BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 7 : 06 : TRUST IN ME

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ก.พ. 57




 



















06
TRUST IN ME



 

 

 
 

 

 

            บรรยากาศในห้องโถงยังคงเต็มไปด้วยความกดดันจากสายตาของแบคฮยอนที่มองมาทางลู่หาน แต่ทว่าในครั้งนี้ลู่หานไม่ได้หลบตามาสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าตัวเองอีกต่อไป

 

 

            งั้นเหรอครับลู่หานพูด สบสายตากับแบคฮยอน

 

 

            “…”

 

 

 

            “เซฮุนยังคงเป็นคู่หูของผม และหน้าที่ของผมก็คือการดูแลเขาให้ดีที่สุด เพราะฉะนั้น...ไม่ต้องกลัวหรอกนะครับลู่หานพูด ยังคงมองแบคฮยอนอย่างไม่ละสายตาไปไหน ส่วนพวกคนทรยศ ใครทำอะไรเอาไว้ ไม่นานนักผลกรรมก็ตามทันเองหล่ะครับ

 

 

            เหมือนกับเกิดสงครามประสาทภายในรอบบริเวณนั้น แบคฮยอนกับลู่หานเปรียบเสมือนกับสหภาพโซเวียตกับสหรัฐอเมริกาในช่วงที่ก่อสงครามเย็น บรรยากาศยังคงตึงเครียดอยู่แบบนั้น ไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่ง...

 

 

            พวกมันเป็นคนวางระเบิดนะ ผมไม่ได้ระเบิดเองซักหน่อย

 

 

            เสียงของเซฮุนที่เถียงกับทิมดังมาจากทางด้านซ้ายของห้อง ลู่หานพบว่าเสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเซฮุนได้มาหยุดตรงหน้าเขากับแบคฮยอน เซฮุนเบ้ปาก บ่นกะปอดกะแปดเหมือนเด็กๆ

 

 

            ผมโดนด่าเรื่องรถอีกแล้วแฮะ ทั้งๆ ที่พวกมันมาวางระเบิด ผมไม่ได้วางเองซักหน่อย!”

 

 

            ลู่หานอมยิ้มให้กับกิริยาที่เหมือนเด็กของเซฮุน เตรียมตัวที่จะพูดอะไรออกไป ทว่า...

 

 

            แต่ยังไงนายก็รอดตายไม่ใช่หรือไง? แบคฮยอนพูดพลางหัวเราะในลำคอ ชิงพูดขึ้นมาก่อนลู่หาน ว่าแต่นายว่างไหม? ไปหาอะไรทานกันเถอะ

 

 

            เซฮุนชั่งใจอยู่พักหนึ่ง อ่า...ก็ว่างนะ ดีเหมือนกัน ไม่ได้ทานกับคุณนานแล้ว”   

 

 

            ลู่หานรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในที่นี่อีกครั้ง เซฮุนยังคงให้ความสนใจกับแบคฮยอนมากกว่าเขา เมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกโหวงในใจ ลู่หานอยากที่จะเดินเข้าไปกระชากเซฮุนให้ออกห่างจากมาสเตอร์คนนั้น อยากที่จะพาเซฮุนกลับไปที่บ้านแล้วทำอาหารง่ายๆ ให้ทาน อยากที่จะพาเซฮุนเดินไปที่อื่นที่ไม่ใช่ตรงนี้

 

 

            แต่แล้วให้ทำยังไงหล่ะ?

            ในเมื่อลู่หานเป็นแค่คู่หูของเซฮุน

            ใช่...ลู่หานเป็นแค่คู่หูของเซฮุน

 

 

