BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 4 : 03 : BESIDE YOU [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 ม.ค. 57

  




  





 

  

  

03

BESIDE YOU


 


 

 

            เซฮุนกับลู่หานเดินเข้ามาในตัวตึก ภายในถูกตบแต่งอย่างสวยงามและหรูหราสมกับที่เจ้าของได้ขึ้นชื่อว่าเป็นที่หนึ่งแห่งธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โคมไฟคริสตัลที่ถูกแขวนอยู่ในแทบทุกห้อง พื้นหินอ่อนที่ถูกขัดจนเป็นมันเงา ลู่หานมองสำรวจไปรอบๆ อยู่เพียงครู่ ขาก้าวตรงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเท้าได้มาหยุดอยู่ในลิฟต์

 

 

            ลู่หานเอื้อมมือไปกดปุ่มชั้น 11 เซฮุนฮัมเพลงดั่งที่เคยทำประจำ พวกเขาทั้งสองคนยืนมองตัวเลขที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามที่ลิฟต์ได้ไต่ระดับขึ้น ทุกอย่างในลิฟต์เงียบเชียบ ไม่ใช่เพราะว่าเซฮุนกับลู่หานไม่มีอะไรที่จะสนทนากัน มันเป็นแค่เพียงเพราะกล่องวงจรปิดที่อยู่ตรงมุมขวาบนของตัวลิฟต์ ลู่หานขยับเนคไทของตนเบาๆ เมื่อในตอนนี้ลิฟต์ได้มาหยุดที่ชั้น 11

 

 

            เซฮุนเดินนำหน้าลู่หานไปยังมุมเสา พูดประโยคที่ไร้เสียง รออยู่ตรงนี้นะลู่หานยืนนิ่ง พอเดาได้ไม่ยากว่าเซฮุนจะทำอะไร เซฮุนเหลือบมองซ้ายขวา เมื่อพบว่าไม่มีใครอื่นอีกจึงเดินตรงไปยังอีกกระถางต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า ใช้เท้าด้านขวาเหยียบก่อนที่จะยันตัวเองขึ้นไปยืนบนนั้น มือเอื้อมไปจับสายต่อกล่องวงจรปิด ดึงมันออก รออยู่เพียงครู่ก่อนที่นัยน์ตาคมจะไม่เห็นจุดสีแดงสว่างอีกต่อไป เซฮุนยิ้มอย่างพอใจ หันหลังกลับลงมายืนที่พื้น เดินไปหาลู่หาน โอเค มาเข้าเรื่องกันดีกว่า

 

 

            “ว่ามาลู่หานพูด ตรวจเช็คนาฬิกาข้อมือของตนอีกครั้ง พบว่ามันยังคงทำงานได้ดีอยู่ ทำตามแผนแรกเซฮุนพูด ชี้ไปยังช่องระบายอากาศที่อยู่ด้านบน พวกนั้นจะประชุมที่ห้อง A11 และช่องระบายอากาศนี้มันสามารถพาคุณเข้าไปในห้องนั้นได้ ส่วนคุณก็แค่ถ่ายรูปตอนที่พวกนั้นมันประชุม ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยใช่ไหมหล่ะ?” เซฮุนยิ้มดั่งที่ชอบทำประจำ ยกมือขึ้นจับใบหูของเขา อ่า...นี่ด้วย ได้ยินไหม?”

 

 

            ลู่หานได้ยินอีกเสียงอู้อี้ของเซฮุนดังเข้ามาในหูของเขา เครื่องติดต่อสื่อสารขนาดเล็กที่อยู่ในใบหูเริ่มทำงาน ได้ยินลู่หานตอบ แล้วถ้าแผนแรกล้มเหลว แผนสองหล่ะว่าไง?” เซฮุนทำหน้าครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ หากสุดท้ายคำตอบที่ได้กลับมาคือการยักไหล่ ยังไม่ได้คิดลู่หานกลอกตาอย่างหน่ายๆ เซฮุนฉีกยิ้ม เอื้อมมือขยี้กลุ่มผมนิ่มดั่งที่ทำเป็นประจำ กลัวไรเล่า...ยังไงผมก็ต้องไปช่วยคุณอยู่แล้ว ไม่เชื่อใจผมหรือไง?”

