BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 8 : 07 : GOOD MORROW DARLING

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 มี.ค. 57


















07
GOOD MORROW DARLING





 




 

 

 

            ลู่หานขยับตัวเล็กน้อยเมื่อผิวกายสัมผัสได้ถึงความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ พบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่บนเตียงของเซฮุนที่มักจะเต็มไปด้วยหมอน 5 – 6 ใบอยู่เสมอ ลู่หานปรือตาขึ้นมองไปยังนาฬิกาที่วางอยู่ข้างหัวเตียง เก้าโมง ก็ยังเช้าอยู่ ลู่หานคิด พบว่าในตอนนี้ตัวเองได้อยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งกับบ็อกเซอร์หนึ่งตัว ก็คงจะเป็นเซฮุนอีกสินะ ลู่หานมองไปยังกะละมังที่มีผ้าขนหนูวางพาดอยู่ด้านข้างเตียง อมยิ้มบางๆ เซฮุนมักจะเช็ดตัวให้เขาเสมอยามที่เขามาพักที่ห้องของเซฮุน ลู่หานหลับตาลง ความรู้สึกสบายตัวบวกกับอากาศเย็นๆ และผ้าห่มอุ่นๆ ทำให้เขารู้สึกง่วงอีกครั้ง เอื้อมมือไปหยิบหมอนที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุดเข้ามากอด มือกระชับผ้าห่มผืนหนาให้คลุมตัวเองมากขึ้น

 

 

            ปึก!

 

 

          เสียงทุบกระจกทำให้ลู่หานกลิ้งตัวลงจากเตียงโดยสัญชาตญาณ (ที่ได้ฝึกมา) ไปหลบอยู่ด้านข้างของเตียง ลู่หานสะบัดศีรษะเบาๆ ใช้มือขยี้ตาเล็กน้อย ยอมรับว่าในตอนนี้เขายังไม่ตื่นเต็มตามากนัก บ้าจริง ลู่หานสบถในใจเมื่อพบว่าเขาไม่มีอาวุธอะไรติดตัวสักอย่าง ฉับพลันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้คนจำนวน 3 – 4 ที่เริ่มเดินเข้ามาในห้องนั้น ชิบ ลู่หานเหลือบมองไปรอบๆ อย่างร้อนรนเพื่อหาบางสิ่งที่พอจะป้องกันตัวได้ แต่ทว่ามันกลับสูญเปล่า ที่นี่เป็นห้องของเซฮุนไม่ใช่ห้องของเขา ดังนั้นลู่หานจึงแทบไม่รู้เลยว่าที่ตรงไหนซ่อนอะไรไว้บ้าง เสียงฝีเท้าเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ  และในวินาทีนั้นลู่หานก็ได้เห็นบางสิ่งที่ได้โดนแสงอาทิตย์จนสะท้อนออกมาเป็นแสงระยิบระยับอยู่ใต้เตียง ลู่หานเอื้อมมือไปหยิบสิ่งของนั้นอย่างคาดหวัง แต่ทว่า...

 

 

            ปากกา?

 

 

          ลู่หานแทบอยากจะทึ้งหัวตัวเองให้ตายภายในวินาทีนั้น ปากกาหมึกซึมไม่สามารถแปลงร่างเป็นดาบเพื่อให้เขาฆ่าพวกนั้นได้ โอเค...แต่อย่างน้อยมันก็สามารถทิ่มตาพวกนั้นได้แหล่ะหน่า ลู่หานสูดหายใจลึก

 

 

            ในเมื่อไม่มีปืน

            ก็คงจะต้อง...

