BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 9 : 08 : DIE YOUNG [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 เม.ย. 57














08
DIE YOUNG











 

            

 

 

ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง

 

 

 

            “ไง

 

 

 

            เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่หานสามารถรู้ได้ว่าใครคือเจ้าของเสี่ยงนั้นแทบในทันทีโดยที่ไม่ต้องหันหลังไปดู แบคฮยอนถอดแว่นกันแดดที่สวมออก ใส่สูทสีดำและผูกไท เดินมาทักพวกเขาจากด้านหลัง

 

 

 

            เซฮุนเลิกคิ้ว คุณมาที่นี่ด้วย?

 

 

 

            “ฉันก็มาไฟลท์เดียวกันกับพวกนาย แค่นั่งอยู่ด้านหลังแบคฮยอนตอบอย่างไม่ยี่หระอะไรมากนัก เก็บแว่นกันแดดเข้ากระเป๋าเสื้อสูท ฉันแค่มาตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

 

 

 

            “โอเคเซฮุนรับคำ ลู่หานไม่ได้พูดอะไร หากแค่เดินตามแบคฮยอนและเซฮุนที่เดินนำหน้าไปก่อนด้วยเฉยๆ ความคิดที่ว่า จะมาทำไมนะ?เริ่มวนเวียนไปมาในหัวของลู่หาน มันก็แค่งานหน่า  ลู่หานคิด สลัดความคิดเชิงด้านลบออกไป เดินไปตามลานจอดรถจนกระทั่งถึงแถวซี พบว่ามี Mercedes Benz E-Class คันสีดำจอดแช่สนิทอยู่ คาดเดาได้ว่าคนขององค์กรได้เตรียมมาไว้ล่วงหน้าแล้ว

 

 

 

            แค่นี้?แบคฮยอนเลิกคิ้ว อะไรกัน รถแรงๆ กว่านี้ไม่มีหรือไงนะ

 

 

 

            เซฮุนกลั้วหัวเราะในลำคอ เอาหน่า ก็แค่ขับไปโรงแรมเอง ไม่ได้ไปแข่งกับใครที่ไหนซักหน่อยเซฮุนว่าก่อนที่จะเดินไปนั่งตรงที่นั่งฝั่งคนขับ ลู่หานเตรียมตัวที่จะก้าวขาไปยังฝั่งด้านข้างคนขับ หากทว่าแบคฮยอนกลับเป็นฝ่ายที่เดินตัดหน้าไปเสียดื้อๆ ร่างโปร่งที่มีผมสีเทาแซมน้ำตาลเทาเปิดประตูก่อนที่จะเข้าไปนั่งด้านข้างเซฮุน

 

 

 

            ลู่หานมองการกระทำนั้นนิ่งๆ โดยที่ไม่ได้พูดแย้งอะไรออกไป นั่นมันที่ของเขาไม่ใช่หรือไง? ลู่หานคิด แต่...โอเค๊ลู่หานพึมพำกับตัวเอง เดินไปเปิดประตูที่นั่งด้านหลัง เซฮุนออกรถ ขับไปตามท้องถนนในยามค่ำคืน ตึกสูงเสียดฟ้าที่มีแสงไฟประดับส่องสว่างในความมืด โรงแรมอยู่ไม่ไกลมากนักจากสนามบิน ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงพวกเขาทั้งสามคนก็มาถึงจุดหมาย เซฮุน ลู่หาน และแบคฮยอนเดินไปตามพื้นหินอ่อนที่ถูกขัดจนวาววับในล็อบบี้ของโรงแรมระดับห้าดาว รอบด้านเต็มไปด้วยเสาต้นใหญ่ถูกแกะสลักอย่างประณีตและการตกแต่งแนวยุโรป บ่งบอกได้ถึงฐานะของคนที่เข้ามาพักที่โรงแรมแห่งนี้

           

 

            เซฮุนเดินไปเช็คอิน กลับมาพร้อมกับคีย์การ์ดสองใบที่อยู่ในมือ อันนี้ของคุณ เป็นห้องเดี่ยวเซฮุนยื่นคียการ์ดที่มีเลขห้อง 606 ให้แก่แบคฮยอน ส่วนคุณอยู่กับผมเซฮุนหันมายิ้มให้กับลู่หาน ชูคีย์การ์ดที่มีเลขห้อง 705 ให้ลู่หานดู

