BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 2 : 01 : SUIT & TIE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    7 ม.ค. 57

 









 

 

01

SUIT & TIE

 




 

 

สองปีที่แล้ว

                          

 

ยินดีด้วยกับการสอบผ่านการคัดเลือกเจ้าหน้าที่ระดับสอง, เจ้าหน้าที่ลู่หาน

 

 

เสียงนุ่มดังไปทั่วห้องสีขาวโพลน ผู้หญิงวัยกลางคนนั่งตรงข้ามกับลู่หานที่ยืนอยู่ ควงปากกาเล่นอยู่ในมือ และยินดีต้อนรับสู่หน่วยสังกัดของเรา

 

 

ขอบคุณครับ

 

 

หน่วยของเราเป็นสังกัดพิเศษ หรือเรียกอีกชื่อว่า SIA (Special Intelligence Agency) คุณคงรู้รายละเอียดดีอยู่แล้วใช่ไหม?เธอยืนขึ้น เดินไปรอบๆ ห้อง แน่นอนว่าตำแหน่งของคุณจะถูกปิดเป็นความลับ

 

 

และภารกิจของคุณด้วยเช่นกัน ทั้งหมดเป็นความลับระดับประเทศ

 

 

รับทราบครับ

 

 

อ่อ...ลืมบอกไป คุณสามารถเรียกฉันสั้นๆ ว่าเรย์

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ลู่หานพบว่าชายหนุ่มรูปร่างสูงได้เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องขนาดปานกลางในมือ ผู้ชายคนนั้นเดินมาทางเรย์ เธอหยิบของบางอย่างในกล่องนั้นขึ้นมา ยื่นมาทางเขา

 

 

สูทสีดำกับปืนหนึ่งกระบอก

 

 

สูทดำพร้อมปืนหนึ่งกระบอก เริ่มภารกิจได้

 

 

...ครับผมลู่หานเดินไปหารับเสื้อสูทกับปืนเข้ามาอยู่ในมือ โค้งหนึ่งทีเป็นมารยาท

 

 

 และนี่คือคู่หูของคุณ...โอเซฮุน

 

 

ลู่หานเงยหน้าขึ้นเพื่อมองบุคคลที่สูงกว่าเขา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองไปยังโอเซฮุนที่กำลังจะมาเป็นคู่หูของเขาในไม่ช้านี้ ลู่หานจ้องพินิตพิจารณาคนตรงหน้า เซฮุนสวมชุดสูทสีดำสนิท มีเชิ้ตสีขาวที่ตัดกับเนคไทสีดำ เซฮุนมีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ จมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีปากที่ได้รูป ผมสอยสีน้ำตาลเข้มที่ไม่ได้จัดทรง แต่ก็...มันไม่ได้ทำให้ความดูดีของเซฮุนลดลงเลยแม้แต่น้อย และ...

 

 

เซฮุนสูงกว่าลู่หาน

เซฮุนไหล่กว้างกว่าลู่หาน

เซฮุนมือใหญ่กว่าลู่หาน

เซฮุนเป้าตุงกว่าลู่หาน

 

 

สิ่งเหล่านี้มันทำให้ลู่หานนึกอิจฉาเซฮุน สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว นั่นคือสิ่งที่ลู่หานคิด ขมวดคิ้วหน่อยๆ ให้กับคนตรงหน้า ผิดกับเซฮุนที่เอาแต่ยิ้ม ยิ้ม และยิ้ม... ยิ้มจนดูเหมือนจะกวนประสาทลู่หาน

 

 

ลู่หานมีดวงตากลมโต

ลู่หานมีจมูกที่เชิดรั้น

ลู่หานมีกลีบปากบางอมชมพู

ลู่หานมีหน้าตาน่ารัก

 

 

ทั้งหมดนั่นคือสิ่งที่เซฮุนคิด และมันทำให้เขาหยุดยิ้มไม่ได้ ได้แต่จ้องมองคนตรงหน้าที่เริ่มขมวดคิ้วใส่เขา เซฮุนกดยิ้มมุมปาก น่ารัก น่ารัก และน่ารัก นั่นคือสิ่งที่เซฮุนคิดถัดมา ชายหนุ่มเลียรอบริมฝีปากของตนอย่างเคยชินเมื่อเจอสิ่งที่ถูกใจ