            สิ่งสุดท้ายที่ลู่หานคิดออกคือการที่จะก้าวไปจากตรงนี้ ลู่หานเตรียมตัวที่ก้าวไปอีกทาง ทว่าเสียงของเซฮุนกลับทำให้ลู่หานหยุดชะงัก ไปด้วยกันไหมลู่หาน?เซฮุนเอ่ยถาม ไม่ได้เรียกเขาว่าแบมบี้อีกต่อไป ซึ่งนั่นทำให้ลู่หานรู้สึกว่าเขายิ่งเป็นส่วนเกินยิ่งกว่าเก่า ลู่หานส่ายหน้าแทนคำปฏิเสธ ไม่นึกฟังเสียงของเซฮุนที่ยังคงเรียกมาตามหลัง ลู่หานเดินไปอีกทาง เลือกที่จะลงบันไดแทนลิฟต์ ขาทั้งสองข้างก้าวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งออกจากตัวตึก เซฮุนไม่ได้ตามเขามา นี่เขากำลังหวังอะไร? โง่จริงๆ ลู่หานคิด แค่นยิ้มเหยียดให้กับตัวเอง

 

 

            นายกำลังหวังอะไรอยู่กันแน่ลู่หาน

 

 

 






 

-

 





 

 

            ลู่หานเลือกที่จะจอดมอเตอร์ไซค์ BMW ที่เพิ่งได้มาจากที่จอดรถของสำนักงานใหญ่ (ซึ่งมันมีกุญแจคาเอาไว้) ข้างๆ ร้านกาแฟที่เขามักมาอยู่บ่อยครั้ง ลู่หานเดินเข้าร้าน สั่งลาเต้ที่ตัวเองได้สั่งเป็นประจำก่อนที่จะเดินไปนั่งที่มุมร้าน

 

 

            Rrrrr

 

 

          เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ลู่หานล้วงหยิบมันขึ้นมาก่อนที่จะหยิบขึ้นมาดู รายชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอทำให้ลู่หานเลือกปิดเสียง ปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างนั้น

 

 

            เซฮุน

 

 

          สายที่สอง สาม และสี่ยังคงถูกโทรเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงสายที่ห้า ลู่หานรู้สึกว่าเขาเริ่มรำคาญกับแรงสั่นสะเทือนที่ดูเหมือนว่าจะไม่หยุดเอา ง่ายๆ ของโทรศัพท์มือถือเครื่องสีขาว จนในที่สุดก็ต้องเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นก่อนที่จะกดรับ

 

 

            อะไร

 

 

            ลู่หานเสียงที่ตอบกลับมานั้นเบาเสียมากๆ จนลู่หานกลัวว่าคนที่อยู่ปลายสายจะเป็นอะไรไป กลับมาหาหน่อย

 

 

            นายเป็นอะไรไปเซฮุน?ลู่หานเอ่ยถามเสียงร้อนรนเมื่อเสียงของเซฮุนดูอ่อนล้าและน่าเป็นห่วง ลู่หานผุดขึ้นยืนจนเต็มความสูง ยอมทิ้งแก้วลาเต้ของตนที่ดื่มไปไม่ถึงหนึ่งส่วนสี่ไว้บนโต๊ะ ขาทั้งสองข้างก้าวอย่างรวดเร็วออกมานอกร้าน เอ่ยถามคำถามซ้ำอีกครั้ง นายอยู่ไหน? เป็นอะไรมากไหม?

 

 

            “ปวดหัวเซฮุนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนพึมพำ ตอนนี้อยู่ที่ห้อง ตอนแรกไม่ได้เป็นขนาดนี้เสียงของเซฮุนขาดช่วงไปพักหนึ่ง กลับมาหาผมหน่อย

 

 

            “ฉันกำลังไปลู่หานวิ่งไปทางร้านยาที่อยู่ด้านข้าง ซื้อยาแก้ไข้และแก้ปวดพร้อมกับอาหารที่ทานง่ายๆ อย่างเช่นโจ๊ก ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็มาอยู่ในมือของเขา ขาทั้งสองข้างรีบก้าวกลับไปยังพาหนะสองล้อที่จอดอยู่ข้างๆ ร้านกาแฟร้านเดิม บิดคันเร่งเพื่อกลับไปยังที่พักอย่างร้อนรน

 

 

 

            เซฮุน...ห้ามเป็นอะไรไปนะ

 

 

 

 

           

 

 

 

-

 

 

 




 

 