 

 

            พวกเขาทั้งสามคนเดินตรงไปยังลิฟต์ มองดูตัวเลขที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงชั้น 6 แบคฮยอนตัวแยกเดินออกไปก่อนเมื่อถึงชั้นของตน ชั้นของเซฮุนกับลู่หานนั้นอยู่ชั้นเจ็ด พวกเขาทั้งสองคนก้าวออกจากลิฟต์เมื่อพบว่าได้มาถึงยังชั้นที่ต้องการ เสียงรองเท้าหนังเดินกระทบกับพื้นดังไปทั่วบริเวณโถงยาว เดินไปเรื่อยๆ จนได้มาหยุดที่ประตูไม้สีน้ำตาลเข้มที่มีเลข 705 เซฮุนรูดคียการ์ด เปิดเข้าไปและพบว่าภายในตัวห้องรับแขกนั้นกว้างขวางพอสมควร ภายในถูกตกแต่งด้วยโทนสีครีม เฟอร์นิเจอร์สีน้ำตาล และอุปกรณ์อำนวยความสะดวกที่ครบครัน ลู่หานเดินเข้าไปด้านในจนเห็นว่ามีห้องที่หลบอยู่ภายใน ซึ่งนั่นคือห้องนอน มีโซฟานวมและโต๊ะที่เข้าชุด และจุดที่โดดเด่นที่สุดคือเตียงคู่ขนาดคิงไซส์ที่อยู่กลางห้อง

 

 

            ว่าแต่...เตียงเดี่ยว?

 

 

            นายเลือกห้องที่มีเตียงเดี่ยวหรอ?ลู่หานเงยหน้าถามบุคคลที่สูงกว่า (ซึ่งแน่นอนว่าเซฮุนในตอนนี้กำลังยิ้มกริ่ม) กิริยานั้นทำให้ลู่หานอชกไปยังไหล่กว้างของอีกคนอย่างหมั่นไส้ เซฮุนโอดครวญ และนั่นทำให้ลู่หานชกย้ำลงไปยังที่เดิม

 

 

            เฮ้เฮ้ หมัดคุณนี่หนักชะมัด ชอบใช้ความรุนแรงหรือไงกันเซฮุนจับข้อมือของลู่หานเพื่อหยุดการกระทำนั้น พลางหัวเราะในลำคอเมื่อลู่หานยังคงจ้องมองมาทางเขาเขม็ง

 

 

            ผมไม่ได้เป็นคนจองหน่า อย่าเข้าใจผิดสิเซฮุนอธิบาย โถมตัวลงนอนหงายกับเตียงกว้าง กางแขนออก และอีกอย่าง มันคงเหลือแต่เพียงห้องแบบนี้ ก็แค่นั้นหล่ะ

 

 

            ลู่หานเบ้ปาก มองดูเซฮุนที่นอนทำท่าเคลิ้มสบายๆ อย่างเกินจริงด้วยสายตาหมั่นไส้ งั้นนายก็นอนบนเตียงไปแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปนอนที่โซฟา

 

 

            เซฮุนชันกายขึ้นนั่งในแทบทีหลังจากที่ประโยคนั้นกล่าวจบ ยิ้มกรุ้มกริ่ม ทำไม เขินหรอ?

 

 

            ลู่หานกลอกตา นายจะนอนก็นอนไปเถอะ ฉันไม่ชอบนอนเบียดกับใคร

 

 

            ลู่หานหันหลังกลับ เตรียมที่จะเดินออกจากห้องนอนเพื่อไปยังห้องรับแขก แต่สุดท้ายก็กลับกลายเป็นว่าเซฮุนเดินมาดักตรงหน้าเขา ทุกอย่างมันดูรวดเร็วไปหมดเมื่อเซฮุนโถมตัวเข้าหาเขาก่อนที่ลงไปนอนบนเตียงด้วยกัน เซฮุนกระชับกอดลู่หานแน่น ใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ตรงแก้มใส

 

 

นี่ไง...ไม่เบียดแล้ว

 

 

            ไม่เบียดบ้าอะไรหล่ะ ลู่หานคิด รู้สึกได้ถึงใบหน้าของตนที่เริ่มร้อนขึ้น หัวใจเต้นเร็วเสียประหนึ่งว่าเพิ่งไปเล่นรถไฟเหาะมาเมื่อเซฮุนไล่กดจูบไปตามคางของเขา พ่นลมหายใจร้อนไปทั่วบริเวณผิวหน้า หากทว่า...

