BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 6 : 05 : BEAT THE BOMB

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 ก.พ. 57















 

05

BEAT THE BOMB






 

 

 

            “แยกกัน

 

            แบคฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนได้ปีนรั้วเข้ามาอยู่ในสนามด้านหลัง แบคฮยอนเดินแยกไปอีกทาง เหลือเพียงแต่เซฮุนกับลู่หานเท่านั้น เซฮุนพยักพเยิดหน้าให้ลู่หานเดินตามตนไปยังอีกประตูที่อยู่ถัดไป ลู่หานจดจ้องประตู พบว่ามันได้ทำมาจากไม้ ซึ่งแน่นอนว่าถูกล็อคอย่างหนาแน่น ประตูไม้? ลู่หานคิด ประตูไม้เป็นด่านประการที่สามารถทำลายได้อย่างง่ายดาย มันไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือ? ลู่หานจ้องไปรอบๆ ประตูบานนั้นจนกระทั่งจับผิดสังเกตได้ มีประตูเหล็กอยู่ด้านหลังลู่หานชี้ให้เห็นถึงแผ่นเหล็กที่สามารถมองผ่านทางด้านร่องประตูด้านข้าง

 

 

            เขยิบไปหน่อยเซฮุนพูดกับลู่หาน ถอดแหวนออกจากนิ้ว ลู่หานถอยหลังออกมายืนข้างๆ เซฮุน เซฮุนใช้นิ้วลูบไปบริเวณที่มีผิวสาก ฉับพลันเลเซอร์สีแดงก็ถูกฉายออกมาเป็นเส้นตรง ในแวบหนึ่งที่แสงเลเซอร์ได้โดนกับประตูไม้ ฉับพลันผิวไม้บริเวณนั้นก็ไหม้เป็นจุดดำๆ ในทันที เซฮุนเบี่ยงเลเซอร์มาตรงบริเวณร่องประตู ไล่จากล่างขึ้นบนจนกระทั่งแน่ใจดีแล้วว่ามันได้ขาดออกจากกัน เซฮุนเดินไปเปิดประตูอย่างง่ายดาย เซฮุนยกยิ้ม ผายมือให้ลู่หานเดินเข้าด้านใน เชิญครับ

 

 

            ลู่หานต่อยไปที่ไหล่ของเซฮุนอย่างหมั่นไส้ เซฮุนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เดินตามมาข้างหลัง ภายในตัวบ้านพักมีขนาดใหญ่พอสมควร มีบันไดเพื่อขึ้นไปยังชั้นสองอยู่ตรงด้านขวามือ ทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาว ลู่หานไม่แน่ใจนักว่าในตอนนี้แบคฮยอนอยู่ที่ไหน เขารู้แค่ว่าทุกอย่างดูเงียบราวกับไม่มีคนอาศัยอยู่ ซึ่งนั่นทำให้ลู่หานยากที่จะเดาว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนหลอกหรือพวกนั้นไม่ระวังตัวเองกันแน่ ลู่หานกระชับปืนแน่น เตรียมตัวพร้อมกับการที่จะยกปืนเล็งไปรอบๆ

 

 

            เซฮุนกวาดสายตาไปทั่วบริเวณโดยรอบ มือผลักไล่บานประตูไปเรื่อยๆ พร้อมกับการเล็งปืนเข้าไปในห้องทันที แปลก...เซฮุนคิดเมื่อพบว่าด้านล่างไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว เซฮุนเริ่มเดินขึ้นบันไดเช่นเดียวกับลู่หานที่ตามมาด้านหลัง ทุกอย่างยังคงเงียบสงบอยู่เหมือนเคย เงียบเกินไปแล้ว... เซฮุนใช้มือไล่ผลักประตูทีละบานออกจนกระทั่งถึงบานสุดท้าย

 

 

            ปัง!