 

 

            เชื่อสิ... ลู่หานคิด ทว่าเขาไม่ได้พูดอะไรออกไป ลู่หานมองเซฮุนที่ยังคงยิ้มอยู่เรื่อยๆ จัดผมที่ยุ่งของตัวเองให้กับเข้าสู่ทรงเดิม เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เหลืออีกห้านาทีก็จะเริ่มประชุมเซฮุนพยักหน้า ย่อเข่าลง กริยานั้นทำให้ลู่หานเลิกคิ้ว  ปีนหลังผมสิ ไม่งั้นคุณจะเอื้อมถึงได้ไงเซฮุนกวักมือเรียกลู่หานอีกครั้ง ลู่หานย่อตัวลงเกาะหลังของเซฮุน

 

 

            “คุณหนักขึ้นนะ อ้วนขึ้นหรือไง?” เซฮุนพูดระหว่างที่ค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้น ประโยคนั้นทำให้ลู่หานอยากที่จะทึ้งผมเซฮุนแรงๆ สักหนึ่งที งั้นนายก็ขึ้นไปแทนสิ เดี๋ยวฉันเฝ้าหน้าประตูเองลู่หานย้อน เอื้อมมือไปหยิบฝาที่ปิดช่องระบายอากาศออก โยนมันลงไปตรงเก้าอี้นวมที่อยู่ด้านข้าง

 

 

            “ถ่ายรูปน่าเบื่อตายชัก

 

 

            “ทีนายยังเบื่อเลย ฉันก็เบื่อเป็นเหมือนกันลู่หานว่า ใช้เท้ายันไปบนไหล่ของเซฮุน ใช้มือยันตัวเองขึ้นเข้าช่องระบายอากาศ ฉันก็อยากบู้บ้าง

 

 

            “ไว้บู้กับผมบนเตียงก็พอแล้วมั้งครับแบมบี้เซฮุนกลั้วหัวเราะในลำคอ

 

 

            ลู่หานหันขวับมามองค้อน อะไร? พูดอีกทีดิ๊เซฮุนยังคงฉีกยิ้มไม่รู้ร้อน เปล๊า คุณรีบขึ้นไปเถอะลู่หานยังคงมองคาดโทษเซฮุน ทว่าสุดท้ายแล้วก็ยอมกลับไปให้ความสนใจกับช่องระบายอากาศอีกครั้ง เซฮุนมองดูลู่หานที่ค่อยๆ ปีนขึ้น ยิ้มเจ้าเล่ห์ เอื้อมมือไปตบก้นของลู่หานอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

            “โอ เซ ฮุน

 

           

            ลู่หานกัดฟันพูดเมื่อรู้ว่าตัวเองได้ถูกลวนลามอีกครั้ง ยื่นหน้าออกมาจากช่องระบายอากาศ เบ้ปาก ทำท่ามือจะชกคนที่อยู่ด้านล่าง เซฮุนหัวเราะอีกครั้งกับกริยานั้น น่ารัก... ไม่ว่าลู่หานจะทำยังไงก็ยังคงดูน่ารักไปเสียหมด เซฮุนคิด รีบไปเถอะ เหลืออีกสองนาที เซฮุนว่า โบกมือลาลู่หานที่อยู่ด้านบน กดยิ้มมุมปาก โชคดีครับคุณคู่หู

 

 

            ลู่หานค้อนวงใหญ่ๆ ไปยังเซฮุนเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้ เสียงหัวเราะที่แสนกวนประสาทนั้นยังคงดังอยู่ ลู่หานกลอกตา โอเค๊ลู่ หานพึมพำ คลานไปตามช่องแคบที่มืดอยู่พอสมควรเพื่อเข้าไปในห้องประชุม ลู่หานใช้ไฟจากนาฬิกาข้อมือเพื่อส่องทางไปข้างหน้า จนกระทั่งเห็นแสงสว่างริบหรี่จากทางด้านซ้าย ลู่หานคลานไปตามแสงนั้น เสียงจากบทสนทนาดังขึ้นไม่ไกลมากนักทำให้ลู่หานรู้ว่าตัวเองได้มาถูกทาง

 

 

            เริ่มที่สิบล้านวอน ตกลงไหม?”

