{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 13 : twelve -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 มิ.ย. 57

Twelve

 

                เป็นเวลากว่าสามชั่วโมงแล้วที่เซฮุนยืนรอให้ฝนหยุดตกอยู่หน้าตึกคณะคนเดียวเพราะเพื่อนสนิทต้องรีบกลับไปทำธุระที่บ้านใจนึงก็อยากจะวิ่งออกไปแล้วใช้กระดานบังหัวแต่งานในนี้มันสำคัญเกิดเปียกขึ้นมามันก็คงไม่คุ้มกับการต้องมานั่งทำใหม่สายตาพยายามมองหาคนรู้จักหวังจะอาศัยติดร่มออกไปด้วย

                ผ่านไปจนฟ้ามืดตอนนี้ฝนหยุดตกแล้วแต่ปัญหาก็ยังไม่หมดเพราะทางกลับบ้านที่เร็วที่สุดมีซอยเดียวแล้วก็เป็นซอยที่เขาเคยเจอผีซะด้วย

                ถ้ารู้ว่าฝนจะหยุดตกฟ้ามืดขนาดนี้ยอมทำงานใหม่ไปแล้ว พี่จงอินมันไปที่ร้านยังวะ !

                พอเจอแบบนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องนึกถึงคิมจงอินเป็นคนแรกพอรู้ตัวอีกที่ก็กดหาเบอร์โทรที่จงอินเคยบังคับให้เขาเมมเอาไว้เมื่อก่อนหน้านี้

                “คิดถึงกูอ่ะดิ ..”

                รอสายอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงตอบรับเซฮุนกรอกตาไปมานึกด่าตัวเองในใจที่เลือกจะโทรหาคนๆนี้

                “อยู่ไหนอ่ะ ?”

                “หน้าตึกเดี๋ยวจะไปร้าน แล้วมึงอยู่ไหน ?”

                “หน้าตึกคณะ เอ่อ...”

                “จะให้ไปรับแล้วไปพร้อมกันอ่ะดิแต่กูไม่ได้เอารถมานะต้องเดิน”

                “ยังไงก็ได้ มาเร็วๆนะ”

                พูดประโยคนี้จบก็รีบกดวางสายไม่รอให้จงอินพูดอะไรทั้งนั้น พ่นลมหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องเดินกลับบ้านคนเดียวแถมยังรู้สึกอุ่นใจ รออยู่ไม่นานจงอินก็มาถึงเสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกนิดหน่อยจากปรอยฝนที่ยังตกลงมา

                “รอนานไหม ? ไปกันเหอะเดี๋ยวฝนตกหนัก” พูดพร้อมกับสะบัดผมเอาน้ำฝนออกจากหัว

                “อ..อืมไปดิ”

                เซฮุนเดินข้างจงอินเงียบโดนเว้นระยะห่างเอาไว้มากพอสมควรแต่พอเดินเข้าซอยร่างบางก็เบียดชิดมาโดยอัตโนมัติทำเอาอีกคนถึงกับหลุดขำ

                “ขำอะไร !

                “ขำคนขี้กลัว”

                “ก็แค่บางเรื่องเท่านั้นแหละ !

                “ทำแบบนี้หายกลัวไหม ?” ว่าแล้วก็จับมือเซฮุนมากุมไว้แล้วเดินต่อ

                “ไม่เห็นจะช่วยตรงไหนเลย”

                “งั้นปล่อยก็ได้”

                “ไม่เอา !!” คราวนี้เป็นเซฮุนที่บีบมือหนาแน่นไม่ยอมปล่อย

                “หืม ?”

                “ไม่ต้องอยากได้เหตุผลไม่มีให้รีบไปได้แล้วหน่า..”