            ลู่หานกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงยาและโจ๊กในมือ ดวงตาสีอัลมอนด์จ้องมองไปรอบๆ เซฮุนอยู่ไหน? ลู่หานคิดเมื่อในตอนนี้ห้องรับแขกดูว่างเปล่าและเงียบเชียบ ห้องของเซฮุนถูกตกแต่งในแบบวินเทจโทนสีน้ำตาล เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ล้วนเป็นไม้ โดยที่โต๊ะทุกตัวในห้องมักจะมีหนังสือสองสามเล่มวางไว้เสมอ ในเวลาว่างลู่หานมักจะเห็นเซฮุนเปิดเพลงแจ๊สยุค 1920s คลอเบาๆ ในขณะที่อ่านวรรณกรรมอังกฤษ แต่ทว่าในตอนนี้กลับไม่มีคนนั่งอ่านที่เก้าอี้นวมสีครีมเหมือนอย่างเคย ขาทั้งสองข้างเริ่มก้าวไปยังจุดหมายปลายทางที่ใหม่ จนกระทั่งเท้าสองข้างมาหยุดที่หน้าประตูสีครีม ห้องนอนของเซฮุน

 

 

 

            ลู่หานเอื้อมมือไปบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตู แต่ทว่าเมื่อเห็นภาพที่อยู่ในห้องก็แทบอยากจะปาถุงยากับโจ๊กใส่คนที่ชันตัวนั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมตัวยาวนั่น เซฮุนสวมเสื้อเชิ้ตที่สภาพหลุดหลุ่ยออกนอกกางเกงแสล็ค กระดุมเสื้อถูกปลดออกสามสี่เม็ด เนคไทถูกดึงลงอย่างหลวมๆ เซฮุนสวมแว่นกรอบสี่เหลี่ยมสีดำ ในมือมีวรรณกรรมอังกฤษ เหยียดขาออกอย่างสบายๆ ไปจนสุดความยาวของเก้าอี้ เซฮุนเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก กดยิ้มมุมปาก

 

 

 

            "มาแล้วหรอ"

 

 

 

            ตอนนี้ลู่หานไม่ได้คิดจะปาถุงโจ๊กใส่เซฮุนอีก เขาอยากที่จะสาดมันใส่เซฮุนเลยมากกว่า คนป่วยขี้โกหก ลู่หานคิด เบ้ปาก หันตัวกลับ คิดที่จะเดินออกจากห้อง หากสุดท้ายก็กลับมีท่อนแขนเข้ามาโอบเอวเขาไว้ ลู่หานได้จมลงในอ้อมกอดของเซฮุนอีกครั้ง และอีกตามเคย ลู่หานไม่สามารถปฏิเสธอ้อมกอดอันแสบอบอุ่นของเซฮุนได้

 

 

 

            "ซื้อมาให้ผมหรอ?" เซฮุนถามขึ้น คางเกยกับไหล่ของลู่หาน 

 

 

 

          แล้วจะซื้อให้ใคร ลู่หานคิด และนั่นก็เป็นเพียงความคิดเมื่อลู่หานไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เซฮุนหัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นลู่หานเงียบ หยิบถุงยาและโจ๊กในมือของลู่หานวางไว้ที่โต๊ะข้างๆ เซฮุนโยกตัวไปมาจนร่างของลู่หานคล้อยโยกไปด้วย "ขอบคุณนะครับ"

 

 

 

            "นายโกหกฉันทำไม?" ลู่หานเริ่มคำถามขึ้น เด็กเลี้ยงแกะนามว่าเซฮุนหัวเราะในลำคอดังขึ้นกว่าเก่า จับตัวของลู่หานให้พลิกมาหาตน โน้มหน้าลงจนกระทั่งปลายจมูกเกือบแตะกัน

 

 

 

            "ถ้าไม่โกหกแล้วจะมาหาไหม?"

 

 

 

            "..."