 

 

            ที่รัก ตื่นได้แล้วคำพูดทักทายพร้อมกับเซฮุนที่สวมเพียงเสื้อกล้ามกับบ็อกเซอร์ มีจานอาหารเช้าอยู่ในมือ เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงปืนดังขึ้นแทบจะทันทีที่ประโยคจบ กระสุนจำนวนหลายนัดถูกยิงย้ำๆ ไปที่ประตูที่ใช้บังร่างของเซฮุน เซฮุนดึงบานประตูที่สามารถหลุดออกจากช่วงพับได้อย่างง่ายได้ (เนื่องด้วยการถูกยิงจากกระสุนไม่ต่ำกว่าสิบนัด) เซฮุนใช้บานประตูที่ตอนนี้แทบพรุนไปด้วยกระสุนบังตัวเอง วิ่งมาทางเตียง โยนซากประตูไปยังอีกฟาก ทรุดตัวนั่งลงด้านข้างลู่หาน วางจานอาหารเช้าไว้ข้างตัวเอง

 

 

            บ้าอะไรกันแต่เช้าวะเนี่ยเซฮุนสบถ ล้วงมือเข้าไปในฟูก หยิบปืนพกออกมาหนึ่งกระบอก เล็งปืนยิงไปทางคนที่วิ่งมาจากปลายเตียง

 

 

            ปัง!

 

 

          ศัตรูที่วิ่งมาทางปลายเตียงล้มลงพร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นอีกระลอก ลู่หานล้วงมือเข้าไปในฟูกแบบที่เซฮุนได้ทำเมื่อครู่ แต่ทว่ามันกลับว่างเปล่า เขารู้สึกได้เพียงแต่สัมผัสนุ่มนิ่มของฟูกเท่านั้น แล้วปืนฉันหล่ะ?ลู่หานเอ่ยท้วง มองดูเซฮุนที่ยังคงยิงปืนไปยังศัตรูที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

 

 

            ไม่มีเซฮุนตอบ ยิงไปยังศัตรูคนที่สอง และคราวนี้เขาไม่ได้ยิงพลาด กระสุนนัดนั้นถูกยิงไปโดยช่วงอกของบุคคลคนนั้นพอดี เหลืออีกสองคน เซฮุนคิด เหลือบมองตำแหน่งของศัตรูอีกสองคน พบว่มีศัตรูหนึ่งคนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องทางด้านซ้าย ฉับพลันบุคคลนั้นก็ยิงมาทางเขาในวินาทีนั้น เซฮุนโน้มตัวต่ำลง กดหัวของลู่หานลงมาด้วย กระสุนหลายนัดถูกยิงไปโดนที่เตียงและหมอนจำนวน 3 - 4 ใบส่งผลให้ขนเป็ดลอยฟุ้งไปทั่ว เซฮุนกระตุกยิ้ม หนึ่งคนยืนอยู่ตรงปลายเตียง ส่วนอีกคนยืนอยู่ตรงมุมห้อง

 

 

            จบเกม

 

 

          เซฮุนผุดลุกขึ้น ยิงปืนไปทางตำแหน่งของศัตรูสองคนนั้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางม่านขนเป็ดที่ยากจะมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เมื่อแน่ใจว่าศัตรูทั้งหมดได้ตายสนิทเซฮุนก็ทรุดตัวลงข้างลู่หานอีกครั้ง นัยน์ตาคมเหลือบเห็นขนเป็ดที่ตกลงมาติดอยู่บนเส้นผมสีน้ำตาลคาราเมลของลู่หาน และดูเหมือนว่าจำนวนก็จะมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และภาพที่น่าตลกคือลู่หานยังคงกำบางสิ่งไว้ในมือแน่น ปากกา? เซฮุนยิ้มขำ

 

 

            “อะไร?ลู่หานถามเมื่อเห็นว่าเซฮุนยังคงมองตรงมายังตน

 

 

            กำปากกาแน่นเชียว คุณจะเอามันไปทิ่มตาพวกนั้นหรือไง?เซฮุนว่าพลางกลั้วหัวเราะ ส่งผลให้ลู่หานโยนปากกาไปด้านข้างในทันที น่าอายจริงๆ ลู่หานคิดเมื่อได้ยินประโยคล้อเลียนจากเซฮุน รอยยิ้มแสนกวนประสาทยังคงระบายไปทั่วใบหน้าของอีกคน เซฮุนเอื้อมมือไปปัดขนเป็ดบนกลุ่มผมของคนที่ตัวเล็กกว่า แต่ทว่ามันกลับหล่นลงมาอยู่ที่ปลายจมูกรั้นของลู่หาน เมื่อเห็นดังนั้นเซฮุนจึงเลื่อนมือไปบีบปลายจมูกรั้นนั้นเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