 

 

โอเซฮุนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหนึ่งเรย์พูด หันไปหาเซฮุน ดูแลเจ้าหน้าที่ลู่หานด้วย

 

 

โอ้, แน่นอนครับเซฮุนหันมาฉีกยิ้มให้กับลู่หาน ผิดกับลู่หานที่ยังคงจ้องมองมาทางเซฮุนอย่างไม่เป็นมิตรมากเท่าไหร่นัก ทำไมดุจังเลยครับเจ้าหน้าที่ลู่หาน? เซฮุนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ล้อเลียน ทว่าลู่หานยังคงมองมาที่เซฮุนแบบเดิม เซฮุนหัวเราะในลำคอ โอเคโอเค...เซฮุนพึมพำ เดินเข้าไปใกล้ลู่หาน ขยี้กลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กกว่าอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

เฮ้!” ลู่หานปัดมือของเซฮุนออก ต่อยไปยังไหล่ของคนที่สูงกว่า เซฮุนทำหน้าเหยเกเล็กน้อย ลูบไหล่ตัวเองเบาๆ

 

 

ตัวเล็กแต่หมัดหนักชิบ...

 

 

ลู่หานทำตาถมึงทึงใส่เซฮุน ทว่าเซฮุนยังคงยิ้มอย่างไม่รู้ร้อน อีกทั้งยังทำมือของตนเป็นรูปปืน เล็งไปทางคนตัวเล็กกว่า ขยับปลายนิ้วมือเข้าใกล้จนกระทั่งชิดกับแผ่นอกของลู่หาน ปังเซฮุนพูดใส่ลู่หานอย่างไร้เสียง ยักคิ้วใส่คนตัวเล็กกว่าอย่างกวนประสาท

 

 

ผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือหมัดหนักๆ ของลู่หานที่ต่อยมาตรงช่วงท้องของเซฮุน

 

 

โอ๊ย!”

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

อันที่จริงแล้วคุณต้องเรียกผมว่า คุณเซฮุนนะ

 

 

เซฮุนพูดขึ้นในขณะที่ขับรถพอร์ชคันสีดำสนิทของตนอย่างตามเคยเพื่อไปทำภารกิจ ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือการมีคนมานั่งอยู่ข้างๆ ที่คนขับ ลู่หานเบ้ปาก หันมาทางคนขับรถที่กวนประสาทเขามาตลอดในหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา

 

ไม่

 

 

แต่ผมเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหนึ่งนะ ตำแหน่งผมสูงกว่าคุณ

 

 

แล้ว?

                             

 

เรียกคุณเซฮุนสิครับเซฮุนรบเร้าต่อ ขับรถปาดเข้าเลนด้านขวา เร่งความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเกือบถึง 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง คุณเซฮุน~” เซฮุนลากเสียงยาว

 

 

ฉันไม่เรียกคนอย่างนายว่าคุณหรอกลู่หานตอบ ยกมือกอดอก ตัวเอียนเอียงไปตามการหักเลี้ยวของรถ ทว่าลู่หานยังคงตีหน้านิ่ง แม้ในตอนนี้มันจะเหมือนกับการเล่นรถไฟเหาะในสวนสนุกก็ตามที เซฮุนหัวเราะเมื่อเห็นกริยากบฏของลู่หาน รู้ดีว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ รั้นมากแค่ไหน ครับๆ แบมบี้

 

 

ลู่หานขมวดคิ้ว หันไปมองเซฮุน นายว่าไงนะ?

 

 

แบมบี้ไงเซฮุนหันมายิ้มกวน คุณเหมือนแบมบี้

 

 

ไม่ต้องมาเรียกฉันแบบนั้นเลยลู่หานว่า เอื้อมมือไปต่อยไหล่เซฮุนอีกครั้ง การกระทำส่งผลให้มือของเซฮุนหักหลบพวงมาลัยไปตามแรงหมัดของลู่หาน เฮ้ เดี๋ยวก็ได้ตายคู่หรอกเซฮุนหักเลี้ยวกลับมาทีเลนเดิมอีกครั้ง โชคดีที่เลนที่พวกเขาได้เบี่ยงรถไปเมื่อครู่ไม่มีรถตามมาด้านหลัง หมัดคุณนี่หนักชะมัด