 

 

          ฉับพลันที่เสียงปืนดังขึ้นเซฮุนกับลู่หานก็หลบไปด้านข้างของประตูทันที เซฮุนหลบอยู่ด้านขวา ส่วนลู่หานหลบอยู่ด้านซ้าย ทุกอย่างไม่เงียบอีกต่อไปเมื่อในตอนนี้มีเสียงยิงปืนดังลั่นขึ้นมาอีกสามสี่ครั้ง จนกระทั่งทุกอย่างได้เงียบลง เซฮุนกระชับปืนในมือแน่น  หันตัวขนานกับกำแพง ยกปืนเล็งไปด้านหน้า เช่นเดียวกับลู่หานที่กำลังยกปืนเล็งอยู่ด้านฝั่งตรงข้ามเซฮุน

 

 

            ลู่หานเงี่ยหูฟัง  พบว่าเป็นเสียงฝีเท้าเริ่มเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ที่น่าจะมาจากบุคคลเดียว ฉับพลันประตูถูกเปิดออกด้วยแรงจากคนที่อยู่ในห้อง ทุกอย่างเงียบเชียบ มีเพียงเสียงของบานประตูที่โดนดึงด้วยแรงกระทำเท่านั้น

 

 

            ไงเสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกับร่างของแบคฮยอนที่เดินออกจากห้อง ลู่หานลดปืนลง มองสำรวจแบคฮยอน พบว่ามาสเตอร์คนนั้นไม่ได้มีแม้แต่บาดแผลเลยแม้แต่เล็กน้อย เก่งเกินไปแล้ว ลู่หานคิดเมื่อมองลอดผ่านไปยังในห้อง มีศัตรูจำนวนสามสี่คนนอนไร้ชีวิตอยู่ภายในห้องนั้น

 

 

            คุณเจออะไรบ้าง?เซฮุนถามขึ้น แบคฮยอนยกซองยาจำนวนสามสี่ซองขึ้นมาให้เซฮุนดู มีซองยาตามที่เห็น ชเวซึงโฮหนีไปแล้ว เหลือแต่ลูกน้องไม่กี่คนแบคฮยอนเก็บซองยาเข้ากระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ซึ่งลูกน้องที่เหลือก็กำลังเก็บของที่หลงเหลือเพื่อตามไปด้วย แบคฮยอนยกยิ้ม แต่คงโชคร้ายไปหน่อยที่ไม่ทัน

 

            “ชเวซึงโฮน่าจะหนีออกนอกประเทศ ถ้าให้ฉันเดาแบคฮยอนพูดต่อ เดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อสำรวจสิ่งต่างๆ น่าแปลกตรงที่มันดูเหมือนจะรู้ตัวก่อนทุกที

 

 

            “แผนหลอก?เซฮุนถามขึ้น เดินตามเข้ามาในห้อง ใช้เท้าเขี่ยร่างไร้ชีวิตของผู้ชายที่ใส่ชุดลำลองไปด้านข้างก่อนที่จะเดินไปรอบๆ

 

 

            ก็เป็นไปได้แบคฮยอนว่า เหลือบมองลู่หานที่ยังคงยืนอยู่นอกห้องอยู่เพียงครู่ แต่ก็อาจจะมีปัจจัยอื่นด้วย

 

 

            “เช่น?เซฮุนยังคงถามต่อ เดินออกจากนอกห้องเมื่อพบว่าไม่มีอะไรในห้องอีกต่อไป

 

 

            ฉันได้ยินเสียงบางอย่างแบคฮยอนชูนิ้วชี้ขึ้น  เซฮุนกับลู่หานเงียบ บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แบคฮยอนหยุดนิ่งอยู่เพียงครู่ก่อนที่จะเดินตรงไปยังโต๊ะเล็กๆ ที่อยู่ในห้อง เปิดกล่องสีน้ำตาลที่วางอยู่ตรงนั้นออก

 

 

            ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...