            ย๊า! พอเลยนะโอเซฮุนลู่หานโวยวาย ต่อยไปที่ไหล่ของเซฮุน เรียกเสียงหัวเราะที่ดังกว่าเดิมจากคู่หูจอมกวนประสาท หมัดคุณนี่หนักเหมือนเดิมเซฮุนว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงไม่ปล่อยมือจากปลายจมูกของลู่หานเอาง่ายๆ หนำซ้ำยังดูเหมือนจะเพิ่มแรงบีบเข้าไปอีก ทว่าในตอนสุดท้ายชายหนุ่มก็ยอมละมือออกเมื่อเห็นว่าลู่หานมองเขม่นมาทางเขา ปลายจมูกรั้นนั้นเริ่มขึ้นเป็นสีแดง

 

 

            นายนี่มัน...ลู่หานพึมพำ เซฮุนยังคงไม่หยุดหัวเราะ โอ๋เอ๋เซฮุนว่า หยิกแก้มของลู่หานเบาๆ ลู่หานเบ้ปาก ปัดมือของเซฮุนออก ผุดลุกขึ้น จ้องพิจารณาไปรอบๆ ห้องที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆ ศัตรูจำนวนสี่คนได้นอนสิ้นชีวิตอย่างสงบในแต่ละมุมห้อง

 

 

            แปลก ลู่หานคิด ในปกติแล้วที่อยู่อาศัยของพวกเขาจะถูกปกปิดเป็นความลับ แต่ในคราวนี้พวกนั้นกลับบุกมาที่ตึก แถมยังมาถูกห้องอีกต่างหาก และที่สำคัญคือศัตรูที่ได้มาก็ไม่ใช่พวกที่เก่งกาจอะไรมากนัก มันเหมือนราวกับว่าพวกนี้ถูกส่งมาเพื่อเป็นสาสน์ท้าอะไรบางอย่าง

 

 

            คุณว่าไง?เซฮุนลุกขึ้นตามลู่หาน หยิบจานอาหารเช้าที่ยังคงอยู่ในสภาพดีขึ้นมาด้วย ใช้ส้อมจิ้มแพนเค้กที่ถูกแบ่งออกเป็นชิ้นเล็กๆ เข้าปาก ฉันว่ามันแปลก มันไม่น่าจะรู้ข้อมูลของเราถึงขนาดนี้ลู่หานตอบ หันไปมองเซฮุนที่ยังเคี้ยวแพนเค้กอยู่เต็มปาก นายหล่ะ?

 

           

            เซฮุนยังคงเคี้ยวแพนเค้ก กลืนมันลงคอ ผมว่า...เซฮุนเว้นช่วง มองไปรอบๆ ห้อง

 

 

            ?

 

 

            “ผมคงได้ซื้อเตียงใหม่

 

 

            ลู่หานหันไปทำหน้าเอือมระอาแบบขีดสุดใส่เซฮุน เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังไปทั่วห้อง เซฮุนควงส้อมในมือเล่นไปมา ผมก็คิดเหมือนคุณนั่นแหล่ะ

 

 

            “งั้นเราก็ควรที่จะไปสำนักงานใหญ่ลู่หานว่า เตรียมตัวที่จะเดินไปแต่งตัว หากทว่าก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อเซฮุนมองหน้าเขาสลับไปกับเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้อง

 

 

            “ไร?

 

 

            “ซื้อเตียงใหม่แบบมีสปริงดีป่ะ?

 

 

            ลู่หานเตรียมตัวที่จะเปิดปากเพื่อโต้กลับคู่หูตรงหน้าของเขาที่ยังคงทำตัวทะลึ่งได้ทุกสถานการณ์ แต่สุดท้ายคำพูดทั้งหมดนั่นก็ถูกกลืนหายไปหมดเมื่อเซฮุนยัดสตรอว์เบอร์รี่ที่อยู่ในจานเข้าปากของเขา เซฮุนหัวเราะในลำคอ โน้มหน้าเข้าจุ้บปากของลู่หาน (ที่ยังคงมีสตรอว์เบอร์รี่) เบาๆ

 

 

            อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก






 

 

 

 

 

-





 

 

 

 

            เซฮุนขับรถ Aston Martin V8 Vantage SP10 คันใหม่ที่เพิ่งได้มาจากทิมไปยังสำนักงานใหญ่ โดยก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะออกมานั้นเซฮุนก็ได้โทรไปเรียกคนที่องค์กรเพื่อมาทำความสะอาดและเก็บซากทุกอย่าง โชคดีที่กำแพงในห้องของเซฮุนเป็นกำแพงเก็บเสียง แต่นั่นก็ไม่ได้มันจะเก็บเสียงกระจกแตกและข้าวของล้มระเนระนาดได้ทั้งหมด ในระหว่างที่พวกเขาเดินออกจากห้องก็ได้มีเพื่อนบ้านที่อยู่ข้างห้องต่างถามไถ่ว่าเสียงดังเมื่อครู่นั้นมันคืออะไร? และพวกเขาปลอดภัยดีไหม? และคำตอบของเซฮุนที่ตอบกลับไปนั้นก็สุดแสนจะเรียบง่าย

 

 

            พวกเราเล่นปาเป้ากันครับ

 

 

            มันเป็นคำตอบที่ไม่น่าเชื่อถืออย่างแรง แต่ก็...ดูเหมือนว่าเพื่อนบ้านของพวกเขาจะเชื่อสนิทใจ ยังโชคดีที่ปืนที่พวกเขาใช้นั้นมีกระบอกเก็บเสียง ไม่เช่นนั้นคงได้มีคำถามที่ยืดยาวกว่านี้อีกแน่นอน ลู่หานเหลือบมองไปยังคู่หูที่ยังคงผิวปากอย่างอารมณ์ดี เซฮุนจอดรถเมื่อถึงยังจุดหมาย พวกเขาสองคนเดินเข้าไปยังตึกสำนักงานใหญ่ กดลิฟต์ไปยังชั้นแปด เซฮุนกับลู่หานกลับมายังห้องสีขาวสะอาดอีกครั้ง และตามเคย เรย์นั่งอยู่หลังเก้าอี้ ในมือควงปากกาเล่นไปมา

 

 

            ฉันรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับที่พักของคุณ เจ้าหน้าที่เซฮุนเรย์เริ่มพูดก่อนที่เซฮุนจะปริปากอะไรออกมา และใช่...ฉันรู้ว่ามันมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เราจะค่อยไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลัง ฉันจะมอบหมายให้เจ้าหน้าที่คนอื่นสืบเบาะแสไปก่อน

 

 

            “ชเวซึงโฮได้เดินทางออกนอกประเทศไปแล้ว ในตอนนี้เขาอยู่ที่ฮ่องกงเรย์หยิบซองสีน้ำตาลบนโต๊ะ ยื่นมันให้กับเซฮุน

 

 

 

            เซฮุนรับซอง เปิดมันออก

 

 

 

            นั่นคือตั๋วเครื่องบิน พาสปอร์ตของพวกคุณและรายละเอียดทั้งหมดอยู่ในกระดาษแผ่นนั้น ไฟลท์ออก 6 โมงเย็นของวันนี้ อย่าเลทล่ะเรย์พูด ทำหน้าเคร่งเครียดในแบบที่ลู่หานเคยเห็นแทบนับครั้งได้

 

 

            ภารกิจใหม่คือการจับเป็นชเวซึงโฮ คุณไม่จำเป็นต้องถ่ายรูปหลักฐานอีก แค่นั้นหล่ะ ขอให้โชคดี

 

 

            เซฮุนกับลู่หานโค้งให้หญิงวัยกลางคน เดินออกจากห้อง ในระหว่างทางที่เดินออกจากตึกลู่หานก็ได้พบกับเจ้าหน้าที่ที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเดินสวนไป นายรู้จักเขาไหม?ลู่หานเอ่ยถามเซฮุน พยักพเยิดหน้าไปทางเจ้าหน้าที่คนนั้น

 

 

            อ่อ...เจ้าหน้าที่ระดับสองคนใหม่เซฮุนตอบ รู้สึกจะชื่อ...ไรนะ? หวงจื่อเทาละมั้ง

 

 

            “นายรู้จักเขาได้ยังไง?