 

 

ก็เลิกเรียกฉันแบบนั้นสิ

 

 

ทีคุณยังไม่เรียกผมว่าคุณเซฮุนเลย

 

 

ฉันสาบานว่าสักวันฉันจะยิงนายลู่หานพูดขึ้น สาบานกับฟ้าดินเลย

 

 

 

เซฮุนหัวเราะลั่น เบี่ยงรถเข้าจอดเมื่อถึงจุดหมาย ดับเครื่อง หันไปมองลู่หานที่ยังคงทำตาถมึงทึงใส่ เซฮุนกดยิ้มลึก เอื้อมมือไปหยิกแก้มของลู่หาน (ที่ถึงแม้ว่าจะโดนปัดออกภายในเสี้ยววินาทีก็เถอะ)

 

 

งั้นมาพนันกันไหมหล่ะ?

 

 

?

 

 

ผมได้ยิงคุณก่อนแน่ๆ

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

เก็บมันซะ

 

 

เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นพร้อมกับศัตรูห้าคนที่เดินเข้ามาล้อมรอบลู่หาน แต่ละคนล้วนมีปืนอยู่ในมือ ลู่หานรู้สึกได้ถึงหัวใจของตนที่เต้นแรงขึ้น มันเต้นแรงเสียจนเขานึกว่ามันจะกระเด็นออกมาจากอก เซฮุนหายไป ตอนนี้ลู่หานเหลือตัวอยู่เพียงคนเดียว ทว่าเขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ลู่หานจับปืนของตัวเองแน่น พยายามหาหนทางรอด แม้ว่าในตอนนี้มันจะน้อยเสียเต็มที

 

 

เพล้ง!

 

 

เสียงกระจกแตกดังขึ้นพร้อมกับเซฮุนที่เข้ามาผ่านทางหน้าต่าง ลู่หานอาศัยจังหวะนี้วิ่งไปหลบตรงมุมเสา ลอบยิงศัตรูทีละคน ในขณะที่เซฮุนก็วิ่งไปหลบอยู่ทีหลังเสาอีกด้าน

 

 

ปัง! ปัง! ปัง!

 

 

เสียงลั่นไกปืนดังขึ้นอย่างบ้าระห่ำ แต่ดูเหมือนเสียงดังเหล่านี้จะกลายเป็นเรื่องชินชาไปเสียแล้วสำหรับเซฮุนและลู่หาน ลู่หานโผล่ศีรษะออกไปด้านข้างก่อนที่จะยิงแสกหน้าคนที่อยู่ทางด้านขวาของห้อง เช่นเดียวกับเซฮุนที่ยิงกลางหลังคนที่พยายามจะวิ่งมาทางเขา

 

 

ปัง!

 

 

เสียงลั่นไกครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับศัตรูจำนวนห้าชีวิตที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น นับว่าโชคดีที่กระสุนในปืนของเซฮุนกับลู่หานหมดพอดีในตอนช่วงสุดท้าย ลู่หานถอนหายใจอย่างโล่งอก เดินไปหยิบของที่ตนได้รับมอบหมายจากภารกิจที่วางอยู่บนโต๊ะโดยไม่ทันระวังตัวมากนัก

 

 

ระวัง!”

 

 

ปัง!

 

 

เสียงลั่นไกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสัมผัสที่ถูกถาโถมใส่ เซฮุนวิ่งโถมใส่ร่างของลู่หานให้ล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยกัน หยิบปืนที่วางแน่นิ่งอยู่กับพื้นยิงไปทางบุคคลที่กลับฟื้นขึ้นมาอีกรอบ ยิงไปสองสามนัดจนกระทั่งมั่นใจว่าตายสนิท และแน่นอนว่าเซฮุนถือโอกาสกอดลู่หานที่อยู่ใต้ร่างอย่างวิสาสะ

 

 

หน้านายเลือดออกลู่หานพูดด้วยน้ำเสียงสั่นหน่อยๆ เจ็บไหม? ปลายนิ้วไล่ไปตามแผลที่ถูกกระสุนถากอย่างแผ่วเบา ขอโทษนะลู่หานปาดคราบเลือดที่อยู่ตามแผลบนผิวแก้มออก เซฮุนอมยิ้มให้กับการกระทำนั้น จับมือของลู่หานวางทาบกับแก้มของตัวเอง