 

 

          ก้อนสี่เหลี่ยมสีดำที่มีหน้าปัดดิจิตอลถอยหลังจับเวลา

            ระเบิด


 

 

            ลู่หานเบิกตาโพลงเมื่อพบว่าวัตถุที่แสนอันตรายนั้นยังคงนับถอยหลังอยู่เรื่อยๆ และที่สำคัญ...มันเหลืออีกเพียงห้าวินาทีเท่านั้น

 

 

            5

 

 

            เซฮุน เร็ว!” ลู่หานตะโกนเรียกเซฮุนที่ยังคงอยู่ในห้อง          

 

 

            4              

 

 

            เซฮุนรีบวิ่งมาหาลู่หาน ขาก้าวไปยังตรงฝั่งตรงข้ามที่มีระเบียงอย่างรีบร้อนโดยมีแบคฮยอนที่วิ่งตามมาด้านหลังอยู่ติดๆ ความเร็วของการวิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แปรผันกับเวลาที่ลดน้อยลง

 

 

            3         

 

 

          เหลืออีกเพียงไม่กี่ช่วงพวกเขาทั้งสามคนก็จะถึงระเบียง ลู่หานกับเซฮุนใช้ตัววิ่งเข้าชนประตู เมื่อได้เข้ามาสู่ช่วงระเบียงลู่หานก็พบว่ามันสูงมากไม่ใช่น้อย เซฮุนกวาดสายตาไปรอบๆ พบว่ามีรถคันหนึ่งที่จอดเยื้องอยู่ด้านซ้ายของตัวบ้าน เซฮุนพยักพเยิดหน้าไปทางรถคันนั้น

 

 

            2

 

 

          โดด!” เซฮุนตะโกนขึ้น เอื้อมมือมากระชับมือของลู่หานเมื่อเห็นว่าคู่หูของเขายังคงมีทีท่าลังเล เซฮุนก้าวขาขึ้นไปบนรั้วของระเบียง ดึงตัวของลู่หานขึ้นมาด้วย ก่อนที่จะกระโดดลงไปยังหลังคารถคันนั้นโดยที่ไม่ปล่อยมือของลู่หานออก

 

 

            1

 

 

          ตู้ม!

 

 

 

          ทันทีที่พวกเขาทั้งสามคนได้ลงมายังหลังคารถก่อนที่จะกลิ้งตัวลงมาบนถนนระเบิดก็ได้ทำงานตามหน้าที่ของมันโดยทันที โชคดีที่ระเบิดในคราวนี้เป็นเพียงลูกเล็กๆ เท่านั้น ดังนั้นแรงระเบิดในคราวนี้จึงไม่แรงมากเท่าไหร่ เกือบไปแล้ว...ลู่หานถอนหายใจอย่างโล่งอก เซฮุนผุดลุกขึ้น ยื่นมามาจับมือของลู่หาน ดึงลู่หานให้ลุกขึ้นตามมาด้วย

 

 

            สรุปคราวนี้คงมาแค่ได้เล่นวิ่งแข่งสินะเซฮุนพูดพลางกลั้วหัวเราะ ปัดฝุ่นผงตามเสื้อสูทของตนออก

 

 

            ก็คงจะแบบนั้น น่าแปลกที่มันบังเอิญเป็นแผนหลอกซ้ำได้สองครั้งแล้วแบคฮยอนพูด เริ่มก้าวขาเดินไปยังที่ๆ ได้จอดรถไว้ สปาย?เซฮุนถามขึ้นก่อนที่จะจับกระชับมือของลู่หานอีกครั้ง พาเดินไปด้วยกัน

 

 

            ก็คงจะเป็นแบบนั้น

 

 

            “ก็เป็นไปได้...ถ้าเป็นอย่างนั้น แสดงว่าพวกมันก็เก่งไม่ใช่เล่น

 

           

            “ไม่ใช่ว่าพวกมันเก่งไม่ใช่เล่นหรอกแบคฮยอนหันหน้ามามองเซฮุนที่อยู่ด้านหลังอีกครั้ง แววตาโฉบเฉี่ยวตวัดไปมองลู่หานที่ยังคงจับมืออยู่กับเซฮุน

 

 

            ฉันคิดว่าน่าจะเป็นหนอนบ่อนไส้มากกว่า

 

 