                จงอินกระชับมือให้แน่นอีกครั้งแล้วพาน้องเดินต่อจนถึงร้าน ป๊าเซฮุนเอ่ยทักก่อนจะมองมือทั้งสองคนทีจับกันไว้ยกยิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้จงอินที่สามารถปราบลูกชายของเขาได้

                แล้วฝนก็สาดเทลงมาอีกครั้งช่วงสี่ทุ่มซึ่งมันทำให้คิมจงอินไม่สามารถเดินกลับคอนโดนได้ชุดนักศึกษาที่ใส่อยู่ก็ยังชืนน้ำฝนเมื่อเห็นว่ามันเลยเวลามาจนดึกแล้วป๊าเซฮุนก็เลยออกความเห็นให้จงอินนอนที่นี่ก็แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยตื่นไปอาบน้ำที่คอนโดแน่นอนความคิมจงอินตอบตกลงแบบไม่ต้องใช้เวลาคิด

                “นี่เสื้อผ้า พี่ไปอาบน้ำแล้วเอาเสื้อผ้าไว้ในนั้นแล้วกันเดี๋ยวซักแล้วเอาไปคืน”

                จงอินรับเสื้อผ้าจากมือเซฮุนแล้วส่งยิ้มให้แต่คนเป็นน้องไม่สนใจอาจจะเป็นเพราะโดนป๊าบังคับให้นอนห้องตัวเองเป็นเพื่อนเขา

                “ไม่ต้องมายิ้มเลย รีบไปอาบน้ำเดี๋ยวเป็นหวัด” พูดแล้วก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป

                “แล้วมึงจะไปไหน ?”

                “ไปอาบน้ำห้องป๊า”

                “จะให้กูนอนคนเดียวจริงๆเหรอวะ ?”

                “ก็ไปอาบน้ำห้องป๊าจะได้มานอนพร้อมกันไม่ต้องรอไง”

                เซฮุนตอบตามที่ตัวเองคิดแต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดจงอินยิ้มขำก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดบ่าแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำทิ้งให้เซฮุนยืนอยู่คนเดียว

                พูดอะไรออกไปวะเนี๊ย โอเซฮุนคนโง่เอ้ย !

                จงอินใช้เวลาอาบน้ำสระผมประมาณชั่วโมงกว่าเขาเดินออกมาด้วยเสื้อยืดกางเกงบอลที่เซฮุนเตรียมมาให้เดินสำรวจห้องไปรอบๆเห็นรูปเซฮุนตอนเด็กที่ถ่ายกับป๊าสองคนเต็มไปหมดแต่มีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตากับจงอินมากที่สุดมันคือสิ่งของบางอย่างที่จงอินคุ้นตามือหนาหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆให้แน่ใจว่าเขามองไม่ผิด

                “แฮ่ม !” ร่างบางเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับหมอนและผ้าห่มหนึ่งชุดแล้ววางลงข้างเตียง

                “อันนี้มึงไปได้มาจากไหน ?”

                “เก็บได้อ่ะเห็นมันดูมีค่าเลยกะว่าจะตามหาเจ้าของแต่ไม่มีเวลาสักที”

                “อ่ออืมเก็บไว้นี่แหละดีแล้ว ” วางของในมือลงที่เดิมแล้วเดินไปหาเซฮุนที่กำลังปูที่นอนตรงพื้นข้างเตียง

                “ให้กูนอนข้างล่างเหรอ ?”

                “เปล่า ผมจะนอนข้างล่าง”

                “ไม่เอาขึ้นมานอนกับกู”

                “เตียงเล็กแค่นั้นจะนอนเบียดกันยังไง”

                เซฮุนเดินไปปิดไฟที่อยู่ข้างกำแพงจงอินเลยหยิบหมอนและผ้าห่มขึ้นมาบนเตียงแล้วรอให้คนเป็นน้องเดินมาใกล้ พอไฟถูกปิดทุกอย่างก็เงียบสงบสายตาที่ยังไม่ปรับสภาพดูมืดมิดจนมองไม่เห็น

                “เหี้ย !!!!!

                อุทานได้หวานละมุมมากเคะน้อยของกู =_=

                จงอินใช้มือควานร่างบางในความมืดจนเจอแล้วก็รวบตัวให้ลงมานอนบนเตียงด้วยกัน เซฮุนทั้งดิ้นทั้งถีบจนจงอินต้องพลิกตัวอีกคนแล้วกอดเอาไว้จากด้านหลังแทนเพราะถ้าหันหน้าจนกันจุดอ่อนไหวจะไม่ปลอดภัยที่สุด

                “อย่าดิ้น”

                “งั้นก็อย่ากอดดิ ปล่อยยยยยย...”