 

 

 

            "ผมก็อยากให้คุณสนใจผมบ้าง"

 

           

 

            ลู่หานรู้สึกว่าหน้าของเขาร้อนขึ้นเกือบถึง 100 องศา ลู่หานพยายามเบี่ยงหน้าหลบเซฮุนที่ถึงแม้ว่าสวมใส่แว่นตากรอบสี่เหลี่ยมสีดำ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าใบหน้าอันแสนหล่อเหลาจะดูแย่ลงเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมยังคงจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกหมาตัวเล็กๆ ใกล้เกินไปแล้ว ลู่หานคิดเมื่อเซฮุนใช้มือเชยคางของเขาขึ้น ลมหายใจของเซฮุนเป่าลงที่ใบหน้าของเขา เสียงหัวใจของลู่หานเริ่มเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ จะได้ยินไหมนะ? ลู่หานพยายามที่จะทำให้หัวใจของตนเต้นช้าลง แต่นั่นก็สูญเปล่าเมื่อเซฮุนเริ่มโน้มหน้าเข้าใกล้เขามากขึ้น และมากขึ้น

 

 

ปิดเพลงหน้าบทความ แล้วกดเล่นนะคะ<3


 



 

            ฉับพลันเสียงเพลงแจ๊สที่ลู่หานคุ้นเคยดีก็เริ่มดังขึ้น เสียงนั้นดังขึ้นมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่ตั้งอยู่มุมห้อง เซฮุนยกยิ้ม นั่นคือสิ่งที่เขาได้เตรียมไว้ตั้งแต่แรก เซฮุนยังคงไม่ละระยะห่างออกจากใบหน้าของลู่หาน แขนเกี่ยวกระชับเอวของลู่หานให้เข้ามาใกล้มากขึ้น

 

 

 

            "You're just too good to be true" เซฮุนเริ่มร้องไปตามเนื้อเพลง ใช้นิ้วเกลี่ยแก้มของลู่หานเบาๆ "Can't take my eyes off of you" เซฮุนโน้มตัวเข้าใกล้จนกระทั่งหน้าผากของเขากับลู่หานได้แนบชิดกัน นัยน์ตาคมสบกับดวงตากลมโตอย่างมีนัย

 

 

 

            "You'd be like heaven to touch" เซฮุนกดจูบลงที่ปลายจมูกรั้นของลู่หานเบาๆ ไล่จูบไปด้านข้างจนกระทั่งถึงผิวแก้มอมชมพูที่ตอนนี้มีสีแดงระเรื่อแต้มไปทั่วบริเวณ "I wanna hold you so much" เซฮุนโอบกระชับเอวลู่หานให้เข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ขยับตัวคลอไปตามเสียงเพลง 

 

 

 

            เซฮุนยกยิ้มสเน่ห์ โน้มหน้าเข้ากระซิบข้างหูของลู่หาน "As long last love have arrived" เซฮุนไล่จูบไปตามสันคางของลู่หาน กระชับเอวให้แน่นขึ้นอีกครั้งจนกระทั่งช่วงบนได้เข้าชิด ซึ่งนั่นทำให้เซฮุนรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจลู่หาน "And I thank God I'm alive"

 

 

 

            จังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับหัวใจของเขา

 

 

 

            ลู่หานรู้สึกว่าเขาจะต้องหัวใจวายตายในอ้อมกอดของเซฮุนในไม่ช้านี้ หัวใจไม่รักดีของเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วยิ่งกว่าตอนโดดหน้าผาเสียอีก ลู่หานกำลังจะระเบิดตัวเองให้กลายเป็นผงแน่ๆ ถ้าเซฮุนยังคงพรมจูบไปทั่วใบหน้าและป้อนคำหวานๆ อยู่แบบนี้

 

 

           

            “The sight of you leaves me weak” ริมฝีปากที่ได้รูปยังคงร้องเนื้อเพลงคลอตามเพลงไปเรื่อยๆ ซึ่งนั่นทำให้ลู่หานรู้สึกว่าระบบปฏิบัติการในสมองของเขาเริ่มล้มเหลว เขากำลังจะตาย ลู่หานได้พ่ายแพ้กับเซฮุนอย่างราบคาบ ใบหน้าคมที่มีแว่นสวมใส่อยู่กำลังใช้จมูกที่โด่งเป็นสันไล่ไปทั่วบริเวณแก้มของเขา “There are no words left to speak”

 

 