 

 

            นั่นคือประโยคแรกที่ลู่หานได้ยิน ในตอนนี้เขาได้มาหยุดอยู่ตรงฝาช่องระบายอากาศในห้องประชุม ลู่หานขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าในครานี้ฝาปิดเป็นชนิดทึบแสง ลู่หานค่อยๆ เปิดฝาออกอย่างแผ่วเบา เคลื่อนมันออกจนกระทั่งมีช่องเล็กๆ พอให้นาฬิกาข้อมือลอดผ่านได้

 

 

            ผมจำได้ว่าคราวที่แล้วเราตกลงกันสูงกว่านี้

 

 

            “งั้นคุณต้องการเท่าไหร่?”

 

 

            ลู่หานพบว่าช่องระบายอากาศนั้นได้อยู่ตรงกับตำแหน่งที่อยู่เกือบตรงกลางของโต๊ะ เขาพยายามควบคุมเสียงลมหายใจของตนให้เบาที่สุด ค่อยๆ เลื่อนนาฬิกาไปถ่ายรูปด้านล่าง สายตายังคงจับจ้องไปยังผู้ชายสามคนที่ยังคงสนทนากันอยู่ด้านล่าง

 

 

            ร้อยล้านวอนผู้ชายใส่สูทสีดำผมน้ำตาลที่น่าจะชื่อว่าอีฮวา (ลู่หานจำใบหน้าได้จากกระดาษที่จดรายละเอียดไว้) พูดขึ้น

 

 

            ดูเหมือนว่าบทสนทนาจะเงียบลงโดยฉับพลัน ยังคงไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทุกอย่างเงียบนิ่งยกเว้นผู้ชายผมสีน้ำตาลที่ได้ยื่นข้อเสนอเมื่อครู่ ผู้ชายคนนั้นเคาะนิ้วไปตามโต๊ะ เอนหลังลงพิงกับพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ ผิดกับอีกสองคนที่ยังคงทำหน้าเคร่งเครียด

 

 

            “งั้นก็ตกลง ไหนของหล่ะ?”

 

 

            ผู้ชาย ที่มีผมดำสนิทพูดขึ้นหลังจากที่ใช้เวลาคิดทบทวนมาอยู่นานพอสมควร ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ซึ่งนั่นเริ่มทำให้ลู่หานจับผิดสังเกตุได้ ชเวซึงโฮหายไปไหน? 

 

 

            ของหน่ะมีอยู่แล้วครับ แต่ไม่ใช่ในตอนนี้

 

 

            “หมายความว่ายังไงคุณอีฮวา?”

 

 

            “ก็เรา...ยังมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญหนิครับ มีข้างนอกหนึ่งคน...ลู่หานเบิกตาโพลงให้กับประโยคที่ได้ยินเมื่อครู่ รีบปิดฝาช่องระบายอากาศ จับใบหูของตัวเอง เซฮุน พวกมันรู้แล้วลู่ หานพึมพำอย่างร้อนรน ได้ยินเสียงปิดฝากั้นจากด้านหลัง พอเดาได้ไม่ยากว่าตอนนี้เขาหนีไปไหนไม่ได้ ลู่หานหยิบปืนพกที่อยู่ในเสื้อสูท กลั้นหายใจกับประโยคที่ได้ยินถัดมา

 

 

            แล้วก็อีกคนที่อยู่ด้านบน...สวัสดีครับคุณเจ้าหน้าที่
 

 

            ปึง!

          ปัง! ปัง! ปัง!