                “ไม่เอาไม่ปล่อย นอนด้วยกันบนเตียงนี่แหละ”

                “ก็นอนเฉยๆก็ได้แล้วมากอดทำไม”

คนในอ้อมแขนก็ยังคงดิ้นไม่หยุดแต่ยิ่งดิ้นจงอินก็ยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นจนตอนนี้แทบไม่เหลือช่องว่าง จงอินเอาคางเกยไหล่อีกคนเอาไว้แล้วเป่าลมหายใจรดต้นคอจนเซฮุนต้องย่นคอหนี

“เหนื่อยแล้วขอกอดหน่อยไม่ได้เหรอ ?”

พอใช้ไม้แข็งไม่สำเร็จก็ลองใช้ลูกอ้อนเข้าไปแทนและมันได้ผลเพราะเซฮุนหยุดดิ้น เขาได้ยินเสียงหายใจหอบที่ดังอยู่ในความมืด

“ให้กอดอย่างเดียวนะเว้ย !

“รู้แล้วอย่างอื่นไว้ค่อยทำตอนเป็นแฟนก็ได้ โอ๊ย !

พอจบประโยคก็ต้องงอตัวเพราะโดนศอกอีกคนกระแทกเขามาเต็มแรงจงอินก็เลยเอาคืนด้วยการเอาขาพาดขาอีกคนให้มันแนบชิดกันเข้าไปอีก

“ไม่ต้องมาชิดมากก็ได้ !

“ก็อยากกอด นานๆทีมึงจะยอมกูแบบนี้”

“ไม่เถียงด้วยแล้วพรุ่งนี้มีเรียนผมนอนล่ะ”

แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบจงอินครายอ้อมแขนของตัวเองออกเล็กน้อยเพื่อให้น้องไม่รู้สึกอึดอัดจนเกินไป เขาไม่รู้ว่าเซฮุนมีสีหน้าแบบไหนในตอนนี้อาจจะหลับฝันดีไปแล้วก็ได้ เวลาผ่านไปสักพักเมื่อจงอินรู้สึกง่วงนอนจึงใช้ศอกยันตัวเองขึ้นมาเล็กน้อยแล้วแอบลักหลับที่แก้มนุ่มหนึ่งครั้งจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนตามเดิม

“ฝันดีนะ ..”

กูยังไม่หลับมีแอบลักหลับอีก เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวก่อน .... ใจเต้นแรงขนาดนี้ใครมันจะไปหลับลงวะ...




 

จงอินตื่นขึ้นมาในเช้ามืดของอีกวันเขารู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวเนื่องจากว่าเซฮุนนอนดิ้นจนเขาต้องหลับๆตื่นๆตลอดทั้งคืนแถมอาการปวดหัวก็ยังเริ่มเล่นงานเขาอาจจะเป็นเพราะเมื่อวานตากฝนแล้วยังปล่อยให้ร่างกายชื่นจนเกือบแห้ง ตอนนี้เซฮุนยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่จงอินได้ตื่นขึ้นมานั่งมองใบหน้าน่ารักตอนหลับ

“นอนถีบกูทั้งคืนแล้วยังมีหน้ามานอนหลับสบายอีกนะ”

ใบหน้าหล่อยิ้มออกมาอีกครั้งแล้วลูบหัวของคนกำลังนอนหลับอยู่เพราะตอนนี้ยังพอมีเวลาอีกเยอะพอสมควร เซฮุนขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเหมือนโดนรบกวนเวลานอน

“อื้ม ....”

เลื่อนหัวตัวเองมานอนบนบนตักของคนเป็นพี่แล้วกอดเอวเอาไว้หลวมราวกับจะอ้อนอะไรบ้างอย่างถ้าให้เดาเซฮุนคงจะฝันว่าตัวเองกับลังนอนคุยกับป๊าแล้วอ้อนจะเอาอะไรสักอย่าง

ตั้งแต่เข้ามาทำงานในร้านบะหมี่โอจงอินได้รู้เรื่องราวมากมายเกี่ยวกับตัวเซฮุน เด็กคนนี้ทำทุกอย่างเพื่อให้ป๊าของตัวเองมีความสุขแล้วป๊าเซฮุนก็ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เซฮุนรู้สึกขาดหรือแตกต่างจากคนอื่น

“เซฮุน...”