            ในที่สุดริมฝีปากของเซฮุนก็ทาบลงมาที่ริมฝีปากของลู่หาน ทุกอย่างเงียบเชียบไร้คำพูด หากทว่าลู่หานกลับรู้สึกว่าสมองของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยคำว่าเซฮุน เซฮุน และเซฮุน เซฮุนยังคงมอบจูบอันแสนหอมหวาน ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งลู่หานรู้สึกได้ถึงต้นขาที่สัมผัสกับวัตถุ แข็งพร้อมกับริมฝีปากที่ละออกก่อนที่ทุกอย่างจะพลิกหงาย ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นมีเพียงแต่เพดานสีขาวสะอาดพร้อมกับเซฮุนที่เริ่มขึ้นคร่อมเขา ลู่หานไม่แน่ใจนักว่าเซฮุนดันเขามาชิดกับขอบเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ถึงกระนั้นลู่หานก็ไม่นึกสนใจมันอีก เขาสนใจเพียงแค่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเซฮุนที่ถอดแว่นกรอบสี่เหลี่ยมสีดำนั้นไปข้างเตียง กดยิ้มมุมปาก มือทั้งสองข้างวางขนานอยู่ด้านข้างหัวไหล่ของลู่หาน

 

 

 

I love you baby, and if it’s quite all right

I need you baby, to warm my lonely night

 


 

          เครื่องเล่นแผ่นเสียงยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม เสียงเพลงยังคงดังออกมาอยู่เรื่อยๆ เซฮุนโน้มใบหน้าเข้าหาลู่หาน พ่นลมหายใจร้อนไปทั่วบริเวณซอกคอ


 

I love you baby, trust in me what I say

Oh pretty baby, don’t bring me down I pray

 


 

          เชื่อผมนะเซฮุนกระซิบข้างใบหูของลู่หาน ก่อนจะละใบหน้าออกมาสบตากับคนที่อยู่ใต้ร่าง ทว่ามันก็ไม่มีคำพูดอะไรต่อจากนั้นอีกเมื่อลู่หานยกแขนทั้งสองข้างของตนขึ้น คล้องคอเซฮุน กดลงมาจนกระทั่งริมฝีปากของพวกเขาทั้งสองคนแตะกันอีกครั้ง จูบร้อนแรงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ไม่มีใครนึกสนใจห้วงเสียงเพลงในห้องอีกต่อไป เซฮุนยังคงเก็บเกี่ยวความหอมหวานภายในโพรงปากของลู่หานอย่างไม่มีวันพอ มือไล่ลงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด ความเย็นที่สัมผัสกับผิวกายทำให้ลู่หานนึกอะไรได้บางอย่าง เซฮุนยังคงบาดเจ็บ ลู่หานดันไหล่ของเซฮุนออก นั่นทำให้กิจกรรมการจูบยุติลงโดยปริยาย เซฮุนเลิกคิ้ว หืม?

 

 

            “นายเจ็บหลังอยู่ลู่หานพูด ทำทีจะชันกายลุกขึ้นนั่ง

 

 

            อ่อ... เซฮุนยกยิ้ม ใช้มือทั้งสองข้างกดลู่หานให้ลงไปนอนบนเตียงอย่างเดิม มือเสยผมที่ปรกหน้าผากออก ปลดเนคไทแล้วถอดเสื้อเชิ้ตของตนออกอย่างรวดเร็วก่อนที่จะโยนมันไปด้านหลังอย่างไม่ใยดี ก็แค่เจ็บหลังเอง

 

 

            “…”

 

 

            “ไม่ได้เจ็บเอวซักหน่อย

 

 









 

- cut -





 

         

            ลู่หานที่เปลือยเปล่านอนหายใจเป็นจังหวะอยู่ในอ้อมกอดของเซฮุน เซฮุนใช้มือลูบไปตามกลุ่มผมนิ่มเบาๆ กระชับคนตัวเล็กกว่าให้เข้ามาใกล้มากขึ้น รอยยิ้มบางๆ ระบายไปทั่วใบหน้าอันสมบูรณ์แบบ ลู่หานลืมตาขึ้นเมื่อเซฮุนลากนิ้วลงเป็นทางยาวบนแผ่นหลังของเขา

 

 

            ยังไม่พออีกหรือไง ตัวฉันจะพรุนแล้วนะ

 

 

            เซฮุนหัวเราะในลำคอกับคำพูดของลู่หาน น่ารักแบบนี้จะอดใจไหวได้ยังไง เซฮุนคิด กระชับผ้าห่มให้ขึ้นมาคลุมจนถึงต้นคอของลู่หาน กดจูบลงที่ข้างแก้มของคนในอ้อมกอดเบาๆ

 

 

            ก็อยากทำตัวน่ายิงเองทำไม?