 

 

          เสียงพังประตูกับเสียงยิงปืนดังขึ้นพร้อมกัน ลู่หานรีบคลานหลบกระสุนที่ถูกยิงขึ้นมาจากด้านล่างขึ้นสู่เพดาน แต่ทว่าเขาก็ไม่สามารถตรงไปต่อได้เมื่อมีฝากั้นมาคั่นไว้อยู่  ลู่หานสูดหายใจลึก มันต้องมีทางออก ลู่หานคิด จับกระชับปืนพกของตนไว้มั่น มองดูกระสุนที่เริ่มไล่ยิงเข้าหาตัวเรื่อยๆ 

 

 

            ปัง!

 

 

          มันคือเสียงยิงปืนที่ลู่หานได้ยินชัดเจนมากที่สุด แต่ทว่าคนที่โดนยิงกลับไม่ใช่เขา ลู่หานถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบลงมาเสียงอู้อี้ของเซฮุนดังขึ้นในหูของเขา ลู่หานรีบคลานไปตรงฝาช่องระบายอากาศ เปิดฝาออกก่อนที่จะเห็นศพของคนที่น่าจะยิงขึ้นบนเพดานเมื่อครู่นอนเยื้องอยู่ข้างซ้าย เขาหย่อนตัวลงไปยืนตรงกลางโต๊ะ มองไปรอบๆ และพบว่าผู้ชายสองคนที่ได้อยู่ในการประชุมเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว หากทว่าในตอนนี้มีผู้ชายแปลกหน้าสองคนกำลังเล็งปืนยิงไปทางเซฮุน ลู่หานรีบเล็งปืนไปยิงคนที่อยู่ด้านซ้าย ส่วนเซฮุนเล็งไปทางคนด้านขวา เสียงปืนดังขึ้นอีกระลอกพร้อมกับร่างของคนแปลกหน้าที่ล้มลง

 

 

            ระวัง!” เซฮุนตะโกนขึ้น เล็งปืนมายังบุคคลที่วิ่งเข้าหาลู่หานแต่ดูเหมือนกระสุนในปืนจะหมดลง เซฮุนสบถ ลู่หานหันไปด้านขวา กระโดดถีบเสยหน้าบุคคลนั้น ตามด้วยการยิงแสกกลางเพื่อให้แน่ใจว่าบุคคลคนนั้นจะไม่ฟื้นขึ้นมายิงเขาอีก ลู่หานกระโดดลงจากโต๊ะ เล็งปืนไปทางศัตรูที่เหลืออยู่คนเดียวกำลังทำท่าจะวิ่งหนีออกจากห้อง

 

 

            ปัง!

 

 

          ลู่หานเลือกที่จะยิงไปทางต้นขาของอีฮวา ส่งผลให้ชายหนุ่มที่กำลังวิ่งไปทางประตูล้มลงทันทีหลังจากที่เสียงปืนดังขึ้น ลู่หานเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องเพื่อตรวจดูว่าศัตรูทุกคนได้ตายสนิท เซฮุนเดินไปหาอีฮวาที่นอนอยู่กับพื้น ไง?” เซฮุนยกยิ้ม ใช้เท้าเหยียบไปบนแผ่นอกของอีฮวา ชเวซึงโฮอยู่ไหน?”

 

 

            อีฮวาแค่นยิ้ม ถามแม่คุณดูสิ

 

 

            เซฮุนโน้มตัวลงหยิบปืนพกของใครสักคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ เล็งปลายกระบอกปืนไปกลางหน้าผากของอีฮวา จะตอบดีๆ หรือต้องใช้ลูกกระสุนช่วยฟื้นความทรงจำ?"

 

 

 

            ไม่จำเป็...เสียงของอีฮวาขาดช่วงเมื่อเซฮุนทิ้งน้ำหนักไปยังเท้าที่เหยียบตรงแผ่นอกมากขึ้น ลู่หานเดินกลับมาหาเซฮุนเมื่อเห็นว่าในตอนนี้ทุกอย่างดูเรียบร้อย เซฮุนโน้มตัวลง กำมือตัวเองก่อนที่จะต่อยแรงๆ ไปยังหน้าของชายหนุ่มที่นอนกับพื้น ส่งผลให้มีหยดเลือดไหลลงมาจากมุมปากของอีฮวา ผมไม่มีเวลามาเล่นต่อคำกับคุณ" เซฮุนใช้นัยน์ตาคมมองไปทางอีฮวาอย่างกดดัน ไม่ได้มีวี่แววล้อเล่นเหมือนตอนที่อยู่กับลู่หานเลยแม้แต่น้อย ผมมีเวลาให้ห้าวิก่อนที่ลูกกระสุนที่อยู่ในปืนจะไปฝังในหัวของคุณ