“อื้อ ...”

พอโดนปลุกก็เริ่มซุกหน้าเข้ากับกล้ามท้องของคนเป็นพี่ทำเอาจงอินรีบขยับตัวเองออกเล็กน้อย ไม่ได้กลัวน้องจะทำอะไรหรอกแต่กลัวตัวเองจะอดใจไม่ไหวซะมากกว่า..

“มึง...ปล่อยกูได้แล้ว จะกลับห้อง”

“หืม ? .....อืม”

เซฮุนเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงเรียกแวบหนึ่งจงอินเห็นแววตาเบิกกว้างของคนที่นอนหนุนตักอยู่แต่แล้วมันก็ค่อยปิดลงพร้อมกับร่างบางที่ขยับตัวไปนอนบนหมอนของตัวเองตามเดิม

เนียนเลยมึง .... เนียนกว่าคอนซีลเลอร์ก็คงจะเป็นโอเซฮุนนี่แหละ

ด้วยความหมั่นเขี้ยวมือหนาจึงยื่นไปยีผมคนที่แกล้งหลับอยู่บนเตียงเล่น จงอินหลุดขำเมื่อได้ยินเสียงขู่จากร่างบางแต่เซฮุนก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมาอาจจะเป็นเพราะว่าที่จู่ๆก็ตื่นมาเจอตัวเองกำลังกอดตัวเขาอยู่

“กูไปก่อนแล้วกันอย่านอนเพลินนะมึง”

พอได้ยินเสียงปิดประตูดังขึ้นโอเซฮุนก็ดีดตัวเองลุกขึ้นมานั่งก่อนจะขยี้หัวตัวเองเหมือนคนบ้า เขาจำได้ว่ากำลังฝันว่าได้นอนหนุนตักมิแรนดา เคอร์แต่ทำไมตื่นมาเหมือนโลกทั้งใบมืดลง ...

 

 

 

การเรียนวันนี้ถือว่าร่างกายอ่อนแอสุดชีวิต คิมจงอินนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะรอแบคฮยอนกับคยองซูกลับมาจากการซื้ออาหาร ทั้งสองเดินวนอยู่นานสองนานทั้งที่ร้านข้าวมันก็มีอยู่ไม่กี่ร้าน

เดินอย่างกับมาช่วยแม่จ่ายตลาด กูหิวจะตายห่าแล้วว้อยยยยยยย !

“อ่ะมึง แดกข้าวต้มไปแล้วกันคนไม่สบาย” แบคฮยอนวางถ้วยข้าวต้มตรงหน้าจงอิน

“พวกมึงกินไรกันวะ ?”

“นี่ส้มตำปู ข้าวเหนียวไก่ย่าง แหน่ะอยากกินอ่ะดิ ”

“เกลียดมมึงว่ะ”

“เกลียดไปเลย คยองซูอ่า...เดี๋ยวเค้าป้อนนะอ้าปาก อ่า....”

ว่าแล้วก็จัดการปั้นข้าวเหนียวแล้วป้อนคนตัวเล็กที่นั่งลงข้างๆ จงอินเบะปากแล้วตักข้าวต้มกินแก้หิวนึกแช่งเพื่อนในใจให้มันอ้วนกว่าที่เป็นอยู่

“เซฮุน !!!!!

เสียงสิบแปดหลอดของแบคฮยอนทำให้คนเกือบครึ่งโรงอาหารหันมา คนตัวเล็กส่งยิ้มแห้งกลับไปแล้วกวักมือเรียกเซฮุนกับเทาให้มานั่งกินข้าวด้วยกันที่โต๊ะ ร่างบางเดินมาตามเสียงเรียกก่อนจะนั่งลงตรงข้างจงอินตามด้วยเทาที่นั่งข้างตัวเขา

“กินส้มตำด้วยกันมะ ?  ร้านนี้โคตรอร่อย”

“กูก็เห็นมึงอร่อยทุกร้านอ่ะ” จงอินแขวะเพื่อน

“คนป่วยก็แดกข้าวต้มไปครับ”