 

 

            นี่คุณ เตียงนี้มีสปริงด้วยนะ

 

 

            ลู่หานถีบเซฮุนตกเตียงหลังจากที่ประโยคนั้นถูกกล่าวจบ

 

 

 

            โอ๊ย!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานออกมาเดินข้างนอกโรงแรมในขณะที่เซฮุนกำลังอาบน้ำ (ซึ่งแน่นอนว่าหลังจากที่โดนถีบตกเตียงลู่หานก็ออกคำสั่งไล่ให้คู่หูของเขารีบไปอาบน้ำ) เท้าทั้งสองข้างก้าวไปตามท้องถนนในยามค่ำคืน ไม่แน่ใจนักว่ามันนานมากเท่าไหร่ รู้แค่เพียงว่าเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าตึกแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยผู้คน ลู่หานเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นได้ถึงป้ายที่ถูกติดอยู่ พบว่ามันคือห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่หนึ่ง ร่างโปร่งก้าวเข้าไปในตัวตึก เดินทอดน่องไปตามทางเดิน สายตามองไปไล่ไปตามร้านขายสินค้า

 

 

            อ๊ะลู่หานอุทานเมื่อมีบุคคลคนหนึ่งเข้ามาเดินชนเขา ผู้ชายร่างสูงที่สวมหมวกปิดบังใบหน้าอยู่เกือบครึ่งเซไปเพียงครู่ก่อนที่จะโค้งขอโทษให้แก่เขา ลู่หานเตรียมตัวที่จะพูดบางอย่างอะไรออก ทว่า...

 

 

            พวกเราคิดถึงนายนะลู่หาน

 

 

            เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งประโยคภาษาจีนดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของบุคคลแปลกหน้าทำให้ลู่หานหยุดชะงัก ความหวาดหวั่นเข้าแทรกทุกส่วนของร่างกาย เป็นไปได้ยังไง ลู่หานคิด เริ่มวิตกกังวล น้อยคนนักที่จะได้รู้ชื่อของเจ้าหน้าที่หน่วย SIA ในเมื่อพวกเขาทุกคนต่างเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาไม่มีเพื่อน ไม่มีญาติ และไม่มีคนรู้จัก ข้อมูลทุกอย่างถูกปิดเป็นความลับ แล้วเมื่อกี้มัน...

 

 

            ลู่หานรีบเงยหน้าขึ้น กวาดสายตาไปรอบๆ และพบว่าแผ่นหลังที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของบุคคลแปลกหน้าคนนั้นอยู่ท่ามกลางฝูงผู้คนที่ห่างออกไป ลู่หานรีบวิ่งแทรกตรงไปยังจุดที่บุคคลคนนั้นยืนอยู่ เร็วสิ ลู่หานเบียดกับผู้คนมากมายที่เดินสวนทางกับเขา ขาทั้งสองข้างรีบวิ่งไปด้านหน้า อีกไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็จะถึงจุดที่บุคคลคนนั้นยืนอยู่ และเมื่อไปถึงก็ได้พบว่าความตั้งใจนั้นล้มเหลว บุคคลแปลกหน้าคนนั้นหายกลืนไปกับฝูงคน ลู่หานยืนนิ่ง รู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ชุ่มอยู่ในกำมือของเขา

 

 

 

            บุคคลคนนั้นเป็นใครกันแน่?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานกลับเข้ามาภายในห้องพักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พบว่าเซฮุนในตอนนี้ได้สวมใส่บ็อกเซอร์และเสื้อกล้ามนอนคว่ำอยู่บนเตียง ลู่หานเดินไปหาเซฮุนอย่างรวดเร็ว ก้าวขึ้นบนเตียงก่อนที่จะไปนั่งข้างๆ เซฮุน ใช้มือเขย่าไหล่คนที่นอนคว่ำอยู่เบาๆ

 

 

            เซฮุน...เซฮุนลู่หานเพิ่มแรงเขย่ามากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าคนด้านข้างยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรกลับมา ทว่าในต่อมาเซฮุนขยับตัวเล็กน้อย เบี่ยงหน้ามาทางเขา ลืมตาขึ้น ว่าไง?