 

 

ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก

 

 

เซฮุนจับกระชับมือเล็กของอีกคน ไออุ่นจากมือของลู่หานแผ่ไปทั่วบริเวณผิวเนื้อของเขา

 

 

อย่าขอโทษเลยนะครับคุณคู่หู ยังไงผมก็ต้องช่วยคุณอยู่แล้วหล่ะ

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

คุณแพ้

 

เซฮุนว่า ยกยิ้มมุมปาก โยนจอยสติกไปไว้ข้างๆ เอนหลังลงพิงกับพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ ผิดกับลู่หานที่ขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด กัดปากอย่างชั่งใจ มันแปลก... ปกติเขาไม่เคยแพ้เกมขับรถแข่งกับใคร

 

 

คุณก็เก่งพอควรนะ เซฮุนว่า โอบไหล่ของลู่หานให้เข้ามาใกล้ชิดมากขึ้น ลูบกลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กกว่า แต่วันนี้ดวงคุณคงไม่ดีเท่าไหร่

 

 

ลู่หานเบ้ปาก จับมือของเซฮุนที่โอบไหล่อยู่ออก เตรียมตัวที่จะลุกขึ้นแล้วเดินไปอีกฟากของห้อง แต่ทว่ากลับสะดุดสายต่อเกม แน่นอนว่าเซฮุนเห็นการกระทำนั้นทั้งหมด ชายหนุ่มโน้มตัวไปรับร่างของลู่หานที่กำลังจะล้มลงมาตามกฏของแรงโน้มถ่วง ทว่าสุดท้ายก็กลับล้มลงไปอยู่ที่พื้นด้วยกัน

 

 

 เซฮุนกอดร่างของลู่หานไว้แน่น ยอมรับว่าจุกพอสมควรเมื่อน้ำหนักตัวของอีกคนถาโถมใส่ลงมา เซฮุนจ้องหน้าลู่หานนิ่ง เช่นเดียวกันกับลู่หานที่จ้องตอบกลับมาอย่างไม่ละสายตาไปไหน ลู่หานกำลังจ้องมาที่แผลเป็นตรงข้างแก้มของเซฮุน เช่นเดียวกับเซฮุนที่จ้องไปยังริมฝีปากของลู่หาน ทั้งห้องในตอนนี้มีแต่เพียงเสียงเกมที่ยังคงถูกเปิดค้างไว้ ทว่าเซฮุนกลับได้ยินเสียงหัวใจของลู่หานดังกว่าเสียงใดๆ และอีกอย่างที่เซฮุนรับรู้...เซฮุนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนของลู่หานที่กำลังเป่าอยู่เหนือใบหน้าของเขา

 

 

เซฮุนโน้มหน้าเข้าใกล้ลู่หานขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งสองคนประกบกัน หวาน... เซฮุนคิด เมื่อคิดแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่มีวันพอ เซฮุนยังคงช่วงชิงความหอมหวานจากลู่หานเรื่อยๆ กวาดสำรวจทุกซอกทุกมุมจนกระทั่งรู้สึกได้ถึงแรงจิกบริเวณเสื้อของเขาเนื่องด้วยการขาดอากาศหายใจ เซฮุนละจูบออก จ้องไปยังใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่อยู่บนร่างของเขา ซึ่งนั่นทำให้เซฮุนเห็นบางอย่าง...

 

 

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของลู่หานที่สื่อนัยบางอย่างออกมา

 

 

เซฮุนไล่กดจูบไปตามบริเวณกรามของลู่หาน ไล่ขึ้นเรื่อยๆ จนถึงใบหูเล็ก ขบเม้มมันเบาๆ ริมฝีปากที่ได้รูปเอ่ยกระซิบคำถามที่ไม่ต้องเอ่ยคำตอบ

 

 

ขอนะ”                        

 

 

ลู่หานได้รู้ว่าตัวเองถูกเซฮุนยิงในวันนั้น

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

แบมบี้ มาทำแผลให้ผมเร็วๆ หน่อย

 

                                              