ร่างบางหันไปมองคนข้างๆทันทีเมื่อได้ยินว่าป่วยแน่นอนว่าเซฮุนรู้สาเหตุที่จงอินป่วย

“กูไม่เป็นไร แค่ก...แค่ก” ว่าแล้วก็สำลักน้ำข้าวต้ม

“เรื่องโง่ขอให้บอก งานถนัด” แบคฮยอน

“ไอ้ไคกินดีๆ เลอะหมดและ” คยองซู

“คยองซูคือเพื่อนที่ดีที่สุดของกู”

“แล้วกูอ่ะ ?” แบคฮยอนยักคิ้วถามด้วยความอยากรู้

“เพื่อนเหี้ยที่ไม่สามารถหาได้จากที่ไหนบนโลกนี้”

“ไอ้ไค !!!!!!!

แบคฮยอนลุกพรวดพราดขึ้นมาเตรียมพุ่งใส่จงอินแต่คยองซูจับตัวไว้ทัน ร่างสูงเอี่ยวตัวหลบหลังคนนั่งข้างๆแล้วซบหัวไว้ที่ไหล่บาง เซฮุนรู้สึกถึงความร้อนที่มาจากตัวจงอินจนไม่กล้าผลักอีกคนออกตอนนี้แบคฮยอนหันไปสนใจคุยโทรศัพท์กับลู่หานส่วนคยองซูและเทาก็กินข้าวต่อมีก็แต่จงอินที่ยังพิงอยู่แบบนั้น

พอรู้สึกว่ามีคนมองเซฮุนก็เลยขยับตัวออกส่วนจงอินก็หันมานั่งเหมือนเดิม อาการปวดหัวกำลังเล่นงานเขาอย่างหนักทั้งที่พยายามทำให้ตัวเองรู้สึกโอเคที่สุดแล้ว

“วันนี้กูขอหยุดงานหนึ่งวันนะ”

“ครับ”

เพราะเสียงที่ดังแข่งกันก็เลยไม่ได้ทำให้คนอื่นได้ยิน เซฮุนกินข้าวของตัวเองเงียบๆเพราะเขามีงานต้องไปทำต่อ หลังจากที่แยกย้ายกันไปเรียนต่อเซฮุนก็จัดการทำงานของตัวเองให้เสร็จโดยไม่พูดไม่จากับใครขนาดเทาช่วยเล่นเกมคนร่างบางก็ยังบอกปัด

“มึงไปไหนต่อป่ะ ?”

“ว่าจะไปซื้อของให้ป๊าอ่ะ”

“อ่อเอองั้นแยกกันตรงนี้แหละมึง กูนัดป๊ากูไว้”

“เคบาย เจอกันพรุ่งนี้มึง”

ร่างบางเดินไปอีกทางที่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านหลังจากที่ได้ข้อความจากรุ่นพี่แบคฮยอนว่าให้ไปหาที่ตึกคณะหลังเลิกเรียน

“เซฮุนทางนี้ๆ”

“พี่มีอะไรเปล่า ?”

“คือไอ้ไคมันกลับไปนอนที่ห้องตั้งแต่บ่ายพวกพี่ติดงานอ่ะเลยจะให้ช่วยไปดูมันหน่อย”

“อ่าครับ..”

“นี่คีย์การ์ด จำห้องมันได้ใช่ไหม ?”

“ครับ”

ทั้งที่ในใจก็ยังเถียงกันจนยุ่งไปหมดแต่สุดท้ายก็พาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าห้องของจงอินจนได้ ร่างบางเคาะประตูอยู่สองสามครั้งก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับอะไรกลับมาจึงตัดสินใจใช้คีย์การ์ดเปิดแล้วเดินเข้าไป ภายในห้องมืดสนิทจนเซฮุนต้องใช้เท้าหนึ่งข้างเกี่ยวให้เปิดแล้วยืดตัวไปหาสวิตช์ไฟเพราะไม่อยากเดินไปทั้งมืดแบบนี้

นี่แหละครับวิถีชีวิตของคนกลัวผี จะทำอะไรก็ลำบาก

เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ตัวเขาเคยมาแล้วก็พบเจ้าของห้องนอนอยู่บนโซฟาข้างตัวมีกระปุกยาและน้ำหนึ่งแก้ว เดินเข้าไปใกล้แล้วสะกิดคนที่นอนอยู่ให้รู้สึกตัว

“พี่ ...”