 

 

            “เรย์เคยติดต่อให้ผมไปช่วยเขาฝึกเรื่องการต่อสู้น่ะ

 

 

            “อ่อลู่หานรับคำ ขาทั้งสองข้างเดินตามเซฮุนไปยังที่จอดรถ เหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตน พบว่าในตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสอง เราควรไปสนามบินกันเลยไหม?

 

 

            เซฮุนเปิดประตูรถ เช่นเดียวกันกับลู่หานที่เข้าไปนั่งฝั่งข้างคนขับ เซฮุนสตาร์ทรถ หยิบแว่นกันแดดสีชาของตนขึ้นสวม มือจับเปลี่ยนเกียร์ ออกรถ

 

 

            ไปเลยก็ได้ ว่าแต่นาฬิกาของคุณยังอยู่ไหม?

 

 

            “ยังอยู่

 

 

            “ก็ดีครับเซฮุนยกยิ้ม เปิดเพลงแจ๊สยุค 1960's Motown เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว ทว่าประโยคถัดมาของเซฮุนก็ทำให้ลู่หานหลุดหัวเราะออกมา

 

 

            ผมกะว่าจะเอาระเบิดไปปาพวกมันซักลูก








 

 

 

           

 

 

 

 

           

วันนี้เอารถคันใหม่ของเจ้าหน้าที่เซฮุนมาให้ดูกัน แฮ่



Aston Martin V8 Vantage SP10



ส่วนอันนี้เป็นแนวเพลงที่เจ้าหน้าที่เซฮุนชื่นชอบนะคะ

1910's Ragtime, 1920’s Charleston, 1930’s Boogie Woogie, 1940’s Swing

1950’s Doo Wop, 1960’s Motown, 1970’s Reggae

อันนี้เป็นตัวอย่างเพลงแจ๊สยุค 1940's Swing กับ 1910's Ragtime
มีคนนำเพลงในสมัยปัจจุบันมาทำเป็น cover
(เราอยากลองให้ฟังจะได้นึกออกว่าเวลาเจ้าหน้าที่เซฮุนเปิดเพลงแล้วฟีลเป็นยังไง555)



 



 

Justin Bieber - Beauty And A Beat (1940's Swing)


 


 

Macklemore - Thrift Shop (1910's Ragtime)


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1249 mnrฯ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:39
    มีหนอนอ่ะแน่ๆ
    #1,249
    0
  2. #1228 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:42
    รู้สึกเหมือนมีไส้ศึกอยู่ในองค์กร เราต้องไม่ประมาท ทุกสถานการณ์



    #1,228
    0
  3. #1212 momaijung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 23:20
    ทำไมเราสงสัยแบคอ่ะ ตั้งแต่ตอนที่แล้วจอดรถคู่กันแท้ๆรถเซฮุนโดนระเบิดอยู่คันเดียว แต่อาจจะเป็นใครก็ได้ในองค์กรที่หมั่นไส้ทั้งคู่อ่ะ
    #1,212
    0
  4. #1192 Audaidaj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 20:33
    ข้อมูลเจ้าหน้าที่รั่วขนาดนี้ไม่ธรรมดาแล้วนะ เล่นตามมาถึงที่บ้าน เซฮุนนี่น้าทำตัวบ้าบอไปเรื่อยจิงหน้าสิ่วหน้าขวานนางก้อกล้าเล่น
    #1,192
    0
  5. #1164 littleV (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 14:37
    มีเงื่อนงำ ใครเป็นหนอนกันแน่อะเดาไม่ออกเลย 
    เปิดตัวจื่อเทาอีกคนแล้ว คงต้องรอดูต่อไป
    #1,164
    0
  6. #1119 khim nu'sbg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:26
    เซฮุนนน.... ไม่รู้จะอธิบายยังไงกับแก 5555
    เทาเป็นหนอน ป่ะเนี้ย?
    #1,119
    0
  7. #1104 Mongmong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:10
    โอ้ววว ไปฮันนีมูนกันรึเปล่าจ้ะ
    #1,104
    0
  8. #1089 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 13:11
    ใครทำ?? แบคอ่อ??
    #1,089
    0
  9. #1057 maimes' ❀ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 00:00
    ไม่เคยมีคำว่าซีเรียสสำหรับเจ้าหน้าที่เซฮุน
    แม้แต่เวลาที่คนจะเข้ามาฆ่าถึงห้อง 55555'
    #1,057
    0
  10. #1041 :bbubble (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 09:02
    บ้ะ เท่มากเลขนาดเพิ่งตื่นนอน เจ๋งจริงไรจริง
    เราชอบแนวเพลงแบบเจ้าหน้าที่เซฮุนเหมือนกัน หาๆฟังอยู่ ขอบคุณนะคะไรท์เตอร์5555555
    #1,041
    0
  11. วันที่ 5 กันยายน 2557 / 13:27
    ลู่อย่าเปนรายน้าาาาา
    #1,030
    0
  12. #1018 ต้นวิลโลว์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 20:23
    ฟิคเรื่องนี้ทำให้เราติดเพลงแจ๊ส555 ชอบบ
    #1,018
    0
  13. #1003 ladyluhun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 11:40
    ไรท์ เราฮาพี่ลู่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อย่างน้อยก็จิ้มตาคนได้ เออจริงนะ ฮิๆๆ