 

 

            ลู่หานเขม่นตาใส่เซฮุน เรียกเสียงหัวเราะให้ดังกว่าเก่า เซฮุนกดหัวกลมๆ ของลู่หานให้แนบชิดกับแผงอกของเขา ใกล้จนกระทั่งลู่หานได้ยินเสียงของอวัยวะที่เต้นอยู่ด้านในนั้น หัวใจของเซฮุนที่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับหัวใจของเขาอีกครั้ง

 

 

            นอนได้แล้วแบมบี้จอมยุ่ง ไม่งั้นผมจะยิงคุณอีกนัดสองนัดนะ

 

 

            ลู่หานมีความคิดที่อยากจะต่อยเสยคางคนที่ยังคงพูดจาลามกอยู่กับเขาตลอดเวลา แต่ก็นั่นหล่ะ...สุดท้ายลู่หานก็ทำได้เพียงแค่หลับตาลง ปล่อยให้มือของเซฮุนลูบกลุ่มผมนิ่มของเขาจนกระทั่งผล็อยหลับไป เซฮุนอมยิ้ม กดจูบลงที่หน้าผากมนอย่างแสนรัก

 

 

            ฝันดีนะครับ...แบมบี้ของผม

















 

ฉากคัทหาได้ที่ไบโอ @doubleholiq
พาส hunhanfiction ค่ะ

*เพลง Can't Take My Eyes Off Of You - Frankie Valli and The 4 Seasons 

 

 

 


 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1248 mnrฯ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:35
    กรี๊ดดดดดดด เป็นฟิคที่สวิงอารมณ์มากๆ แต่ฮืออออ ชอบบบ
    #1,248
    0
  2. #1227 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:12
    ลู่โดนยิงที่เอวที่นะ สนุกมั้ยย
    #1,227
    0
  3. #1191 Audaidaj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 00:44
    ถ้าเป็นนี่เปิดไปเจอเซฮุนนอนอยู่บนเตียงเสื้อหลุดลุ่ยนี่ระทดระทวยถุงโจ๊กหล่นละค่ะ
    #1,191
    0
  4. #1163 littleV (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 14:13
    ฮือออ เขินแรงมาก เราชอบความรู้สึกของสองคนนี้มันลึกซึ้งอะ ละมุนมาก
    #1,163
    0
  5. #1152 chocolateBT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:30
    คือความรู้สึกของทั้งสองมันลึกซึ้งอะ มันเต็มไปด้วยความเชื่อใจ เชื่อมั่น ดีจริงๆนะ ฟิคนี้
    #1,152
    0
  6. #1129 kangkeng_yeen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 18:53
    โอ้ยเขินกับโอเซฮุน ไม่ได้เจ็บเอวสีกหน่อย เหลืออีกห้านัด โอ้ยยยยยย กรีดร้อง -///////////////////////-
    #1,129
    0
  7. #1118 khim nu'sbg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 12:29
    โอ้ยยยเขินนนน เขินมากกกก ตอนเซฮุนร้องเพลง ต๊ายยยยยย
    ภาพมาเลยค่ะ กรี๊ดดด ง่ะเขินมาก เขินสุดๆ กรี๊ดดดด -/////-
    โอ้ยยจะตายกับเซฮุน
    #1,118
    0
  8. #1103 Mongmong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:05
    Iอริ้งงงง ละมุนมากอะ ลู่อย่าเป็นสปายนะจริงๆๆๆ เดี่ยวฮุนเสียใจ
    #1,103
    0
  9. #1088 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 12:46
    กรี๊ดดดดดด อิเน่แผนสูงตลอดดดด>
    #1,088
    0
  10. #1056 maimes' ❀ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 23:51
    เซฮุนเรื่องนี้มันทั้งเกรียน ทั้งขรึม (ซึ่งยังไม่ค่อยเห็น)
    มีหลายคาแร็กเตอร์เกินจนแทบจะไม่รู้อะไรคือของจริง
    แต่คนที่อยู่กับแบมบี้นี่ตัวจริงชัวเลย :)
    #1,056
    0
  11. #1040 :bbubble (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 08:38
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ คำเดียวเลย คาแร็กเตอร์ เนื้อเรื่อง บลาๆๆๆ ถึงจะไม่ใช่แนวเรื่องที่ชอบก็เถอะ แต่ฟิคเรื่องนี้ทำเราชอบจริงๆนะ
    #1,040
    0
  12. #1017 ต้นวิลโลว์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 20:15
    นัดเดียวลู่หานก็เหนื่อยจะตายแล้ว=_=
    #1,017
    0
  13. #1002 ladyluhun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 11:16
    ไรท์ หนูเขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน (ดูตัว น. ซะก่อน ฮ่าๆๆ)