 

 

            ไม่ต้องถึงห้าวิหรอกอีฮวาถุยเลือดในปากของตนไปด้านข้าง สามวิก็พอแล้วหล่ะ

 

 

            เสียงฝีเท้าของฝูงคนจำนวนหนึ่งที่เริ่มวิ่งเข้ามาใกล้ดังขึ้น ชิบ...เซฮุนสบถ จับข้อมือของลู่หานเตรียมวิ่งไปยังอีกฟากของห้อง แต่ก็ยังไม่วายเล็งปืนไปทางขาอีกข้างที่ยังไม่ได้ถูกยิงของอีฮวา เซฮุนกับลู่หานวิ่งกระโดดข้ามโต๊ะ โน้มตัวไปจับขาโต๊ะเพื่อให้มันล้มลงเป็นเกราะกำบังในวินาทีเดียวกันกับที่ประตูห้องได้ถูกเปิดออก เสียงปืนดังขึ้นอีกรอบหลังจากที่ห้องได้เงียบสงบมานานพอสมควร ลู่หานหยิบปืนพกจากศพที่นอนอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะโยนให้เซฮุน ดูเหมือนว่าในทุกเคสเราต้องนั่งข้างกันอยู่หลังโต๊ะแบบนี้สินะลู่หานพูดติดตลก มองไปทางเซฮุน และนั่นทำให้เขาเห็นอะไรบางอย่าง...

 

 

            นายถูกยิง?” ลู่หานพูดขึ้นเมื่อเห็นเลือดสีแดงที่ค่อยๆ ซึมมาจากแขนเสื้อสูทที่ขาดวิ่นเป็นแนวขวาง ไหวไหม?” ลู่หานถามต่อเมื่อเห็นว่าเซฮุนถกแขนเสื้อของตัวเองขึ้น ไม่หรอก แค่ถากๆเซฮุนตอบ ใช้ผ้าเช็ดหน้าผูกทับไปบริเวณแผล แผลเก่ายังไม่หายแผลใหม่มาซะแล้วเซฮุนพูดติดตลก โผล่ศีรษะขึ้นเหนือโต๊ะเพียงครู่เพื่อมองดูศัตรูที่มาใหม่ ห้าคน

 

 

            ตามนั้นลู่หานจับศพที่นอนอยู่ข้างๆ ขึ้นบังหน้าร่างของตนเมื่อลุกขึ้น เล็งปืนยิงไปทางศัตรูสามคนที่อยู่ด้านซ้าย จำนวนเยอะแต่อ่อนชิบ ลู่หานคิดเมื่อเห็นว่าพวกนั้นไม่ได้หาที่กำบังแต่อย่างใด หนำซ้ำยังยืนให้เขายิงเป็นเป้านิ่งอีกต่างหาก

 

 

            ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

 

 

          เสียงยิงปืนยังคงดังอยู่ แน่นอนว่ากระสุนหลายนัดได้ถูกยิงมาทางลู่หาน แต่ทว่าลูกกระสุนทั้งหมดนั้นก็ถูกรับโดยร่างไร้ชีวิตที่เป็นเกราะกำบังให้กับเขา ลู่หานเล็งปืนไปเรียงไปยังบุคคลทั้งสามคน เสียงปืนยิงดังสามครั้งติดพร้อมกับร่างของสามคนที่ลงไปนอนกองกับพื้น ลู่หานโยนร่างเนื้อที่พรุนไปด้วยกระสุนไปข้างๆ ก่อนที่จะลงไปนั่งหลบอยู่หลังโต๊ะเหมือนเดิม

 

 

            เหลืออีกสอง

 

 