 

 

            “เมื่อกี้ฉันออกไปเดินข้างนอก แล้ว...ลู่หานเว้นช่วง กัดริมฝีปากของตนเอง

 

 

            แล้ว?

 

 

            “มีคนมาชนฉัน แล้วเสร็จเขาก็เรียกชื่อและบอกคิดถึงฉันลู่หานพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มวิตก เซฮุนชันกายขึ้นนั่ง ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใคร มันเป็นไปไม่ได้ใช่มั้ยที่อยู่ดีๆ จะมีคนมารู้ชื่อของเราง่ายๆ

 

 

            เซฮุนนิ่งเงียบไปสักพัก ราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่ในท้ายสุดก็ปริปากพูดอะไรออกมา คุณอาจจะหูฝาดไปก็ได้ หรือไม่บางที เขาอาจจะพูดกับคนอื่นที่อยู่ข้างๆ คุณ

 

 

            “แต่...

 

 

            “อย่าคิดมากเลยหน่า คุณอาจจะแค่เหนื่อยเกินไปเซฮุนว่า ยิ้มบางๆ ให้กับลู่หาน มันไม่มีอะไรหรอก คุณไปอาบน้ำเถอะเซฮุนลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบผ้าขนหนูที่อยู่ในตู้ และในแวบหนึ่งที่ลู่หานเห็น...

 

 

            สีหน้าของเซฮุนไม่ได้ดูโอเคเหมือนกับคำพูดเมื่อครู่ของเขาเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            รองเท้าหนังสีดำขัดจนมันเป็นเงามาหยุดอยู่ด้านในตัวตึกที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มาแสวงลาภ โชค และเงิน บ้างก็มีฐานะ บ้างก็โลภอยากที่จะร่ำรวยกว่าเก่า และอย่างที่รู้กันดี ที่แห่งนี้คือคาสิโน แหล่งมอมเมาทุกคนที่ต่างเข้ามาลิ้มลองรสแห่งการพนัน

 

 

            เซฮุนกับลู่หานเดินตรงไปด้านหน้า พรมสีแดงถูกปูเป็นแนวยาว รอบข้างถูกตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาลทอง ดูหรูหราสมกับฐานะของผู้คนที่เดินขวักไขว่กันอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้

 

           

            ทว่าในตอนนี้มีเพียงเขากับเซฮุนเท่านั้น ลู่หานเตรียมตัวที่จะเปล่งคำถามออกไป แล้ว...

 

 

            “เขาออกไปที่ไหนสักแห่งเซฮุนตอบตัดกลับมาในทันทีทั้งๆ ที่ลู่หานยังไม่ทันเอ่ยประโยคคำถามจบ เดี๋ยวก็คงจะกลับมา

 

 

            “อืมลู่หานขานรับในลำคอ เดินตามเซฮุนพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ หากทว่าแรงสะกิดเบาๆ จากเซฮุนก็ทำให้เขากลับไปหันหน้าตรงอีกครั้ง

 

 

            แปดนาฬิกาเซฮุนพูดพึมพำ ลู่หานเหลือบมองมุมซ้ายต่ำ พบว่านั่นคือผู้ชายผมสีน้ำตาลเข้ม ใส่สูทสีดำและเชิ้ตสีเทาอ่อน พร้อมกับใบหน้าที่เขาได้เคยเห็นมันอยู่ในลิสต์บนกระดาษ บุคคลที่ได้ถูกเน้นชื่อเป็นพิเศษเนื่องด้วยฝีมือการต่อสู้ หนึ่งในลูกน้องของชเวซึงโฮ

 

 

            จาง อี้ชิง

 

 