กลับสู่ปัจจุบันอีกครั้ง ลู่หานกลอกตา หยิบกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นเดินไปทางคนที่ยังคงนอนโอดครวญอยู่ตรงโซฟาตัวยาว ลู่หานมองหน่ายๆ ไปยังเซฮุนที่ยังคงทำหน้าสำออยสุดชีวิต วางกล่องลงกับโต๊ะข้างๆ หยิบสำลีออกมาชุบแอลกฮอล์

 

 

ยื่นแขนมา

 

 

เซฮุนยื่นแขนออกมาอย่างว่าง่าย ลู่หานค่อยๆ ไล่สำลีที่ชุบแอลกฮอล์ไปตามแผลอย่างแผ่วเบา อันที่จริงแล้วนับว่าโชคดีที่แผลของเซฮุนไม่ลึกมากนัก แต่ปัญหาคือคนที่นอนโอดครวญเกินจริงบนโซฟานี้ต่างหาก

 

 

เจ็บจังเลยเซฮุนแสร้งเบะปาก ยังคงร้องงอแงเหมือนเด็กๆ

 

 

เว่อร์ไปลู่หานว่า หันไปเหยาะเบตาดีนลงกับสำลี ฉับพลันแผนเอาคืนคู่หูตัวแสบก็แล่นเข้ามาในหัว ลู่หานยิ้มแก่น จับแขนของเซฮุนไว้แน่น แกล้งกดก้อนสำลีลงกับแผล ซึ่งนั่นเรียกเสียงโวยวายลั่น

 

 

โอ๊ย! จะฆ่าผมหรือไงกัน?เซฮุนว่า แกล้งทำเป็นดิ้นไปมาทว่าลู่หานก็ยังคงไม่ปล่อยแขนเซฮุนง่ายๆ ลู่หานยังคงกดสำลีที่ชุ่มไปด้วยเบตาดีนอยู่แบบนั้น หัวเราะลั่นไปทั่วห้อง ไม่เอาไม่ทำแผลแล้วเซฮุนว่า โน้มตัวใช้แขนอีกข้างจับเอวของลู่หาน ยกตัวขึ้น วางคนตัวเล็กกว่าไว้บนร่างของตัวเอง ลู่หานหยุดหัวเราะ ก้มหน้างุด และนั่นเซฮุนรู้ดีว่าอีกคนกำลังเป็นอะไร

 

 

ลู่หานกำลังเขิน...

 

 

แบมบี้ใจร้ายเซฮุนว่า กระชับกอดลู่หานให้แน่นขึ้น ไหนว่าต้องใจดีกับคนเจ็บไง

 

 

นายไม่ได้เจ็บจริงสักหน่อยลู่หานย้อน เงยหน้าขึ้นมาจ้องตาเซฮุน เซฮุนยิ้มบางๆ ละมือด้านหนึ่งออกจากร่างของลู่หาน ปัดกระปอยผมที่ปรกตรงหน้าผากของคนตัวเล็กกว่าออก

 

 

จูบหน่อย

 

 

เซฮุนพูดเป็นเชิงขออนุญาต (ถึงแม้ว่าจะไม่สนใจว่าจะอนุญาตหรือไม่) ลู่หานชั่งใจอยู่เพียงครู่ สุดท้ายก็หลับตาปี๋เหมือนเด็กๆ เซฮุนหัวเราะในลำคอ โน้มหน้าหมายจะครอบครองกลีบปากแสนหวานนั้นอีกครั้ง ทว่า...

 

 

Rrrrrr

 

 

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เซฮุนสบถ เช่นเดียวกับลู่หานที่ลืมตา ลุกขึ้นออกจากร่างของเซฮุน เดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ตรงอีกฟากของห้อง เซฮุนมีความคิดที่อยากจะไปตามตัวของลู่หานให้กลับมายังที่เดิม ทว่าเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาก็ต้องหยุดความคิดไว้แค่นั้น

 

 

ว่าไงครับเรย์

 

 

( ฉันมีภารกิจให้พวกคุณทำ พรุ่งนี้เจอกันตอนเก้าโมงเช้า )

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                    

 

 

เม้น, แท็ก #blacksuithh
ผลตอบรับดี อัพไว <3

 