            ว้า คุณทำแต้มนำผมเซฮุนแสร้งทำหน้าเสียใจเล็กน้อย เอื้อมตัวไปหยิบปืนกลจากศพที่นอนอยู่ข้างๆ (ซึ่งลู่หานพอจะเดาได้ว่าบุคคลนั้นคงได้ตายก่อนที่จะได้ใช้ปืนกลกระบอกนี้) เซฮุนยกยิ้ม จับกระชับปืนกล

 

 

            โชว์ไทม์

 

 

            เซฮุนผุดลุกขึ้น สาดกระสุนใส่อีกสองคนที่เหลือ ทุกอย่างมันรวดเร็วเสียจนลู่หานคิดว่าสองคนนั้นอาจแทบไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้ไปยังอีกโลก ลู่หาน ตามมันไปเซฮุนยิงปืนย้ำๆ ไปที่เดิมเมื่อเห็นว่ามีคนอีกสี่ห้าคนได้เดินเข้ามาอีกรอบ ลู่หานผุดลุกขึ้น วิ่งตามผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหามร่างของอีฮวาออกจากประตูอีกบาน

 

 

            ปัง!

 

 

          กระสุนที่ได้ถูกยิงเมื่อครู่แค่ถากๆ ไปโดนแขนของบุคคลที่กำลังหามร่างของอีฮวาเท่านั้น เชี่ย...ลู่หานสบถ ยอมรับว่าการยิงไปวิ่งไปมันทำให้ประสิทธิภาพในการยิงปืนของเขาลดลง ลู่หานเล็งปืนใหม่อีกครั้ง และคราวนี้มันได้ผล ลูกกระสุนนัดนั้นโดนที่ขาของผู้ชายคนนั้นเต็มๆ สองร่างที่ต่างโดนยิงที่ขาด้วยกันทั้งคู่ล้มลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง  ลู่หานวิ่งเข้าไปใกล้ ฉับพลันก็ยิงไปยังมือของคนที่เข้ามาหามร่างของอีฮวาเมื่อบุคคลนั้นหยิบปืนเล็งมาทางเขา ส่งผลให้ปืนกระบอกนั้นกระเด็นไปอีกด้าน

 

 

            ชเวซึงโฮอยู่ที่ไหน?”

 

 

            ลู่หานถามคำถามเดิมอีกครั้ง เดินอ้อมไปอยู่เหนือหัวของร่าสองร่างที่นอนอยู่กับพื้น เล็งปืนสลับไปมาระหว่างคนสองคน ทว่าความเงียบคือคำตอบที่ได้กลับมา

 

 

            ปัง!

 

 

          ลู่หานยิงเฉียดหน้าของอีฮวาไปไม่กี่เซนต์ จะตอบไหม?” ลู่หานทวนคำถามอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมาจากด้านหน้า พบว่าบุคคลคนนั้นคือเซฮุนในสภาพที่ค่อนข้าง...โทรมพอควร เนคไทที่ถูกดึงลงมาแบบหลวมๆ ตรงแขนของเสื้อสูทที่ขาดยาวเป็นทาง และหางคิ้วที่มีเลือดไหลซึม

 

 

            คุณจับมันได้แล้วสินะเซฮุนโยนปืนกลที่ในตอนนี้ไม่มีลูกกระสุนเหลือไปข้างๆ หยิบปืนพกอันใหม่ออกจากกระเป๋าเสื้อสูท เดินตรงมายังลู่หานอย่างไม่รีบร้อนมากนัก ทว่า...

 

 

            กริ๊ก

 

 

            เสียงกดไกปืนดังขึ้น เซฮุนรู้สึกได้ถึงปลายกระบอกปืนที่เย็นเชียบกำลังสัมผัสกับท้ายทอยของเขา

 

 

            ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...โอเซฮุน



  