            จบประโยคนั้นก็เหมือนมีอะไรตีเข้าหน้าลู่หานอย่างจัง คำพูดของแบคฮยอนทำให้ลู่หานหลบตาลงทั้งๆ ที่เขาไม่ใช่คนกลัวอะไรง่ายๆ แต่ก็นั่นหล่ะ...พวกมาสเตอร์มักจะมีความสามารถพิเศษในการกดดันอีกฝ่ายได้อย่างเหลือเชื่อ ลู่หานพยายามที่จะปล่อยมือของเซฮุนออกเมื่อแบคฮยอนยังคงเหลือบมองมายังมือของพวกเขาทั้งสองคน ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เซฮุนยังคงจับมือของลู่หานอยู่ หนำซ้ำยังกระชับมันให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

 

            ลู่หานเงยหน้าขึ้นมองเซฮุน มองนัยน์ตาคมคู่นั้นที่ส่งความหมายบางอย่างออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ สิ่งเหล่านั้นทำให้ลู่หานยิ้มออกมาได้อีกครั้ง

 

 

            เซฮุนเชื่อใจลู่หาน

 

 

 

-

 

 

 

            เสียงล้อยางของรถเบียดเสียดไปตามถนนโล่งอีกครั้ง ทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าล้อมรอบกลับมาอีกครั้ง ลู่หานเอนตัวลงพิงผนังเบาะเก้าอี้ เหม่อมองออกไปด้านนอก บรรยากาศภายในรถมีแต่เสียงเพลงแจ๊สคลอไปเรื่อยๆ เพียงเท่านั้น

 

 

            แบคฮยอนเขาก็เป็นแบบนี้แหล่ะ อย่าคิดมากเลยนะ

 

 

            เซฮุนพูดขึ้นหลังจากที่ไม่มีเสียงพูดคุยมาได้สักพัก เหลือบมองลู่หาน พบว่าคนที่อยู่ด้านข้างยังคงเหม่อมองออกไปนอกกระจกอยู่อย่างนั้น เฮ้เซฮุนเรียกลู่หานอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเดิม และนั่นได้ผล ลู่หานสะดุ้งหน่อยๆ ก่อนที่จะหันมามองทางเขา หืม?

 

 

            คิดอะไรอยู่?

 

 

            “เปล่าหรอกลู่หานตอบกลับ เซฮุนเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมของลู่หานจนกระทั่งมันเริ่มไม่เป็นทรงอีกครั้ง ลู่หานปัดมือของเซฮุนออก เบ้ปาก เมื่อเห็นดังนั้นเซฮุนก็หัวเราะในลำคอ อย่าคิดมากเลยนะ

 

 

            “…”

 

 

            “แบคฮยอนเขาไม่ค่อยไว้ใจใครง่ายๆ น่ะ เขาถูก...ยังไงดี? หักหลังมาหลายรอบ ก็เลยค่อนข้างระแวงคนที่ยังไม่ค่อยสนิท

 

 

            “หักหลังโดย?ลู่หานถามต่อ เริ่มให้ความสนใจกับเซฮุน

 

 

            พวกคู่หูคนเก่าๆ ของเขาแล้วก็พวกคนที่เคยทำงานให้กับองค์กรของเราเซฮุนตอบ แต่พวกนั้นก็ถูกกำจัดไปตามระเบียบหมดแล้วล่ะ

 

 

            “อ่า...งั้นหรือลู่หานรู้ดีว่ามันไม่ได้มีอะไรซับซ้อนกับการลงโทษในการเป็นผู้ทรยศขององค์กรนี้ คำว่า กำจัดเป็นเพียงบทลงโทษอย่างเดียวสำหรับพวกนั้น หรือง่ายๆ ก็คือการปลิดชีวิต

 

 

            แต่คุณเป็นแบมบี้ และแบมบี้คงเป็นสปายไม่ได้หรอกใช่มั้ย?เซฮุนฉีกยิ้มกวนประสาทอีกครั้ง เอื้อมมือไปดึงแก้มของลู่หาน ไม่ใช่แบมบี้ธรรมดาด้วยนะ นี่มันแบมบี้แก้มยืดชัดๆ

 

 

            เซฮุนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อลู่หานต่อยหมัด (หนักๆ) มายังไหล่ของเขาอีกครั้ง เซฮุนเหยียบเบรกเมื่อเข้าสู่ช่วงเลี้ยว และมันน่าแปลกตรงที่ดูเหมือนว่าเบรกจะทำประสิทธิภาพได้น้อยลง เซฮุนขมวดคิ้ว รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล ฉับพลันก็นึกได้ว่าพวกนั้นรู้ตัวก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ถ้ารู้ตัวก่อนที่เขาจะมาถึง เซฮุนทวนความคิดของตัวเอง บ้าจริง...ทำไมเขาไม่นึกเอะใจให้เร็วกว่านี้ งั้นทุกอย่างก็ต้องถูกเตรียมไว้ งั้นแสดงว่า...