 
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1243 mnrฯ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:11
    อหหหหหหห
    #1,243
    0
  2. #1239 HHSP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 04:29
    เจ้าหน้าระดับหนึ่งร้ายมาก จับน้องแบมบี้กินตั้งแต่ทำงานได้แค่ไม่กี่อาทิตย์ ร้ายยยย
    #1,239
    0
  3. #1222 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 17:48
    น่าร้ากกกกกกกกก เป็นฟิคแอคชั่น ที่ไม่สมกับแนวเรื่องเลยอะ
    #1,222
    0
  4. #1207 momaijung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:59
    ทำไมถึงขัดจังหวะกันได้ลงคอ แงงงง
    #1,207
    0
  5. #1186 MMHHCB947614 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 07:54
    เค้าอ่าน cut ไม่ได้อ่า มันมีรหัส TT
    #1,186
    1
  6. #1184 Audaidaj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 10:07
    โงยยเซฮุนนี่มารยาเยอะเหลือเกิน
    #1,184
    0
  7. #1175 lovekyumin18 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 20:31
    เรย์นายมึความขัดจังหวะอย่างแรง 55555
    #1,175
    0
  8. #1158 littleV (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 13:10
    ลู่หานน่ารักจังเลยอะ น่าฟัดมาก ฮือ อิจฉาเซฮุนละ
    #1,158
    0
  9. #1150 chocolateBT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:55
    แหมมมมมมม น่ารักมากอะ
    #1,150
    0
  10. #1147 kattareyacnblue (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 15:16
    สนุกดี กลับมาอีกรอบ
    #1,147
    0
  11. #1143 'foreverexo_ch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 20:29
    ฮึยยยยย เซฮุนแอบชอบมาตั้งแต่ต้นป่าวเนี่ยยย น่ารักจัง
    #1,143
    0
  12. #1131 ice of price (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 15:46
    ฟินนนนนนนนน
    #1,131
    0
  13. #1083 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 07:34
    เรย์ขัดตะไมㅠㅠ
    #1,083
    0
  14. #1074 littlebigthings (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 09:12
    แลดูคอมเมดี้ ไม่ได้ซีเรียสเล้ยย
    #1,074
    0
  15. #1051 maimes' ❀ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:22
    โอเซฮุนเธอมันร้ายยยยยย !
    คือแบบเรื่องนี้มันคอมมาดี้หรือเปล่าเนี่ย ?
    #1,051
    0
  16. #997 ladyluhun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 10:33
    คือเราฮาตอนที่ลู่หานบอกว่า สุดท้ายเซฮุนก็ยิงเขาในวันนั้น

    ไม่ได้คิดลึกนะ แต่ยิงไปละ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เราฟินจนตัวบิด ความสัมพันธ์มันเหมือนเซ็กเฟรนด์เนอะ ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่อยู่กินกัน

    กลัวดราม่าจังอ่ะไรท์ ... 


    #997
    0
  17. #995 Sepaihun🎈 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 06:59
    มันต้องมีดราม่าแน่ๆ ใครจะยิงใครก่อน มันต้องมีดราม่าฉากนี้ ฮื่อออออ ชอบบบบบ
    #995
    0
  18. #994 Sepaihun🎈 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 06:59
    มันต้องมีดราม่าแน่ๆ ใครจะยิงใครก่อน มันต้องมีดราม่าฉากนี้ ฮื่อออออ ชอบบบบบ
    #994
    0
  19. #993 Sepaihun🎈 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 06:59
    มันต้องมีดราม่าแน่ๆ ใครจะยิงใครก่อน มันต้องมีดราม่าฉากนี้ ฮื่อออออ ชอบบบบบ
    #993
    0
  20. #977 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 22:40
    อหหห เซฮุนทะลึ่งตั้งแต่เจอหน้า ถถถถถถถถ
    #977
    0
  21. #959 katetoho (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 12:50
    เป็นคู่หูคู่รักที่เก่งมากอ่ะ
    #959
    0
  22. #939 pandatao' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 20:10
    ผิดที่ผิดเวลาอ่ะค่ะ เรย์ออนนี่ 555555555

    #939
    0
  23. #923 izet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 16:27
    คุณเรย์โทรมาผิดจังหวะนะ -.....-
    #923
    0
  24. #896 Mimi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 10:24
    เป้าตุง

    ยิงปืน

    อะไรก๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    #896
    0
  25. #889 CHACHA C': (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 13:46
    โอเซทำไมมันขี้เต๊าะพี่ลู่จัง เเบบถึงเนื้อถึงตัวตลอด >///<
    #889
    0