อนข้างหลังเซฮุนใช้แขนโอบร่างบางเอาไว้แล้วกดเข้าเกม เซฮุนขยับตัวเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่าลมหายใจมันกำลังเป่าแก้มของเขาอยู่

“เดี๋ยวกูเล่นให้ก่อนละกันจะได้ไม่เสียเวลา” พูดทั้งที่สายตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอ

“อย่าเข้ามาใกล้ดิมันอึดอัด” เซฮุนใช้ศอกดันจงอินออก

“อย่าดิ เดี๋ยวตายนะเว้ย” ปากพูดมือก็กดปุ่มเกมไปด้วยแต่ก็ยังอุส่าห์เบียดตัวเองให้เข้ามาใกล้ร่างบาง เซฮุนทำท่าจะโวยวายแต่โดนจงอินดึงความสนใจไปซะก่อน

“นี่ไงมันมาแล้ว มึงทำตามกูนะ”

จงอินจับนิ้วเซฮุนวางตามปุ่มกดก่อนจะบอกให้คนในอ้อมแขนกดตามที่เขาสั่ง เซฮุนดูจะตั้งใจมากจนจงอินยิ้มขำ พอเริ่มป็นแล้วเซอุนก็ไม่สนใจอะไรเลย ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าจงอินใช้คางของเขาวางบนไหล่ของอีกคนเอาไว้

“พอไม่ดุก็เนียนใหญ่เลยนะ”

“สนใจเกมไปเหอะหน่า..”

“อย่ากอดเอวดิ เดี๋ยวตาย !

“กูง่วงแล้วขอนอนหน่อย” พูดขึ้นพลางซบหน้าลงกับไหลเซฮุน

พอเห็นคนเป็นน้องใส่เสื้อของตัวเองก็อดใจที่จะไม่ทำอะไรไม่ได้ ไม่รู้ว่าเด็กนี้เอาที่กินไปยัดไว้ส่วนไหนของร่างกายทำไมถึงได้ดูบางได้ขนาดนี้  เสื้อคอกว้างที่เผยให้เห็นไหปลาร้าและผิดขาวที่ซ้อนอยู่ภายในเสื้อเจอแบบนี้มากๆคิมจงอินก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะอดทนได้มากแค่ไหนเหมือนกัน

“พี่ ...”

“.......”

“พี่จงอิน...”

“.......”

ไม่ได้ยินเสียงตอบรับนอกจากลมหายใจที่รู้สึกอุ่นอยู่ที่หลัง เซฮุนเอี้ยวหน้ามามองเล็กน้อยก่อนจะสนใจเกมต่อแล้วปล่อยให้จงอินนอนซบไหล่ตัวเองอยู่แบบนั้น

                “หลับแล้วทำไมต้องกอดแน่นขนาดนี้ด้วยวะ กลัวหายหรือไงฮะ !

 

 

            จงอินตื่นขึ้นมาในช่วงเย็นเขาพบว่าตังเองนอนอยู่บนพื้นโดยมีหมอนหนุนหัวแล้วผ่าห่มห่มตัวเอาไว้ เขามองไปรอบห้องก็พบโอเซฮุนกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องเดียวเดียว ยันตัวลุกขึ้นเดินไปดูใกล้ๆ เซฮุนกำลังนอนกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดของเขาอยู่ ภาพที่เห็นมันน่ารักจนจงอินต้องหยิบไอโฟนของตัวเองมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้

                “เซฮุน” เขย่าแขนให้อีกคนรู้สึกตัว

                “อืม...”

                “เย็นแล้วเดี๋ยวลงไปหาไรกินกัน กูหิวแล้ว”

                เซฮุนยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างงงๆ นั่งขยี้หัวตัวเองเล่นจนชี้ฟูไปหมด จนจงอินต้องยื่นมือไปจัดผมให้เข้าที่แล้วบอกให้เซฮุนไปล้างหน้าล้างตาจะได้ลงไปหาซ้ออะไรกินข้างล่างด้วยกัน คนเป็นน้องพยักหน้ารับก่อนจะเดินเหมือนคนไม่มีสติไปทางห้องน้ำ

                พ่อเลี้ยงด้วยอะไรทำไมน่ารักขนาดนี้วะ ...

 

           

            นี่เป็นคืนที่สองของการอยู่ด้วยกันของจงอินและเซฮุนแต่วันนี้คนเป็นน้องไม่ได้เผลอหลับไปก่อนแบบเมื่อวานมันก็เลยเป็นเรื่องเถียงกันก่อนจะนอน เซฮุนขอนอนข้างล่างแต่จงอินไม่ยอมก็เลยไม่ได้นอนกันสักที คนเป็นพี่จึงเสนอความคิดให้ใช้หมอนข้างกันไว้ฝั่งใครฝั่งมันแล้วเซฮุนก็ยอมตกลง เป็นอันว่าได้เวลานอนแล้ว

                “มึงนอนยังวะ ?”