เงียบครับ ...

“พี่จงอิน ...ตื่นก่อนดิ”

ก็ยังคงเงียบ...

“พี่จงอินสุดหล่อ”

“หืม ? .... ใครอ่ะ ”

หูดีขึ้นมาแบบเกินเหตุ

“เซฮุน ... พี่แบคให้ผมเอาข้าวต้มนี่มาให้แล้วบอกให้มาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าพี่เขาจะมา”

“อืม ....วางไว้ก่อนกูปวดหัว”

“ไม่เอาลุกขึ้นมากินก่อนดิเดี๋ยวไปใส่ถ้วยให้ กินข้าวกินยาแล้วค่อยนอนต่อ”

จงอินลืมตาขึ้นก่อนจะพยักหน้าตามคำสั่งอยากจะกวนประสาทอีกคนให้โมโหเล่นแต่ก็ปวดหัวเกินกว่าจะทำอะไร ข้าวต้มร้อนๆถูกวางลงบนโต๊ะแก้วข้างหน้าจงอินจึงหันไปมองหน้าน้อง

“อะไร ?”

“มึงไม่ป้อนกูแบบในซีรี่ย์เหรอวะ ?”

“นี่เป็นผู้ชายเพ้อฝันนะเนี๊ย มือก็มีกินเองดิ”

แล้วเซฮุนก็หันไปสนใจกับการต่อเลโก้ของจงอินที่เขามักจะหยิบมันขึ้นมาต่อเล่นเวลาเครียดจากการทำงาน จงอินนั่งกินข้าวพร้อมกับจ้องมองอีกคนไปด้วย เซฮุนตอนตั้งใจทำอะไรสักอย่างก็น่ารักไปอีกแบบ..

“อิ่มแล้วอ่ะ”

“กินยาแล้วก็นอน” เซฮุนพูดโดยไม่สนใจอะไรนอกจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“มึงขยับมานั่งตรงนี้ดิ”

เซฮุนเหลือบมองอยู่ชั่วครู่ก่อนจะโกยสิ่งของที่ตัวเองกำลังเล่นจากนั้นก็ย้ายตัวเองไปนั่งชันเข่าหนึ่งข้างแล้วพิงโซฟาที่จงอินกำลังนอนอยู่

“ขอจับมือได้ไหม ?”

“ทำไมต้องจับ ?” เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

“ก็จับแล้วนอนหลับฝันดี”

“เหตุผลงี่เง่าชะมัด”

ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่มือข้างซ้ายก็ยื่นไปจับมือที่แบรอไว้อยู่ก่อนหน้าแล้ว จงอินยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อมองเห็นสร้อยข้อมือที่ตัวเองให้ยังอยู่ในข้อมือเซฮุน กระชับมือที่กุมกันไว้ให้แน่นขึ้นก่อนจะนอนหลับลงแล้วเผลอหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

เวลาผ่านไปเซฮุนต่อเลโก้จนเสร็จเรียบร้อยด้วยมือข้างเดียวหันไปมองคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาแต่ยังจับมือของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องจับแน่นขนาดนี้...  เซฮุนเฝ้ามองใบหน้าของคนเป็นพี่ด้วยความรู้สึกที่แต่ต่างออกไปจากครั้งแรกที่เจอแต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังทำตัวเหมือนนางเอกนิยายตอนกำลังหลงรักพระเอกเข้าไปทุกทีก็เลยหันหน้ากลับมานั่งแบบเดิม

แต่สิ่งหนึ่งที่โอเซฮุนไม่สามารถปฏิเสธได้เลยคือความรู้สึกดี ...