          แยกกันก่อนเซฮุนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำในลำคอ เดินแยกไปยังโต๊ะที่นั่งเล่นแบล็คแจ็ค ส่วนลู่หานนั้นเดินไปทางโต๊ะที่มีผู้คนรอบล้อมโต๊ะที่มีวงล้อเล็กพร้อมกับลูกเหล็กกลิ้งไปมา หรืออีกนัยหนึ่ง รูเล็ต ลู่หานเข้าไปยื่นอยู่ด้านใน วางชิบลงบนโต๊ะ เลือกเดิมพันแบบเต็งโซน ซึ่งโซนที่เลือกคือโซนที่ 2nd12 (หมายเลขตั้งแต่ 13-24) ทว่าในเพียงฉับพลันที่ลู่หานเบนสายตาไปทางอื่นอี้ชิงก็ได้กลืนหายไปกับฝูงคน ลู่หานเม้มปาก เหลือบมองเซฮุน และพบว่าคู่หูของเขานั่งแค่นยิ้มอยู่ที่โต๊ะ สายตาของเซฮุนประสานกับลู่หานอยู่เพียงครู่ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปอีกทาง ลู่หานหยุดนิ่ง เหลือบมองไปทางกล้องวงจรปิดในเสี้ยววินาทีก่อนที่จะผันสายตากลับมายังโต๊ะอีกครั้ง

 

 

ลูกเหล็กกลมหยุดหมุนพร้อมกับเสียงของกรรมการที่ดังขึ้น “12”

 

 

เยี่ยม ลู่หานคิด ให้มันได้แบบนี้สิ แต่ถึงยังไงเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรกับมันมากนัก ลู่หานรอให้เซฮุนเดินไปได้สักระยะก่อนที่จะเดินตามไป เซฮุนเดินไปตรงด้านหน้าก่อนที่จะเลี้ยวขวา ลู่หานเดินแทรกฝูงผู้คน ขาทั้งสองข้างก้าวไปตรงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงตำแหน่งที่เซฮุนยืนอยู่ ที่ตรงนั้นเป็นบริเวณโล่ง ไร้ผู้คน มีเพียงภาพขนาดใหญ่ที่ถูกแขวนอยู่ตรงกำแพงด้านขวา ลู่หานเดินก้าวต่อไปตรงจุดที่มีกล้องวงจรปิดอยู่ เอื้อมมือไปดึงสายต่อของมันออกทั้งสองตัว

 

 

นายตามมาผิดหรือเปล่า?ลู่หานเริ่มคำถามขึ้นในเมื่อตรงจุดที่พวกเขาทั้งสองคนยืนอยู่มันไม่มีทางไปไหนต่อได้อีก รอบด้านเต็มไปด้วยกำแพง แต่จุดที่น่าสงสัยคือรูปภาพวาดที่มีผู้หญิงผมยาวสวมใส่เครื่องประดับหลากสีและชุดที่เข้ากันถูกแขวนอยู่เท่านั้น

 

 

ไม่ผิดหรอกเซฮุนตอบ เดินไปตรงกำแพงที่มีรูปภาพแขวนใหญ่ กำมือแล้วเคาะมันลงเบาๆ เซฮุนกระตุกยิ้มเมื่อเสียงที่สะท้อนกลับมาบ่งบอกได้ดีว่าข้างหลังกำแพงนั้น กลวงชายหนุ่มเริ่มไล่มือไปตามรูปภาพ พยายามหาจุดที่น่าจะเป็นตัวเปิดประตูที่อยู่ด้านหลังรูปภาพขนาดใหญ่แห่งนี้

 

 

ตรงนี้ไงลู่หานเดินเข้ามากดตรงตำแหน่งอัญมณีสีม่วงบนสร้อยคอในรูปเมื่อเห็นว่าเซฮุนคลำอยู่นานพอสมควร และนั่นคือตำแหน่งที่ถูกต้อง รูปถูกเลื่อนออกไปทางด้านซ้ายพร้อมกับโถงทางเดินข้างใน

 

 

เซฮุนจับกระชับปืน เดินตรงไปด้านหน้าเช่นเดียวกับลู่หานที่เดินตามมาด้านข้าง พวกเขาทั้งสองคนเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับจับสังเกตสิ่งที่อยู่ด้านข้าง พอเดาได้ไม่ยากว่ามันเปรียบเสมือนสถานที่ทำงานลับๆ ของกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง ห้องโถงมีทางเดินไม่ยาวมากนัก

 

 

ปัง!