 

 

            ต้องมีอะไรบางอย่างอยู่ใต้รถคันนี้

            และเซฮุนคิดว่านั่นคงเป็นวัตถุที่จับเวลาถอยหลังอีกตามเคย

 

 

            ชิบเซฮุนสบถ เหลือบมองหน้าปัดรถและพบว่าตอนนี้รถของเขากำลังแล่นอยู่ที่ความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เซฮุนรู้ว่าถ้าหากเหยียบเบรกกะทันหันในตอนนี้รถของเขาจะต้องหมุนเป็นวงกลมอย่างแน่นอน ซึ่งนั่นก็จะยิ่งทำให้ออกจากรถคันนี้ยากเข้าไปใหญ่

 

 

            ลู่หานเมื่อได้ยินคำสบถและเห็นกิริยาของเซฮุนก็เริ่มสงสัย มีความคิดที่จะเปล่งคำถามออกไป หากทว่าทั้งหมดนั้นก็ต้องยุติลงเมื่อเซฮุนพุ่งตัวมาทางลู่หาน กอดร่างของอีกคนไว้แน่นก่อนที่จะเปิดประตูรถฝั่งคนนั่งด้านข้างคนขับออก ส่งผลให้ร่างสองร่างที่ยังคงกอดกันอยู่โดยที่มีเซฮุนกอดล้อมลู่หานไว้กลิ้งไปตามถนน

 

           

            ตู้ม!

 

 

            สิ่งไม่กี่สิ่งที่ลู่หานรับรู้ในขณะที่ร่างของเขายังคงกลิ้งไปตามถนนคือเสียงและไฟจากแรงระเบิด ทว่าลู่หานกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บจากแรงกระแทกมากเท่าที่เขาควรจะได้รับ อาจเป็นเพราะด้วยมือของเซฮุนที่ยังคงรองอยู่ที่หัวและท่อนแขนที่ยังคงโอบอยู่ที่เอวนั้นทำให้ลู่หานยังคงปลอดภัย

 

 

            ลู่หานยังคงปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเซฮุน

 

 

            ลู่หานรู้สึกว่าสติของเขากลับมาเต็มร้อยอีกครั้งก็เมื่อโลกได้กลับมาหยุดนิ่งอีกครั้ง โอเค...ตอนนี้ท้องฟ้าอยู่ด้านบนและถนนอยู่ด้านล่าง ลู่หานไม่ได้รู้สึกว่าตัวของเขากำลังกลิ้งอีกต่อไป ลู่หานกำลังอยู่บนตัวของเซฮุนที่ยังคงนอนอยู่ด้านล่าง ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าไม่ได้มีเลือดไหลออกมาจากหัวของเซฮุน มือจับตัวของเซฮุนเขย่าเบาๆ เฮ้ลู่หานพูด เห็นได้ถึงล้อรถที่พึ่งกลิ้งผ่านด้านข้างของเขาไป ทว่าเซฮุนยังคงนอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น

 

 

            เซฮุนลู่หานเรียกอีกครั้ง เซฮุนที่ยังคงนิ่งอยู่เริ่มทำให้เขาใจเสีย

 

 

            เซฮุน ฟื้นสิลู่หานพูดอีกครั้ง เขย่าตัวของเซฮุนให้แรงยิ่งขึ้น รู้สึกได้ถึงน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาตามดวงตาของตน เซฮุน...เซฮุน!” ลู่หานเริ่มพูดชื่อของเซฮุนซ้ำไปซ้ำมา หยาดน้ำตาหยดแรกหยดลงที่แก้มของเซฮุน อย่าทำแบบนี้ลู่หานพูด รู้สึกได้ถึงน้ำเสียงของตนที่เริ่มสั่นขึ้น หยาดน้ำตาหยดที่สองหยดลงที่แผลเป็นของเซฮุน อย่าทิ้งฉัน ไม่เอาหยาดน้ำตาหยดที่สามและสี่หยดลงไปทั่วใบหน้าของเซฮุน ลู่หานเริ่มร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่เอาแบบนี้ ไม่เอา