                “ยัง ...”

                “กูนอนไม่หลับว่ะหาไรทำกัน” พูดด้วยน้ำเสียงชวนขนลุกก่อนจะขยับตัวเองเข้าไปใกล้อีกคนแล้วโยนหมอนข้างออก

                “เห้ยจะทำอะไร อย่ามาทะลึ่งใส่นะเว้ย !

            “อะไร กูหมายถึงมานอนคุยกันไม่ได้จะทำอะไรแบบที่มึงคิด”

                “ไม่ได้คิดโว้ยยยยย !!!

            “มึงนี่มันขี้โวยวายว่ะ”

                “นอนแล้ว ง่วง ...” เซฮุนหันหลังให้จงอินก่อนจะหลับตาลงแต่ยังคงรอฟังเผื่อว่าจงอินจะพูดต่อ

                “นอนไม่หลับอ่ะ ไม่ได้กอดมึงแล้วมันนอนไม่หลับ ขอกอดได้ป่ะ ?”

                “จะกอดก็กอดทำไมต้องขอ มันเขินเวลาตอบ”

 


 

__________________________________________________



ฟิคเรื่องนี้ได้ทำการออกทะเลไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
55555555555555555555555


 

#ฟิคคนแมน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #838 mook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 16:53
    จะกอดก็กอดทำไมต้องขอ มันเขินเวลาตอบ อร้ายยยยยยอยากจะดิ้นตายกับประโยคนี้ของน้อง55555555
    #838
    0
  2. #801 oohkaini (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 17:14
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เขินยิ่งกว่าน้องเซฮุนอีก กรี๊ดดดดด
    #801
    0
  3. #756 SosakunHM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 23:03
    จะกอดก็กอดหรอออออ กรี๊ดดดดดด เขินมากกกกกก น้องเซฮุนคนแมนนี่ใจอ่อนขึ้นเยอะ 5555555
    #756
    0
  4. #702 Plub'Ploy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 02:35
    ฟกกเืทวลบีำๆๆด้สวววว กรี๊ดดดดดด จะกอดก็กอดทำไมต้องขอมันเขินเวลาตอบ กรี๊ดดดดดดดด ใจอ่อนให้เกือบสุดแล้วนะเนี่ย ยิ่งมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ยิ่งได้พัฒนาความสัมพันธ์ ชอบอ่ะ เซฮุนน่ารักมากกกกก
    #702
    0
  5. #497 HyperzIndy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 21:24
    พ่อเลี้ยงด้วยอะไรทำไมน่ารักแบบนี้เซฮุนนนน หลับแล้วละเมอน่ารักโคตรร ชอบที่แทนตัวเองด้วยชื่ออ่ะ จงอินทนำด้ยังไงวะะ จับมาฟัดเลยยยยยยยยย ละอะไรคือคำพูดประโยคสุดท้าย จะกอดก็กอดดหรออออออออ แง้มมมม อ่านไปเขินไปปปปป
    #497
    0
  6. #456 Think_out (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 11:04
    เซฮุนใจอ่อนแล้วสิ
    #456
    0
  7. #438 hankyusoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 21:28
    ทำไมไม่ล็อคประตู!!!! 55555 อิน้องฮุน -_-' ล็อคขึ้นมาแกซวย ฮ่าๆๆๆ โอ้ยอะไรกัน ลู่แบคก็ชอบ ชานแบคก็แบบดีอ่ะ ง่ะ
    #438
    0
  8. #417 Nammheuk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 22:45
    โอ้ยชอบบบ เซฮุนซึนอะ5555555
    #417
    0
  9. #341 YaYo !! (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 15:40
    ประโยคสุดท้ายคือร่ะ? 'จะกอดก็กอด ทำไมต้องถามด้วย มันเขินเวลาตอบ' โอ้ยเซฮุน ดสกวๆยบบกบกวปหวๆยๆบบำบดดวสหย พี่จงอินได้ทีก็จัดการน้องเลยนะคะ จัดไปอย่าให้เสีย 555555555555555
    #341
    0
  10. #318 siesie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 18:59
    กรี๊ดดดดดดด

    ฉากสุดท้ายยยยยยยย

    เขินมากกกกกกกกกก

    น่ารักกกกกกอ่าาาา
    #318
    0
  11. #317 fujikozung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 09:28
    ตอนนี้เริ่มหวานแล้ววว ป๊าไม่อยู่ เทาไม่อยู่เข้าทางจงอินสุดๆๆๆ