 

 

_________________________________________

 

 

#ฟิคคนแมน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #836 mook (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 16:08
    รู้สึกดีขนาดนี้ยอมเป็นแฟนพี่เค้าเลยเถอะลูก55555
    #836
    0
  2. #800 oohkaini (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 16:55
    ชอบพี่เขาแล้วอะดิน้องฮุน
    #800
    0
  3. #698 Plub'Ploy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 15:26
    กรี๊ดดดดดด ชอบเค้าแล้วก็พูดดดด
    #698
    0
  4. #495 HyperzIndy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 21:06
    มีเบอร์กันแล้วด้วยย เซฮุนก็กลัวผีไม่หายเลยนะะะ ละมุนอ่ะจับมือกันเดินด้วยยย แง้มมม >< อิอิ จงอินำด้ค้างบ้านเซผอุนละเอาใหญ่เลยนะ ทั้งกอดทั้งก่ายทั้งลักหลับบ ไอคนน้องยังไม่หลับก็ยอมไปดิ 5555555555555 แอบหวั่นไหวไปกับคนพี่บะอ่ะดิเซฮุนนนนน ไหนจะมาช่วยดูแลที่ห้องอีก ให้กุมมืออีก รู้สึกดีมากไหมจ๊ะ ฮี่ๆ
    #495
    0
  5. #454 Think_out (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 01:31
    รักพี่ไคเข้าแล้วล่ะสิน้องเซฮุน 55
    #454
    0
  6. #436 hankyusoo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 21:09
    555555 เขินจนตัวจะบิดเป็นเกลียวล้ะ โอ้ย
    #436
    0
  7. #300 iamldhgirl (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 21:03
    โอยยยยยเขินนนนนนน
    จะน่ารักกันเกินไปแล้วววว
    คนแมนของพี่จงอินนี่น่ารักขึ้นทุกวันนน ฮอลลลลลลลล
    #300
    0
  8. #268 uniform. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 00:45
    ว้าย แซวๆ~ หลอกจับมือน้อง ฟินเลยสิพี่จงอิน
    ดีใจที่น้องแบบเริ่มรู้สึกดี เริ่มคิดถึง เริ่มห่วง <3
    สงสารพี่จงอิน นางก็ตื๊อก็เข้าทางพ่อไรของนางไป รีบๆรับรักนะคะคนแมน
    #268
    0
  9. #260 propg (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 00:34
    งื้ออออออออออ น้องงุนเริ่มกริ้วๆกับพี่งินแล้วงะะะ โง้ยยยยย เขินตัวแตก น่ารักจัง '///'
    #260
    0
  10. #259 จุงงินเซงุน^\\\^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 23:04
    เซงุนทำดี5555555+

    ชอบอะ แมนๆดี ^O^ น่าร้ากกกกก เวลาอยู่ด้วยกันเริ่มหวานล้าววว ปริ่มสุด

    แล้วเทางะะ TwT เห็นแววดราม่ามาแต่ไกลล~ #.,#
    #259
    0
  11. #257 LOMO (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 22:35
    จงอินผู้อ่อนแอ.... .
    #257
    0
  12. #256 •Seoraemon• (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 17:29
    ขอดิ้นตายตรงนี้ ฮืออออออ อยากมีคนดูแลงี้บ้าง ไม่หวานไม่เพราะไม่ซึ้งแต่ก็เขินดีนะแกรรรรรร >////<