    พี่ลู่ดูใสๆน่ารัก มุ้งมิ้งไปเลยเมื่ออยุ่กับเซฮุนคนทะลึ่งทุกเวลา

    ตอนนี้จื่อเทาโผล่ เหอววววว หวังว่าจื่อเทาจะไม่ใช่สปายนะ 
    #1,003
    0
  14. #983 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 17:30
    เซฮุนทะลึ่งได้ทุกสถานการณ์ - -"

    สงสัยใครได้เนี่ยยยยยยย
    #983
    0
  15. #946 pandatao' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:02
    ไม่รู้จะสงสัยใครเลยนะเนี่ย
    ว่าตกลงแล้วใครกันแน่นะที่เป็นสปาย
    ไม่ลู่หาน ก็เซฮุน สักคนนึง ?
    #946
    0
  16. #929 izet (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 17:14
    ครึกครื้นกันแต่เช้าเลยเนอะ สงสัยอาเทาเหมือนเรามั้ย -.-?
    #929
    0
  17. #910 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 21:44
    มีเรื่องน่าตื่นเต้นได้ตลอดจริงๆ 
    #910
    0
  18. #900 CHACHA C': (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 15:25
    เซฮุนขี้เล่นเกินไปป่ะ 55555555
    คือพึ่งผ่านความเเฟนตาซีมาหยก ๆ มาพูดเล่นซะน่ารัก
    #900
    0
  19. #860 ชมพู (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 20:51
    อิเน่มันกวนได้ตลอด
    #860
    0
  20. #740 lee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 02:16
    ปากกาก็เอานะ
    #740
    0
  21. #715 giikzsmile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 16:43
    ขำอะ เซฮุนยังขี้เล่นได้อยู่ 55555
    #715
    0
  22. #703 fairylu_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 18:43
    เซฮุนทุกเวลาจริงๆ.......
    #703
    0
  23. #662 br - (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 01:57
    มาบอกคิดถึงนั่นใคร ... แล้วลู่หานจะไม่เป็นไรใช่มั้ย ; _ ;
    #662
    0
  24. #647 FangHH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 10:47
    เซฮุนนี่น้าาา น่ารักได้ตลอดอ่ะเขินนนน
    พี่ลู่ก็เอือมระอาละนะแต่แบบนางคงงแพ้ทางงไปแล้วว555555
    อิอิ เขินซังงงง
    #647
    0
  25. #617 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 15:23
    เอิ่มนะ หื่นตลอดอะ เน่ ขนาดถูกบุกยิงถึงในห้อง ยังไม่สนใจอะไรเลย
    คิดอย่างเดียว ต้องเปลี่ยนเตียง  อืมนะ ขำอะ 

    แต่ ท่ามีคนบุกเข้ามาแบบนี้ แสดงว่ามี สปาย แน่ๆล่ะ  แต่ว่าเปนใคร กัน 
    #617
    0