 

 

             เซฮุน อย่าทำแบบนี้ลู่หานยังคงพูดซ้ำประโยคเดิม หยาดน้ำตาจำนวนหลายหยดยังคงหยดลงที่ใบหน้าของเซฮุน หากทว่าเสียงหัวเราะหึเบาๆ ที่ลู่หานได้ยินเมื่อครู่ก็ทำให้เขาหยุดชะงัก ดวงตาสีอัลมอนด์กวาดตาไปทั่วใบหน้าจนกระทั่งเห็นได้ถึงรอยกดยิ้มตรงมุมปากของเซฮุน

 

 

            ...

 

 

            ไอ้บ้าโอเซฮุน!” ลู่หานใช้กำปั้นของตัวเองทุบไปทั่วบริเวณอกของเซฮุน ไอ้คนนิสัยไม่ดี!” ลู่หานยังคงกำปั้นนั้นทุบไปรอบๆ จนกระทั่งเซฮุนต้องลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะรวบมือของลู่หานไว้ด้วยมือข้างเดียวของตน

 

 

            เบาๆ หน่อยสิ คุณอยากให้ผมตายหรือไงเซฮุนพูด พยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิตเมื่อลู่หานยังคงพยายามที่จะทุบเขาให้ได้

 

 

            “ฉันจะฆ่านาย ย๊า! ฉันจะฆ่านาย!” ลู่หานยังคงพยายามใช้กำปั้นของตัวเอง (ที่ถูกเซฮุนจับรวบไว้เรียบร้อย) ฆ่าเซฮุน เซฮุนหัวเราะในลำคอ ยอมรับว่าเหตุการณ์ที่ลู่หานได้ร้องไห้เพราะกลัวเขาจะเป็นอะไรไปนั้นมันทำให้รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อันที่จริงแล้วเซฮุนไม่ได้เป็นอะไรมากเท่าไหร่นัก อย่างมากก็แค่เจ็บหลัง แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากลู่หานก็ทำให้เขาแกล้งเนียนนอนต่อเพื่ออยากรู้ว่าลู่หานจะทำอย่างไรต่อไปไปโดยปริยาย

 

 

            และผลลัพธ์ที่ได้ออกมา...มันก็น่าพึงพอใจมาก

 

 

            แล้วไหนเมื่อกี้ใครบอกว่า เซฮุนฟื้นสิ อย่าทิ้งฉัน ไม่เอา’” เซฮุนแกล้งพูดล้อเลียนลู่หาน หัวเราะอีกครั้งเมื่อเห็นลู่หานเริ่มเขม่นตาใส่เขา ลู่หานเริ่มดิ้น ทำท่าเหมือนจะลุกขึ้น ทว่าเซฮุนกลับใช้แขนอีกข้างโอบเอวของลู่หานให้ลงมานอนบนตัวเขาอีกครั้ง

 

 

            ไม่เอาแบบนี้ ไม่เอาเซฮุนกลั้วหัวเราะในลำคอ ยังคงพูดล้อเลียนลู่หาน ลู่หานเบ้ปาก มีความรู้สึกอยากที่จะต่อยหน้าคนที่แสนกวนประสาทตรงนี้ให้กลับไปนอนแน่นิ่งเหมือนเดิม แต่ก็ทำได้แค่คิด...เพราะในความเป็นจริงแล้ว ลู่หานทำมันไม่ลง ไม่มีวันทำมันลง

 

 

            เซฮุนอมยิ้มบางๆ กดจ้องไปในดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน นิ้วเรียวเกลี่ยคราบน้ำตาบนใบหน้าหวาน มือปัดกระปอยผมที่ปรกหน้าของลู่หานออก แบมบี้จอมปากแข็ง…”

 

 