    ในฐานะแม่ยกแบคโด้ จุดนี้ขออนุญาตฟินตอนป้อนข้าว แม้สุดท้ายอิแบคมันจะไปคุยกับพี่ลู่ก็ตาม #โดดจูบไรท์เป็นการขอบคุณ 555555555555555555
    #256
    0
  13. #254 fel2nnn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 16:47
    น้องงุนเริ่มมีใจให้พี่จงงินแล้ว ถ้ารู้ว่าป่วยแล้วน้องงุนให้จับมือ นี่ป่วยไปนานแล้วเนอะ ชอบตอนนี้ -3- สวีทกันสุดๆ 5555
    #254
    0
  14. #251 Mi_Seon16 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 14:55
    ไคฮุนนนนนนนน อิอิ เขินจุงเลบยย
    #251
    0
  15. #250 faah (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 14:49
    อั่กๆ กระอักจ้าๆ เซฮุนชอบพี่เขาอ่ะ
    #250
    0
  16. #249 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 12:47
    ตื่นมาก็โดนเซฮุนเบียดท้องเลยเหรอจงอิน
    ถึงน้องจะฝันถึงคนอื่นก็เหอะ ถือเป็เรื่องราวดีๆ ><
    ฮาเซฮุนอ่ะ ตกใจนะแต่ขยับออกแบบนิ่งๆและเนียนๆ ถถถถ
    พี่จงอินไม่สบายซะล่ะ มีแอบมาซบน้องด้วยนะ 
    น้องก็ไม่ขัดนนะ เพราะพี่ไม่สบายล่ะสิ
    แบคทำดีอีกล่ะ ให้น้องมาเฝ้าไข้พี่ >< น่ารักอ่ะ ขอจับมือกัน งือออ
    #249
    0
  17. #248 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 11:19
    อุทานเคะฝุดๆ (ประชด)
    แหม มีดูเเล ป่วยอ้อนน้องป่ะเนี่ย
    #248
    0
  18. #247 fujikozung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 10:56
    มาต่อเพิ่มแล้ว น้องฮุนมาดูแลพี่จงอินด้วย แถมยังยอมให้จับมือแล้วหลับไปอีก
    #247
    0
  19. #246 gifthin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 09:22
    โอ๊ยย น่ารักมากกกกกก เซฮุนชอบจงอินแล้วใช่มั้ย บอกมาน้ะ ใส่สร้อยข้อมือด้วยอ้ะ เขินนนน ไอ่ตอนที่จะตื่นแล้วแกล้งเนียนนี่ค่ดน่ารัก เนียนไปนอนหมอนเฉย555555 แง ไคฮุนน่ารักมากกกก
    #246
    0
  20. #245 fujikozung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 21:28
    โอ้ยยยน่ารักกกกกก พี่จงอินคนฉวยโอกาสอีกแล้วววววววว

    คุณป๊าก็เห็นดีเห็นงามด้วยใช่มะ พี่จงอินรุกต่อไป แต่อย่าฉวยโอกาสบ่อยนะ เด๊ยวน้องกลัว
    #245
    0
  21. #242 Mi_Seon16 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 08:41
    น้องฮุนเมะหลายเรื่องจะให้มาเคะเลยยังไม่ชินรึเปล่า 5555
    #242
    0
  22. #241 hyukchul (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 01:45
    โอ้ยยยย ฟิน ลักหลับบบ ฟอดดด เต็มปอด้ลยสินะ อีจงอินนนนนนนนนนนนน
    #241
    0
  23. #240 KimJoNgIn&KimSeHuN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 01:31
    เกือบเคะแล้วค่ะลูกกก เหี้-ย คืออัลไลคะ? อุทานได้น่ารักน่าชังมาก๕๕๕๕๕

    เชียร์ๆคิมจงอินนะ ไฟท์ติ้ง! จะมีดราม่าไหมอ่าา?T_T แบบ เทาก็ชอบน้องใช่ป้าาา

    รีบๆอัพนะค่ะไรท์เตอร์ เป็นกลจ.ห้ายจ้าาาา
    #240
    0
  24. #239 LOMO (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:17
    ฮุน ถ้าอยากเมะก็มีแค่ตอนนี้นะลูก
    จับไครี่มัดกับเตียงเลยลูกกกกก 55555555
    โอ้ววววววว เริ่มมาแล้ววววว
    #239
    0
  25. #238 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 15:50
    กรี๊ดกับตอนนี้รัวๆๆๆๆๆๆๆๆ
    เดินกลับด้วยกัน จับมือกัน >< ป๊าถึงกับยกนิ้วให้ 
    ติดฝนต้องค้างที่นี้อีก เทวดามาโปรดจริงๆป๊าของน้องงุน
    ของที่น้องเก็บได้ ของจงอินเหรอ! มีบอกให้เก็บไว้แหละดีแล้วด้วย
    จนปิดไฟนอน กรี๊ดๆๆๆๆ พี่จงอินทำดีอ่ะ ดึงมานอนด้วยกัน
    ไม่พอกอดหมับแล้วค่อยอ้อนขอทีหลัง แงๆๆๆ >< บอกฝันดีแถมจุ๊บแก้ม !!!!!!
    น้องงุนพี่จงอินไม่ได้ลักหลับนะ ก็น้องงุนยังไม่นอนนิ อิอิอิอิ
    #238
    0