 

 

เซฮุนยิงปืนไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตดำที่เดินมาจากด้านขวาตรงข้างหน้าเตรียมหยิบปืนขึ้นมาเพื่อยิงเขา บุคคลคนนั้นล้มลงไปนอนกับพื้น เซฮุนยังคงเดินต่อไปด้านหน้า ก้าวข้ามร่างไร้ชีวิตอย่างไม่นึกสนใจ จนกระทั่งสุดปลายทางเดิน มีเพียงทางเดินต่อทางด้านขวาเท่านั้น มันมีบันไดที่ลงต่อไปยังชั้นใต้ดิน ขาทั้งสองข้างก้าวสลับไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงขั้นสุดท้าย มันมีทางเดินยาวต่อไปอีก หากแต่ลู่หานเหลือบเห็นบานประตูสีน้ำตาลแห่งหนึ่ง ลู่หานเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู ใช้มือผลัก หลบด้านข้าง กระชับปืนแน่น รอสักพักก่อนที่จะไปยืนตรงหน้าประตูข้างๆ เซฮุน พบว่าในห้องนั้นมีลักษณะเป็นห้องยาว ภายในว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่ในนั้น มีเพียงโต๊ะไม้อยู่ตรงกลางพร้อมกับเอกสารจำนวนหนึ่งที่วางอยู่ตรงสุดปลายโต๊ะด้านตรงข้าม

 

 

เซฮุนเดินตรงไปยังฝั่งตรงข้ามเพื่อไปดูเอกสาร ส่วนลู่หานนั้นก็เดินไปตรงมุมขวาของห้องที่มีโต๊ะเล็กๆ อยู่โดยไม่ทันระวังตัวอะไรมากนัก

 

 

แกร๊ก

 

 

เสียงเหนี่ยวไกปืนดังขึ้นพร้อมกับเงาของผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง ลู่หานเบิกตาโพลง เขาไม่ได้ยินแม้แต่เสียงรองเท้ากระทบพื้นของบุคคลแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างหลัง ลู่หานจับกระชับปืน หันหลังกลับ

 

 

ปัง!

 

 

ลู่หาน!” เสียงร้องตะโกนของเซฮุนดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างโปร่งทรุดลงกับพื้น เลือกสีแดงสดไหล่ออกมาจากบาดแผลบริเวณช่วงท้อง นั่นคือสิ่งที่ทำให้ลู่หานได้รู้ตัวว่าเขาได้เสียทีให้กับศัตรูคนนี้ เขาเคลื่อนไหวช้าเกินไป ลู่หานหอบหายใจ สิ่งสุดท้ายที่เขารับรู้คือเสียงยิงปืนที่ดังขึ้นอีกนัด และ...

 

 

สติของเขาได้ดับวูบลงพร้อมกับทุกอย่างที่มืดสนิท

 























 

ตอนนี้มันสั้น เรารู้ #อ้าว 5555555
ฮือ ช่วงนี้วุ่นๆ น่ะค่ะ
มีซ้อมวงดนตรี บลาๆๆ เดวไปปัจฉิมอีก (ลาก่อนโลก orz)
และที่สำคัญ หน้าจอคอมเราพังอะ 5555555555555555
คือมันไม่ได้พังแบบดับนะ แต่มันพังแบบ ไงอะ
ปุ่มเปิดมันหลุดออกจากหน้าจออะ แล้วมันก็หายไปเลย
อนาถสุด555555555 (จะเล่าทำไมไม่รู้)
เอาเป็นว่าคิดถึงทุกคนน้า <3
#blacksuithh :D