            “…”

 

 

            “ผมดีใจนะที่คุณเป็นห่วงผม

                                                                            

 

 

                                                         

-

 

 

 

            สองชั่วโมงต่อมาพวกเขาทั้งสามคนก็ได้กลับมาอยู่ที่สำนักงานใหญ่อีกครั้ง และเนื่องด้วยรถ Porsche ได้ระเบิดกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วเรียบร้อย เซฮุนกับลู่หานจึงต้องนั่งรถของแบคฮยอนกลับอย่างช่วยไม่ได้ แต่โดยตามความเป็นจริงรถสปอร์ตมักมีเพียงสองที่นั่งเท่านั้น ลู่หานจึงต้องนั่งตักของเซฮุนไปโดยปริยาย (ซึ่งลู่หานรู้สึกโชคดีมากที่แบคฮยอนไม่ให้เขาขึ้นไปนั่งบนหลังคา) แต่ก็นั่นหล่ะ...ในระหว่างทางนั้นหัวของลู่หานได้กระแทกเข้ากับกระจกรถแบบนับไม่ถ้วนเนื่องด้วยแบคฮยอนที่ขับรถค่อนข้างหวาดเสียว ลู่หานไม่แน่ใจนักว่าแบคฮยอนขับรถแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้วหรือว่าอยากที่จะแกล้งเขากันแน่

 

 

            แต่ก็ช่างเถอะ...ยังไงตอนนี้เขาก็ยังคงรอดชีวิตอยู่

 

 

            เซฮุนขอแยกตัวไปส่งหลักฐานให้กับฝ่ายตรวจสอบเมื่อพวกเขาได้ขึ้นลิฟต์มายังชั้นเจ็ด ในตอนนี้เหลือเพียงแค่ลู่หานกับแบคฮยอนเท่านั้น และแน่นอนว่าบรรยากาศยิ่งกดดันกว่าเดิมเป็นสิบเท่า

 

 

            ฉันไม่ได้อยากจะกล่าวหาอะไรนายหรอกนะแบคฮยอนเริ่มต้นประโยคขึ้น ตวัดสายตากลับมามองลู่หาน

 

 

            แต่นายก็รู้ดีใช่ไหมหล่ะว่าองค์กรแห่งนี้ไม่มีที่ให้กับคนทรยศ

 

 

            “…”

 

 

            “ถ้านายทำให้เซฮุนเป็นอะไรไป..ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่ ลู่หาน

 

           

                  

 

           

        
 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1247 mnrฯ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:31
    แบคมาทำให้ฉันเขวววว น้องคงไม่ใช่หรอกนะ
    #1,247
    0
  2. #1226 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 18:58
    บยอนนี่ ลู่หานไม่ทรยศหรอกน่าาาา ตัวเองไม่เชื่อใจเสี่ยวลู่หรอออ
    #1,226
    0
  3. #1211 momaijung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:41
    ไม่น่าแบมบี้ไม่ใช่สปายหรอก คนน่ารักขนาดนั้นจะเป็นสปายได้ยังไง
    #1,211
    0
  4. #1190 Audaidaj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 13:09
    กลัวใจไรท์เหลือเกินว่าแบมบี้จะกลายเป็นสปายไปซะเอง
    #1,190
    0
  5. #1162 littleV (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 13:49
    สงสัยเลยอะใครเป็นสปาย คงไม่ใช่ลู่หานใช่มั้ย ㅠㅠ 
    เซฮุนขี้เล่นมาก น่าตีจริงๆ
    #1,162
    0
  6. #1137 naattn530 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 14:19
    แบคฮยอนนั่นปากแกหรือชะแลง-.-
    #1,137
    0
  7. #1130 thunderking (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 11:57
    ไรอ่ะแบคฮยอน
    #1,130
    0
  8. #1117 khim nu'sbg (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 12:12
    เซฮุนนี่ก็กวนเหลือเกิน โอ้ยยยย 55555555555
    คือแบคโคตรเท่อ่ะ นายแบบเท่มากก เก่งอ่ะ
    โคตรแมนเลยเห้ยยย กรี๊ดดดด แต่กล่าวหาลู่แบบนี้ไม่เอาดิ
    อย่าทำให้คนอ่านเขว 5555555
    #1,117
    0
  9. #1102 Mongmong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 07:48
    ลู่หานเป็นสปายจริงดื
    #1,102
    0
  10. #1087 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 12:15
    พี่ลู่ไม่ใช่หรอกใช่มั้ย??