    ชอบตอนฮุนไม่มีสติ แล้วแทนตัวเองว่าเซฮุน กะจงอินเวลาชอบพูดกะพี่เขา มันน่ารักจริงๆๆ

    5555 จงอินที่หลังกอดไปเลยไม่ต้องขอแล้ว น้องเปิดทางมาขนาดนั้แล้ว
    #317
    0
  12. #315 EXOSHIPPER (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 21:43
    ฮิ้ว ฮิ้วว ฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
    ไรต์อยากเห็น NC ชรุงเบรยยยยยยย(วิบัติเพื่อการนี้เลยนะ 55555555555555555555)
    #315
    0
  13. #314 Kwan ShipKaiHun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 21:31
    ชอบประโยคสุดท้ายจัง "มันเขินเวลาตอบ" งื้ออออ ทำไมน่ารัก

    พ่อเลี้ยงด้วยอะไร.(พูดตามพี่จงอิน)

    ชอบอ่ะ รอนะ
    #314
    0
  14. #313 asdfreww (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 00:43
    ความซึนของโอเซนี่มัน ... นี่มัน ..น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ทำไมมันน่ารักเงี๊ยะ โดยเฉพาะประโยคที่ทิ้งท้ายไว้ "จะกอดก็กอดทำไมต้อง มันเขินเวลาตอบ"

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด แงงงงงงงงงงงงงงง อ่านไปดิ้นไปบนเตียง

    ฮืออออออ น้องฮุนตะไมน่ารักงี้ กอดกันบ่อยๆก็ดีนะถือเป็นการสานสัมพันธ์ 555555

    ปล.เป็นการออกทะเลที่น่ารักมากจริงๆ ออกบ่อยๆนะงับ อิ__อิ
    #313
    0
  15. #311 คิมไค (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 21:43
    อื้อหือออออ ประโยคสุดท้าย

    ฟินไปกับความซึนของโอเซ

    5555+
    #311
    0
  16. #310 hi yeen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 20:33
    น้องฮุนจะซึนไปไหนเนี่ยะ แต่ก็น่ารักน่าฟัดมากเลยอ่ะ จงอินทนต่อไปนะ ทนต่อไป...
    #310
    0
  17. #309 kainim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 13:55
    ขรำ 555555555555

    มันน่ารักอ่าาาาาา งุ้งงิ้งๆ>
    #309
    0
  18. #308 เด็กมุมห้อง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 08:35
    มันเขินเวลาตอบบ
    ย๊ากกกกก  ฮุนเอ๊ยยย ><
    #308
    0
  19. #307 Hun_Hun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 05:56
    โอ้ยยยยยยยย น้องฮุนน่ารักอ่ะ ><

    พี่จงอินสู้ๆ ตอนนี้น้องฮุนดริ่มหวั่นไหวแล้ว บอกเลย 
    #307
    0
  20. #304 LOMO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 22:54
    จงอินฝันดีนะ จงอินฝันดีนะ จงอินฝันดีนะ .... .
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟินแกอแกร
    ไม่อยากนึกสภาพฮุนตอนตกลงคบเป้นแฟนเลย -///-
    (มีความหลังกับคำว่าหมวย แง)
    #304
    0
  21. #302 iamldhgirl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 21:17
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดฝันดีนะฝันดีนะฝันดีนะะะะะะ
    โงร้ยยยยยน่ารักอ้ะะะะะะะ ตอนนี้แบบจะกระอักความฟินตายยย น่ารักอ้ะโฮรกกกก
    #302
    0
  22. #299 •Seoraemon• (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 20:27
    ฮั่นน่อววววววววววว คนแมนโดนทิ้งวุ้ยฮุ้ย ><



    จงอินคะ...อย่าปล่อยค่ะ โอกาสลอยมาตั้งสองอาทิตย์แหนะ 555555555555555
    #299
    0
  23. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. #296 Mi_Seon16 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 19:51
    ตะไมละมุนจังเลอ 5555555555 จงอินนี่ ขี่หลังโหน่ยยยยยย
    #296
    0
  25. #295 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 17:55
    จื่อก็ไม่อยู่ ป๊าก็ไม่อยู่ คนแมนเลยต้องมาอยู่กับพี่
    โตแล้ววว แต่กลัวผีมากกกก!!! น่ารัก ><
    ฮาพี่วินเบอร์สิบสี่มาก น้องหมวยๆ ถึงกับกองลงพื้น 5555
    ตะไมละเมอน่ารักงี้ จงอิน~ เซฮุน~ ลงไปนอนดิ้นแทนพี่จัง งื้ออออ
    #295
    0