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1250 mnrฯ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:44
    อะไรเนี่ยยยยยยยยย ไม่มีใครน่าไว้ใจเลยยยยย
    #1,250
    0
  2. #1229 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:50
    ชิงงี่ทำไมไปอยู่กับกลุ่มคนร้าย โอ้ยยยยยย แล้วคนที่พูดชื่อลู่นั่นใครว่ะ ครอบครัวลับๆหรอ
    #1,229
    0
  3. #1213 momaijung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 23:35
    ใครยิงแบมบี้ช้านนนน เดี๋ยวเอาระเบิดไปปาเลยนิ ย่า!!!
    #1,213
    0
  4. #1193 Audaidaj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 20:43
    มั้งจือเทาทั้งอี้ชิงทั้งชายปริศนาที่ในเมืองนั่นเยอะแยะไปหมด แงโดนยิงนะเป็นไรมากเนี่ย
    #1,193
    0
  5. #1165 littleV (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:19
    มีปมเพิ่มมาขึ้นเรื่อยๆแล้วว ขอให้ลู่หานไม่เป็นอะไร
    #1,165
    0
  6. #1120 khim nu'sbg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:46
    ชีวิตนี้เสี่ยงมากเลยยย ำไมมันรู้ทันไปซะหมดทุกอย่างเลย
    พี่ลู่ววววววววววววววววววววว
    #1,120
    0
  7. #1105 Mongmong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:16
    ลู่โดนยิง ห๋าาา!!! นางเอกต้องยังไม่ตายดิ ตอนต่อไปมันไม่ได้ end สักหน่อยยย
    #1,105
    0
  8. #1090 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 15:07
    ใครๆๆๆ!! บังอาจมากแก

    เซฮุนฆ่ามานนนน!!!
    #1,090
    0
  9. #1080 nnriya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 13:36
    ม่ายยยยยยยนะลู่หาน
    #1,080
    0
  10. #1058 maimes' ❀ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 00:13
    ใครยิงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ? คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว
    อย่าเป็นอะไรนะลู่หาน ตื้นขึ้นมาก่อนดิ
    #1,058
    0
  11. #1042 :bbubble (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 13:10
    เฮ้ยยยย เอาแล่วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โดนยิงแล้ววว
    #1,042
    0
  12. วันที่ 5 กันยายน 2557 / 13:40
    ตื่นเต้นๆๆๆ ลุ้นสุดๆ
    #1,031
    0
  13. #1004 ladyluhun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 11:58
    ใครยิงอาลู่ง่ะ ฮือออ ไม่เอานะไรท์

    เราสะดุ้งตอนเห็นชื่อลูกน้องของเชวซึงโฮ คืออี้ชิง เราเงิบมากอ่ะไรท์ จริงๆ

    อี้ชิงเป็นคนยิงลู่หรือเปล่า นางฟ้ายูนิคอร์นของเรา

    อย่าเป็นอะไรนะลู่ ... 
    #1,004
    0
  14. #984 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 17:49
    เหยยยยยยยย ลู่โดนยิงงงงงง
    แล้วคนนั้นคือใครกันนะ?????????????????
    #984
    0
  15. #964 katetoho (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 22:22
    เสี่ยวลู่โดนยิงหรือนี่แล้วฮุนจะช่วยได้ไหมเนี้ย
    #964
    0
  16. #947 pandatao' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:10
    โดนยิงเสียได้ = [] =
    พี่ลู่เป็นคนน่าสงสัยมาก แต่อะไรก็ไม่เท่ากับ
    โอเซฮุนนะ  ...
    #947
    0
  17. #930 izet (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 17:22
    ใครยิงพี่ลู่วววววววTT
    #930
    0
  18. #911 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 22:15
    ใครยิงอาลู่ อาลู่ห้ามเป็นไรนะ
    #911
    0
  19. #901 CHACHA C': (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 15:40
    เเง่งงงง ใครยิงเเบมบี้ T^T
    #901
    0
  20. #741 lee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 02:20
    พี่ลู่โดนยิงหรอ
    #741
    0
  21. #716 giikzsmile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 16:53
    แงพี่ลู่!!!
    #716
    0
  22. #704 fairylu_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 18:51
    พี่ลู่โดนยิง??
    #704
    0
  23. #663 br - (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 02:04
    จะฝันหรือความจริง ความตื่นเต้นก็ไม่ได้ต่างกันเลย T ____________ T
    #663
    0
  24. #648 FangHH (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 11:13
    หือออออออ เสี่ยวลู่โดนยิงงงงง
    ม่ายยยยยยยยย
    #648
    0
  25. #618 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 15:42
    ใคร ทำร้าย เสี่ยวลู่ เนี้ย ให้อภัยไม่ได้นะ   เน่ จัดการด้วย 
    #618
    0