    ตอนเปิดเพลงนะไรท์แล้วอ่านตามนะ โอ๊ยยยยยยยยย จะบิดตัวตายตามลู่หาน

    ชายโอผู้แสนโรแมนติก เราชอบเพลงนี้มากค่ะไรท์ แม่ชอบเปิดให้ฟัง 

    อารมร์แบบนี้นี่เอง เข้าใจละว่าทำไมแม่ชอบเพลงนี้ เพราะพ่อเปิดให่ฟัง ฮ่าๆๆๆ

    ขอเวลาไปฟินแป๊บ เดี๋ยวอ่านตแนต่แไปค่ะ ไม่ไหวจะทน กรี๊ด!!!
    #1,002
    0
  14. #982 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 16:53
    อหหห น่ารักจังงงงงงงงงงงงงงง
    #982
    0
  15. #963 katetoho (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 20:54
    ลู่ๆมีงอลด้วยนะ หึงแต่ไม่กล้าพูดอ่ะกวางน้อย
    #963
    0
  16. #945 pandatao' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 20:55
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด 
    คู่นี้ตกลงยังไงคะ ลู่หานห่วงเซฮุนจะแย่แล้วนะ
    #945
    0
  17. #928 izet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 17:07
    เซฮุนเจ้าเล่ห์ว่ะ ในที่สุดก็ได้ยิงลู่หานจนได้ -.,-
    #928
    0
  18. #909 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 21:35
    คู่หูคู่นี้เค้าน่ารักกันจริงๆเลยอ่า เซฮุนนี่แผนสูงตลอด พี่ลู่ติดกับทุกทีสิน่า 555555
    #909
    0
  19. #894 CHACHA C': (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 14:55
    มันน่ารักตรงที่พี่ลู่ปากเเข็งเเต่กับเซฮุนคือยอมทุกอย่างเนี่ยเเหละ >///<
    #894
    0
  20. #879 BBelliZ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 19:36
    เหยยยยเขินนอะ
    แขมบี้พรุนแล้วนะ คริคริ
    #879
    0
  21. #714 giikzsmile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 16:32
    เขิลอะ โรแมนติกเว่ออิอิ
    #714
    0
  22. #702 fairylu_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 18:33
    เซฮุนคนทะลึ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #702
    0
  23. #666 br - (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 02:41
    ขอสารภาพว่าอ่านฟิคข้ามไป -/- ไม่รู้ทำไมข้ามพาทนี้ไปได้ แต่พาทนี้ทำเขินแทบตายจริง ๆ เด็กเลี้ยงแกะโอเซฮุน ... จะละลายแทนแบมบี้อยู่แล้วว!
    #666
    0
  24. #646 FangHH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 10:38
    เขินนนตั้งแต่แบบลู่เป็นห่วงเน่แบ้ววว
    เน่นี่ก็นะ ให้ตายสิฟินจังงง
    ลู่โดนเน่ยิงงเรียบร้อย 5555555555
    #646
    0
  25. #634 HunHan97 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 23:55
    โอยยยยไรท์ ขอทิชชู่ด่วน เลือดกำเดากระจาย -///-
    #634
    0