    ชยอลอยู่หนายยยย เอาแบคไปเก็บที
    #1,087
    0
  11. #1079 nnriya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 09:46
    เซฮุนขี้หลอกอ่าาาาา
    #1,079
    0
  12. #1077 littlebigthings (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 09:30
    แบคเมือนสว่านอ่ะ ทะลวงคนได้จริงๆชักจะสงสัยแล้วว่าพี่ลู่เป็นสปายหรือเปล่า
    #1,077
    0
  13. #1055 maimes' ❀ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 23:19
    เดี๋ยวสิแบค พี่ลู่เป็นสปายหรือว่ามันเป็นข้อสงสัยของแบคคะ ?
    เรื่องนี้ซับซ้อนจังเลยคิดตามไม่ทันบทจะหวานก็หวาน
    บทจะฮาก็ท้องแข็ง พอจะบู๊ก็บ้าดีเดือดเลยอ่ะ 
    เซฮุนคนขี้แกล้งเอ้ย ! สักวันจะไม่มีใครเชื่อ จริงๆ เลย
    #1,055
    0
  14. วันที่ 5 กันยายน 2557 / 08:29
    เซฮุนขี้แกล้งงงง
    #1,027
    0
  15. #1001 ladyluhun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 11:06
    แบคเก่งเรารู้ และแบคมีเซ้นต์เราเข้าใจ

    แต่เล่นบอกพี่ลู่แบบนี้ ทำไมเราชักหวั่นๆว่าพี่ลู่จะเป็นสปาย เง้ออออออ

    ถ้าหักมุมเราจะร้องไห้นะไรท์  ตอนเซฮุนน๊อค รู้สึกเหมือนลู่หานเลย อย่าตายนะ ไม่เอา อย่าทิ้ง

    ขออย่าให้พี่ลู่เป็นสปายนะ พลีสสสส 
    #1,001
    0
  16. #981 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 15:49
    พี่ลู่คงไม่ทำหรอกใช่มั้ย??????????????????
    #981
    0
  17. #962 katetoho (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 17:33
    ลุ้นระทึกมาก แล้วลู่เป็นสปายเหรอเนี้ย
    #962
    0
  18. #944 pandatao' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 20:45
    พี่ลู่เป็นสายลับหรือ  = [] =
    เหมือนแบคฮยอนจะรู้เลย เพราะว่าตัวเอง
    เคยถูกทรยศมามาก 
    #944
    0
  19. #927 izet (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 17:00
    ลู่ไม่ใช่สปายใช่มั้ย? ไม่เอาแบบนั้นนะ ไม่เอาาาา
    #927
    0
  20. #899 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 13:28
    พี่ลู่คงไม่ใช่สปายนะ ไม่อยากให้ดราม่าอ่ะ
    #899
    0
  21. #893 CHACHA C': (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 14:40
    อะไรนะ เเบคคิดไปเองหรือพี่ลู่เป็นจริง ๆ อ่า โอ่ยย จะเเฟนตาซีเกินไปล่ะ
    ออกตัวก่อนเลยว่าปกติเราไม่ชอบอ่านเเนวเเอคชั่น เเต่พอเจอเรื่องนี้คือรักเลยอ่าา
    #893
    0
  22. #859 ชมพู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 20:36
    ขออย่าให้ลู่เป็นอย่างที่แบคพูดเลย
    #859
    0
  23. #739 lee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 01:48
    คิดได้หลายแง่มาก
    #739
    0
  24. #689 fairylu_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 00:40
    แบคชอบฮุนป่ะเนี๊ย.........
    #689
    0
  25. #661 br - (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 01:50
    เป็นมอร์นิงที่ระทึกมาก ... มันทำให้ระแวงนะ ไม่ใช่แบมบี้ใช่มั้ย ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ . _ .
    #661
    0