 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1245 mnrฯ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:21
    กี้ดดด มันอ่ะะะะะ แถมรู่สึกถึงความชมพูๆด้วย
    #1,245
    0
  2. #1224 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 18:36
    คนที่จ่อปืนคือใคร
    #1,224
    0
  3. #1209 momaijung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:54
    โอ๊ยๆๆๆๆๆ ใครมาอีกเนี่ยแค่นี้เซฮุนก็โดนหนักแล้วนะ
    #1,209
    0
  4. #1188 Audaidaj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 13:39
    โอ๊ยสาดกระสุนกันน่าดู ลุ้นเฟร่อ ชเวซึงโฮรึป่าวที่พูดประโยคนี้
    #1,188
    0
  5. #1160 littleV (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 13:33
    โอ้ยลุ้นมาก บู๊กันมันส์เลย ใครโผล่มาเนี้ยย
    เวลาเซฮุนบรรยายลู่หานนี่ความรู้สึกเราไม่ต่างกันเลยอะ น่ารัก น่ารัก น่ารัก
    #1,160
    0
  6. #1100 Mongmong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 07:00
    โอเซฮุนโดนจับได้เเช้วสินะ
    #1,100
    0
  7. #1085 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 10:19
    ใครวะ!?!!?
    #1,085
    0
  8. #1053 maimes' ❀ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:48
    ลุ้นสุดชีวิต เชื่อแล้วค่ะว่ามันบู๊ แบบบ้าดีเดือดมากจริงๆ

    ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบสนุกมากทำไมเพิ่งเจอ
    #1,053
    0
  9. #1039 :bbubble (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 22:35
    โอยยยยย มันมากกก สนุกๆๆ
    #1,039
    0
  10. วันที่ 5 กันยายน 2557 / 08:12
    มาสเตอร์บีเทห์ฝุดๆ
    #1,025
    0
  11. #999 ladyluhun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 10:46
    มันส์มากกกก และตอนนี้ใครฟระเอาปืนกดท้ายทอยเซฮุน 

    งืออออออออออออออ ลุ้นตัวโก่งเลยอ่ะไรท์ 
    #999
    0
  12. #979 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 15:20
    อหหห อย่าเป็นรัยนะ
    #979
    0
  13. #960 katetoho (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 14:02
    จะจนมุมแล้วเหรอเนี้ยคู่รักนักบู้
    #960
    0
  14. #942 pandatao' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 20:26
    อย่ายิงเซฮุนนะ !!
    #942
    0
  15. #925 izet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 16:42
    เอาแล้วไง ใครเอาปืนจ่อฮุนนนน ฉากบู๊เยี่ยมมากค่ะไรท์ ตื่นเต้นแทนเลยอ่ะ
    #925
    0
  16. #897 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 11:35
    ใคบังอาจ !!
    #897
    0
  17. #891 CHACHA C': (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 14:12
    ใครเอาปืนมาจ่อ ?
    โอ่ย เเค่อ่านยังตื่นเต้น เเบบเกร็งมากเลยค่ะ กรี้ดดดดด
    #891
    0
  18. #737 lee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 01:36
    ชเวซึงโฮแน่เลย
    #737
    0
  19. #686 fairylu_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 00:20
    เซฮุนคนลามกกกกกกก
    ใครมาจ่อปืนไว้อ่ะ
    #686
    0
  20. #673 kimsehyun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 12:58
    แปลกๆและ.. ลู่หานเป็นจริงป่ะเนี่ย?
    #673
    0
  21. #659 br - (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 01:35
    อ่านแล้วยังรู้สึกเท่เลยอะ ... คุณเจ้าหน้าที่กับมาสเตอร์ขาาาา ฮี่ ๆๆๆ แบมบี้ขี้หึง - x -
    #659
    0
  22. #643 FangHH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 01:47
    ใครกันนนนบั
    อาจเกินไปและเดี๋ยวจะบู้แทน
    55555555
    #643
    0
  23. #639 น้ำ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 20:27
    ไว้บู้กับผมบนเตียงก็พอแล้วมั้งครับแบมบี้

    โอ้ย อิโอแม่ง TT
    #639
    0
  24. #632 HunHan97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 01:52
    ตึกตักๆๆ
    #632
    0
  25. #614 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 14:34
    แขก คนสำคัญมาแล้ว เอาปืนมาจ่อ ด้วยสิ ทำไงดีล่ะ  
    #614
    0